Cel życia - Netkobiety.pl

Ja już nie mam celu w życiu.
Osiągnęłam to co chciałam.
A to czego chciałabym dla swoich bliskich wykracza poza moje możliwości.
Teraz cieszy mnie, ze zdołałam obudzić się i wstać z łóżka o własnych siłach.

Moim celem jest przeżyć życie świadomie, jak najmądrzej i jak najbardziej doceniając dany mi czas. Chciałabym dojść do mety jako przyzwoity i dobry człowiek. I nie żałować, że żyłam. Chciałabym też być na mecie pogodzona z tym faktem - jasna i gotowa, jak śpiewa Woźniak.
Mogę powiedzieć, że bardziej niż cel fascynuje mnie droga.
Oprócz tego mam wiele pomniejszych celów w życiu i póki życia, póty celów raczej nie zabraknie. Chcę na przykład wychować syna, doprowadzić go do dorosłości. Chcę by wyrósł na porządnego i fajnego faceta. Chcę urządzać mieszkanie i pielęgnować swój ogródek. Chcę pojechać wiosną do sanatorium i dobrze ten czas wykorzystać. Chcę latem pojeździć ambitniej na rowerze, wybrać się wreszcie do lasu, nauczyć się szyć, przeczytać parę książek. Eeeech... życia na te wszystkie cele nie starczy - ale te cele to po drodze. Nie dla nich żyję, a dla życia po prostu.

Nie mam konkretnych celów w życiu raczej "Carpe Diem" staram się nie zaprzątać niepotrzebnie głowę

Wyłamię się i być może zaskoczę tutejszą społeczność, ale moim aktualnym celem w życiu jest trzeźwość. Nie chciałbym wrócić do swojego wcześniejszego oblicza, kiedy to całkowicie pochłonięty obsesją picia alkoholu i brania narkotyków traciłem wszystko i wszystkich. Są też inne cele, ale trzeźwość jest dla mnie priorytetem, bo wiem, że bez niej nie uda mi się osiągnąć tego co sobie założyłem.

Moim celem na kolejne 50 lat życia jest troszczenie się o siebie- bo do tej pory troszczyłam głównie o innych, No moze jeszcze oddam trochę córce, bo ona mnie potrzebuje.
co do celów nieżyciowych ale zawodowych, to po covidzie zaczynam od nowa. Ale nie widze w tym jakiejś olbrzymiej tragedii.
cel powinien raczej wypływać z naturalnych potrzeb, więc trzeba się w siebie wsłuchać. Ludzie, którzy wymyślaja go sobioe na siłę, według jakiś mód i trendów mocno się unieszczęśliwiają. Czasami nie ze swojej winy, tylko uważają że są komuś coś winni- rodzicom, czy nawet dzieciom dorosłym.
a jak ktoś w ogóle nie umie się na chwilę zresetować, poczekać na ten cel, to biedny jest naprawdę i współczuję.

Sporo historii, sporo...
Ja to nazywam jako pierwotny lęk, bo nie potrafię go wytłumaczyć

Dzięki za wszystkie posty, ale jeszcze jedna rzecz mnie ciekawi. To, że nie pojawiły się żadne życiowe cele-misje, w stylu "zmienić świat" (oczywiście nie dosłownie, ale np. poprzez jakieś odkrycie naukowe, przysłowiowe ocalenie jakiegoś gatunku zwierzęcia/rośliny, etc.), "zostawić coś ważnego po sobie" (jakieś zmiany w sposobie myślenia szerszej grupy ludzi, czy "dzieła" sztuki, przekazanie komuś jakiejś wartościowej naszym zdaniem wiedzy, umiejętności, etc) to przypadek? Statystyka? Czy niechęć do przyznawania się do takich aspiracj? A może to kwestia wieku/etapu w życiu? Dlatego pytałem też o to jak postrzeganie tego tematu zmieniało się w miarę upływu czasu.

Pewnie niektóre z Waszych wypowiedzi można by podciągnąć pod tę kategorię (bo zostawić po sobie mądrze wychowane dzieci, odbudować coś co się straciło czy zniszczyło, zmienić się świadomie w jakimś aspekcie albo zgromadzić jakieś zasoby wspomnień, doświadczeń czy wiedzy - to też są cele, które nie mieszczą się w kategorii życia dniem dzisiejszym), ale wszystkie i tak zamykają się w obrębie nas samych i naszej najbliższej rodziny.

Podam przykład dla rozwinięcia (być może) dyskusji. Znam człowieka, który w młodości nauczył się pewnego specyficznego fachu. Przez większą część dotychczasowego życia jego celem było wykorzystanie tych umiejętności do tego, żeby zapewnić byt rodzinie. Od któregoś momentu się to trochę zmieniło i celem nadrzędnym stało się zrobienie wszystkiego, żeby ten specyficzny fach, który wydaje mu się bardzo cenny, ważny i przydatny dla społeczeństwa. Zrobić coś, żeby nie zaginął (bo stał się zajęciem bardzo niszowym, żeby nie powiedzieć że już ). Swoje zamierzenia realizuje obecnie poprzez próbę przekazania całej wiedzy i umiejętności potomkowi, ale otwarcie mówi o tym, że chciałby przed swoim odejściem to zajęcie popularyzować (a nie jest jeszcze staruszkiem). Może macie też takie kierunki swojej egzystencji?

W ogóle uważacie, że przekonanie o jakiejś swojej "misji" w życiu - to coś co nas napędza, a tym samym daje szansę spełnienia w większym stopniu? Czy raczej coś co może być tylko przekleństwem - bo w pogoni za "wyższym" celem raczej zaniedba się to co ważne tu i teraz?

wyraźnie sprecyzowane i długofalowe cele większość chyba sobie stawia w młodości ale po 30tce czy 40tce to już raczej zostają one osiągnięte i przeradza się to bardziej w nasze priorytety życiowe i wartości według których żyjemy. Świata nie zmienię, mogę jedynie zmienić siebie i świecić przykładem a co z tym zrobi świat to już nie mam na to wpływu.

Chyba powoli dotykasz źródła moich rozważań
Czy to nie jest tak, że "wiekopomne" cele wyznaczają sobie głównie ci, którzy sami siebie potrzebują przekonać o sensie swojej egzystencji? Bo nie przekonują ich o niej najbliżsi i codzienne, małe sukcesy?

Zmieniać świat można małymi krokami, więc nic straconego

Jeśli o mnie chodzi, to zawsze podziwiałem i kibicowałem ludziom, którzy mieli w życiu aspiracje a zarazem zajmowali się bardziej nitypowymi rzeczami. Po prostu ci, którzy chcą w życiu czegoś więcej, niż praca od poniedziałku do piątku, małżonek, dwójka dzieci i ewentualnie dom z ogródkiem. Ludzie, cieszący się życiem, odnajdujący się w tym, co robią na codzień, czerpiący satysfakcję z pracy, pasji i ludzi, jakimi się otaczają.
Mnóstwo ludzi w historii poświęciło swoje życie na to, aby coś rozwijać, gonić za marzeniami, sięgać po to, co innym wydaje się nudne albo niepotrzebne. Takie osoby zawsze podziwiałem

Cele to według mnie bardziej tak dla nas w zyciu codziennym - wyznaczasz sobie jakiś cel i dążysz do jego realizacji.
To o co Ty pytasz , czyli coś dla świata, dla innych, dla potomnych - to raczej "misja" moim zdaniem.
Ale zeby mieć taką misję, jak ten Twój znajomy, to trzeba mieć co przekazać innym, coś umieć i być i chcieć się tym dzielić.
Ja akurat nie mam żadnych talentów żeby dzielic się nimi ze światem. Moje cele są jak najbardziej  przyziemne. Ni gdy też nie wyznaczałam sobie celów na temat jakosci życia - zeby bylo takie cudowne itd. bo te kwestie mimo starań często nie zależą wyłącznie od nas i często nie mamy wplywu na niektore niemiłe okoliczności.
Wydaje mi się, ze "wielkość"celu nie zależy od wieku. W młodości ma się wiecej determinacji i energii ale nie ma się czasu ( dom, dzieci, rodzina) i środków. W późniejszym wieku ma się wiecej czasu i zasobów ale chęci i samozaparcia mniej.

Ja jestem młoda i cele mam bardzo jasne - chcę zostać programistką, chcę zachować spokój i zdrowie psychiczne, chcę być dobrym człowiekiem, chcę cieszyć się życiem. Wszystko, co robię prowadzi do właśnie tych celów.

Autorze wątku (strasznie niewygodny masz nick ), pytasz, czy dążenie do szczytnych celów nie przysłania tego, co ważne tu i teraz. Uważam, że to dobre i ważne pytanie.
Jest do dla mnie cel sam w sobie: dążąc do celu nie przegapić widoków po drodze, nie zagubić siebie i tego, co dla mnie ważne. Dlatego niezbyt dobrze mi się to określenie: "życiowy cel" kojarzy. Nie żyję dla jednej sprawy, jednej rzeczy. Żyję dla życia z całym jego bogactwem, z radościami i bólami. Chcę je mocno czuć, przeżywać świadomie, a nie byle jak.
Przeraża mnie, gdy czytam na forum wypowiedzi osób, dla których życie jest wegetacją bez zachwytów, bez entuzjazmu. Bardzo często taki stan powoduje brak życiowego partnera, chociaż nie tylko.
Czy sama, czy z kimś, nie chcę takiego bezbarwnego życia. Mój świat ma sto barw, nawet gdy siedzę sama na kanapie, słyszę tykanie zegara, czuję zapach kawy itd.
I właściwie tyle mi wystarczy, a jeśli jest coś więcej, to tym lepiej Chciałabym się tym cieszyć bez końca.

Trochę to może górnolotne, ale bardzo mi bliskie, bardzo dla mnie ważne.

A co do sensu życia, jestem głęboko przekonana, że to zadanie i wybór dla nas.

Czyli poniekąd dla Ciebie celem życia jest osiągnięcie pewnego sposobu życia. Co więcej - już go w pewien sposób osiągnęłaś

A to z pewnością. Nikt za nas nie zdecyduje, w którą stronę kierować nasze życiowe kroki. Co więcej - jeśli damy komuś o tym zdecydować - raczej nie będziemy z tego zadowoleni.

Jedno z drugim się ściśle wiąże. Ludzie nie lubią się przyznawać do braku zdecydowania, niewiedzy i wątpliwości. Brak pewności swoich wyborów powoduje więc tym większą potrzebę jej kamuflowania - a to przekłada się na skłonność do narzucania ich innym.

Potrzebuje jakiegoś "narzędzia", sposobu, metody planowania. Coś co pomoże mi wyznaczyć cele i (przede wszytkim) rozbić je na mniejsze, realne kroki. Nie chodzi tylko o biznes (chociaż też), ale o samorozwój, remont,  dbanie o zdrowie. Wszystko co ze względów dostępności czasu i pieniędzy muszę rozłożyć na kilka-killanascie miesięcy.
Znalazłam metodę smart i kolo życia i to nie do końca to. Wizje w stylu "100 rzeczy które chce zrobić przed śmiercią", albo "gdzie się widzisz za 10lat"  są zupełnie nie dla mnie bo już mnie życie nauczyło, że lepiej się skupić na krótszych okresach czasu i tym co jest "tu i teraz".
Preferuje metody "papierowe"
https://hrstandard.pl/2023/11/17/system … ganizacji/

W branży w której pracuję konkurencja nie spi