Czy są tu Nadwydajne dziewczyny? - Netkobiety.pl

Takich osob co same sie oszukuja jest masa.
Ogolnie to mialabym potecjal na taka kobiete, ale zamiast udawac, ze zyje to poszlam pod prad i zylam.
Wiec nie mialam takich przemyslen i odczuc.

Jezeli ktos tak sie czuje to dlatego, ze nie chce siebie znac.

Ja się zgadzam z toba Wiktoria96 bo praktycznie wyjęłaś mi z ust to co sama myślę i chciałam powiedzieć. Z drugiej zaś strony zgadzam się też z koleżankami wyżej, jeżeli chodzi o sam przedstawiony cytat. Tak samo go odebrałam. Więc nie będę wylewać tutaj "hejtu" a powiem, że mam dokładnie tak jak ty Wiktoria96 . Nie jestem typową kobietą, która mogłaby gadać całymi dniami co i jak dziś ugotować, albo czym najlepiej sprać daną plamę. Niestety z tego powodu nie mam w sumie o czym rozmawiać z teściową a co wiąże się z tym że od samego początku czuję się "odrzucona" w przeciwieństwie do jej drugiej synowej. Z uwagi na moje zainteresowania i podejście do życia mam więcej wspólnego z teściem niż teściową.
Podobnie jest w sumie ze znajomymi. Większość znajomych-kobiet  jakie ja znam to zajmują się domem, tak typowo. Sama mam męża, dbam o dom i pracuje na pełen etat ale jakoś mam ciekawsze tematy do rozmów niż gotowanie i sprzątanie Nie znoszę ludzi też wiecznie narzekających, jestem zdania że jak komuś źle to niech to zmieni, weźmie się za siebie, za swoje życie a nie ciągle narzeka nic z tym nie robiąc. Pod tym względem też mam inne podejście, ja nie gadam, tylko robię.

Powiem, że rzeczywiście niektórzy (wiadomo) mogą inaczej zinterpretować jeden i ten sam tekst ( w sumie bardzo lubię jak ktoś ma inne wrażenia, bo wtedy można zrobić na prawdę ciekawą i wartościową rozmowę, jeżeli oczywiście jest ona zrobiona w kulturalny sposób
Tylko właśnie o to chodzi. Że bardzo często jak się ma taką nadwrażliwość, starasz się dopasować do otaczających Cię ludzi i otoczenia (zwłaszcza, jeżeli nie masz w sobie rozwiniętej pozytywnej samooceny, pewności siebie), nie chcesz po prostu odstawać, bo chcesz wreszcie gdzieś należeć i czuć się akceptowanym. I jeżeli chodzi o cytat, historię tej dziewczyny, totalnie to rozumiem.
Sama kiedyś czułam taki rozdźwięk. Zawsze szlam tam gdzie idą wszyscy ( czasami jeszcze tak mam), dlatego wypisałam się ze szkoły technikum pół roku przed zakończeniem... I tak. Teraz niektórzy właśnie chcą oceniać " trzeba było wytrwać i dokończyć". Ale ja już miałam dość. Na prawdę. I mimo gadania wszystkich, poczułam ogromną ulgę. I nie rozleniwiłam się tylko skoczyłam liceum zaocznie i do tego pracowałam. Ale to wszystko kosztowało mnie dużo nerwów ( sami chyba czaicie jak się odczuwa takie wielkie zmiany i gadanie ludzi "co musisz a czego nie")
I teraz od razu mówię - NADWYDAJNOŚĆ NIE UPOWAŻNIA NAS DO ZASŁANIANIA SIĘ TYM, ROBIENIEM WYMÓWEK I BRAKU PRACY NAD SOBĄ.
Jeżeli chodzi jeszcze o ten cytat i samą książkę, to czytając całą książkę ( oby dwie części) mam wrażenie trochę, że gryzie się trochę że mną, bo nie zgodzę się, że ludzie dzielą się tylko na nadwrażliwych i normalnych, albo introwertyków i ekstrawertyków.
To jest moim zdaniem krzywdzący podział, szufladka. Bo nie jest tak, że człowiek jest tylko nadwrażliwy albo tylko normalny. Między jednym a drugim jest most / skala. I we wszystkim na tym świecie trzeba zachować umiar. Są różne poziomy. Albo też nie lubię jak się mówi " jesteś bardziej nadwrażliwa, masz przechlapane w życiu", bo to nie o to chodzi.
Samo to powoduje, że ludzie nie traktują swojego daru jako dar, tylko jako zepsucie albo ciężar - i to jest, że tak powiem w ch$& smutne
.
Zwłaszcza właśnie u mężczyzn tak jest. U naszego kolegi, który się wypowiedział.
Faceci jeszcze mają o tyle trudniej, że nie chcą się z tym afiszować, czy broń Boże pokazywać, że tak jest, bo nasze społeczeństwo ma obraz samca Alfy, który niczego się nie boi, a testosteron kipi z wiadomo czego
No, a przecież można być i wrażliwym i męskim. I spotkałam kilku nadwrażliwych facetów i nie płakali z byle powodu, co więcej z ich zachowanie było opiekuńcze, wesołe, przyjazne, i do tego jak trzeba było zaregowac, to na prawdę to robili. I moim zdaniem coś takiego jest mega seksowne i z takim facetem można ułożyć sobie super życie.
I na prawdę warto okazać im trochę zrozumienia i czasu.
Są osoby, które mają tak, że płaczą często z byle powodu, ale to nie jest z powodu tego, że jak to się dzisiaj mówi są "maminsynkami", tylko z powodu tego, że są rzeczy, z którymi trudno jest im się uporać, ciężko coś przeżywają, tłumią w sobie bardzo  dużo emocji, często bardzo silnych ( odkrycie Ameryki Wiki xD), no i potrzebują zrozumienia i nie ciśnięcia im jeszcze, że są "niemęscy".
Oczywiście kobiety również czasem nie mają łatwo.