Związek po rozwodzie - Netkobiety.pl

He he, dobry kolo, normalnie miszcz
Nie wiesz co masz zrobić? To ja Ci powiem co każda inna normalna laska zrobiłaby na twoim miejscu:

- Pal gumę fajansiarzu i nigdy więcej nawet nie próbuj się do mnie odzywać.

No, to teraz już wiesz co robić.
Pozdrawiam.

Ale nad czym się tu zastanawiać? Jeśli czujesz się na siłach, to żyj chwilą. Jeśli nie - zakończ znajomość, poboli i przestanie. Na pewno nie powiemy Ci tu, w jaki sposób nakłonić go do zmiany zdania...

Ja nie widzę tutaj, żeby któreś z Was chciało coś poza seksem. 1.5 roku i nie znacie swoich dzieci?

No własnie też odniosłem wrażenie, że to żaden związek, to tylko koleżeństwo (nie przyjaźń, bo przyjaciół jednak się wprowadza do domu) i seks.

No dobrze, a kto wytyczył takie ramy relacji, że de facto sprowadza się tylko do seksu? Bo chyba przez te półtora roku rozmawialiście o czymś poza zmianą pozycji? Nie chcę być niemiły, ale po części sama jesteś sobie winna, bo:
- Jeśli on takie ramy wytyczył, to po co brnęłaś w to dalej?
- Jeśli Ty wytyczyłaś - to masz co chciałaś.
- Jeśli przez półtora roku żadne z Was nie potrafiło zacząć rozmowy na ten temat (co was łączy, jak widzicie przyszłość) - to teraz się nie dziw.

Przyznam, że nie ogarniam czegoś takiego jak półtoraroczny związek, gdzie Ty nie znasz jego dzieci i rodziny, on Twoich. Dla mnie to nie związek.

Czego nie rozumiesz? Póki jest na miejscu, chce nadal utrzymywać taką relację, darmowy sex i Twoje zainteresowanie.

Czyli taki luźny związek to była Twoja inicjatywa. Moja rada - nie sugeruj się słowami sfrustrowanych pań z analizą głęboką jak woda w kałuży (pt. facet to śfinia, a śfinia jest zawsze winna).

Nie przyszło Ci do głowy, że skoro Ty określiłaś rodzaj relacji (bo, że jemu to pasowało, to tylko Twój domysł, który nie musi mieć pokrycia w faktach), to również Ty powinnaś wykonać pierwszy krok w stronę zmiany jej charakteru? Bo może on Ciebie widzi w dalszym życiu, tylko siedzi cicho, bo jego zdaniem, Ty nie chcesz normalnego związku?

I naprawdę to nie ma nic wspólnego z tym, że się nie awanturujesz. Bo poziom komunikacji u awanturnika i milczka jest taki sam - zerowy. Skup się, uwaga: można normalnie rozmawiać.

myślę podobnie ;-)

Moźe po prosty wzięła pod uwagę, to:

Ręce opadają, bo w następnym poście napisałeś

To jak to w końcu jest z wami, mężczyznami, mówicie jedno a robicie drugie, czy słowa mają swoje pokrycie w czynach, bo zaczynam się gubić.

EDIT:
Ana, niektórzy LUDZIE posiedli zdolność komunikowania się wprost i i jej używają, a inni nie. Twój partner powiedział ci wprost, jakie są jego plany, a przecież nie musiał. Szkoda, że nie od razu, ale poczekał z „nowinami” aż się jednak zaangażujesz, ale tym bardziej wzięłabym jego słowa na poważnie i nie doszukiwała sie drugiego dna.
Inna sprawa, źe ludzie czasami zmieniają swoje plany i decyzje, ale jak twój partner zaznaczył, nie warto sobie robić nadziei. Z drugiej strony, sama wiesz, że ludzie deklarują sobie dozgonna miłość i oddanie a później te deklaracje rozmywają się w codziennym życiu, więc może życie obecna chwila ze świadomością, że nic nie trwa wiecznie, nie jest złą opcją i warto ją rozważyć.

No właśnie - ręce opadają, jak niektórzy nie potrafią ogarnąć różnych sytuacji. Tam masz nowy związek, w którym facet pierwszy określił charakter relacji. Tu masz półtoraroczny związek, w którym to kobieta określiła charakter relacji.
Przykro mi, że czasy księżniczek się skończyły - osobiście, gdyby kobieta zadeklarowała np. "Interesuje mnie tylko przyjaźń i seks" nie kiwnąłbym palcem, żeby charakter relacji zmienić - ona określiła, jak chce zmian, to niech działa. Że się rozleci, bo ona też nic nie zrobi? Mówi się trudno, na co komu jaśniepani w domu? Żeby całe życie potem się domyślać, czego jaśniepani oczekuje? Księżniczka powinna mieć księcia i lokaja, a ja nie jestem ani jednym, ani drugim.

Ale dlaczego? Przecież ty uważasz, że kobieta to księżniczka, a facet to jej lokaj - ona ustaliła charakter relacji, a on ma starać się to zmienić. Wybacz, ale to nie barok.

Przecież wyraźnie pisała, że to ona nie chciała głębszej relacji, a z nim nigdy tego nie uzgodniła, bo MYŚLAŁA, że jemu to pasuje. Jak się za dużo myśli, a za mało rozmawia, to tak wychodzi.

Przecież on nie powiedział, że traktuje to tymczasowo - to znowu jej domysł. On to powiedział ze znacznym wyprzedzeniem, może dlatego, że właśnie daje jej szansę na zmienienie relacji. A ona - zamiast rozmawiać - znowu myśli i jeszcze przyszła się doradzać na forum pt. "Utop faceta w łyżce wody" - jakby tu coś innego mogła usłyszeć poza tradycyjnym chórem "Zostaw go, bo facet to śfinia"

Po raz kolejny okazuje się, że Starowicz ma rację - kobiety nie chcą ponosić konsekwencji swoich działań...

Po kolei:
nie chciałam za szybko się wprowadzać - tu nie chodzi o wprowadzanie w sensie mieszkaniowym, tylko w życie. Jak widzisz, to jej decyzja.

nie pytałam o przyszłość bo uważałam, że sama się rozwinie nic na siłę i w pośpiechu -  wprowadziła pewien model związku, ale z nim nie rozmawiała, bo półtora roku to pewnie za szybko...

boję się przyznać co czuję teraz do niego..(...) Boję się, że jak się przyznam do uczucia to będę bezbronna, słaba...i znów się zawiodę - jak widać, dalej nie ma opcji rozmowy.

Ona stworzyła ramy, a on się dostosował. Jeśli te ramy jej przestały odpowiadać, to jej zadaniem jest zmienić to, co sama obmyśliła i to nie konsultując z nim. Półtora toku, to jest ostatni dzwonek, żeby zacząć myśleć o wspólnym mieszkaniu, a tu mamy jakieś początki randkowania... Patrzyłem na wiele związków w moim otoczeniu i związki ludzi w wieku 35+ z zasady nie trwają dłużej niż dwa lata - no max 2,5 roku - jeśli nie zamieszkają razem (piszę oczywiście o tendencji ogólnej, a nie każdym przypadku z osobna, bo z osobna to znam i związek czterdziestoletni bez wspólnego mieszkania).

Nie, nie kłóci się, bo on nie powiedział, że nie chce związku. Powiedział, że ta relacja - koleżeńsko-seksualna, gdzie mieszkają niedaleko siebie - jest tymczasowa, ale nie określił co ma być dalej.

I tak, tu może być gra - ty sama decydujesz o charakterze relacji, to ja też o czymś sam zadecyduję, a jak chcesz być w moich planach uwzględniana, to zacznij rozmawiać.

summerka88
Dobra, opowiem Ci coś - też bylem w takiej sytuacji, też pani określiła ramy związku. I też nie protestowałem, nie rozmawiałem, zaakceptowałem. Dlaczego? Bo jeśli ktoś określa mój status (niezależnie od słów użytych czy nie użytych), jako umilacz czasu i wkład do łóżka dwa razy w tygodniu, to ja nie będę się ani prosił, ani robił jazd, żeby to zmienić. Więc pomyślałem tylko: w gruncie rzeczy fajnie się ciebie bzyka, więc ze spokojem, minie czas i zobaczymy co ty zrobisz.

I jak przyszedł podobny czas, jak u naszej autorki, że kontynuowanie na dotychczasowych zasadach stało się niemożliwe, pani zaczęła drożyć, ale bardzo okrężną drogą. Nie jestem idiotą, wiedziałem o co chodzi, ale paliłem głupa, że nie kumam. Wiesz, dialog na zasadzie:
- Bardzo jesteś związany z miejscem, w którym mieszkasz?
- Oczywiście, zobacz jak tu pięknie.
- No ale to nie będziemy się mogli tak często widywać...
- To może będziemy się widywać rzadziej, raz na miesiąc, albo dwa miesiące.

A w głowie miałem: albo zaczniesz rozmawiać otwarcie jak człowiek, albo jutro już będzie po związku. Nie zaczęła. To było ostatnie spotkanie i ostatnia rozmowa. Bo ja nie potrzebuję jaśniepani, której życzenia mam odgadywać. A gdyby rozmowa miała inny przebieg, pewnie dałoby się coś sensownego wymyślić. Tylko że skoro ona określiła ramy relacji (jak widzisz, może to zrobić jedna strona, a druga po prostu nie protestować), to od niej powinna wyjść inicjatywa zmiany tych ram.

Dla jasności nie jestem jaśniepanią... fakt rozmowa jest bardzo ważna...pewności w związku nie ma nigdy więc po co się dręczyć...
Ciągnie się za mną moje nieudane małżeństwo pełne kłamstw, przemocy psychicznej i nie tylko...
To tym co od niego usłyszałam o wyjeździe dopowiedziałam sobie resztę i generalnie zaczęłam się wycofywać(żeby mniej bolało).
Wczoraj rozmawialiśmy...
Tak zawsze miał w planach, że wróci w rodzinne strony ale nie myślał, że pozna kogoś takiego jak ja...doszłam do wniosku, że chce cieszyć się chwilą, tu i teraz, a co będzie dalej to zobaczymy.
Równie dobrze do tego czasu możemy rozstać się z innego powodu a ja tu rozważam perspektywę roku, dwóch lub nawet trzech lat.
Dobrze mi z nim....ja nie planuję z nim mieszkać przynajmniej na razie...przerasta mnie fakt pogodzenia tego z dorastającymi dziećmi (15lat)..też mógł to odebrać, że traktuje to luźno....a to nie ma nic wspólnego, że nie chcę być z nim.
Generalnie sytuacja ta trochę nam pomogła...otworzyła na rozmowę..nie wiemy co będzie dalej ale tu i teraz jest dobrze..

.

Dzięki za swoje opinię, były różne ale to pozwala na przemyślenia z różnych perspektyw...związki są jednak trudne, a szczególnie te drugie.
Jednak najważniejsze to rozmowa, kompromis i zaufanie...staram się wprowadzić to mocno w życie. Narazie jakoś to się udaje choć przyznam nie jest łatwo..ale jeżeli na kimś zależy to warto próbować. U mnie na razie związek wchodzi na właściwe tory....
EeeTam, Summerka dzięki za te rozważania, ja faktycznie nie pokazywałam że mi aż tak zależy bo czekałam na niego, nie chciałam być zraniona..zawiedziona, a tu jak się okazało mogłam się nie doczekać bo on też tak myślał...i tu pomogliście wy