Jak Zyc.....

JDZ po 1- wylecz tą chorobę , dalej nie widzę sensu uganiania się za tą dziewczyną- ona nie chce być z Tobą ale nie jest też na tyle odważna by to powiedzieć. matrwić się może ale to nie znaczy więcej niż współczucie.

pkt. dla Ciebie ze nie zdradziłeś.
nie jestem nią żeby wiedzieć czy bedzie tęsknić ale jeżeli by tak było to by Cię nie zwodziła.
zawód miłosny jest do przeżycia
inna będzie Cię chciała -z wzajemnością jak tę Twoje serce opuści- powodzenia

.

.

.

Cześć, Może ja się wypowiem na ten temat. W swoim poście zadałeś pytanie " jak można kogoś kochać i chcieć odejść?" Odpowiem Ci z własnego doświadczenia. Można. Niestety. Byłam z facetem półtora roku. Było cudownie. Nigdy tak przy nikim się nie czułam. Potem, pod koniec, był dziwny tydzień. M.in. napisał mi smsa, że nie wie, dlaczego ja wywołuje u niego takie skrajne emocje, że czasem mnie kocha i chce być jak najbliżej ze mną a czasem po prostu jest mu bez różnicy czy ja jestem czy nie. Po tym dziwnym, cichym tygodniu odszedł ode mnie. Powiedział, że kocha mnie jak nikogo na świecie ale nie jest gotowy na taki dojrzały związek. Widziałam łzy w jego oczach ... szczere. Jednak co się stało to się nie odstanie, bez względu na uczucie jakim mnie darzył odszedł ode mnie. Minął niecały miesiąc. Staram się robić wszystko żeby tylko o tym nie myśleć bo zaraz mam łzy w oczach. I co najważniejsze, wielokrotnie zadawałam sobie to samo pytanie" jak można kogoś kochać i chcieć odejść?" teraz coraz bardziej zdaje sobie sprawe z tego, że nie miałam na to wpływu. Wiem, że dałam z siebie wszystko. Włożyłam serce i dusze w ten związek, ale żeby związek przetrwał, muszą być chęci z obu stron. Niestety czasem tak bywa, że drugą połówkę to przytłacza i nie czuje się emocjonalnie gotowa na taki związek, czuje, że miłość się wypaliła. Tak niestety bywa. Jedyne co Ci moge powiedziec, choć wiem, że Cię nie pocieszę: pomyśl sobie, że ona jednak nie darzy Cie takim uczuciem jak Ty jej i lepiej, jeśli teraz się rozstaniecie niż miałbyś dalej żyć w nieświadomości, i nie wiedziałbyś, że ona Cię tak nie kocha jak Ty ją...

Kobiety, jak to wieść niesie są życzliwe i pewnie nie wywalą Cię z tego forum. Nie jesteś jedynym, który tu zakładał swój temat. Pozatym Panie chętnie dzielą się swoimi spostrzeżeniami nt. spraw sercowych i zyciowych, taki to ich urok, że garną się tam gdzie trzeba pomóc. Choć czasem w swoich związkach sobie nie radzą, to wcale im to nie przeszkadza. To tak samo jak z facetami, więc się Panie nie obrażajcie. Najważniejsze jednak z tego, że każda ma swój bagaż doświadczeń, na kanwie których chętnie Ci doradzą. A i wiedz że choć na pozór opisywane tu historie są podobne, to każda jest inna, zupełnie. Te chistorie to urywki, czasem lata życia, które powstały z ludzi o niezmiernie różnych doświadczeniach. WIem tez po sobie, że historie, choć potrafią być bardzo podobne do siebie potrafią się zakończyć diametralnie różnie. Jedna kończy się dla ludzi rozpadem, a druga miłością jaka nie była dotychczas dla nich dostępna. Zatem nic nie jest z góry przesądzone.
Ok, no to koniec wstępu:
1) nie słuchaj alaclaudie - z całym szacunkiem i bez obrazy, mam poprostu odmienne zdanie.
2) jeżeli zaczynamy mówić o zdradzie to lepiej to od razu wywalić z głowy - z opisu wynika, że to wogóle nie miało miejsca zatem odrzuć wszystkie porównania, które Ci tu ktoś podrzuca.
3) posłuchaj głosu kobiety - olimpii, która wyczuła temat, ale nie zgodzę się z tym, że jesteś uległy i Twoja partnerka to chce wykorzystać- no jasny gwint, przecież potrafisz postawićna swoim i pisałeś o tym. Natomiast huśtawki serwujecie sobie nawzajem i to jest sedno sprawy.

Odpowiedz sobie na pytanie czy ją kochasz? Wciąż to Ty oczekujesz, że ona będzie mówiła że Cię kocha, liczysz ile razy ona to zrobiła. A ile razy Ty ją zapewniałeś?
Chcesz powalczyć o Was? Na litość wszystkich nie zostawiaj jej samej. Teraz to Ty serwujesz jej wielkiego doła. Jak bardzo jej potrzebowałeś, jej bliskości? Jak mocno potrzebowałeś jej w chorobie? A teraz wyobraź sobie, że kiedy ona mówiła, że jest zmęczona, potrzebowała oddechu, z pewnymi rzeczami sobie nie radzi - czy to nie były prośby o pomoc - może ona nie umie mówić wprost, może tak jak wiele kobiet oczekuje, że to wyczujesz, hm - może ona właśnie oczekiwała i oczekuje Twojej pomocy? Napisałeś, że wiele razy mówiła, że kocha. Pamiętasz wyraz jej oczu? Kłamała, czy mówiła prawdę? Chciała Ciebie? A może chciała odpocząć od kłótni, ot tak po prostu za dużo tego było. Wiem, że wszyscy się kłócą. Ale czy te rzeczy były tak ważne - czy to może ich ilośc była irytująca, ilość sprzeczek i kłótni, te błachostki ją męczyły. Miłość to bycie ze sobą. Jeżli zaczną przesłaniać ją walki o pierdoły, to uczucia odsuną się na dalszy plan. Jedź do niej i powiedz, że tylko jej chcesz i ją naprawdę kochasz. Że nie rozumiałeś tego, ale jesteś teraz pewien. Powiedz jej, że tak samo mocno jej potrzebujesz jak ona Ciebie, ale do tej pory tego nie widziałeś. Że, chcesz z nią rozmawiać. Nie patrz na to czy rozmowa się klei czy nie. Po prostu z nią bądź. I to jest prostsze niż myślisz. Nie oczekuj od niej niczego, pozwól jej być sobą. Mam wrażenie, że chciałeś od niej tego samego, co wydawało Ci się, że sam jej dajesz. Ale to już egoizm, sorki. Zdaj sobie sprawę, że miłość to nie jest coś co was łączy. Coś co łączy dwie osoby. Miłośc dwojga osób to dwa uczucia, które okazują sobie wzajemnie dwie osoby. Miłością się dzieli. Nie ma czegoś takiego jak wspólna miłość - i nie zrozum mnie źle, to spotkanie dwóch światów - miłości, którą Ty czujesz w sobie, napięć, uniesień, bólu, ładunku tej całej empatii, które masz Tylko Ty w sobie oraz miłości jej i z jej sposobem jej noszenia przez ukochaną osobę. Nigdy nie poznasz jak ona czuje do Ciebie miłość. Ale dochodzimy do sedna, możemy opisać to co w nas jest, przekazać drugiej osobie. A sam wiesz jak słowa są niedoskonałe, dalekie od tego, by móc w pełny opisać to co tak naprawdę w sobie nosimy. Dlatego w związku najważniejszym filarem jest rozmowa. Ktoś zarzuci, że miłośc i wierność to fundament - owszem, ale miłość to głównie rozmowa o uczuciach, czasem może do tego nie potrzeba słów, bo wzrokiem też można nawiązać dialog, ale jednak jest to dialog. Trzeba ze sobą być. Może nie nauczyliście się jeszcze o wszystkim rozmawiać, stąd te nieporozumienia. Teraz jedynie zapewniania o swoich uczuciach może przynieść jakikolwiek efekt. Nie chodzi tylko o to byś, po tym jak jej powiesz, że ją kochasz oczekiwał, że ona Ci powie, że też Cię kocha. Opisz jej co czujesz, jak czujesz, co czujesz w danej sytuacji (wcale się nie powtarzam - ale nie umiem tego inaczej ubrać w słowa), co boli i kiedy, pozwól jej powiedzieć też o sobie - ale słuchaj jej wtedy - a dowiesz się bardzo dużo. Daj jej się wygadać, a nie naciskaj, nie oczekuj obietnic.
Mam nadzieję, że Olimpia myli się, co do tego, że ona może mieć początki depresji. Ale jeśli tak, to będzie Cię potrzebowała znacznie mocniej niz myślisz, znacznie mocniej, niż będzie to w stanie okazać. Może po prostu to ona potrzebuje pomocy, a nie umie tego wyrazić byś to dostrzegł - naucz sięjej "czytać", może dlatego ,że nie rozmaiwaliście o tych właśnie rzeczach , które wyżej wymieniłem? Może rozmowy się na razie nie kleją - bo nie o to jej teraz chodzi, może ona potrzebuje Twojej bliskości. Może wymagasz od niej deklaracji, gdy ona nie potrafi Ci tego dać, dawała wcześniej, a spotykały ją kłótnie? Co może ją jeszcze bardziej pogrąża, bo sama nie mogąc pogodzić tych rzeczy, zaczyna tracić nadzieję, widzi siebie jako osobę, która nie wie czego chce. To może być reakcja na te sprzeczności które ją spotykają : zapewnienia o miłości - kłótnie - godzenie się  - i do następnego razu. Może największym wsparciem teraz będzie to, że będziesz milaczał przytulając ją do siebie. Kobieta potrzebuje czułości, bliskości , rozmowy i wsparcia - poczucia bezpieczeństwa. Odpowiedz sobie, czy szarpaniny między wami dawały jej to poczucie bezpieczeństwa? Oczekiwania, które stawiałeś waszemu związkowi, budowały go? Czy tylko służyły stawianiu coraz wyżej poprzeczki. Trzeba planować, owszem , ale teraz po prostu bądź dla niej oparciem, a skoro kochała, to będzie tak nadal,  nie pozwól jej odejść. Nawet jeśli okaże się po wszystkim, że złapała oddech i inaczej widzi przyszłość, nie będziesz miał wrażenia, takiego z jakim startowałeś w pierwszym poście, że z Tobą jest coś nie tak. Jedź i przytul, pogłaszcz i przytul i jeszcze raz przytul, jak nawet zacznie mówić, o was - poczuje się zobowiązana Twoją obecnością do składania deklaracji, to ucisz ją. Daj jej siebie, pokaż jej, to o czym pisałeś, a jej mówiłeś, pokaż że jesteś dla niej ostoją, albo że chcesz nią być. Zapytaj ją potem czy chce posłuchać o tym jak to jest u Ciebie, jak czujesz miłość do niej, kiedy nie jesz, kiedy myslisz, o czym - ale to ma być wszystko o niej, jakie masz skojarzenia z nią, jakie chwile wspominasz, co Ci przyniosło radość. Ale nie wymagaj by ona Ci o tym opopwiadała. Przywołaj jej wspomnienia o waszych dobrych chwialach, ale o tym co robiliście, mów o tym co Ty czułeś, gdy te rzeczy się działy - mów o sobie. To też pozwoli ukoić Ci Twój własny ból, ale kto wie, może poznasz i jej spojrzenie na te sprawy. Daj najpierw siebie, coś czego nie znała, a wcale nie jest Ci obce, bo przecież nosisz to wszystko w sobie. A przypuszczam, że to godziny opowiadania - opis tych wszystkich wrażeń i doznań - łatwo Ci przyjdzie, nawet jesli będziesz się powtarzał. A potem... potem nam napiszesz, co z tego wszystkiego wyszło. Ale walcz, jesli kochasz, walcz byś nie żałował. Nie poddawaj się, próbuj, choćby miał to być ostatni raz. Ale wtedy, po wszytkim będziesz wiedział , czy ona Cię nadal kocha. Nie daj jej, też zwieść się jej wymówkami, powiedz jej na wstępie, że to Ty chcesz mówić i niczego od niej nie oczekujesz. W ostateczności taka rozmowa, jeśli nawet do niczego nie doprowadzi, da Ci poczucie ulgi.

apoteoza moze masz racje tylko jak nie docenilem kiedy probowalem wszystko zrobic dla niej ? kiedy wolala badz bylem kiedy potrzebowala bylem.... moze blad w tym ze naciskalem na nia ze stala sie dla mnie zimna...  wczoaj martwilem sie chcialem pogadac ona jedynie odpowiedziala ze powiedziala mi czego chce ze mam dac jej spokoj chce byc sama   nie wiem zawsze bylem na kazde zawolanie nie wazne dzien czy noc zawsze staralem sie byc obok.... a ona tylko robila sie zimniejsza dla mnie i wtedy wyszlo pare klton przez to ze spytalem czumu jest taka zimna i to nawet nie s pretensjami tylko z takim troche smutkiem... nie wiem... sproboje zrobic jak radzi Dunkis

jakdalejzyc wiesz jak czytaam twoj wątek to tak jakby to moje zycie było, tylko że to mój chlopak mnie rzucił... i to tez teraz w marcu na początku i tak samo było, zimno itp obojętność a ja na każde zawołanie, dbałam troska i tp nawet jak za granicą był, heh jaka ja głupia byłam jak mówił co by chciał o czym marzy to na spotkaniach ( byliśmy w zwiazku na odległość)  kupowalam mu te rzeczy nie mówiam mu o tym poprostu dawalam mu jako prezent i ta jego radośc i zaskoczenie tak sie cieszyłam że taką radośc i niespodzianke mu zrobiłam ach... tak go kochałam , a on po 4 latach tyle mi rzeczy niemiłych powiedział i wogole i tak zerwał, wolal miec kontakty z innymi laskami i chełpic sie ich komplementami (o co byłam zazdosna bo mnie wtedy zlewał i był oschły, nie czuły i wogóle nie mial czasu)