Problem natury moralnej - Netkobiety.pl

Zdradę trzyma się w tajemnicy dla dobra partnera?
Raczej dla swojego dobra, bo jakby się zdrada wydała,  to mogło by sie nagle zrobić nieciekawie. Może nawet związek by się skończył.

Pytanie ma formę ogólna , kiedy kłamstwo jest lepsze niż prawda.
Uważam , ze chyba tylko w przypadku obrony życia lub zdrowia, natomiast prawda nie należy epatować i ja wszem i wobec rozgłaszać , tym bardziej ze często ta prawda wynika z subiektywnego odczucia.
Czasami wystarczy ograniczyć mówienie prawdy nie rozgłaszając "całej prawdy".

Odniosłeś swoje pytanie do sytuacji zdrady w związku .
Sprawy dotyczące związku dwojga osób , są ich wyłączna sprawa pomiędzy nimi.
Nic nikomu do tego co wydarzyło się pomiędzy nimi i jakie decyzje podjęli o ile nie wpływają na prywatność osób z poza związku .

Dlaczego innym chcesz mówić o Twoich sprawach z bliska Ci osoba ?

Jeżeli ktoś dopytuje się o Wasze sprawy, to po prostu przekracza Wasza prywatność .

Tak na marginesie,  kwestia kontynuowania związku po zdradzie lub nawet podniesienia jego rangi to Twoja osobista decyzja za który Ty będziesz ponosił odpowiedzialność . Warto skorzystać z porad, wskazówek osób zupełnie postronnych a doświadczonych w temacie naprawy związków , zanim podejmiecie decyzje.

Przeczytałam Twoje wcześniejsze posty.
Wydaje mi się ,  ze miałeś / masz kłopoty z asertywnością , określeniem swoich granic i rozpoznaniem kiedy czyjeś zachowanie jest przekroczeniem Twoich praw.
Nie zastanawiałeś się nad zmiana towarzystwa w którym się obracasz ?

Masz racje. Mam problemy z tym wszystkim. Wychowywałem sie bez ojca, niestety nie miałem męskiego przykladu do naśladowania więc siłą rzeczy zaczerpnąłem męski wzór z otoczenia (koledzy). Niestety jeśli chodzi o zmianę towarzystwa jest za późno - pownieniem to zrobić z 2 lata temu - dopiero teraz to widzę. Obracałem się w pośród ludzi w ktorym zdrada była tematem żarów i gratulowania sobie. Chłopaki chwalili się między sobą z kim się ostatnio przespali jednocześnie mając wieloletnie, stałe partnerki. I w końcu ja głupi, na jednej imprazie po alkoholu zrobiłem to samo co koledzy (bo przecież konsekwencji nie będzie). Oczywiście moja słaba psychika zdrady nie wyrzymała (brak snu, brak apetytu, smutek) i straciłem miłość mojego życia która była ze mną przez ponad 3 lata, wyleczyla mnie z depresji, nerwicy i sprawiła, że stałem się lepszym człowiekiem. Oddała mi całe swoje serce. Dzwoniła i pisała codziennie. Za kilka miesięcy miała się do mnie wprowadzić, chciała mieć ze mną dzieci. Koniec końców jest taki, że zostałem sam jak palec a koledzy, też już nie są zainteresowani moim towarzystem bo przestałem być wesoły i nie mam ochoty na zabawę. Jeszcze mi mówią, że głupi byłem bo się przyznałem - stąd ten cały temat bo serrio ja już zgłupiałem i nie wiem co się powinno robić a co nie.

Wiem, że pisze to ze stanowiska ofiary ale ja serrio byłem tak w nich zapatrzony, że zdradę uznałem za coś normalnego i powszechnego... Nawet na wizycie u mojego psychiatry wypowiedziałem zdanie: "no ale przecież wszyscy się zdradzają" na co lekarz zrobił wielke gały z niedowierzania. Powiedział, że nie wszyscy tylko ludzie w moim towarzystwie. Teraz z perspektywy czasu sam nie wierzę w to co ja zrobiłem i jak mogłem w ogóle mieć takie podejście. Jestem jak chorogiewka na wietrze... zero własnych zasad...

Obecnie nie mogę patrzeć na odbicie w lutrze. Zagracony, zakurzony pokój w którym tylko śpię bo wieczory spędzam na szwędaniu się po barach i kinach. Cud, że jeszcze mam się czym zająć w dzień bo mam dobrą pracę, którą swoją drogą zdobyłem dzięki wsparciu mojej kobiety, której już nie ma.

Moim zdaniem kiedyś się wyda.

Jeżeli zdrada miała charakter incydentalny, tj. bez wcześniejszego planu i i bez premedytacji, wyrażającej się w nieuczciwym żerowaniu na cudzym zaufaniu, to jestem zwolenniczką tego, aby siedzieć cicho i samemu nieść ten ciężar, że potrafiło się zachować nielojalnie i nieuczciwie. Po co obdzielać bólem bliską osobą, jeśli wyciągnęło się wnioski i nie chce się powtarzać zdrady w przyszłości.
Co innego jeśli zdrada robi się stałym sposobem na życie i perfidnie żeruje się na kimś, kto ufa i wierzy w uczciwość. Wtedy najlepiej dać bliskiej osobie wybór, czy i jak wyobraża sobie życie z kimś, kto ma problem z ucziwością i lojalnością.

No co Ty, nie chciałabyś mieć tak troskliwego męża? Przecież ta tajeminca to by była z wielkiej miłości do Ciebie

Trzeba się było nie przyznawać. Jak zdradzałeś to miałeś odwagę, to też potem trzeba było tę żabę samemu strawić.

Podjąłeś decyzje a teraz ponosisz jej konsekwencje.
W sumie to nie rozumiem tych rozkmin. Przecież musiałeś liczyć się z tym, że twoja dziewczyna jako odrębną osoba podejmie decyzję najlepszą dla niej, a nie dla ciebie. Czy może sądziłeś, że ona doceni twoją prawdomówność i "skasuje" to twoją wcześniejszą nieuczciwość? Widocznie ona uznała, że nie rokujesz dobrze na przyszłość i nie warto budować jej z tobą.

Czego Twoja psycha nie wytrzymala? Obwiesciles prawde swojej kobiecie?

Jest takie przysłowie  :"czego oczy nie widzą, tego sercu nie żal". Tez mi sie wydaje, że jednorazowy incydent np. po alkoholu, może być okolicznością łagodzącą w stosunku do długotrwałej, ukrytej, równoległej relacji. Może masz czystsze sumienie, skoro sie przyznałes, ale za to bardziej rozwalone życie. Jak sobie po tym posprzątasz, zalezy już tylko od Ciebie.