Dobija mnie samotność - Netkobiety.pl

Chcesz o tym pogadać voomin.?
To naturalne. Instynktu się nie pozbędziesz, a samotność rani. Ostatecznie owa krzywdząca samotność zrobiła się strefą komfortu. Boli, ale obecnie obawiasz się większego bólu.

Co masz ze zdrowiem?

Hmm, ciężki temat...

W każdym okresie mojego życia( przynajmniej tak mi się wydawało) mogłem się do kogoś odezwać. Niezależnie czy chodziło o radę czy ratunek w potrzebie. Pytanie tylko, czy ta osoba byłaby w stanie mi pomóc.  Okazuje się, że niewiele, ale trochę takich ludzi jest. Poza tymi momentami jestem w stanie jakoś samemu sobie czas zorganizować tak, aby czuć się usatysfakcjonowany. Zatem, póki ma co ze sobą zrobić i nie potrzebuje do tego innej osoby, to nie zastanawiam się nad tym, czy mogę się do kogoś odezwać, bo tego zwyczajnie nie potrzebuję. Gdyby za każdym razem ktoś mi odmawiał spotkania czy sposobu spędzania czasu, to może byłoby inaczej, ale na pewno nie jest tak, że potrzebuję regularnego i częstego kontaktu z innymi osobami. Jednocześnie jestem gotowy zajmować się samemu tymi rzeczami, które inni ludzie wykonują w parach albo w grupie? Dlaczego nie mogę jechać samemu na wakacje czy wyjść do kina?
Teraz doczytałem na końcu, że wręcz cieszysz się, że zdrowie Ci się psuje. I tu bym CI doradził wizytę u specjalisty, bo taki etap wymaga moim zdaniem gruntownej naprawy. Mówię Ci to akurat jako ktoś, kto wygrał ze śmiertelną chorobą. I choć do końca życia muszę trzymać rękę na pulsie, wiem, że warto, bo człowiek docenia życie, jak znajduje się na krawędzi..

Dlaczego jednak nie możesz siebie zaakceptować takim jakim jesteś? Przyjąć do wiadomości, że tak już masz i nie ma co na siłę wyszukiwać czegoś, co potem niby tak ciężko przychodzi Ci zwalczyć..

bagienni_k - „nie możesz siebie zaakceptować takim jakim jesteś” - no właśnie jaki jestem? Co jest właśnie ze mną nie tak, bo coś jest, ale chciałbym wiedzieć co takiego? Może łatwiej byłoby próbować zaakceptować stan rzeczy, gdyby znało się jego przyczynę/-y. No ale załóżmy, że są to rzeczy z którymi nie da się nic zrobić. Ok. To jak taka akceptacja miałaby wyglądać? Na codziennym oszukiwaniu siebie samego? Bo niezależnie jak długo będziesz sobie coś wmawiać to podświadomości nie oszukasz.

Ajko - ja też nigdy nie chciałem i nie chcę być „duszą towarzystwa”, ale między byciem „duszą towarzystwa”, a dziwadłem, z którym nikt nie chce utrzymywać kontaktu jest jeszcze wiele poziomów. Mi też wystarczyłoby mi to grono najbliższych osób, ale narazie grono ogólnie osób jest równe ZERO

W sumie nie wiem po co to wszystko piszę. Nikt i tak nie jest w stanie pomóc, bo ciężko byłoby pomóc osobie, której się nie zna, ale musiałem to z siebie zwyczajnie w świecie wyrzucić.

Nikt poza Tobą tej wiedzy nie ma. Jedynie Ty możesz do niej dojść; jak rozumiem, wielokrotnie nad tym sam się zastanawiałeś a efektów brak. Może rezygnując z myślenia "(...) Nikt i tak nie jest w stanie pomóc (...)" skorzystasz z pomocy psychoterapeuty, dzięki czemu poznasz przyczyny braku bliższych kontaktów.

voomin - utożsamiam się z tym co piszesz.

Dla mnie wystarczy dziennie jedna rozmowa/telefon żeby czuć się i myśleć jak normalny człowiek. Ale kiedy np. przez kilka dni z nikim nie rozmawiam, w pracy każdy jest zajęty swoją robotą, ponadto każdy ma swoją własną rodzinę, bliższych przyjaciół itp., to nie jest tak łatwo wyjść z inicjatywą pierwszej rozmowy z byle-pierwszą napotkaną osobą.

pomocna_88 "...Jeżeli coś z powyższych znalazłeś u siebie..."

Zażartuję: a jak się ma te wszystkie objawy naraz to jest bardzo źle?

Ja miałam bardzo podobnie.
To co napisała Loka- spróbuj zrobić rachunek sumienia i pomyśl, co robiłeś źle, bo jeśli przez tyle lat nie byłeś nawet na piwie, to w czymś musi być problem. Nie mówię tego złośliwie, tylko osoba, która ma podobnie. A przynajmniej miała.
Niestety w domu miałam po prostu zły przykład ze strony rodziców. Nie będę się rozpisywać, ale jak patrzę na siebie z przeszłości, to mi trochę głupio za siebie, ale wiem, że to nie była do końca moja wina, bo jako dziecko podpatrywałam rodziców, ich zachowanie, to co mówią i to normalne. Tylko wtedy nie zdawałam sobie sprawy, że to, co mówią może być złe, a ja to wtedy uważałam za święte.
Jednak dotarło to do mnie dopiero na studiach. Staram się trochę ogarnąć, zamierzam iść na terapię. Może Ty też spróbuj? A nóż dobrze Ci to zrobi
Może zobaczysz swoje błędy i będziesz nad nimi pracował

Też tak miałam, że grono przyjaciół i znajomych skurczyło się okropnie. Wtedy zamiast narzekać zaczęłam organizować sobie czas wśród ludzi. Areobik, zumba, joga wszystko co było w zasięgu ręki i mojego czasu. W weekendy organizowane wyjazdy w większym gronie, nawet bez znajomych spotkasz ludzi do pogadania przy wieczornym piwku. W większych miastach jest masa aktywności, która opiera się o kontakt z nieznajomymi- zwiedzanie miast przy okazji spacerów, spotkania z planszówkami, wieczorki dla podróżników. Trzeba tylko poszukać. Ale podstawa to wyjście do ludzi, na początku wymiana kilku użytecznych informacji, z czasem może to być początek przyjźni.

Jest dużo organizacji, stowarzyszeń, imprez organizowanych z myślą że przyjdzie na nie ok 30-50 osób. Wieczory podróżnicze są rzadziej ale można poznać ciekawe miejsca z innego punktu widzenia. Do dziś pamiętam jak pewne małżeństwo opowiadało o swojej pół rocznej podróży po Azji. W Indiach uczyli dzieci angielskiego by móc spędzić na podrozowaniu więcej czasu.
Mam kilku znajomych od zajęć dodatkowych, głównie z jogi bo na nią uczęszczałam systematycznie i dość długo. Zdarzało się że spotykaliśmy się poza zajęciami ale też umawialiśmy się właśnie na jogę w nietypowych miejscach jeśli takie warsztaty były organizowane (parki, plaże).
Z wyjazdów weekendowych mam 2 przyjaciółki. Często razem spędzamy wakacje.
Najtrudniejsze i najważniejsze to wyjść do ludzi.

Są też inne opcje - te które wymieniłam odpowiadają moim pasjom, fakt 90 % uczestników to kobiety.
Mój mąż ma inne zainteresowania, dzieli swoje pasje z ludźmi z całej Polski i są to głównie mężczyźni. Może są to znajomości głównie internetowe ale są też i takie które przenoszą się do realu.

Muzyka.
Tworzy własne produkcje muzyczne.

Pytanie jaki wiek masz na myśli. Mam kilku znajomych, którzy w wieku 40+ poznali nowe osoby.
Nawet jak mieszkasz na wsi, daleko od wszystkiego to masz internet, telefon. To zbliża do ludzi tylko trzeba z tego korzystać. Moi kuzyni też mieszkają na wsi, 30 km do większego miasta. Zaczynali tak jak ja od wyjazdów weekendowych w góry, organizowanych przez jakieś stowarzyszenia. Teraz mają swoje grono znajomych poznanych na tych wyjazdach i wycieczki organizują już sami w mniejszym gronie.
Mój mąż w ramach swojej pasji realizuje projekty z ludźmi, których na oczy nie widział. Ktoś ma jakiś fajny pomysł, prosi o pomoc w wykonaniu, powstaje z tego znajomość na kilka ładnych lat i kilkanaście projektów.
To tak naprawdę od nas zależy czy kogoś spotkamy i poznamy. Co nam szkodzi zagadać do kogoś w pubie czy na imprezie? Przecież nic na tym nie stracimy. Najwyżej nas ktoś oleje i tyle. Tylko oczywiście nie można być zbyt nachalnym.

I właśnie o to chodzi, żeby nie jechać samemu -jechać z grupą na zorganizowany wyjazd. Tam nie wszyscy jadą ze znajomymi. Tylko nie jakieś biura podróży tylko bardziej stowarzyszenia i organizacje turystyczne.