Problemy pół roku po weselu... - Netkobiety.pl

Sprzeczki była o jej rodziców którzy zaczęli się wtrącać do remontu domu, druga sprzeczka była o to że kot którego ma niszczy wszystko i robi bałagan.
Szczerze powiedziawszy już nie wiem co myślec.

Autorze, a w tych sprzeczkach żony z Twoimi rodzicami, to po czyjej stanąłeś stronie?

Cóż, jeśli rzeczywiście chce odejść,to puść ją wolno.. albo zmądrzeje,albo dobrze się stanie, że wszystko się rozpadło zanim pojawiły się dzieci.

Skoro nie miała racji to po co stajesz po jej stronie?  Twoja partnerka pracuje dorywczo, a dąży do tego żebyś dodatkowo tracił 60km dziennie na dojazd do pracy? Przecież to godzina mniej czasu dla Ciebie i was. Do tego nielogiczna przeprowadzka z domu, gdzie macie jakiś powiew samodzielnego życia. I teraz jeszcze może Ciebie ogołocić ze wszystkiego

ok, no to może zaproponuj jej kompromis. Pomieszkajcie jeszcze 3 miesiące u Twoich Rodziców, a na ostatnie trzy, przeprowadźcie się do jej.
Jeśli komuś na czymś zależy, to potrafi zacisnąć zęby i przetrwać ciężki okres. Ona, jak widać, albo zaciskała do czasu, albo nigdy nie miała ochoty na mieszkanie u Ciebie.
Szkoda, że wcześniej nie mieszkaliście razem, bo wtedy wiele sytuacji weryfikuje związek. Tutaj ona nie szuka rozwiązań, tylko ucieka. Ciekawe, czy jak już zamieszkacie razem i będziecie mieć jakieś sprzeczki, to też spakuje się do mamy?

Ile macie lat?

Niech idzie do rodziców, Ty zostań. Remont się skończy, wtedy niech się wprowadzi z powrotem i będziecie mieszkać sami. Proste.

To nie jest kompromis. Zostana - ustepuje ona. Pojda - ustepuje on. Gdzie tu kompromis?
Gdyby moj maz zaproponowal mi, ze mam isc do rodzicow i wprowadzic sie jak tesciowie sie wyprowadza- nie wprowadzilabym sie juz do tego domu.
Autorze na spokojnie musicie porozmawiac. Nie moze byc tak, ze w tak waznej sprawoe ktoeas strona czuje sie pokrzywdzona, bo to sie na was odbije

Ludzie, bądźcie elastyczni, to tylko kilka miesięcy i sytuacja się ostatecznie unormuje. Nie wszyscy członkowie rodziny muszą się ze sobą świetnie dogadywać. Jeśli ona z jakichś względów nie wytrzymuje tego psychicznie, to niech idzie do rodziców, a potem wróci na gotowe. Po co się męczyć, łamać, zmuszać? Ty nie chcesz mieszkać z jej rodzicami, ona z Twoimi, macie wielki komfort, że to się zaraz skończy, nie każdy ma takie szczęście.

Teraz już twierdzi że ona nawet nie chce tego domu.

Katrinx3
Masz rację, chyba bardzo jej ciężko, ale tak naprawdę nie ma już ku temu poważnych powodów.
O kota chodziło o to że nie sprzątała mu jak zrobił kupę i śmierdziało, dopiero ja z pracy wróciłem to to posprzątałem i to kilka razy się powtórzyło...

Ciężko znaleźć tutaj kompromis bo jak ja się wyprowadzę to nie będę tam miał nic, nie ma co ukrywać że u mnie są większe możliwości nawet z tego względu że mam wielkie podwórko, sam naprawiam samochody itp, a tam nie będę miał na to miejsca.

Czasem ją rozumiem, ale uważam, że nie powinna się tak upierać.

zgadzam się co do kota, pozrywane i pozaciągane firanki, podrapane meble, jak wróci z dworu, a jest mokro to i błotko przyniesie.

Ja na Twoim miejscu bym się nie wyprowadziła. Ustaliliście coś na początku i należy się tego trzymać. Krzywda wielka na pewno jej się nie dzieje, musi szanować Twoich rodziców i zasady, jakie panują póki co w ICH domu.
Nie mieszkacie tam juz 10 lat i nie macie szans na wyprowadzkę, tylko to jest kwestia kilku miesięcy. Jak Twoja żona nie ma zajęcia, to niech znajdzie pracę na cały etat i nie będzie miała tyle czasu na myślenie o głupotach. Może też Twoim rodzicom przeszkadza, że nie pracuje i siedzi w domu, a może mało pomaga w obowiązkach domowych, skoro Ty musisz wrócić z pracy i sprzątać kupę jej kota. Bez przesady.

Jeżeli się uprze i wyprowadzi, to możesz pójść na kompromis, i w dni wolne od pracy, np. weekendy u niej nocować, ale resztę dni tygodnia, gdzie musisz dojeżdzac do pracy, zostań u swoich rodziców. Kobieta nie rozumie, że 120 km dziennie to sporo? Godzinę wcześniej trzeba wstać, wracasz też głodny godzinę później, niż wcześniej. Jeżeli tego nie rozumie i dba tylko o siebie, to i Ty zatroszcz się w pierwszej kolejności o siebie.

Mateusz,
Żonka strzeliła focha i każe Ci wybierać „ja albo oni”. Taki szantażyk emocjonalny na początku małżeństwa. Jak jej odpowiesz pięknym za nadobne, to się zacietrzewi i kto wie, jak to się skończyłoby. Gdy pójdziesz za nią, to czekają Cię kolejne szantaże, które będziesz znosił coraz gorzej aż wreszcie żyłka Ci pęknie, powiesz lub zrobisz za dużo i kto wie, jak to się skończy.
Na Twoim miejscu powiedziałabym jej coś w stylu „Kochanie, przykro mi, że mieszkając wspólnie z moimi rodzicami nie czujesz się szczęśliwa i chcesz się wyprowadzić. Rozumiem to. Skoro uważasz, że lepsza będzie dla Ciebie przeprowadzka do rodziców, to nie będę Cię zmuszał do pozostania tutaj, ale sam nie mam zamiaru przenosić się z Tobą, ponieważ... (tutaj podajesz listę racjonalnych argumentów, które przytoczyłeś powyżej). Będę tu na Ciebie czekał i tęsknił za Tobą, ale czuję, że nie mam prawa dyyktować Tobie, co masz robić a czego nie powinnaś, bo szanuję Ciebie i Twoją decyzję.”
Po czy pozwalasz jej zrobić to, co ona chce.

Obawiam się tego że później ja wyjdę na najgorszego że rozpada się małżeństwo niedługo po weselu.
Staram się jej tłumaczyć, że tuta mamy lepsze opcje, ale ona tego nie rozumie, albo nie chce rozumieć.
Aktualnie mamy odrobinę prywatności, a tam tego mieć nie będziemy, będziemy jak dzieci ze wspólną kuchnią bez decydowania...
Będę próbował jeszcze z nią rozmawiać, ale czarno to widzę.

Jeżeli Twoi rodzice jej nie dręczą codziennie, nie każą przesiewać maku od grochu to masz żonę egoistkę.

Sama mieszkałam z teściami po ślubie. Było ciężko na początku, tęskniłam za rodzinnym domem, ale zaczęłam nowe WSPÓLNE życie z mężem. Do głowy, by mi nie przyszło, żeby stawiać w męża w takiej sytuacji. Mąż 4 miesiące po ślubie wyjechał w delegację, przez jakieś 4 miesiące wracał tylko na weekendy, a ja zostałam sama, bez znajomych i "starej" rodziny, do domu rodzinnego miałam też kawałek (50 km), więc więcej jak raz w tygodniu nie jeździłam.
Kobieta pracuje dwa dni w tygodniu, pozostały czas siedzi w domu. Daje 90 % szansy, że gdyby pracowała 5 dni w tygodniu i wracała po 8 godzinach, miała by o wiele mniej problemów z Twoimi rodzicami. Poza tym jak ona obliczyła, te Wasze koszty dojazdów? Zastanowiła się jak ta wyprowadzka wpłynie na Wasze małżeństwo? Bo to również zaprzepaści jakieś normalne relacje z teściami, ale to temat drugorzędny.

Co do kupy, my sprzątamy kuwetę raz dziennie, jak są pochłaniacze zapachu, to nie trzeba wyciągać od razu każdej kupy, no chyba, że naprawdę gruba akcja. No i zależy gdzie stoi kuweta, najlpiej jak w wentylowanym miejscu. Bo jak wstaliśmy kiedyś do łazienki, to rzeczywiście trzeba sprzątać po każdej wizycie kotka.

Nikt jej nic nie każe robić, poza tymi awanturami nie ma żadnych problemów, moi rodzice nawet jej w drogę nie wchodzą, gdy ona sobie coś robi w kuchni to nikt jej nie przeszkadza...
Szczerze mówiąc to już sam powoli nie rozumiem tej sytuacji, ona mi mówi że się w tym domu denerwuje itd.
Ona to widzi w superlatywach wszystko, że tam będzie lepiej, fakt wygodniej, ale na pewno nie lepiej.
Wygodniej bo u mnie jest więcej pracy, jest piec węglowy a u nich gazowy, chociaż ani razu jeszcze w nim nie paliła bo robię to ja lub moja mama, zresztą potrafi to bo w kominku paliła, jest kawał podwórka i trzeba trawę skosić, w sumie raz przez pół roku skosiła, bo kosimy my (ja) i moja mam na zmianę.

Tego się boje, że wyprowadzimy się tam, wiadomo że też po jakimś czasie nie będzie kolorowo, więcej ludzi w domu,  ja będę musiał wcześniej do pracy wstawać, wtedy ona będzie chcieć coś wynająć, a wynajem to wyrzucanie kasy w błoto jeśli się nie zarabia tyle żeby później coś wykupić, a ja niestety tyle nie zarabiam i tak będziemy wiecznie stać w miejscu.
Kocham ją i zależy mi na niej, ale niestety coraz częściej widzę że ona życia nie zna, myśli krótko do przodu...

Dziękuje wszystkim za rady, bo nie miałem z kim o tym pogadać, a już zastanawiałem się że to może ja mam nietrzeźwe podejście do życia. (Wiadomo rozmowy z rodziną nie są bezstronne zazwyczaj).

Ja to doceniam i jej tłumaczę, ale ona zbytnio tego nie rozumiem.
Nawet jej proponowałem, żebyśmy pożyczyli trochę pieniędzy moim rodzicom dzięki czemu może udałoby się szybciej ukończyć ten remont drugiego domu, ale też nie chce tak.
Widzę że ona ma do nich teraz ogromny uraz tylko nie wiem o co, cały czas mi powtarza że ją denerwuje ich obecność, że nawet jak pójdą do drugiego domu to będą blisko...
Nie rozumiem tego.

No niestety u siebie w domu miała o wiele mniej obowiązków niż u mnie może być.
Mam przeczucie że ona właśnie chce iść w kredyt lub wynajem mieszkania w bloku.
Tłumaczę jej że u mnie nie jest źle, moi rodzice kładą się spać o 20 (tak przyzwyczajeni), sypialnie mają na parterze a my mamy łazienkę i sypialnie na poddaszu, jedynie do kuchni i salonu schodzimy po schodach w dół, jednak to i tak plus bo miedzy kuchnią a sypialnią rodziców jest jeszcze jednej pokój i kawałek korytarza, także nawet w majtkach można sobie zejść wieczorem swobodnie bo na 99,9% nikt do kuchni nie pójdzie.
Będe się starał jeszcze z nią rozmawiać racjonalnie i spokojnie bo jestem wybuchowym człowiekiem i już kilka razy się o to zdenerwowałem, ale nie mogę wytrzymać gdy żaden mój racjonalny argument nie dociera.

Staram się ją odciążać, w soboty jak jestem w domu to koszę trawę a ona robi obiad, tak żeby te większe pracy nie zostawały na tydzień i żeby po pracy było spokojniej.
A że jestem takim człowiekiem że lubię sobie np. podłubać w samochodzie, żeby wszystko było sprawne bez oddawania do mechanika to ona stwierdza że mamy dla siebie mało czasu i że u niej będziemy mieć więcej... No i tak będzie bo tam nawet nie będe miał na to miejsca chyba że na poboczu przy głównej drodze bo podjazd mają 5x5 metrów i już dwa samochody tam stoją jej rodziców i jej brata.

Jak próbuje z nią rozmawiać argumentami to ona ich nie ma tak naprawdę, jedynie to takie:
*będzie spokojniej,
*denerwuje się w tym domu,
*nie mogę patrzeć na Twoich rodziców,
*u moich będziemy mieć lepiej nawet nie będziemy musieli dokładać się do części rachunków.
I tak w koło...

Mówi mi że ten dom nie jest wart tych nerwów które ona miała, chociaż moim zdaniem nie było powodu do takiego zdenerwowania bo sama sobie tworzyła problemy z tym kotem...
A też się nie dziwię moim rodzicom bo całe życie pracowali na to a teraz zobaczyli że ktoś tego nie szanuje, tylko się niszczy.

Masz rację, coraz częściej myślę, że tan ślub to był błąd, ale przed weselem było inaczej, nawet podejście jej widzę że się zmieniło.

Dokładnie te same pytania jej zadaje co dalej, ale poza "będzie dobrze" "poradzimy sobie" nie potrafi podać mi konkretnych rozwiązań.
Mówię jej że wynajem to wyrzucanie kasy w błoto, że do tego będziemy musieli oboje pracować a jak coś się złego stanie i jedno straci pracę to zostaniemy bez mieszkania i pieniędzy bo wydamy na wynajem i nic prawie nie odłożymy.
Mówię jej że będziemy się gnieść w jednym pokoju i że u niej też w końcu konflikty będą to też mało to widzi.
Ciężka sprawa, bardzo uparta jest.

Wprost mi powiedziała że ona nie chce już tego domu że nie może patrzeć na moich rodziców bo jak ich widzi to się denerwuje, jak zapytałem dlaczego to nie potrafi mi dokładnie powiedzieć.

Postaram się jeszcze z nią porozmawiać spokojnie i racjonalnie, ale widzę że ciężko to idzie, bo ja mam sensowny argument a ona błahą odpowiedź i to taka rozmowa.

Mateusz, zapytaj się żony jak ona widzi Waszą przyszłość. Bo coś mi się wydaje, że ona chce się ewakuować z Waszego małżeństwa.

Już widzę, jak oddaje swoją wypłatę na ratę, skoro teraz kombinuje jak zrobic, zeby rachunkow nie płacić

A jak długo Wy w ogóle się znaliście, zanim wzięliście ten ślub? Zamieszkaliście razem dopiero po ślubie, dobrze zrozumiałam?

Możesz również zaproponować kompromis polegający na tym, że wyprowadzicie się, ale dopiero na swoje. Niech znajdzie najpierw pracę, zdobędziecie zdolność kredytową i postaracie się o kredyt. Ciekawe, co ona na to wtedy? Bo teraz Ty bedziesz dojezdzał kawał drogi do pracy, a ona będzie sobie siedziała w domku i się obijała, bez stresu, że teściowa patrzy, jak jej syn musi po pracy po jej kocie posprzątać. A do tego skłóci Cię z rodzicami.

I w jakim jesteście wieku? Bo myślenie ma bardzo niedojrzałe.

Moim zdaniem ona po prostu nie chce być z Tobą. Szuka rozpaczliwie powodu, by odejść.

oo etap płaczu.W sumie nie musisz wysłuchiwać tych idiotycznych argumentów, które podawała Ci wcześniej.

Oprócz płaczu robi coś np. w kwestii znalezienia pracy?

Na pewno jej zachowanie było takie samo, tylko Autor ustępował we wszystkim, w imię dobra ich związku i teraz zbiera żniwo tego.

Chyba trollujesz.
Nie wierzę, że tak się dajesz wodzić za nos, manipulować i szantażować. Czy Ty aby na pewno jesteś facetem?

To musi zrozumieć, że NIE ona jest jego problemem, bo ona jest jaka jest, ale on sam utrudnia sobie życie. Jak pojął za żonę rozkapryszonego dzieciaka (bo księźniczka to mi się kojarzy jednak z pewnym wyrafinowaniem, którego tu nie ma za grosz ), to niech teraz jej nie wychowuje, tylko tańczy, jak mu gra, bo od wychowywania, to są rodzice, a nie partner. On może tylko się zająć sobą i przemyśleć, po co mu właściwie takiego pokroju kobieta przy boku.

Już Ci pisałam, żebyś się wziął w garść i zaczął antycypować, jakie życie czeka Cię z kobietą, która płacze, żeby wymusić spełnianie jej zachcianek. To jak tupanie nóźką w sklepie przez dziecko, które nie chce odejść bez zabawki, czy słodycza. Jeśli się ugniesz, to wzmocnisz działanie tupania i masz jak w banku, że podobne zachowania powyórzą się w przyszłości. Albo możesz spokojnie, traktując swoją żonę po partnersku wyjaśnić jej, dlaczego nie możesz/nie chcesz zgodzić się na jej widzi-mi-się, trzymać się tego i pozwolić jej wybrać.
Ona jest dorosłym człowiekiem, odpowiada za swoje wybory i decyzje, a Ty za swoje. Ale z jakiegoś piwodu Ty uważasz, że na Tobie spoczywa odpowiedzialność za to, co ona zrobi.
Pewnie już wiesz a przynajmniej czujesz, że wybrałeś sobie na żonę kobietę niedojrzałą, skoncentrowaną na sobie egocentryczkę, dla której będziesz musuał być tatusiem, spełniającym jej zachcianki zamiast partnerem. Twój wybór, co zrobisz z tym dalej.

Moim zdaniem oboje mieliście masę hurraoptymizmu biorąc ślub,  a kompletnie nie zadając sobie trudu dogłębnym poznaniem wzajemnie swoich charakterów i preferencji co do życia. 
Bardzo podobną sytuację miała moja znajoma, z wyjątkiem,  że młodzi byli tylko zaręczeni,  2 lata z hakiem, mieszkali ze soba ok. 3. Mniej kosztowalo rozejscie się po prostu. Miejska, rozpieszczona dziewczyna nie odnalazla sie na wsi, nie dogadała sie również z przyszłymi teściami, mimo raczej dobrych chęci obu stron. Ale nie grało, atmosfera wiecznie pełna napiecia, niedomówien, wzajemnych żali.   Wszyscy mieli ciężko.  Nie darmo zaleca sie młodym zamieszkanie na dotarciu z dala od wszystkich , nawet kosztem wyrzeczeń.  Warto. I to, że komuś jest źle w domu z podworkiem, zamiast bloku, też można zrozumieć.  Niektórzy lubią komfort, miasto, dostęp do rozrywek. U moich znajomych ona po ukonczeniu studiów znalazła pracę i wynajęla mieszkanie w miescie. On został u rodziców. Troszke to jeszcze pokulało , az wreszcie sie rozstali. Inne pomysły na życie. I spory upór każdego. 
Ona zle się czuje u Ciebie w domu, Ty źle bys się czuł u niej. Ty po pracy dłubiesz przy autach, zamiast spedzac czas z nią,  kiedy jak nie tuż po slubie? Powinniscie cieszyc sie sobą,  nie przezywac kryzysy.  Ona się nudzi, racja, przez to nie myśli racjonalnie, powinna iść na etat i współdzwigac Wasze  finanse, może wtedy zmieni myślenie. Ale sumując:  Ty masz swoje racje, ona ma prawo do swojej wizji przyszłości.  Do pogodzenia tylko gdy będzie Wam na sobie zależało i dojrzejecie do wysluchania i rozważenia zdania drugiej osoby.  Sam sobie odpowiedz, czy dacie radę i czy warto.

Tym bardziej, że żonie też powinno zależeć, aby nie tracić tego małżeństwa, czego po jej zachowaniu nie widać. Więc wyciągnij wnioski, co to za związek, jak za szczęście w małżeństwie ma być odpowiedzialna jedna osoba.

Najgłupszym co można było zrobić to z żoną zamieszkać z rodzicami - gdzie Ty masz głowę? Jednego nie mogę pojąć: dlaczego nie poczekaliście roku, aby wprowadzić się na "Swoje"? Dlaczego Ona się na to zgodziła? Kto normalny chce mieszkać u obcych ludzi i znosić cudze wymagania? Dlaczego Twoi rodzice się na to zgodzili i czy w ogóle jak mężczyzna podjąłeś z Nimi poważną rozmowę, że Wasza wydzielona przestrzeń = Wasza sprawa co robicie, nie wtrącać się?
Również dlaczego uważasz, że tylko Ona ma podejście: "jakoś to będzie" jak Sam nie potrafiłeś zorganizować wspólnej rozmowy,  na której omówilibyście zasady życia w mieszkaniu Twoich rodziców? Według mnie to również postawa "jakoś się dogadają" i się nie dogadali.

Według mnie Ona powinna się wyprowadzić i przez rok mieszkać u własnych rodziców. Ty zostań u Swoich.  Po Ich wyprowadzce do drugiego mieszkania przekonaj żonę do wspólnego zamieszkania. Zapewnij Ją, że Twoi rodzice nie będą się wtrącać i tyle.