Co robić? - Netkobiety.pl

Witam,
mam 26 lat i  jestem w związku ze starszym o 7 lat facetem. Facet ma 3-letniego synka i mieszka ze swoją dotychczasową partnerką. Spotykamy się średnio raz na tydzień czasem raz na dwa tygodnie. Mieszkamy w innych miastach i zazwyczaj spędzamy ze sobą dwa dni, czasem trzy. Praktycznie codziennie do mnie dzwoni i rozmawiamy ze sobą czasem nawet po godzinie. Ta sytuacja trwa około 11 misięcy. Już po jakiś 3 miesiącach od początku znajomości dopytywałam mu się kiedy razem zamieszkamy i jak wyobraża sobie naszą przyszłość. Mówi, że na pewno razem zamieszkamy tylko muszę być cierpliwa, bo bardzo zależy mu na swoim synku i czeka na dobry moment tylko. Z  tamtą podobno mu się nie układa, często się kłócą i mają ciche dni. Podobno nie upraawia z nią seksu, ale śpią w jednym łóżku tylko twierdzi, że mają osobne kołdry i nawet sie nie dotykają. Ciągle powtarza, że mam byc cierpliwa, a kiedy pytam ile to może jeszcze potrwać mówi, że nie potrafi mi powiedzieć konkretnej daty. Ostatnio coraz częściej mam wybuchy zazdrości i się o to kłócimy. Rozumiem, że dziecko dla rodzica jest najważniejsze dlatego też nie naciskam go aż tak mocno, bo wierzę, że mnie kocha. Kiedy  zasypiam na kanapie przenosi mnie do łóżka, dużo mnie przytula, dzwoni prawie codziennie, dużo rozmawiamy, wysyła mi kwiaty. Ostatnio jest w stosunku do mnie mniej czuły, zastanawiam się czy to może przez moją chorobliwą zazdrość. Uważam, że mam do niej pełne prawo. Mówi mi zawsze, że nie muszę być zazdrosna o tamtą. Jak pojechał z nią na wakację (co prawda ona była tam 2 tyg a on z nią tylko 3 czy 4 dni, bo powiedział, że musi jakieś pozory zachowywać przecież) albo jak gdzieś idą razem to mam ochotę płakać, a on zawsze powtarza mi, że on nie spędza czasu z nią tylko z dzieckiem. Nie wiem co mam robić, ja go kocham. Jeszcze  z nikim się tak dobrze nie dogadywałam, mamy podobne charaktery i on też zawsze powtarza mi, że jeszcze nigdy nie spotkał nikogo takiego jak ja. Na moją propozycję, żebym się przeprowadziła do jego miasta powiedział, że fajnie, moglibyśmy się cześciej widywać. Próbuję mu wytłumaczyć, że rozumiem, że dziecko jest dla niego najważniejsze ale w tym momencie rani i dziecko i tamtą kobietę. Dziecko wychowuje się w atmosferze kłótni a kobieta jest oszukiwana. Wiem, że to nie jest łątwa decyzja dla niego, ale ustalilismy, że zamieszkamy blisko dziecka, żeby mógł codziennie je widywać. Mam wrażenie, że on boi się podjąć męską decyzję albo po prostu tak mu wygodnie. Nie wiem co mam robić...