Zostawiona dla teściowej - Netkobiety.pl

Po dwudziestu latach pokazal prawdziwa twarz.I to, ze nie jest mezczyzna.
Nie widzialas tego wczesniej ?
Tysiac tesciowych moze buntowac swoich synow, a syn jak kocha, nie powinien sluchac jej.Nawet jesli to jest matka.
Mezczyzna nie zostawia rodziny.Moze nie zgadzac sie ze swoja kobieta, moga sie rozstac, ale i tak nie powiniej jej zostawiac na przyslowiowym lodzie.Bez pracy, bez pieniedzy.
A Ty ? Ureguluj sprawy finansowe.Czyj to dom, w ktorym mieszkasz ?
Podaj o rozwod i o alimenty na siebie.
Na corke on placi ?
A  ojciec Twojego wnuka pomaga ?

A 1/4 czyja?

1/4 męża dostał to w akcie darowizny od moich rodziców, resztę ja odziedziczyłam w spadku. Nie potrafię zrozumieć mechanizmu jego toku postępowania. Jeszcze w czerwcu wspólnymi siłami robiliśmy siatkę na drewno i cieszyliśmy sie ze córce udało sie skończyć 3 klasę. W lipcu przeprowadzka teściów i wielki foch, ze sie nie angażujemy . Foch przerodził sie w totalna obojętność i wulgarność. Co ja mam robić, nie moge jeść, czuje sie coraz słabiej . Od czwartku szkoła:((((((

Córka również powinna zadbać o alimenty na swoje dziecko, jeśli jeszcze tego nie załatwiła.

I zgadzam się z josz - córka powinna przenieść się do szkoły wieczorowej i obydwie powinnyście poszukać pracy, choćby dorywczej. Może się akurat tak udać, że na zmianę będziecie w stanie się zająć dzieckiem.
Siedzenie na tyłku i rozmyślanie "czy pan da, czy nie da" to nie jest wyjście.

Przy okazji, bo mi się przypomniało - Twoi Rodzice mogą odwołać darowiznę dla męża, jeśli wykażą jego "rażącą niewdzięczność". Nie wiem, czy taką sytuację można pod to podciągnąć, ale warto o to spytać prawnika. Tylko że wtedy wszelkie koszty utrzymania domu zostają na Twojej głowie do czasu orzeczenia ewentualnych alimentów przez sąd.

Przecież napisałam wyraźnie, że może się udać pogodzić. Np. Twoja praca przez 4 godziny dziennie nie będzie kolidować z nauką córki w szkole wieczorowej, w tym czasie ona może zająć się dzieckiem. Może być też tak, że to córce będzie łatwiej znaleźć pracę - i wtedy, jak ona pracuje 4 godziny dziennie, a potem jest w szkole, Ty zajmujesz się dzieckiem...

I proszę Cię, nie mów mi, że się "nie da", bo wiem, co mówię. Nie, lepiej siedzieć, narzekać i czekać na cud...

Tym bardziej powinnaś mężowi pokazać, że masz go w nosie i same sobie doskonale radzicie To będzie coś znacznie lepszego niż Twój płacz po kątach, który go totalnie nie ruszy

Rozumiem Cię, ale i Ty musisz zrozumieć, że z płaczu nic nie wyniknie, nie zapłacą się rachunki, nie zapełni lodówka... A macie pod opieką małe dziecko
Jesteście z córką dorosłe, to Wy musicie teraz działać, a nie płakać i czekać na coś, co może się nie wydarzyć

Hmmm, wybacz ale masz ciekawe podejście do zaistniałej sytuacji. Nie pytasz, jak próbować uratować małżeństwo, tylko martwisz się o kasę. Wygląda tak, jakby chodziło Ci tylko o pieniądze.
Nikt nie odchodzi z dnia na dzień, zapewne w Twoim związku od dawna były zgrzyty, ale jak długo rachunki były popłacone i pełna lodówka, nie zwracałaś uwagi na potrzeby męża.
Dla każdego dziecka, nawet gdy jest dorosłe, choroba nowotworowa rodzica, jest ciężkim przeżyciem. Ciebie teść nie interesuje, bo masz swoje problemy, dla Twojego męża, problemem jest choroba ojca.
Dziwne że, nie potrafisz zrozumieć tak oczywistej sprawy.
W obecnej sytuacji, jak już wspomniano musisz zakasać rękawy i poszukać pracy. Córka, też musi wziąć odpowiedzialność za siebie i swoje dziecko. Jest matką i takie jest dorosłe życie, musi zapracować na swój byt. Ojciec, nie ma obowiązku utrzymywać jej i jej dziecka.
Córka może poszukać np. pracy zdalnej, jednocześnie ucząc się wieczorowo lub zaocznie.
Histeria i łzy, w niczym teraz nie pomogą, musicie zacząć żyć, na swój koszt.

Jak uratować małżeństwo ? Skoro męża nie stać na rozmowę? Ja rozumiem chorobę teścia bywał u nas wychodząc ze szpitala.. Zawsze przyjmowałam go serdecznie. Potem maz zajął sie przeprowadzka i chyba oczekiwał ze bede tam siedzieć cały czas. To powód do takiego zachowania? Tak wcześniej bywało rożnie maz to typ tyrana, ale macie racje dla świetego spokoju nauczyłam sie to tolerować. Może już dawno powinnam sie usamodzielnić i pomysleć sama o odejściu. Myśle o kasie - owszem bez tego nic nie zrobię. Rozsyłam aplikacje na pół etatu, ale czy mam szanse

Zgadzam się ze wszystkim, co napisałaś, zwłaszcza o odpowiedzialności córki. Rozumiem, że została wystawiona przez swojego chłopaka i przeżywa ciężkie chwile, oraz że  autorka pomaga przy dziecku, żeby córka mogła skończyć szkołę i kształcić się dalej, ale niestety warunki zmieniły się i trzeba przewartościować priorytety.
Jednak, jeśli córka uczy się/studiuje dziennie, to rodzice (w tym wypadku ojciec) mają obowiązek łożenia na dorosłe nawet dziecko.
Problem w tym, że sądy działają opieszale i w trakcie oczekiwania na rozprawę, pozbawiona środków do życia rodzina powinna chyba żyć powietrzem.
Córka autorki czeka na sprawę o alimenty już 2 m-ce. Jakby sobie poradziła, gdyby nie pomoc i wsparcie rodziców?
Nie mogę zrozumieć też kobiet, które nie mając żadnego zabezpieczenia (choćby dostępu do konta), nie podejmują pracy zawodowej, mimo, że dzieci dawno dorosły.
Nie chcę dowalać autorce, bo czasu już nie cofnie.
Zgadzam się też z Tobą, że być może chloe34 zapomniała o potrzebach męża, znamy tylko jej wersję. Jednak trudno dziwić się, że na pierwszym miejscu postawiła córkę i jej problemy niż teścia z jego chorobą. Jakby nie było, mąż zachował się fatalnie, bo jeśli faktycznie przestał kochać i planował odejście od rodziny, to powinien żonę na to przygotować, uświadomić konieczność podjęcia przez nią pracy i mimo wszystko pomyśleć o córce. A już teksty "brzydzę się tobą" są poniżej pasa.
Wybrał też fatalny moment na rewolucję w życiu rodziny. Koniec wakacji, jeśli córka zaczyna naukę już teraz, to podejrzewam, że chodzi jeszcze do szkoły średniej.
Nie dał im szansy na podjęcie jakichkolwiek działań.
Nic innego im (autorce i jej córce) nie pozostaje, jak zmierzyć się z rzeczywistością, zmienić plany, porzucić wygodne życie i jakoś się w tym wszystkim odnaleźć.
Myślę, że córka nie ma szansy na 500+, bo razem z dzieckiem jest ma utrzymaniu rodziców. Musieli by mieć dochód poniżej 800zł na osobę.

Być może co do 500+, oby im się udało. Pisałam o alimentach na córkę, a nie na jej dziecko. Może jednak mąż autorki zreflektuje się i przeleje im jakiś grosz?
Bez względu na wszystko, jakim trzeba być człowiekiem, żeby tak z dnia na dzień zostawić rodzinę bez środków do życia?
Upss. sytuacja trwa od 2 m-cy, czyli jakieś kroki można było już przedsięwziąć.

Albo to ubezwłasnowolnienie przez męża albo totalny brak myślenia o własnej przyszłości.Znam wiele dziewczyn , które po szkole zaszły w ciąże po latach wychowały dzieci i nawet nie chcą słyszeć o pracy a lata lecą. Po co iść skoro mąż nie karze , pieniądze w domu są a człowiek do siedzenia w domu się przyzwyczaja. Niestety lata lecą a nie myśli się o emeryturze, o ty ,że chłop może zostawić albo ciężko zachorować i trzeba będzie sobie jakoś poradzić. Autorka musi sobie poradzić teraz z nową rzeczywistością i stanąć na nogi. Wziąć się po latach za jakąkolwiek pracę by się utrzymać i nie liczyć na męża.

Chloe - nikt tu nie jest na Ciebie najeżony Wprost przeciwnie przecież, staramy się doradzić, co mogłabyś zrobić. Ale sama widzisz, że w pewnym stopniu jesteś winna temu, że teraz martwisz się, czy będziesz miała na chleb...

Córka ma 19 lat zaczyna 4 klasę technikum..dostaje 500 plus i przez rok 1000 kosiniakowego, nie chce brać jej tych pieniędzy bo są na wnuczkę...

Chloe Twoja sytuacja jest naprawdę nieciekawa. W pierwszej kolejności musisz pomyśleć o przyszłej emeryturze, bo zostaniesz na starość bez grosza, ewentualnie wywojujesz jakieś alimenty na siebie w wysokości 300 zł Usilnie szukaj jakiejkolwiek pracy ew. udaj się do PUP może jakieś kursy, szkolenia...Nie gniewaj się ale mąż nie ma obowiązku Cię utrzymywać, bo Ty postanowiłaś niańczyć wnuczka. Córka jest młoda- da sobie radę z Twoją drobną pomocą. Przypomnę jeszcze, że istnieją żłobki. Samotne matki mają pierwszeństwo, warto to wykorzystać.
Głowa do góry, dasz radę.

Przepraszam Cię bardzo, ale Twoja córka jest dorosła. Nie masz obowiązku jej utrzymywać. Możesz jej powiedzieć - jesteś dorosła, zadbaj teraz o siebie i o dziecko.

Nie chcesz jej tego powiedzieć? To milcz i weź się za robotę. Trzeba było córkę lepiej wychować, to może nie zaliczyłaby wpadki, a Ty nie miałabyś teraz tego ciężaru na plecach, bo sorry, ale tak się wyrażasz o córce i wnuczce.

Pretensje, że mąż się nie angażował w wychowanie? Nie wymagałaś, to miał w dupie. Myślę, że tak naprawdę, to każde z Was żyło osobno. Dopóki dawał kasę, to było ok, przestał - to nagle problem. Pobudka.

...i tak trzymaj, będzie ciężko, ale wierzę, że te przykre doświadczenia, wzmocnią Ciebie i Twoją córkę. Wiem, że to banał, ale nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło.
Skoncentruj się teraz na sobie i córce. Jeśli możesz napisać; jak ona reaguje na tę całą sytuację, czy też zdaje sobie sprawę z tego, że niestety, ale wygodne życie skończyło się, czy także jest gotowa wziąć byka za rogi?
Dbaj o siebie i nie dopuść do sytuacji, że bierzesz na swoje barki wszystkie ciężary. Wiem, że troszczysz się o córkę, dla Ciebie to pewnie ciągle dziecko, które dostało od życia po tyłku, ale nie stawiaj jej na piedestale. Ona także musi twardo stanąć na ziemi.

Brutalne ale Cyngli ma rację bo w sumie skoro on pracował to ty miałaś za zadanie wychować córkę i żyliście osobno bo nie widzę powiązania kierownika czy dyrektora z kurą domową. O czym w ogóle wy rozmawialiście przez cały związek? o tym co ma być na obiad czy robieniu zakupów. Wybacz ale mąż poszedł do przodu, rozwijał się a ty niestety nie zauważyłaś tego ,że nie jesteście na równych poziomach w związku i w tamtym czasie pewnie było wygodnie tego nie widzieć.Jeżeli chcesz się jakoś odegrać czy mu dokopać to pokaż mu ,że jesteś silną kobietą i sobie poradzisz na pewno zobaczy różnicę między kurą domową a samodzielną i silną kobietą.

Przeprowadzić sie ? Gdzie i za co czasami rady które tu czytam są odrealnione od rzeczywistości, wynająć dom? Kolejna fikcja chyba wzięta z jakiś filmow

Ty napisałaś, że przeprowadziłabyś się, gdybyś była sama. Więc równie dobrze możesz z córką i wnuczką.
A dlaczego wynajęcie domu to według Ciebie fikcja? Domy się wynajmuje, sobie wyobraź. Za ciężkie pieniądze.

Najgorsze, co chloe34 mogłaby teraz zrobić to próba odegrania się na mężu i udowodnienia mu czegokolwiek. Ona ma zawalczyć o siebie, a co mąż na to?
To już nie jej problem, wystarczy jej własnych.

Jakoś tego nie widać. Widać za to cierpienie z powodu odejścia... portfela męża.
Tak jak to widzę, sorry.

Chwila, córka jest dorosła i sama jest matką, może już pora aby zrozumiała że, czasy dzieciństwa ma za sobą. Tylko Twoja wola że, chcesz Jej pomagać. Od męża jedyne czego wymagasz, to kasa.
Strach pomyśleć co byłoby, gdyby stracił pracę, albo zachorował. Kto wtedy by Was finansował ?
Chcesz walczyć o dobre życie dla córki, a co z ojcem jej dziecka, też ma obowiązki !
Biedny ten Twój mąż - skarbonka.

Tak biedny mój maz siedzi teraz nogami do góry i gra w PS4 ... Rano mamuś wyprasuje mu koszule i pozbiera skarpetki z ziemi ... Macie racje niech sobie odbije ciężkie lata z rodzina ))

Mam przeprosić ze żyłam na takim poziomie? Maz zawsze o nas dbał, miał za co i robił to z własnej nieprzymuszonej woli. Zeby przeprowadzić sie do mieszkania należy je jeszcze miec:)

No wiesz, tyle lat ciężko pracował na Wasz komfort, to niech teraz odpocznie.

Teraz Twoja kolej - wykaż się.

Dziękuje za to światełko w tunelu. Przez moment poczułam, ze powinnam przeprosić życie ze miałam wszystko i nagle dla kaprysu zostało mi to zabrane. Jakbym musiała ponieść karę za życie bez pracy zawodowej. Nie miałam lekko, ale nikt tego tu nie zrozumie. Wielokrotnie maz ćwiczył na mnie swoje wybuchy złości i frustracje. Oddalalismy sie od siebie, byłam zdradzana, kontrolowana I zawsze myślałam , ze dam rade... Dla córki .. Nie można dla własnego poczucia szczęścia burzyć dom.

Aha. Czyli nie wziął i nie wyprowadził się ni stąd, ni zowąd. I nie jest aż taką szują, która nagle ni z gruszki, ni z pietruszki nie kocha. Ale jak sądzę kasa rekompensowała Ci te drobne niedogodności

I nie, nie zazdroszczę Ci żadnej pozycji, bo stoję na znacznie lepszej Sama, dawno bez męża, który mnie nie kochał

chciałabym dojść do tego co Ty.. Byłam uzależniona.. Bałam sie i tak sie to toczyło...widocznie to ten moment, aby w końcu żyć inaczej. Nie bałabym sie gdyby nie to maleństwo.

O taaaak. Od jego gotówki

Dokonywałam zakupów głownie w spożywczych o innych wydatkach decydował maz wiec mogłam byc ewentualnie uzależniona od Lidla albo Biedronki

wzruszasz sie ? Nareszcie, odrobine empatii mi sie przyda

Daj spokój... Współczuję tym, którzy sami sobie nie zapracowali na swój los.