kwestia charakteru, czy to brak uczucia? - Netkobiety.pl

On nie umie rozmawiać o uczuciach, ale i Tobie brak umiejętności rozmowy, bo gdyby takowa była miałabyś jasną sytuację. Umiejętnością rozmowy o uczuciach nie jest wyznawanie od czasu do czasu: kocham Cię, tęsknię itp. po których nie otrzymujesz niczego w zamian, zadowalasz się ciszą i próbujesz ją racjonalizować. Od dawna uwiera Cię ta sytuacja, ale przy żadnej okazji Twoich wyznań i jego ciszy nie wykorzystałaś momentu i nie drążyłaś skąd ta cisza. Nie drążysz, bo boisz się odpowiedzi. Zwłaszcza odpowiedzi, która nie byłaby po Twojej myśli, dlatego zamiatałaś to wszystko pod dywan.
Ostatnia wasza rozmowa o związku/niezwiązku jego siostry dostarczyła Ci podstaw do zadania pytania: a jak to jest u nas? Czy my się spotykamy tylko, czy to jest związek? Jednak nie zadałaś tego pytania choć widać, że w tym kierunku podążyły Twoje myśli. Boisz się rozwiać wątpliwości. Fakt, że te wątpliwości są pokazuje na jak kruchych podstawach zbudowana jest ta relacja. Nie ma prawie w ogóle więzi i bliskości (rozumianej szerzej niż tylko ta fizyczna).

Unikanie odpowiedzi, obracanie kota ogonem (a w tym przypadku w żart) to też odpowiedź. Poza tym on Ci powiedział, że się spotykacie- dokładnie jak jego siostra z byłym.
U niego ,,spotkanie" to co innego jak ,,związek".

Przykro mi, ale właśnie tak to odbieram- być może się mylę.

On nie raz odpowiedział na Twe wątpliwości. Rzecz w tym, że nie chcesz przyjąć do wiadomości jego odpowiedzi. Rzecz w tym, że 'czując się dziwnie' nie zdecydowałaś się rozstać. Rzecz w tym, że masz nadzieję, iż po którymś tam 'poruszeniu tematu' usłyszysz wyznania miłosne.

po co te tłumaczenia? nas chcesz przekonać czy siebie?

A Ty chcesz być w związku z człowiekiem, który się dla Ciebie poświęca?

Oczywiście, ze nie.
Ja raz miałam okazje rozmawiać z jego mama. Powiedziała ze on niegdy wcześniej żadnej kobiety do domu nie przyprowadził, ze ja jestem jego poważna pierwsza taka dziewczyna, żebym miała dużo wyrozumiałości dla niego...

Biedny niepełnosprytny misio, potrzebuje opiekunki.

Kogo chcesz przekonać? Nas czy siebie? [Pytanie retoryczne.]

Czego nie rozumiesz?
Tego, że jesteś jego znajomą?
Tego, że matka 25-latka prosi Cię o wyrozumiałość dla jej dorosłego syna?
Tego, że on nie czuje tego, co chciałabyś, by czuł wobec Ciebie?
Tego, że jesteś zdecydowana na wymuszenie od niego deklaracji?

Albo podjęłaś decyzję o bujaniu w świecie wyobraźni (choć rzeczywistość coraz bardziej daje o sobie znać), albo jesteś forumowym trollem.
Z mojej strony, niezależnie od tego, która opcja jest prawdziwa, 'pas'.

Settt co czułaś i myślałaś gdy słyszałaś od niego o tym, że przyjazd do Ciebie jest poświęceniem? I podobnie jaką reakcję wzbudziła w Tobie prośba matki byś była wyrozumiała w stosunku do niego?

Uspokoiła Cię bo wbicie w poczucie winy i włożenie w Twoje ręce odpowiedzialności za was potraktowałaś jak wyznanie uczuć. Nie było nim...
Poświęca się, a więc robi coś wbrew własnej woli i powinnaś całować ziemię po której stąpa za to, że się z Tobą spotyka. Taki jest wydźwięk słów ludzi operujących frazesami o poświęceniu w związku. Nakładają na drugą stronę dług wdzięczności i zamykają usta w razie gdyby ktoś odczuwał jakiś brak, uważał, że jakieś potrzeby są niezaspokojone. Frazes o poświęceniu zamyka drogę do rozmowy.
Matka złożyła na Twoje barki poczucie odpowiedzialności. Przejęłaś się tą rolą, rolą nowej mamy...

Traktujesz to w kategoriach pewności, bądź braku pewności, a ja nie uważam, żeby tu o to chodziło.
Nie czujesz fundamentu i nie poczujesz. Sama widzisz jak wygląda model związku jego rodziców. To jest jego wzorzec. Taki jest i taki będzie, więc skończ z mrzonkami o bliskości w związku z nim. Albo się na to piszesz i za wyznania miłości traktujesz frazesy o poświęceniu, albo nie. Bierzesz to co jest, a nie to co sobie wyobrażasz i to co byś chciała. Albo nie bierzesz. Wybór należy do Ciebie.

I perspektywa tego "może" sprawia, że jesteś gotowa czekać na ten rąbek nieba. Wyimaginowana inna sprawia, że włącza się duch współzawodnictwa Masz wiele guziczków, które on nieświadomie naciska i które działają, ale nie wynika to z tego, że on jest mistrzem manipulacji, tylko z tego, że ty masz niestety te guziczki...

Jak już mówiłam nie jestem trollem. Na początku mogłam przeczuwać ze chce się spotykać dla seksu bo były podteksty erotyczne w moja stronę. Kilka razy były próby o on ma z tym problemy. Wiec o seks nie chodzi tutaj. Nie jestem jakoś super majętna dziewczyna. Wypowiedz Klio dała mi wiele do myślenia. Może to jest facet który spotyka się ze mną bo nikogo ciekawszego nie ma na horyzoncie. Tez dziwne ze mówi ze jemu się podobam. To jest dla mnie za bardzo skomplikowane. Ma problem aby zdefiniować czy ja jestem jego dziewczyna czy przyjaciółka. Non stop są tłumaczenia ze on nigdy nie miał nikogo na poważnie, ale z tego co wiem jakieś tam relacje z kobietami miał i to nie jest chłopak z jakiejś dżungli ze nagle spotyka się ze mną i to jest dla niego szokiem...

Jak idziemy ulica on się spogląda na inne kobiety, kobiety go podniecają. Może facet chciał mnie tylko wykorzystać, nie wyszło i dalej ciągnie ta znajomość bo się przyzwyczaił. Znowu jego matka razem z siostra jak zasiadły przy stole jedna z jednej strony, druga z drugiej i teksty ze „jesteś wspaniała dziewczyna, on drugiej takiej nie zajdzie,musisz go bardziej wychować...”
Może on był mną zauroczony i się szybko to skończyło, mam już tego dość, czuje się zraniona, czuje się niekomfortowo i jakaś taka hmmm oszukana

A wiesz co jest najgorsze? Ze ja włożyłam w ten związek naprawdę dużo energii, emocji. Jeżeli on jest niedojrzały to dzięki mnie będzie teraz dla kogoś idealnym mężczyzna, bo ja jemu dałam lekcje jak postępować w związku. Mnie to naprawdę boli w środku.
To ze mi nie umie okazywać uczuć, jestem jego przyjaciółka niż kobieta za która by dał się pokroić to nie znaczy ze dla innej będzie taki sam.

))) daj spokój.. Myślisz, że wychowałaś ideał dla innej? nieprawda.
po pierwsze- zapamiętaj- wbrew temu co sądzą co niektóre Panie- mężczyzna to nie dziecko do wychowywania- jeśli traktujesz go jak dziecko- takim dzieckiem będzie zawsze przy kobiecie- każdej kolejnej- dorosnąć musi sam.
po drugie- to jest bardzo krótki związek w porównaniu z wieloletnimi małżeństwami, a takie też się rozpadają
za bardzo uwierzyłaś niedoszłej teściowej, że męża trzeba sobie wychować.
To trochę straszne, co piszesz. Oboje jesteście strasznie niedojrzali... Ty bawisz się w Panią terapeutkę, mamuśkę nad nim, czy treserkę?
A On jak dziecko z ktorego trzeba coś wydobywać?
Czemu sobie to robisz?
Musisz nabrać dystansu, nauczyć się poznawać kogoś i szanować, przyglądać się, czy się uzupełniacie, czy Wam ze sobą dobrze.. Spokojnie, świat się nie kończy jutro

Dzis podjelam z nim rozmowe na ten caly temat. Bylam staniwcza i powiedzialam ze zle sie czuje w takiej relacji, ze chce sobie jakos ulozyc zycie, a nie wiem czy on ma wobec mnie powazne plany, ze ja nie widze okazywania uczuc, to wszystko jest takie chlodne.
On zamiast normalnie wyjasnic to się zdenerwował. Wygarnął mi ze chyba jestem ślepa pomimo noszenia soczewek, ze mi wszystko trzeba udowadniać bo ja nie widze nic, ze chyba mi to trzeba ciagle wchodzić w dupe (to sa jego slowa). Powiedzial ze moze kiedys bede miala innego faceta to porównam i zatesknie za nim jaki on byl dobry. Dodal ze nie bedzie mi prawił amorów i nie powie mi za kogo mnie uważa bo lepiej nie być wylewnym, a ja jego nie doceniam....