tęsknota za ex i zapomniany prezent w szafie... - Netkobiety.pl

sprzedaj. Będziesz mieć kasę

Musisz sobie odpowiedzieć na pytanie czy chcesz wrócić do czegoś co przez ostatni rok sprawiało Ci ból. Skoro jego słowa nadal Cię ranią to czy w przypadku gdybyś odnowiła kontakt potrafiłabyś wybaczyć i zapomnieć raniące słowa? I w razie kolejnej kłótni mu ich nie wypominać?
Czasem nie warto wracać do czegoś co było, szczególnie pod wpływem chwilowego impulsu.

Jeżeli nie, to idź do przodu, głowa do góry Książka może być pamiątką po miłych chwilach albo ją sprzedaj i kup jakąś dla siebie

A tak z ciekawości - co to za książka? Bardzo lubię książki, szczególnie te z XIX wieku i zainteresowała mnie jej data wydania

Bo zamiast iść do przodu trwasz w porozstaniowym zawieszeniu.
Umiesz żyć sama, a bez sensu jest być z kimś, z kim jest źle. Czasami kryzysy się udaje naprawić, a czasami nie i to jest normalne. To zależy od człowieka czy wybaczy. Wy się rozstaliście niecały rok temu i uwierz mi, po takim czasie nie ma już co zbierać.

Sama zdecyduj. Uważam,że nie wyjdziesz na desperatkę, nawet jeżeli napiszesz,że to miał być prezent na majowe urodziny. Tylko nie rób mu żadnych wyrzutów. Jest opcja,że się odezwie do Ciebie później - pomyśl, co dalej z tym zrobisz. Czy będziesz chciała dać Wam kolejną szansę. Ludzie się kłócą , rozstają - ja akurat jestem zdania,że warto próbować naprawiać, ale nie znam sytuacji, napisałaś,że Wasz związek był bardzo emocjonalny i już. Na pewno nie zbłaźnisz się. Bardziej może Cię znowu boleć jak kontakt się nawiąże, albo jak dowiesz się,że on z kimś się umawia itp.

Kto był osobą porzuconą? Ty czy On?
Co się stało w czerwcu?
Jak wyglądał Wasz kontakt po rozstaniu? Sięgnęliście do źródła problemów? W sensie zastanawialiście się skąd frustracja w Waszym związku (bo frustracja rodzi złość i gniew)?

Teoretycznie bylam porzucona ja. Wieczorem juz zabiegał o kontakt, ale unioslam się dumą. Na ulicy jak mi machal albo usiłował podejść, odwracałam sie tyłem i szlam w odwrotnym kierunku. W tamtym momencie, byłam wściekła, ze rano mnie zostawia, po czym wieczorem zmienia zdanie i następnego dnia mi macha i sie uśmiecha. Nie chciałam mieć z nim doczynienia.
Po 2-3 tyg mu odpisałam. Pisaliśmy o bzdurach. Jak w pracy, jak nam minął dzień, kto nas wkurzył, wzajemnie sie pocieszalismy i wspieralismy. Wysyłał mi fotki, jak coś udało mu się zdobyć czy ugotować smacznego. Pisaliśmy średnio 2x w tyg. W czerwcu ten kontakt znacznie sie ożywil. Dzwonil, rozmawialiśmy po godzinie dziennie. Az któregoś wieczoru, zaproponował mi seks. Odmowilam, uznalam, ze nie jestem panienka na zawołanie. A on sie śmiertelnie obraził. Padło wiele nieprzyjemnych słów, na które ten jeden raz mu nie odpowiedziałam. Tylko się rozplakalam....

Nie, on często ze mną rozmawiał. Znajdywał dla mnie czas, wykazywał się dość sporym zrozumieniem, mimo, że tego czasu miał naprawdę mało. Jest totalnie humorzasty - to jest fakt, ale ja tez święta nie byłam. Oboje wykonujemy powiedzmy podobny zawód, nie pracujemy jednak w jednym biurze. Często byliśmy wieczorami poirytowani przez ludzi, natłok obowiązków, problemów.
Był dla mnie wspaniałym mężczyzną. Jest ode mnie 10 lat starszy. Wiele rzeczy mi tłumaczył, pomagał przygotowywać się do egzaminów zawodowych, nim zamieszkaliśmy razem, byłam na etapie urządzania się w pierwszym swoim własnym mieszkaniu - zawsze mogłam na niego liczyć. Nasze problemy zaczęły się, gdy on odnowił kontakt ze starym współpracownikiem. Wiedziałam, jakim jest człowiekiem. Wiedziałam, że namiętnie korzysta z prostytutek, nie stroni od narkotyków, zdradza swoją drugą zresztą żonę, ma po kilka kochanek - by mu się żadna nie znudziła - facet, którego nie można tolerować jako kolegi swojego partnera. Zaczęłam być okropnie zazdrosna i awanturowałam się, jak spędził z nim chociaż godzine w ciągu dnia. Kilka spotkań z nim, on przemilczał. Gdy się dowiadywałam o tym, że ukrył przede mną fakt tych spotkań, nakręcałam się i był w domu grom. Płacze, krzyki, że mnie nie szanuje i na pewno z nim gdzies chadza.. On zaczynał tez krzyczeć, ze nic nie robi, a nie mówił mi właśnie dlatego, by uniknąć sytuacji, która ma miejsce. Ja się zacietrzewiałam, że ma z nim kontakt, on się zacietrzewiał, że mu nie ufam i robię awantury, chociaż jest niewinny. Ot źródło konfliktu.. on twierdził, że nie może z nim zerwać na razie kontaktu, ze względu na pracę.

Wyślij mu tę książkę a gdy ponownie padnie propozycja sexu bez zobowiązań to się możesz godzić tym razem - widać ze bardzo Ci zależy a na nic innego nie możesz liczyć.

Właśnie to mnie najbardziej boli, ze prawdopodobnie na nic wiecej nie mogę liczyć. Na seks bez zobowiązań sie nie zgodzę. No cóż.. ryzyk fizyk

Co do sprzedaży książki- zostawię sobie ją:) takich rzeczy się nie sprzedaje

No cóż.. faktem jest, ze się waham i obawiam się urazenia własnej dumy. Jednak to były kłótnie, a nie zdrada. Są tu setki postów kobiet, które sypiaja z facetami mimo zdrady- jednorazowej, wielokrotnych, długich i emocjonalnych z kochankami, - wmawiajac sobie, ze miś zaszalal i ta zła kochanica go kusila- wszak jest misiem o małym rozumku. To uważam za kompletny brak godności.. tam zazwyczaj sie radzi kobietom by walczyły o związek. Ja się waham, chociaż on mnie nigdy nie zdradzil, nie popchnal, nie obraził w wulgarny sposob, nie naduzywal alkoholu, nie zrobił nic z tych rzeczy- A tak jak pisalam, nie poszlam z nim do lozka. Więc zarzut, ze usiłuje schować swoją godność do szafy nie powinien być adresowany do mnie.. To tęsknota. Brak godności bylby wówczas gdybym spala z facetem, który miał kochanke albo gdybym chodziła do niego na seks spotkania. Mimo wszystko szanuję Twoje zdanie. W końcu o nie zapytałam, bo sama mam wątpliwości:)