Zostawia mnie..jestem sama:( WSPARCIE potrzebne:( - Netkobiety.pl

Tak, wiem na szczęście jest teraz taki sposób komunikacji. Ale właśnie dobija mnie ta samotność mimo wszystko jaka mnie czeka. Wiem, że będę miała gorszy dzień to nawet nie będę miała co liczyć za bardzo na wysłuchanie z jego strony, bo w realu już kiepsko to wychodzi..Nienajlepszy słuchacz z niego;)
No i trochę się obawiam że przez ten czas po prostu przejdzie mu to uczucie.. wiem, może to głupie.

Porozmawiaj o kwestii utrzymania mieszkania, pomyśl o inwestycji w rower/skuter na wiosnę. Sama wieczorami... masz przecież psa, pies to setki spacerów i tysiące sposobności zaczęcia jakiejś spacerowo/parkowej znajomość, lub forum dla psiarzy lub nawet tu, może ktoś znajdzie się z Twojej okolicy kto będzie miał czas na kawę...

Wiem, że nie zostawia. Taki dałam tytuł trochę faktycznie średnio trafiony.
Już raz był na takim wyjedzie bo taką ma pracę, ale to kiedyś zanim byliśmy razem, więc on liczył na to będąc w takim zawodzie.
Znajomości się posypały jeszcze przed nim. Chodziłam też do szkoły w innym mieście, a gdy ją skończyłam, to wyszło jak nietrwałe były te znajomości..Wiem właśnie, że to się ze sobą gryzie. Ironia losu dosłownie, że coś na czym zawsze tak bardzo mi zależało to tego nie mam
Jeśli chodzi o finanse, to zazwyczaj on kupował jedzenie (nie zawsze). Zarabia o wiele więcej ode mnie( ja mam minimalną). No i tak po prostu ustaliliśmy. Teraz cisza.. Oczywiście poradzę sobie, ale liczyłam na choć małe wsparcie z jego strony.
Już myślałam, co będę robić jak go nie będzie. Mam parę zainteresowań więc będę działać, ale po prostu przyjdą takie chwile i nawet nie będzie z kim słowa zamienić. To cały problem:( Bywało już tak, że wyjeżdżał gdzieś na tydzień i było ok. Mam się wtedy czym zająć. Tylko te pół roku to naprawdę długo będąc samej.
Dziękuję za odpowiedź.

Twój partner wyjeżdża na pół roku, z tego powodu ubolewasz, bo wyobrażasz sobie ten czas jako pasmo trudności i nieszczęść, bo uważasz się za pokrzywdzoną przez los. Tymczasem nadarza Ci się wspaniała okazja do nauki samodzielnego życia, do bliskiego kontaktu z sobą samą, do nawiązania znajomości z ludźmi, na których dotąd nie zwracałaś uwagi.

Fakt, nie wierze do końca w jego uczucie.. On oczywiście mnie zapewnia, ale wiem, że jak pojedzie to dopiero będę miała chwile zwątpienia.
Może faktycznie lepiej wcześniej niż później. Na pewno byłoby mi łatwiej bez tych wątpliwości. Mówiłam już mu to wczoraj, to mi tłumaczył wszystko na spokojnie..

Masz na myśli to, że liczył na taki wyjazd? Że chciał tego wcześniej? Wiesz, Ty też wiedziałaś z kim się wiążesz w takim razie i trzeba było to brać pod uwagę. Ale znajomości to nie tylko szkoła. Jesteś z małego miasta? Możesz poznać ludzi, którzy mają podobne zainteresowania przez internet, spotkać się, gdy wyda Ci się to rozsądne. Jest dużo też kobiet, które są w podobnej sytuacji i na pewno będą wsparciem. A co z opłatami? Nie wiem, być może myśli, że jeśli go nie ma, to nie ma po co zostawiać Tobie pieniędzy? To w pewnym sensie też pokazuje w jaki sposób traktuje ten związek.

Wiem, że dla Ciebie może to być problem, ale pomyśl, ile kobiet chciałoby wiedzieć, że ich mężczyzna wróci za pół roku. Poza tym, sama mówisz, że to uczucie może lekko się wypalić, a więc tym bardziej powinnaś pomyśleć o sobie i o tym, żeby w razie czego nie było tragedii, żebyś cieszyła się sobą i tym, co sama sobie dajesz. Nie uzależniaj swojego szczęścia od innych.

W sensie kiedyś był w innej jednostce, gdzie misje były na porządku dziennym, ale przeniósł się do rodzinnego miasta, gdzie tu nigdy nie było mowy o misjach. Sam jest w szoku, że i tu do tego doszło. Sam nie chciał jechać. Na pewno opłaca mu się to finansowo. Zarobi dużo więcej.
Stwierdził, że może dać mi ze 100 zł na paliwo dla ojca, żeby chociaż przez miesiąc czy dwa, odbierał mnie z pracy. Jak wspomniałam mu, że będę musiała teraz robić obiady, zakupy to tylko potwierdził, ale nie wspomniał nic o pieniądzach. Myślał, czy może po pracy nie powinnam chodzić na obiady do jakiejś knajpki w pobliżu, no ale przecież to by mnie jeszcze drożej wyniosło.
Szczerze to czuję za małe wsparcie z jego strony i nie mam na myśli tylko tego finansowego. Chyba trochę się zawiodłam:(
Może uważa, że jak zarabiam to powinnam sobie sama teraz dać radę z jedzeniem i innymi rzeczami.. Tylko, że jak on sam jeszcze mieszkał to codziennie jeździł na obiad do mamy:( Zawsze miał ogromne wsparcie z ich strony.

Mam 22 lata..Dobrze, że w tej małej mieścinie wgl znalazłam pracę.. Ciężko tu o to nawet po studiach. Nie, że muszę patrzeć, tylko logiczne że jesteśmy razem i jakieś partnerstwo musi być.
Ze znajomymi z miasta wyszło tak, że większość się odwróciła, bo zostawiłam byłego jeszcze kiedyś tam, a wszyscy po prostu wolą się z nim spotykać. Mieszka sam, można u niego robić imprezy itp.. Oni lubią sobie zajarać, czy coś grubszego wziąć, a ja nie...Za moim obecnym partnerem nie przepadają, może też z racji tego że jest starszy. Tak na misje.

Chyba nie lubisz kobiet, że z góry zakładasz, że nikt tu nie jest obiektywny.

Tak będziesz musiała być teraz bardziej samodzielna, przecież on Ci tych obiadków nie prze-teleportuje z misji....
On-WuWuA-83 lubi kobiety, tylko ma spojrzenie inne - może Ci się podobać lub nie
Twój ukochany nie wyrzuca Cię z mieszkania, nie każde zamieszkać z tatą, jedzie żeby zarobić - chociaż to trochę dziwne, co to za jednostka? przecież większość misji to teraz dobrowolne kontrakty - jeśli nie chcesz o tym pisać na forum, możesz odezwać się na priv, mój parter jest w służbach mundurowych - zawsze mogę go podpytać

Nie masz wpływu na wyjazd chłopaka i mamy, ale masz wpływ na to, czy będziesz widzieć szklankę do połowy pustą. Możesz postawić się w roli ofiary i wtedy będzie Ci źle, bez żadnych szans na zmianę, bo sobie na nią nie pozwolisz. Możesz natomiast - tak jak już zostało napisane - wykorzystać ten czas dla siebie. Poznać nowych ludzi (np. sąsiadów, innych psiarzy), odświeżyć dawne znajomości np. z podstawówki, dorobić sobie do podstawowej pensji, iść na jakiś kurs, podnieść kwalifikacje, zaangażować się w wolontariat - to tylko przykłady, bo możliwości jest naprawdę sporo. Nie będę pisać, że wtedy będzie Ci łatwo i że nie będziesz tęsknić. Jednak będzie lepiej niż wówczas, gdy skupisz się na użalaniu się nad sobą. Piszę też na podstawie własnego doświadczenia, bo dwa razy byłam w podobnym miejscu i ta samotność dała mi kopa do tego, żeby zmusić się (początkowo, bo później to wychodziło naturalnie) do zawarcia jakichś nowych znajomości, do spróbowania czegoś nowego itp. "Uwieszenie" się na chłopaku też nie jest zdrowe dla związku. Powinnaś mieć jakichś znajomych, jakiś kontakt z innymi ludźmi. To samo nie przyjdzie, zwłaszcza jeśli po pracy zaczniesz zamykać się w domu.

Polecam książki D. Carnegie: "Jak zdobyć przyjaciół i zjednać sobie ludzi" oraz "Jak przestać się martwić i zacząć żyć". Czyta się lekko, łatwo i szybko, a ze względu na dużą popularność książek ebooki bez problemu znajdziesz w internecie.

Zawsze możesz też pisać tutaj z nami, poudzielać się w innych wątkach, znaleźć dla siebie jakąś kafejkę w dziale "Nasza społeczność" - to też pomaga.

Troszkę chyba jesteś uzależniona od swojego partnera. Nie za bardzo rozumiem o co Ci chodzi z obiadami. On ma za nie płacić nawet jeżeli ich nie będzie jadł?

Nie muszę się na szczęście martwić o niego, bo jedzie do kraju, gdzie wojny nie ma, będą siedzieć w jednostce tylko, ale w sumie chyba nie powinnam za dużo zdradzać Ale o niego na pewno mogę być spokojna.
A jeśli chodzi o prawko - nigdy by mi nie dał na nie pieniędzy. A tym bardziej na auto:P Za to próbował mnie uczyć jeździć
Jego znajomi są dużo starsi, także aż tak się nie lubimy i nie znamy, żeby się spotykać bez niego. Także 'lypa'.

Wiem, trochę mam z tym problem..Dlatego, że gdzieś wielu ludzi 'uciekło' ode mnie. Myślałam z tym kursem, zobaczymy. Kończę pracę po 17, potem muszę w końcu trochę posiedzieć z psem bo potrzebuję bardzo dużo uwagi(taka rasa). Pieniędzy mam trochę odłożone w razie czego...
Rozmawiałam z nim na temat finansów, ale oczywiście to ja musiałam podjąć temat bo jak stwierdził - nie wpadł na to. O rachunki mam się nie martwić, stwierdził, że z jedzeniem powinnam sobie spokojnie dać radę sam, ale oczywiście w razie czego będzie mi mógł przelać jakąś kasę...hm..Aa i dodał, że zrobimy przed wyjazdem sporo zakupów, żebym też wiele rzeczy miała na zapas.

Eh no to sama juz nie wiem:( W weekend sam zaproponował, żeby sprawdzić dokładniej autobusy, żebym nie musiała się martwić o dojazd.
No ale właśnie stwierdził, że z zakupami sama dam sobie radę. Fakt dam, ale jezeli do tej pory moglam na niego liczyc pod tym finansowym wzgledem to to jest troche dziwne, ze ledwo gdzies wyjezdza i teraz mam sama sie o to martwic. Powtarza mi, ze wie, ze dam sobie radę bo jestem 'inteligenta, twardo stąpająca po ziemi'.. Może przesadzam teraz? Może zachowuje się jak mala dziewczynka, co musi mieć wszystko ułożone przez drugą osobę? Może ta sytuacja jest dla mnie dziwna, bo w poprzednim związku to były by już dawno miał z 500 pomysłów..

Po paru postach stwierdzasz, że ktoś jest niesamodzielny? Wystarczyło napisać, że przesadzam po prostu Skąd wiesz, że siedzę jak księżniczka? Nie wiem skąd te domysły. A jemu nie marudzę, dlatego chciałam poradzić się tutaj.  Tak samo nie wiesz, ile on ma lat. Jest sporo starszy ode mnie - wiek idealny na dzieci, aczkolwiek mnie niańczyć nie musi i dobrze o tym wie.

Po pierwsze już pisałam że mam hobby. Mam się czym zająć. Po drugie, skąd wiesz, że latają? Akurat na rodziców polegać nie mogę zbytnio, choć i tak odkąd się wyprowadziłam stosunki są lepsze. Dodam - są toksyczni. Mój ojciec potrafił bić, więc nie pisz mi tu 'tatuś'. Bardzo pochopnie oceniacie. Czemu pourywały mi się znajomości - też pisałam. A starą kobyłą to nie jestem

spokojnie, dam sobie rade:) po prostu chciałam się dowiedzieć zdania innych co do tych kwestii. I tak chodzi mi o tęsknotę jak najbardziej.
No ale dzięki za zainteresowanie

hmm moze jednak ktos cos ma do napisania?