Oops, I did it again. I played with my heart. - Netkobiety.pl

Pytania brak . No i co dalej ? Jaki problem ?

Problem jest taki, ze cały czas o nim myśle.

Wydaje mi się, że zdrada emocjonalna może być miarą jakości Twojego związku. Pomijam wątek relacji z kochankiem, zwracam uwagę czy warto marnować czas, tkwić w szarości.

nie potrafisz czy nie chcesz?

Kobieto, Ty masz całe swoje podejście do naprawy, a skupiasz się na - w porównaniu - pierdole. Może lepiej pomyśleć o terapii, by wypracować asertywne podejście do życia?

Jest proste rozwiazanie, wystarczy nie wracac, do miejsca ktorego nie lubisz, do mezczyzny ktorego nie kochasz i nie pozadasz. Rozumiem, ze mlodzik wyzwolil w Tobie skrywane emocje, fascynacjie, skoro tak Cie zafascynowaly, to podazaj za nimi, szukaj, sprawdzaj, ale daj szanse swojemu partnerowi na podjecie decyzji co on chce zrobic z Twoimi przemysleniami.

Mialas juz tutaj temat. Czemu go nie kontynuujesz? Myslisz ze beda inne odpowiedzi niz tamte poprzednie?

Nie zaslugujesz na faceta z ktorym jestes w zwiazku.

Dziękuje za Twoja opinie.
Myśle, ze zasługujesz to nie jest właściwe sformułowanie.

Nie kontynuuje tamtego tematu bo po pierwsze sie trochę rozrosl i zboczył z głównych torów, po drugie chciałam tym razem właściwie dla moich delematow rozważyć akcenty.

Nie jest mi zle z tym, ze zdradzam.
Może i to naganne, nieprzyzwoite, zdrożne i co sobie jeszcze życzysz.

Jest mi zle bo moj przygodny kochanek nie jest zainteresowany nawet układem Friends with benefits. Jeżeli dochodzi miedzy nami do seksu to dlatego, ze akurat zdarza się nam spotkać w klubie, który oboje od czasu do czasu odwiedzamy.

Nie za bardzo rozumie o co Ci chodzi jeden związek to jeden wątek?
Tamten wątek kończy się na dyskusji o Czym zupełnie innym, nie zabardzo wiem jak i gdzie miałabym dodać moj nowy post tak aby przezkogokolwiek był zauważony.

Jejku ja się nie mszcze i nie pławie w przygodnym seksie, ja się plawie w uczuciach, które akurat z seksu z tym konkretnym męższczyzna wynikają.
Po co miałabym uprawiać z kimś seks aby się zemścić. No jestem masochistką ale nie aż taka.

jedna relacjaa = jeden wątek. Ty relację z tym facetem już opisałaś, więc w sumie powinnaś kontynuować tamto, ale to nevermind.

No to znajdź sobie kogoś, kto Ci takie uczucia da. A swojemu facetowi daj żyć. Nie widzisz naprawdę o co chodzi? Skoro Twój facet Ci tego nie daje, to po co tkwisz w związku z nim i robisz i sobie i jemu krzywdę?

Spokojnie, to wszystko jest bardzo świeże.
W swoim związku / miejscu gdzie jestem nie jestem szczęśliwa, od jakiegoś czasu.
Próbowałam rozmawiać o tym z moim partnerem ale zwykle mnie zbywał.
Zaciskałam zęby i myślałam no przecież chyba kocham, i dam radę jakoś to będzie. A szydło wyszło z worka i tak.
Myślam, ze dam radę być szczęśliwa, ale chyba nie jestem wystanie sama siebie oszukiwać.
Chyba to dąży do nieuchronnego rozpadu.

Jeżeli nie chce z Tobą rozmawiać, to już tego związku nie ma. Oddałaś się złudzeniom i oderwałaś od rzeczywistości. Mówisz "chyba nie jestem w stanie sama siebie oszukiwać" - jesteś i na razie to robisz.

A ja przeglądnęłam te poprzednie wątki
ciekawie mieć dalszą perspektywę.

Ha ha,  te poprzednie wątki to było z moim obecnym partnerem i nie zamierzam się tłumaczyć komuś kto szuka taniej sensacji z braku zajęć.

Zreszta to  było wtedy i teraz to dwie różne bajki.
Teraz nie żałuje tego co się stało i alkohol nie miał na to wpływu.
Mam trochę problem z zaakceptowaniem zasad gry  przygodnego seksu. I dlatego o tym pisze.
Musze Ci podziękować bo Teoje złośliwość zmusiła mnie do szybkiej analizy ( nie żebym nie robiła tego wcześniej) przyczyn mojego zachowania. I jak zwyczaj taka potencjalna konieczność wyjaśnię tego co i tak wiemy komuś innemu sprawia, ze odkrywamy jakiś inny aspekt zjawiska.
Mnie się wydaje, ze zanim moj związek wypalił się z namiętności, wypalił się emocjonalnie.
Szukam zarówno bliskości fizycznej jak i psychicznej. Zaczęliśmy żyć obok siebie a może nigdy nie byliśmy razem.
Chyba potrzebowałam porządnego wstrząsu aby to naprawdę zrozumieć.

Ja się nie pastwię. Ja po prostu uważam, że robisz świństwo swojemu facetowi i nie ma we mnie tolerancji dla zdrad i oszustw, a Ty właśnie to robisz.

Ale czytając tamte wątki trochę wypełnił mi się obraz Ciebie jako osoby. I tak jak wtedy byłaś niedowartościowana, nieumiejąca powiedzieć "nie" i przeżywająca każdą życiową sytuację zamiast przeanalizować dlaczego tak się stało i co zrobić, żeby się nie powtórzyło, tak taka sama jesteś teraz. Wcześniej też miałaś problemy z podejmowaniem własnych decyzji i już 8 lat temu nie do końća grała relacja między Tobą a Twoim partnerem. Przemęczyłaś się 8 lat i pewnie przemęczysz następne, bo widocznie nie masz w sobie tyle siły, żeby go zostawić.

To co piszesz o zdradzie to mi wogle nie przeszkadza, bardziej nieodpowiada mi pewna dwuznaczność twojej wypowiedzi w stosunku do wcześniejszych moich wątków.
Masz racje nie wiele się zmieniło, i pewno bez terapi nie wiele się zmieni, bo siły w sobie nie będę potrafiła znaleźć.
czytajac twoje wypowiedzi nie mogę się oprzeć wrażeniu, ze są one  nacechowane pewna dozą agresji. I to nazywam pastwieniem się.
Trafnie zdiagnozowałaś, ze jestem dość słaba jednostka, osobiście uważam, ze atakowanie mnie na nie wiele się zda. Możesz się ustawić w pozycji autorytetu moralnego i mentora ale ja tak Cie nie będę postrzegac.
Nie potrzebuje, żeby ktoś mi powiedział, ze jestem niedowartościowana i mam problemy z podjęciem decyzji i powiedzeniem nie - ja to aż za dobrze wiem. Nie potrzebuje tez pouczeń moralnych, one tez nie zawiele wnoszą. Wiem, ze zdrada jest nie fair, i jest naganna, i to ze to mi powtórzysz nie wiele zmieni.
Potrzebuje aby kto aby wniósł komentarzem cos nowego, wsparł, dodał mi sił.

Skoro to wszystko wiesz i widzisz, że masz problem, to czemu tak zwlekasz z tą terapią?
Ja nie mam zamiaru być dla Ciebie autorytetem moralnym. A moja agresja pewnie Ci wynika stąd, że ja niespecjalnie dbam o zawoalowanie moich wypowiedzi tylko zazwyczaj mówię jasno i wprost co na dany temat uważam.

edit. Nie rozumiem jakiego rodzaju wsparcia oczekujesz. No bo właściwie o co chodzi? Tam masz faceta, tu masz kochanka. W kochanku się zauroczyłaś, bo masz fajny seks. Tak naprawdę rozwiązaniem tego problemu jest zostawienie i faceta i kochanka, przejście terapii i poszukanie kogoś, kto będzie facetem i jednocześnie dobrym kochankiem

Gdybym chciała napisać Twoim językiem zapytałabym jakie to ma znaczenie co Ty myślisz o tym co ja robię?
Oczywiście, ze stawiasz się w pozycji autorytetu moralnego bo oceniasz moje zachowanie zgodnie z własnym system wartości, który uważasz za uniwersalny.
Choć akurat w tym wypadku uniwersalny i Twój własny system wartości są zgodne.
I nie mam kochanka, bo to nie są zaaranżowane spotkania. Co czyni moja sytuacje jeszcze bardziej żałosna.
Zauroczyłam się nie tylko dlatego, ze mam z nim fajny seks.
Akurat co do rozwiązania się z Toba zgadzam.
Terapie odwlekam, bo zawsze znajda się bardziej pilne wydatki, w szarości zmagań codziennego życia tracę cel z oczu, No i przecież żyć można nawet będąc nieszczęśliwym.

Ja nie szukam rozwiązania, większość ludzi nie szuka na tym forum rozwiązania lub oceny swojego postępowania, ja szukam wsparcia.

Nie, nie i jeszcze raz nie, każdy ma swój jednostkowy system wartości, jest on dla danej osoby właściwy.
I wiele osób zdaje sobie sprawę, ze inni ludzie maja inne systemy wartości. Wiec ich nie jest uniwersalny - jesteśmy różni, różne rzeczy są dla nas ważne różne rzeczy lubimy.
Litości, ' przynajmniej, nie mieli się problemu przez 50 stron'.
Po to pisze na forum aby problem przemielić, przyjrzeć się swoim emocja, przeanalizować swoje motywy, spróbować zrozumieć dlaczego ta przygoda na mnie wpłynęła i co było dla mnie takiego ważnego. Jeżeli Cię złości, ze potrzebuje tyle czasu to Twój problem nie moj.
Mam wrażenie, ze Ty bardziej potrzebujesz pomocy niż ja.
Komentujesz posty - myśląc, ze trzeba komuś powiedzieć co jest ważne i jak ma postapic.
Ludzie sami piszą co jest dla nich ważne - wystarczy czytać uważnie.
Zlocisz się, i ganisz tych którzy wg Ciebi postępują nie właściwie grożąc palcem i mówiąc "a fuj", tak nie wolno, jesteś złym chłopcem, zła dziewczynką. Tak świata nie zawojujesz i nie naprawisz. A już na pewno nikomu nie pomożesz.
Ja dla mnie kategoryczny, komentarz jest cool, pod warunkiem, ze autor nie stara się sobie wmówić, ze robi to dla dobra świata lub osoby umieszczającej post. Bo autorzy kategorycznych komentarzy, chca dac upust wlanym negatywnym emocjom, z którymi się często nie konfrontują.
Szukają wiec pretekstu aby jakaś te złość z siebie wyrzucić.
I przy okazji poprawić wlane samopoczucie, no bo przeciez oni takich "be" nagannych rzeczy nie robią.

Wiem, ze są darmowe terapie - są najczęściej nic nie warte.
Zawód terapeuty to sztuka, tu skończone studia i dyplom szkoły terapeutycznej nie wystarczy, tu potrzebne są pewne uzdolnienia, predyspozycje.
Terapia, to operacja na duszy dokonywana w pociemku. Duszy bezbronnej. Łatwo jest coś takiego niechcacy spieprzyc.
Dla równowagi i jako próbkę pouczania -
ja tobie sprobuje dać Tobie radę -

przyjrzyj się sobie i zadaj sobie pytania;
Złości cię każda forma zranienia drugiego człowieka?
Czy to, ze ktoś zdradza kogoś innego złości Cię szczególnie i dlaczego?
Poco dyskutuje z zdradzającymi/ postępującymi nie właściwie?
Co chce przez taka dyskusje osiągnąć?
Chce powstrzymać zło, które mogą wyrządzić?
Co powoduje, ze ludzie ranią innych?

Ostatnią rzecz wtrącę.
Miałam do czynienia z terapeutką płatną i terapeutką na NFZ. Ta druga była o niebo lepsza. Co więcej, najczęściej terapeuci pracują i na NFZ i prywatnie. Więc i tu i tu możesz trafić na kogoś dobrego i na kogoś beznadziejnego. Nie sprawdzisz, nie poszukasz - nie dowiesz się.
(Jeśli chcesz, znajdziesz sposób. Jeśli nie chcesz, znajdziesz powód.)

W skowronkach i ptaszkach nie jestem, bo i nie za bardzo mam powody by być.
Nie wiem jak jego związek, ale moj kuleje. Ludzie nie zdradzają bez powodu - i to nie jest ani tłumaczenie się ani uzasadnienie.
Zdrada jest chyba objawem, ze coś jest nie tak. Choć akurat w jego przypadku nie koniecznie musi być coś nie tak z jego związkiem, a bardziej z nim.
U mnie nie tak jest od jakiegoś czasu - i w końcu grzmotło.
Każda akcja wylosuje reakcje, wszystko niestety ma swoje konsekwencje, nawet jak się bronimy i nie chcemy.
Ja próbowałam walczyć tak mi się wydaje o swój związek, mówić, prosić słuchać, krzyczeć i jak grochem o ścianę, wiem nie powinnam w tym trwać a trwam
wiec jakaś czkawka musiało się to odbić, chyba nie można do końca siebie samego oszukać.

Strzał w 10, z tym o co chodzi, jakby on miał tak samo to bym była cała w skowronkach i ptaszkach.

Chyba jeszcze nigdy nie czułam się pożądana, wiec możesz zrozumieć jakie to może być dla mnie uczucie.
Jestem ogłuszona.
Jeżeli już jacyś mężczyźni mnie podrywali to tacy, którzy
A) absolutnie mnie nie pociągali
B) podrywali mnie bo uznali, ze maja większa szanse niż gdyby podrywali kobiety, które się im naprawdę podobają.
( moj obecny partner to trochę bardziej skomplikowana historia)

Choc przypuszczam, ze i w przypadku mojego przygodnego kochanka bardziej chodzi o realizacje jego potrzeb seksualnych niz o pożądanie akurat mojej osoby.

Z tym brakiem zainteresowania z jego strony czuje się jak dziecko, któremu odebrano ciastko.
A znudzić się mną raczej nie będzie miał okazji  bo już jestem setki kilometrów dalej, wiec się przypadkiem nie spotkamy.

Jasne, może być różnie, kiedy dawno temu zaczynałam terapie ( jakieś 11 lat temu, której nie skończyłam) raczej trafiłam na takiego sobie terapeutę - krzywdy nie zrobił - ale pomoc tez za bardzo nie pomógł - takie co tygodniowe godzinne sesje narzekania i użalania się nad sobą ( tam to się działo) i tak to trwało ja się okopałam w swojej pozycji a biedny terapeuta probowal bombardować jakimiś tam wyjaśnieniami o zmianie podejścia, o szerszym spojrzeniu, generalnie terapia poznawcza - przyssal się do tego co najbezpieczniejsze - czyli takiego teoretycznego analizowania pewnych przekłamań poznawczych, którym z pasja sie oddawałam. I tak się przychaliśmy.
Ale dzięki za ten post, szczególnie ostatnie zdanie. Jest niesamowicie trafne.

Pierwsza twoja terapeutka to porażka.
Wiem , ze jeżeli się podejmuje terapie to często tez jest tak, ze poprostu nie chce się nam babrać - wiec sobie szukamy na sile powodów, często pada na to, ze terapeuta jest nie taki.
Czasem rzeczywiście tak jest a czasem to my stajemy okoniem, bo już niuchamy całe to zagrożenie, rzeczy których nie chcemy wiedzieć , pracy nad sobą, której nie chcemy wykonać, zburzenia naszego małego statusu quo.
Generalnie jest ciężko jedno od drugiego odróżnić. ( generalnie Twoja pierwsza terapeutka mocno ułatwiła Ci sprawę)
Teraz z góry przepraszam, bo będę mówić o tym czego sama nie robię;

Jak już zaczęłaś na pewno warto skończyć / wrócić i dokończyć.
Na tej udanej terapii trochę cię połatali, poczułaś ze powietrze przestało z Ciebie schodzić  i chcesz dalej sobie radzić sama.
Te łaty wytrzymają o ile życie lub bliźni ( na którego zawsze możesz liczyć ) nie napisze dla Ciebie mniej łaskawego scenariusza.
Oczywiście jestem daleka od życzenia Ci zle, chce tylko powiedzieć, ze jakiś następny problem, lub trudna sytuacja może Cię znowu rozsypać.
Skończona terapia sklei i umocni Cię bardziej permanentnie.
To tyle o tym czego sama nie robię.

No to trzymam za nas obie kciuki.
Obyśmy znalazły sposób a nie szukały powodów.

A tak na marginesie - codzienna terapia? To chyba ciut za dużo? 
Oprócz jednego przypadku, jakoś nie mogę sobie wyobrazić aby codzienna terapia była zasadna i pomocna. Przecież tu nie ma czasu na zajście procesu.

NFZ powinien wiedzieć co robi, wiec jakaś zasadnosc w tej codziennej terapii musi być.
W przypadku terapii płatnej chyba wszystko zależy od ustaleń - moja koleżanka jeszcze z czasów studiów - chodziła 2 razy w tygodniu na terapie płatna w nurcie psychodydaktycznym i tak chyba przez rok lub dłużej
Psychodynamiczna niestety trwa.
Wiem, za jak ja zaczynałam terapie na NFZ to zaczęłam cotygodniowa prawie od razu bez czekania, ale jak już pisałam bez skutku. Tyle tylko, ze wygadać się mogłam.

I klops nadal nie mogę przestać o nim myśleć. Nie mamy z sobą żadnego kontaktu, a ja już planuje następne spotkanie.
Choć pewno do niego nie dojdzie.
(On nigdy nie odpisał na żadnego mojego SMS, a szanse przypadkowego spotkania są nikłe)

Tak wiem stanęłam na tym, ze zorganizuje swoją terapie, poukładam siebie itd.
Zanim do tego jednak dojdzie na terapie muszę zarobić.
A emocje związane z tym "romansem" zaczynaja żyć własnym życiem. Z powodu jego zainteresowania ( nawet jeżeli było ograniczone do łóżka) poczułam się atrakcyjna kobietą.
Było niesamowicie przyjemnie usłyszeć od niego, ze jestem "zajebista" i mam piękne ciało. I mam wrażenie, ze było to mówione szczerze.
A od partnera dwa dni temu usłyszałam, ze nie umie się ruszać do muzyki i mówi mi to bo mnie kocha i chce mi oszczędzić ośmieszenia się. Pewno było to kierowane dobra wola bo często słyszałam, ze jednak nie umie się ruszać, ale do ... ... ... nie jestem profesjonalna tancerka nikt nie płaci za to żeby popatrzeć jak tańczę, nie startuje w konkursach, w klubie tańczę bo lubię i myśle ze jak się komuś nie podoba to jego problem.

Generalnie to co chciałam powiedzieć, ze miło było poczuć się może nie podziwianą ale atrakcyjana, docenianą. To dodaje niesamowicie dużo energii.
Moj parner mówi mi ze mnie kocha bo jestem dobrym czułym człowiekiem, ze można tez ze mną na interesujące tematy porozmawiać. Pewno to oznaki zbudowania bardziej dojrzałego związku.
A ja zachłysnęłam się bo ktoś inny powiedział mi, ze zwyczajnie go kręcę.

no, przynajmniej  nie podpadał pod paragraf, choć trochę masakra bo 16 to dziecko przecież, choć 22 to też dziecko tylko trochę starsze. Ale rozumie, że ta informacja pewno zepsuła ewentualnie miłe wspomnienia. 

W sumie w tym wszystkim to dla mnie najmniejszy problem, choć  ostatecznie nie jestem pewna ile ma lat. Raz mówił, że 27 raz, że 23. wg informacji na profilu na facebooku - 24. A na jakim koncie na innym portalu 27.
to chyba taki typ, kłamcy który do końca nie wie czego chce, więc na wszelki wypadek gra ostrożnie i zabezpiecza kilka opcji.  Przy naszym pierwszym spotkaniu powiedziałam mu, że dzieli nas prawie 10 lat. odpowiedział, ze co z tego, i że z kobietami w jego wieku nie ma  o czym pogadać. Tylko my też za bardzo nie gadaliśmy więc ten argument jakoś mnie nie przekonał.

Mniejsza o to. Gorzej, że się zaangażowałam, jeszcze gorzej że w jakimś sensie tęsknie i pewno sama proszę się o to aby cierpieć. Mała jest w moich doświadczeniach takich przeżyć, żeby nie napisać prawie wcale i trudno mi o tym zapomnieć.
Zapomnieć o tym jak może być. chyba przekroczyłam tą granice, gdzie obydwu stroną zależy tak samo i jestem daleko, za linią gdzie mi zależy znacznie bardziej niż jemu i to chyba powinno być dla mnie wystarczającą informacją.

choć czasami trzeba kogoś wziąć za kark i przekonać do czegoś. pamiętam taką sytuacje z 3 roku studiów, dołączył do nas kolega po rocznym urlopie, wpadłam na niego na któryś zajęciach, usiedliśmy obok siebie i zaczęliśmy żartować. 
potem jeszcze często sobie tak gawędziliśmy przed różnymi zajęciami, ok częściej z mojej inicjatywy, ale miałam nadzieje, że może coś z tego wyjdzie. Do czasu gdy dowiedziałam się, że jest para z inna naszą koleżanką i nie było by może w tym nic dziwnego gdyby nie to, że oni ogóle do siebie nie pasowali. Ona zagorzała katoliczka, deklarująca na każdym kroku swoje przywiązanie do kościoła, nosząca spódnice do kostek lub przywielkie spodnie i luźne koszule. Zainteresowana teatrem, teologią i on  facet który raczej wybierze klub niż kościół, i nie ciąży w kierunku filozoficznych rozmów o Bogu  i dostrzega atrakcyjność fizyczną koleżanek nieco bardziej kobieco ubranych. Takiego zonka wtedy miałam.
Ale to tak tylko w ramach wtrącenia, niektórzy nie wiedzą czego chcą i są tacy, którzy ta niewiedze potrafią zagospodarować. Ja chyba do nich nie należę. A miło by było komuś zawrócić w głowie.

Absolutnie, nie chciałem Cię obrazić. Nie lubię po prostu makaronizmów w rozmowie po naszemu.
Oczywiście, zdrada to efekt, nie przyczyna złego stanu związku i tu nie ma pola do dyskusji.
Tyle, że zdradza się, bo chowanie głowy w piasek wciąż się sprawdza.
Rzucić kogoś, odejść, to sztuka. A odejść z gracją, jeszcze większa.
Nie chodziło mi o fizyczną stronę kontaktów z kochankiem, a o tę ważniejszą, bo emocjonalną.
I teraz - masz o co walczyć jeszcze w tym, w czym tkwisz?

Namiastki bowiem poprawiają nastrój, ale jak to namiastki, trwają krótko i bolą dłużej niż są tego warte. Co dalej więc, bo drugie pół życia jeszcze przed Tobą?

Ala, piszesz ze zdrada nie zdradzają bez powodu - tak, oczywiście musi być powód do zdrady. Tego powodu należy szukać w tym który podejmuje decyzje o zdradzie.

Doszukiwanie się powodów wlasnych decyzji w otoczeniu, to dosyć infantylny sposób przerzucania odpowiedzialności za własne życie , własne decyzje na innych. Coś w stylu " bo pse pani ona pierwsa zacęła"

Najlepiej to zrozumiesz, kiedy sama zostaniesz zdradzona.
A masz na to duże szanse, skoro zaczynasz obracać się w środowisku osób które lubią zdradzać i maja na ta okoliczność gotowe regułki samooczyszczające .

Skoro Ci złe - to zmieniaj siebie , swój związek , w ostateczności odejdź .
I przestań użalać się nad sobą , bo o droga do nikad.

W moim przypadku mnie jego kłamstwa nie za bardzo obeszły, może dlatego, ze nasze spotkania były przygodne.
Ale przy dłuższym związku takie kłamstwa są bolesne.
Czy wyobrażam sobie bycie z moim partnerem, trudno powiedzieć na razie nie mogę za bardzo wymazać kochanka z pamięci.
Trochę boje się, ze chyba sobie zaczynam robić krzywdę i zauroczyć się w swoim o nim wyobrażeniu.
Te trzy spotkania, choć pełne namiętności to za krótko aby rozpalić uczucie. Zwłaszcza, ze przy ostatnim on  przebąkiwał o swoich wyrzutach sumienia względem swojej dziewczyny (choć nie jestem zupełnie pewna czy o wyrzuty sumienia tu chodziło)
Druga rzecz to to, ze mam wrażenie, ze on chyba był seksoholikiem i jak nie ja to jakaś inna laska znalazła by się w jego łóżku ( choć może niekoniecznie tego wieczoru).
ja byliśmy razem po raz trzeci to miałam przez chwile takie dziwne wrażenie jakby on się w tym seksie ćwiczył, co i ile potrafi.
Może nie powinnam tego rozkminiac za bardzo, zapamiętać to namiętność i to jak było cudownie a o całej reszcie się nie domyślać.

Nie zabardzo rozumie pytanie; "skąd myśl, ze on taki lokalny Michael Douglas na przykład?" 
Pewno dlatego, ze o Michaelu Doglasie wiem tylko tyle, ze jest aktorem, i ze zagrał w paru filmach z mocno rozbieranymi scenami. Generalnie grane przez niego postacie a przez to i sam aktor nie kojarzą mi się najlepiej.

Co do samych spotkań, żadnych nie stworzonych rzeczy nie robiliśmy, wręcz mogę powiedzieć, ze było w miarę standardowo.
Nie zabardzo mogę znaleźć coś czego nie zrobiłam bym z moim partnerem i coś czego on nie miałby zrobić z swoją dziewczyna.
No chyba, ze dziewczyna należy do super extra pruderyjnych.
On, był bardzo pewny siebie, na moje wyznanie, ze było mi z nim dobrze, odpowiedział ze wszystkie kobiety, z którymi był mu to mówią.

W czasie rozmowy przy naszym pierwszym spotkaniu powiedział mi, ze  tych kobiet było 30 ( ten temat wyszedl zupełnie przypadkowo)

Ja poszliśmy tez, ten pierwszy raz do jego mieszkania, powiedział ze ostatni raz przyprowadził tam kogoś 1,5 roku temu. Wtedy jeszcze nie wiedziałam, ze ma dziewczynę.
Zreszta są razem 3 lata, wiec nie jestem pierwsza osoba, z która ja zdradził.
Chyba pisze o tym bo sama siebie chce przekonać, ze nie byłam dla niego pierwsza lepszą ale, ze coś go we mnie pociągało i dlatego doszło do czego doszło.

Dlatego mówię -- jak jest zauroczenie to trzeba kuć żelazo póki gorące. Pozostaną niezapomniane chwile. Nie czas wtedy na rozterki, tylko trzeba łapać te chwile.