Czy warto ufać intuicji? - Netkobiety.pl

Podbijam wątek, aby opowiedzieć ciąg dalszy. Jest bardzo ciekawy. 



W dniu mojego powrotu do miasta zostałem zaskoczony wiadomością od mojej byłej. 
Napisała do mnie, że chciała pytać jak mi się mieszka w nowym mieście, ale „chyba coś przeczuła”.
Zacząłem drążyć temat i powiedziała, że jej się śniłem. Kiedy opowiedziała mi treść tego snu, to się mocno zdziwiłem, bo wiele rzeczy z niego zgadzało się z moim obecnym życiem. Nie chcę wpadać w magiczne myślenie, ale tutaj było to o tyle dziwne, że wielu rzeczy nie miała prawa po prostu wiedzieć. 



Nie dawało mi to spokoju i po 2 dniach do niej zadzwoniłem. Dlaczego? Coś we mnie pękło i stwierdziłem, że za bardzo dbam o konwenanse i przez to ignoruję swoje potrzeby. A tutaj była nią potrzeba zrozumienia tego co się działo wcześniej. Dla tych, którzy nie znają mojego wątku - z tą dziewczyną budowaliśmy w zeszłym roku związek. Niestety w pewnym momencie zaczął się między nas wbijać jej były chłopak i skutecznie nią manipulować (choć może ona też chciała być manipulowana). Generalnie w pewnym momencie zaczęła się „wahać” i przez ponad miesiąc się rozchodziliśmy i schodziliśmy. W końcu jak powiedziałem „stop” i urwałem kontakt, to praktycznie następnego dnia wróciła do byłego. Niesamowicie się przy tym afiszując.

Powiedziałem jej wprost, że nie mam już żalu o to, że wybrała tamtego, choć nie będę ukrywał, że to bolało. Rozumiem, że do miłości nikogo zmusić nie można. To czego jednak nie rozumiem to tego, dlaczego potraktowała w tym wszystkim moją osobę tak jakbym nigdy nie istniał. To co się stało później bardzo mnie zaskoczyło. Ciężko to streścić, bo rozmowa trwała 1,5h. Z najważniejszych jednak rzeczy to powiedziała mi, że od kilku miesięcy nie radzi sobie z tą sytuacją. Ma żal i złość w sobie, że się wtedy nie skomunikowaliśmy i ona nie zadbała o kilka rzeczy jak się spotykaliśmy. Z jednej strony wie, że powinna wtedy to załatwić sama i mi o tym nie mówić, ale zarzuciła, że sam na to pozwalałem. Dodała, że nie wyobraża sobie kontaktu beze mnie, ale też nie wyobraża sobie jakby to miało wyglądać.

Nie ukrywam, ta rozmowa przyniosła mi ogromną ulgę. Poczułem, że odzyskałem "coś". Jakąś podmiotowość. Przez długi czas byłem przekonany, że ona wróciła do byłego i po prostu bez żadnych kosztów buduje szczęśliwe życie, a ja jestem wyrzucony jak ścierka. Było to dla mnie zaskakujące, bo wydawało mi się, że ona dużo lepiej ogarnia życie niż ja po wszystkim, a chyba jest odwrotnie? Został mi jednak pewien niesmak związany z tym, że niby ten „kontakt dla niej tyle znaczy, ale nie wie jak”. Znowu mi zaśmierdziało tym co mnie denerwowało, czyli trójkątem ona-ja-jej były-obecny.

Napisałem do niej później, że czegoś mi w tej rozmowie zabrakło. Ona powiedziała, że jej tak samo. Z jednej strony czuje ulgę, ale nie wiem do końca ma spokój. Nawet miała myśl, że cieszy się, że ta rozmowa była, ale szkoda, że tak "krótko". Uznałem, że to dobry moment, aby raz a dobrze skończyć tę relację tak jak powinno to się stać pół roku temu. Bez awantur, dramatów i złych emocji.

Najpierw napisałem jej o pewnej historii, którą przeżyłem po naszej relacji (z inną dziewczyną), która pozwoliła mi wejść w "jej buty" i mam nadzieję pokazała, że rozumiem jej punkt widzenia z tamtego okresu. Potem odniosłem się do tego "wartościowego kontaktu". Powiedziałem, że doceniam naszą relację i doświadczenie jakie dała. Było sporo złego i dobrego, ale myślę, że teraz każdy widzi swoją odpowiedzialność. Podkreśliłem, że zawsze będzie ważną osobą, ale to co jest teraz jest niezdrowe (taki szarpany kontakt od czasu do czasu i niewiadomo co). Wyjaśniłem wprost, że to co było minęło, będziemy dla siebie ważni, ale dobrze będzie już się "puścić", ale tym razem bez poczucia wzajemnego żalu. Ona nie powinna już się obarczać, bo to przeszkadza budować związek, a ja też chcę się odblokować na nową dziewczynę i nie myśleć ciągle o tym co było między nami. Wyjaśniliśmy sobie wszystko i kropka.

Po wszystkim napisała mi tylko, że potrzebuje czasu i spokoju, aby się oswoić z tym co napisałem.
Od tygodnia milczy. Wiem, że pojechała z obecnym na wakacje, więc pewnie stąd cisza.
Szczerze mówiąc może dobrze się stało. Nadszedł czas, aby to po prostu puścić wolno i żyć dalej.