Partner z DDA - Netkobiety.pl

Rozumiem Twoją chęć pomocy chłopakowi i pragnienie, abyście byli ze sobą szczęśliwi. Starasz się, wkładasz w to wiele wysiłku i chcesz znaleźć sposób aby rozwiązać Wasze problemy. Widzę to, dlatego odczytałam to niemal jako misję.
Chce Ci jednak przekazać, że  możliwości Twoje oraz terapeuty są ograniczone, bo istotą zmian partnera jest jedynie jego wolna i nieprzymuszona wola. To on musi chcieć się zmienić, poczuć tak wielką potrzebę, aby porzucić stare schematy i wypracować nowe. To trudna i żmudna praca.

Każdy z nas wypracował sobie zasady postępowania dyktowane systemem wartości które mu służą, są dla niego najbardziej odpowiednie bo coś mu dają i zapewniają. Ktoś z boku może tego nie dostrzegać, ewentualnie oceniać, że inne nawyki byłyby bardziej korzystne. Rzecz w tym, jak wiele wysiłku trzeba  włożyć w zmiany, czy mamy na ten wysiłek odpowiednio dużo sił i ochoty, a potem czy każdego dnia będziemy chcieli wasnie tak postępować. Na przykład każdy z nas wie co powinien jeść, jaki uprawiać sport, jak żyje się zdrowo itp, a w praktyce wiedza sobie a praktyka sobie. To dlaczego nie stosujemy się do zaleceń? Bo nam się nie chce.

Podobnie ma się rzecz z ludźmi, z którymi nawiązujemy relację. Są dorośli, mają ukształtowane sposoby reagowania, zachowania, na coś się godzą a czegoś absolutnie nie zaakceptują itp. Twój partner też jest człowiekiem dorosłym, ma życiową wiedzą co służy dobrej relacji, wie czego od niego oczekujesz, a z jakichś względów postępuje tak, jak jemu jest lepiej, wygodniej albo kosztuje go mniej wysiłku. Jeśli ma się zmienić to on musi zdecydować, że te zmiany będą dla niego na tyle korzystne i atrakcyjne, ze podejmie ten trud. Bez tego nikt nic nie zrobi.

Masz wpływ wyłącznie na własne zachowanie. To Ty możesz się zmienić, zaakceptować jego nawyki i działania. Okres przedmałżeński powinien służyć poznaniu się, spokojnemu wypracowaniu kompromisów i nauczeniu się dobrego komunikowania. Powinnaś dowiedzieć się jakim człowiekiem jest partner, czy odpowiada Ci jako towarzysz życia, na jak wielkie ustępstwa jesteś gotowa, co możesz poświęcić dla tego związku a  czego w żaden sposób nie potrafisz tolerować.  Takie uczciwe postawienie sprawy może skłonić partnera do zmian o ile będzie uważał, że korzyści jakich doświadczy w zamian będą go satysfakcjonować. Natomiast groźby i wszelkie możliwe formy nacisku mogą jedynie spowodować chwilową zmianę zachowania, by osiągnąć coś czego akurat potrzebuje ( np. ślub) a gdy już to zdobędzie, uzna, że już nie musi się starać i wróci do poprzednich, wygodnych nawyków. Takie obiecanki, cacanki nie trwają długo i najlepiej nie wierzyć, że po ślubie wszystko zmieni się na lepsze.
Często potem jedyna zmiana polega na zaprzestaniu obiecanek i robieni tego co przed obiecankami.

Okres kiedy się poznajecie, staracie wypracować kompromisy i uczycie komunikacji jest bardzo ważny. Trzeba jak najlepiej poznać człowieka z którym chcemy się związać. To jest  okres gdy waży się nasza przyszłość i jakość życia. Jeśli nie akceptujemy go takim jaki jest, to lepiej się rozstać gdy życiowe koszty są niewielkie. Gdy weźmiemy ślub, będziemy mieć dzieci i dorobimy się wspólnego majątku trochę za późno na pretensje, ze człowiek z którym się związaliśmy nie jest taki, jakim miał się stać.