Nietolerancja wobec kobiety które nie pracują tylko zajmują się domem - Netkobiety.pl

Dorosnąć.

Nie wiem czemu to cie tak wkurza jeśli to ciebie nie dotyczy, ale ty powinnaś znać przyczyny może twoja mama zajmowała się domem i za wszelką cenę nie chcesz być do niej podbna, a może jakis twoj były przebywa w związku z takim właśnie podziałem obowiązków i jest szczęśliwy, taka reakcja nie bierze się z niczego.

W pełni zgadzam się z wypowiedza poprzedniczki!

Szczurunia
Czy ktoś tu na kogoś patrzy z góry? Ani ja, ani Antonina, ani żadna inna dziewczyna nie napisałyśmy, że Ruda jest gorsza, bo ma taki a nie inny pogląd. Po prostu praca w domu jest ciężka i jest to niezaprzeczalny fakt dla kobiety, która tego doświadczyła.

Każa kobieta ma święte prawo do tego żeby być matką, jeśli tego chce, tak samo jak ma prawo do rezygnacji z życia zawodowego i zajmowania się domem. Nikt nikogo na siłę w domu nie trzyma. Chcesz to pracuj zawodowo, nie chcesz - to nie. Nie ma gorszych ani lepszych wyborów w tym aspekcie.

Ruda Punk
Tego się nie leczy, z tego się wyrasta. Podobnie jak Patia, myślę, że powinnaś poszukać w swoim najbliższym otoczeniu przyczyn, dla których zajmowanie się domem wywołuje u Ciebie agresję.

Szczuruniu, trudno Ci zaakceptować to, że osoba starsza i bardziej życiowo doświadczona wie pewne rzeczy lepiej od Ciebie, młodzej o dekadę? Ale tak właśnie w życiu jest i tego nie zmienisz.

Uogólnienia? Każdy pisze o sobie i dlatego to nie uogólnienie a subiektywizm.

No ok, rozumiem. W Twoim wieku też nie akceptowałam, że ktoś wie lepiej. Teraz cieszę się, kiedy mogę powierzyć moje rozterki tudzież pytania osobie starszej niż ja, bo wiem, że wiele już przeżyła i da mi mądrą radę .
Pozdrawiam.

Ok. Trzeba było tak od razu. Do dobrze że odstrzegasz problem, bo to już powoła sukcesu.
Wcześniej czy później przez jakiś okres czasu będziesz prowadzić dom. Jednak to, czy będziesz doceniana zależy w pewnym stopniu zarówno od  Twojego przyszłego partnera, jak i od Ciebie. Jeśli Ty sama będziesz się szanować, doceniać, to nie pozwolisz, by ktoś inny nie szanował Ciebie. To wszystko kwestia odpowiedniego nastawienia.

Ja szanuję swoją pracę, doceniam się, pozwalam sobie na małe przyjemności, bo np. umyłam okna czy wyszorowałam łazienkę. Ale: nie popadam w przesadę, nie jestem perfekcjonistką i nie wymagam od partnera żeby mówił mi ciągle że jestem super bo ładnie sprzątam.

Powinnaś zacząć znajdować plusy w takim stylu życia. Np. że nikt nie mówi Ci co masz robić, nie masz nad sobą upierdliwego szefa, masz więcej czasu dla siebie  i dla rodziny itp. itd. Takimi małymi kroczkami zmienisz swój stosunek do tego.

Ruda Punk, Ty faktycznie jeszcze chyba nie dojrzałaś ! Szukaj przyczyny w otoczeniu , bo tylko tam ją znajdziesz .

Nie bardzo rozumiem sens dwóch powyższych postów - odnoszę wrażenie, że autorki w ogóle nie czytały poprzedniej części dyskusji...

Skąd ta pewność?

Ogólnie chciałabym podzękować Tosi... Bo ma ona rację. Napisałaś, że bierzesz udział w terapii - może i ja powinnam, bo to nie jest mój jedyny problem damsko-męski. Pytasz, kogo ranię i w jaki sposób - w sumie nikogo, ale ostatnio zauważyłam, że kiedy koleżanka powiedziała mi, że lubi dominujących mężczyzn, straciłam sporo szacunku do jej osoby - mimo że nadal ją lubię i wiem, że to nie w porządku.

Ruda, ja bym na twoim miejscu nie przejmowała się upodobaniem koleżanek. Można podyskutować zawsze na ten temat, ale raczej to do niczego nie prowadzi.
Masz po prostu odmienną wizję swojego życia i tak samo jak ty nie powinnaś się zajmować czyimiś planami na życie, tak nikt nie ma prawa zajmować się twoimi.

Rozumiem, czego się obawiasz. Boisz się, że popełnisz jakiś błąd w swoim postępowaniu i staniesz się taka, jak panie, o których piszesz. Ale takie lęki są irracjonalne - pomyśl, to ty sterujesz swoim życiem i od ciebie zależy jak się potoczy. Jeśli tylko będziesz odpowiednio cierpliwa i uparta to znajdziesz sobie odpowiedniego partnera lub też ułożysz wszystko tak, jak planujesz. Grunt to być w tym trochę egoistycznym - nie słuchać bezkrytycznie, co mówią osoby z zewnątrz (że powinnaś być taka, robić to a tamto). Czasami radzą dobrze, ale częściej kierują się utartymi schematami. A przecież chodzi o to, żeby te schematy łamać i twórczo zmieniać

Rany, założyłam wątek, żeby poprosić o pomoc, a Apoteoza i Roxanna po prostu - nie ukrywam - do gospodyń zniechęcają mnie jeszcze bardziej. Zachowujecie się, jakbym w ogóle nie walczyła z tym problemem!
Kilka osób naprawdę mi pomogło i już prawie udało mi się z tym problemem uporać. Dzięki!
PS: Wiem, że najeżdżanie na prywatę jest chamskie i nie na poziomie, ale nie mogę się powstrzymać: może nie wiecie, ale zdanie zaczyna się z wielkiej litery, a przed znakami przestankowymi nie stawia się spacji. Amen.

Jak dla mnie było by ok jakbyś czuła pogardę tylko do kobiet które  nie są szczęsliwe w takim układzie ale żeby do wszystkich kobiet zajmujących się domem nawet tych szczęśliwych??
Przyznam, że zszokowałaś mnie swoją wypowiedzią a zwłaszcza uzyciem mocnych słow " agresja, pogarda' i pewnie większość zareagowała podobnie jak ja. Mozna było delikatniej opisać swój problem i myślę, że wówczas nikt by Ciebie tak nie atakował.

Szkoda, ze nie mam jak Ci osobiście pomóc bo odrazu bym Cie wylaczyła z tej nietolerancji... wskazując rodziny a raczej kobiety które są szczęśliwe i to że nie masz czego się obawiać.

zrobione docenione wiele warte
nieodpłatna praca domowa kobiet- niezależnie od tego czy są aktywne zawodowo zajmuje im około 48 h tyg. wg statystyk kobiety nieaktywne zawodowo poświęcają więcej czasu, aktywne zawodowo mają dwa etaty... mężczyzna poświęca na domowe zajęcia ok.20h tyg, przy czym są to zwykle zajęcia przyjemne, jak spacer z dziećmi itp. kobiety pozostające w domu w przypadku smierci męża lub rozwodu zostają bez żadnych świadczeń.  często jako dojrzałe panie około 50-tki nie mają kwalifikacji ani praktyki zawodowej.pozostając w domu nie mają też prawa głosu. jestem pewna że nie jest to kwestia wyboru, tylko postępującej zmiany sytuacji społecznej takich osób. i wszystko byłoby w porządku gdyby miały choćby składki emerytalne choćby z pensji męża... choćby. a nie mają nic, a mężczyżni ich nie szanują, rozpuszczeni nawet nie dbają o wszystko co koło nich. a po co? a jak się żona zestarzeje to dojrzały pan spełniony zawodowo i mający duże zarobki zmieni ją na lepszy model. Ruda, może ty też jesteś po prostu feministką?
zrobione docenione wiele warte- kampania społeczna poszukaj w google, poczytaj i zastanów się co cię wkurza- szara masa czy fakt że jest ona społecznie niedostrzegana, ponieważ nieświadomie pozbawiła się prawa głosu... pozdrawiam

Nowoczesna kura domowa.

Umniejszanie roli kobiet pracujących w domu jest dziś bardzo powszechne. Dawniej ideałem żony była dobra kucharka i tkaczka, a dzisiaj kobieta musi być "kimś". Oczekiwania są ogromne. W dzisiejszych czasach kobieta powinna być wykształcona, mieć rozległe zainteresowania, realizować się w pracy zawodowej i dbać o dom. Oprócz tego oczekuje się od niej, że będzie zadbana, szczęśliwa i kreatywna w łóżku. Pod tym względem presja wywierana przez media i ewoluujące społeczeństwo jest tak silna, że wiele kobiet nie przyjmuje do wiadomości faktu, że utrzymanie wszystkich tych czynników w idealnej harmonii jest zwyczajnie niemożliwe. Przy 24-godzinnej dobie nikt nie jest w stanie zadbać o wszystko. Któryś element zawsze musi ucierpieć, a jeżeli kobiecie uda się nadludzkim wysiłkiem utrzymać wszystko w ryzach, najprawdopodobniej padnie ona ofiarą stresu i zaniedba własne potrzeby.
Tymczasem kobiety, które większość dnia spędzają w domu, wcale nie powinny czuć się gorsze i mniej wartościowe. Warto sobie uświadomić nie tylko to, ile tak naprawdę wysiłku i energii musi włożyć osoba zajmująca się domem, ale też to, że rezygnacja z pracy zawodowej nie musi wcale oznaczać rezygnacji z rozwoju i własnych marzeń.

Na ile wyceniasz panią domu?

Eksperci twierdzą, że kobiety pracujące w domu wykonują nawet 80 różnych zadań. Gdyby dostawały za swoją pracę rzetelną i godziwą zapłatę, mogłoby się okazać, że zawód gosposi byłby całkiem nieźle opłacany. Według wyliczeń organizatorek kampanii "Zrobione, docenione, wiele warte" (której celem jest podkreślenie roli gospodyni domowej), kobiety za swoją pracę powinny dostawać mniej więcej 1300-2600 zł.
Jeżeli wydaje Ci się, że jedynym wysiłkiem umysłowym, jaki podejmuje kobieta pracująca w domu, jest rozwiązywanie kuchennej krzyżówki, to jesteś w błędzie. Wiele kobiet dopiero wtedy, kiedy nie pracuje zawodowo, ma czas na rozwijanie własnych pasji i zainteresowań. Eksperymentują więc kulinarnie, ucząc się gotować potrawy z całego świata, mają wreszcie czas na naukę języka, który im się zawsze podobał, mogą ćwiczyć jogę czy taniec. Do tego ich umysły są wypoczęte i o wiele bardziej chłonne, kiedy nie muszą pamiętać o wielu rzeczach przydatnych jedynie w pracy.
"Kury domowe" mają też o wiele więcej czasu na dbanie o siebie. Podczas, gdy ich pracujące koleżanki wstają wcześnie i mają rano czas tylko na pobieżne muśnięcie rzęs tuszem, one mogą poświęcić znacznie więcej czasu na pielęgnację swojego ciała, co na pewno sprawia przyjemność nie tylko im samym, ale też ich partnerom.
Współczesna kura domowa to idealny przykład coraz modniejszego ruchu slow life będącego alternatywą dla epoki "wyścigu szczurów", zup z torebki i fast foodu. Ma czas na zadbanie o swoje potrzeby, potrafi czerpać z życia przyjemność i dawać ją innym. Do tego może wykazać się prawdziwą pomysłowością w kuchni, przygotowując zdrowe i wartościowe jedzenie, zamiast jak zabiegana bizneswoman z telewizyjnej reklamy kupować gotowe dania i ciasta w proszku. Umniejszanie zatem jej zdolnościom i możliwościom intelektualnym tylko dlatego, że na jej konto nie wpływa regularnie pensja, jest więc krzywdzące i zupełnie bezpodstawne.
W żadnym wypadku nie chcę negować wartości kobiet, które realizują się zawodowo. To nieprawda, że "miejsce kobiety jest w domu, przy garach". Jeżeli praca sprawia Ci przyjemność i nie wyobrażasz sobie spędzać życia na myciu naczyń (po to przecież harujesz całymi dniami, żeby kupić sobie zmywarkę), to znaczy, że takie własnie życie jest dla Ciebie odpowiednie.
Jeśli natomiast masz to szczęście, że nie musisz pracować zawodowo i możesz zaangażować się bardziej w dbanie o dom i siebie - nie musisz wcale z tego powodu czuć się gorsza. Pomyśl, jak dużo pracy wkładasz w to, by Tobie i Twoim bliskim przebywanie w domu sprawiało prawdziwą przyjemność. Pomyśl też, ile niepotrzebnych stresów i zmartwień oszczędzasz sobie, będąc sama panią swego losu.
Kury domowe też czasem maja ubezpiecznia ,które na równi spełniają warunki ubezpieczeń pracowników, więc są zabezpieczone na stare lata.

Emoonia

Myszka to było do mnie ? Ja tutaj bronię kobiet ,które siedzą w domu i wychowuja dzieci , choć sama nie jestem zwolenniczką siedzenia . Każda z nas ma różne potrzeby , myślę że jak posiedzisz w domu z 20 lat , to na pewno zmienisz zdanie , ale będziesz tolerancyjna , spełnisz się jako matka , no i stres cię nie zerzre .
Ja jestem matką wychowującą dwujkę dzieci , cały dzień mam czyś zajęty i przyznam szczerze , że nie są to tylko zmywanie , pranie ,gotowanie , ja się uczę , zajmuję sie swoim hobby , planuję umeblowanie domu , naprawiam wszystko co kolwiek  się popsuje , hoduję piękne kwiaty ,które uwielbiam ,mam trzy kochane psiaki , którym tez trzeba poświęcić czas , ogród -sama go zaprojektowałam i urządziłam ,tak że mam chyba sie czym poszczycić . Mąż docenia to co robię ,chwali i pomaga jak tylko może , a ja pomagam jemu . Nikt nigdy , zwłaszcza mąż nie powiedział mi , że wyglądam jak kura domowa , jestem osobą obytą ,przyjacielską i tolerancyjną . Czy się spełniłam ? Hm.... nie wiem czy jest na tym świecie człowiek ,który powiedział by , że jest spełniony w 100% , każdemu czegoś brakuje , ale taka juz jest natura człowieka , jak pada to my chcemy słońca , jak słońce ,chemy deszczu !
Można mieć odmienne zdanie, ale najwazniejsza w życiu jest tolerancja .

Wielki szacunek do tzw, kur domowych pragnę wyrazić, a ku przemysleniom, zostawiam anegdotkę, którą kiedyś opowiedział mi kumpel- ,, Stary poderwałem super laskę, biznes women I klasa, wykształcona, obrotna, piękna jak marzenie,... jest tylko jeden problem, zaprosiła mnie do domu na spagetti, i wiesz co ....... ugotowała mi Ketchup"

Nie atakujcie jej tak! Przecież wyraźnie napisała, że chce się z tego wyleczyć, więc pomóżmy jej to zrobić.....!

Ruda, ja też się boję, że kiedyś będę musiała siedzieć w domu, wszystkim się zając. W sumie to bardziej się boję, że temu wszystkiemu nie podołam. Poza tym czuję, że bardziej sprawdzę się zawodowo.

Nie rozumiem jak mozna nazwac "kurą domową" kobietę, która siedzi w domu z dzieckiem. Jest to maksymalny brak szacunku dla takich kobiet.
W tym temacie powinny sie wypowiadac kobiety pracujące, matki, a nie nastolatki, ktore nie mają pojęcia o sytuacjach zyciowych. Wkurza mnie jak czytam niektore wypowiedzi.
Niektóre kobiety siedzą w domu z dzieckiem powiedzmy na stan jego zdrowia. Czasami trzeba poświęcić mu przynajmniej 3 lata, do momentu kiedy nie pojdzie do przedszkola. Kobieta matka, poza wychowaniem dziecka ma inne domowe obowiązki. Musi posprzątać, ugotowac, wyprac, wyprasowac. Nikt za nią tego nie zrobi.
Kolejnym powodem, dla którego kobieta rezygnuje z pracy na rzecz dziecka to to, że opiekunki biorą nieziemskie pieniądze za opiekę.
Sama mam dziecko. Obecnie siedzę w domu z dzieckiem. Urodziło się z wadą ukm, są już wielkie poprawy. Nie ma jeszcze dwóch lat więc do przedszkola iść nie może. Pracowałam 3 miesiące, synka zostawialam z opiekunką. Przykro to mówic, ale zarabiałam właśnie na tą opiekunkę. Zrezygnowałam i dalej jestem z małym w domu. Nie załuję.
To co my matki robimy siedząc w domu jest bardzo ciężką pracą, za ktorą nikt nam nie płaci. I nam też się należy szacunek.

Do kur domowych; nie dajcie się zwiesc chilowej sielance i gadkom  o spełnianiu się w roli matki i żony. To już nie te czasy. kiedy dopadnie was kryzys  w małżeństwie, bardzo szybko okaze się kto jest góra , ten kto pracuje.Dzieci szybko rosną, a Wasze szanse na rynku pracy maleją z każdym miesiącem.Co z tego, że zajęcia domowe  i wychowywanie dzieci pochłaniają mnóstwo czasu i energii , kiedy w firmach zarzadzanych głownie przez mężczyzn liczy się staz i kwalifikacje.A  zajmujac się dłuższy czas domem, utwierdzacie waszych mężczyzn w przekonaniu, że do innych zajęc mniej sie nadajecie mimo że górujecie wykrztałceniem i macie mnóstwo innych zalet.
     Dawniej, jak kobieta zajmowała się domem ,męzowi nie było łatwo opuscic  zony z małymi dziecmi, bo nie było na to przyzwolenia, dzisiaj każdy wie jak jest. I z czym kobiety zostają jak nie maja dobrej pracy? Muszą od nowa zaczynac, bo wczesniej zaniedbały ten aspekt, same wychowujac dzieci i gotując mężom smaczne obiadki.
    Widze, ze młode kobiety w duzej częsci to rozumieją, mimo iż zdawałoby się że natura  domaga sie aby najpierw zając się jak najtroskliwiej potomstwem,choc wydaję mi sie ,że granica między naturą a wciąż mocno tkwiącymi stereotypami jest niewielka.

Małgorzatka, nie masz racji!!! Siedzenie w domu jest strasznie męczące. I piszę to zupełnie serio. Męczy rutyna a poza tym kobiety zajmujące się tylko domem robią to w znacznie szerszym zakresie niż te, które łączą dom z pracą zawodową. Kiedy byłam "kurą domową" (a trwało to zaledwie 4 miesiące na urlopie macierzyńskim) byłam strasznie zmordowana zajmowaniem się dzieckiem, gotowaniem, sprzątaniem, praniem, obiadkami, zakupami. W momencie, kiedy wróciłam do pracy zmęczenie zniknęło. Praca jest odpoczynkiem od domowych obowiązków, a pranie, gotowanie, sprzątanie i dziecko to odpoczynek od pracy. I jest super. Tyle, że teraz nie gotuję obiadu z 2 dań, nie piorę dywanu co 2 tygodnie, nie układam w szafach co kilka dni... Wpadam do sklepu na 5 minut kupić najpotrzebniejsze rzeczy, gotuję dużo, żeby zamrozić, zupa starcza na 3 dni, sprzątam jak ewidentnie robi się brudno itp itd...

hej,
byłam gospodynią domową ze względu na chorujące dziecko, ale nie żałuję. Dbałam o siebie, chodziłam na zakupy, na ploty do koleżanek i do fryzjera. Uważam ten czas za coś wspaniałego!! Cały trud codzienny dawał mi satysfakcję, bo wiedziałam, że dziecko ma mamę, a zadowolona mina kochajacego męża(!!) dawała siłę na następny dzień. Wcale nie miał mnie pod papciem, bo to nie ja, ale radość była dla nas obojga. Gotowanie, pranie i cały ten kram sprawiał mi niebotyczną wręcz frajdę.
Parę lat temu moje życie odwróciło się do góry nogami i musiałam iść do pracy, więc znam jedną i druga stronę. Wcale nie tak łatwo kręcić tym interesem domowym.
Podziwiam wszystkie Damy Domu za trud i oddanie.