moje cudowne życie po rozwodzie - Netkobiety.pl

Mag, tak, nie należy zbytnio zamartwiać się daleką przyszłością. Ja na początku jak zostałam sama z dziećmi, drżałam każdego dnia o przyszłość, wręcz byłam sparaliżowana strachem, nie umiałam nic zrobić. Od tej pory miałam być sama odpowiedzialna za siebie i za nie, co mnie przerażało. Ale z każdym miesiącem uczyłam się żyć od nowa, już na własną rękę i wiem, że to była moja droga do całkowitej dojrzałości jako dorosłego człowieka. Teraz to już raczej nic nie będzie dla mnie takim szokiem, jaki zafundował mi były mąż, zahartowałam sie emocjonalnie, czego czasem żałuję, bo gdzieś po drodze straciłam dotychczasową wrażliwość na ludzką krzywdę. Tzn. wiem, że ona (ta krzywda) w różnej postaci istnieje, staram się reagować, w przypadkach kiedy mogę udzielić bezpośredniej pomocy, wspieram datkami Unicef i inne fundacje, itd.  ale już nie wzrusza mnie reklama czekoladek, w której emocjonalny głoś śpiewa "merci, dziękuję ci".

edit: i też doszłam do wniosku jakiś czas temu, że jeszcze się moje życie nie skończyło, że wciąż dużo rzeczy przede mną, a z ilu skorzystam - zależy tylko o de mnie. Swoje życie, jak do tej pory oceniam, jako udane.

Alika, z tego co czytałam takie zamartwianie się i lękanie wszystkiego co nowe i nieznane w związku z rozwodem to naturalna kolej rzeczy. Ale najważniejsze, że da się te lęki oswoić, przejsc przez nie.

Symbi, z Dziewczyn zgromadzonych wokół tego tematu, Ty jesteś najdalej "do przodu" jeśli chodzi o czas od rozstania z mężem i emocje z tym związane.

Już kiedyś pisałam, że "dobrze się Ciebie czyta" i że stanowisz taki pozytywny kobiecy wzorzec dla nas, że da się prowadzić spokojne i właśnie udane życie po rozwodzie. Ono naprawdę wraz z nim się nie kończy. Część ludzi będzie traktować to jako porażkę czy tragedię życiową, to naturalne, każdy z nas jest inny. Jednak ja tu cały czas promuję zmianę myślenia o rozstaniach.

Tu się podpiszę pod tym, bo tak samo postrzegam celowość tego, co mnie spotkało - ja też dojrzałam. I osiągnęłam jeszcze większą świadomość siebie. Pewnie to i tak miałoby miejsce na jakimś tam późniejszym etapie mojego życia, jednak tak traumatyczne doświadczenie przyspieszyło ten proces. Taki "bonus" od życia.

Wiesz co, ja wiem, co masz na myśli pisząc o "zahartowaniu emocjonalnym". Doświadczam czegoś podobnego, jeszcze nie umiem w tej chwili określić tego dokładnie, to się wyklaruje z czasem.

Ja się w pewnym momencie "znieczuliłam" na emocje, "zamroziłam" je, na jakiś czas - to po prostu reakcja obronna psychiki na cierpienie, jakie stało się moim / Waszym udziałem w tej sytuacji. Myślę, że jeszcze trochę tego "zamrożenia" w moim sercu jest, ale przyjdzie w końcu totalna odwilż. Może na wiosnę?

Jeśli reagujesz na przejawy cierpienia drugiego człowieka, to moim zdaniem nie utraciłaś wrażliwości. Ja się tego bałam najbardziej. Powiem tak - nie rusza ani Ciebie ani mnie "ckliwość", tak jak w słodkich reklamach, piosenkach czy filmach, ale drugi człowiek nie jest nam obojętny. To dużo.

Alika, poanalizować zawsze trochę trzeba, ja rozłożyłam swoją sytuację na takie czynniki pierwsze, że gdyby przyszło do publikacji, wyszłaby z tego seria tak obszerna jak "Gra o Tron". Przeanalizowałam i prześwietliłam kogo się tylko dało - w mojej rodzinie i rodzinie mojego męża. Taki wysiłek intelektualny pozwolił mi nieco spuścić tego powietrza i ochłonąć.

Jednak czas analizy minął. Teraz skupiam się na tu i teraz i na działaniu.

Jest dobrze, a będzie jeszcze lepiej!

Mag, bo też wieki minęły odkąd jestem sama... Popełniłam po drodze wszelkie możliwe błędy, dużo by opowiadać, ale dzięki nim jestem, kim jestem.
Sama na początku podchodziłam do rozwodu jak do życiowej porażki, ale potem zdałam sobie sprawę, że skoro małżeństwo to dwie osoby, to porażka ta rozkłada się również na dwie osoby. Postanowiłam więc zacząć postrzegać rozwód jako kamień milowy na drodze mojego życiowego rozwoju. W każdym razie uważam, że czas dochodzenia do siebie po rozwodzie to indywidualna sprawa i jakkolwiek nie należy go sztucznie przyspieszać, ale też nie wolno zatrzymać się na jakimś etapie ani pominąć jakiegoś etapu, trzeba cały czas pracować nad sobą.

Otóż to, wchodząc w związek małżeński dwie strony wnoszą w niego "potencjał". Wzorce osobowościowe i rodzinne, między innymi.

Żeby było sprawiedliwie - ja uznaję swój wkład w rozpad mojego małżeństwa, wiadomo, że subiektywnie dla mnie i dla męża będzie on inny ilościowo i jakościowo, ale to nie jest tak, że nie widzę swoich błędów. Nie mogło ich nie być. Wyszłam za mąż jako bardzo młoda dziewczyna. Pełna dobrych chęci, ale to nie wystarczyło, by zbudować stabilną relację na całe życie. Ja Wam powiem, że w wynik mojej w/w analizy pokazał, że moje małżeństwo i tak trwało bardzo długo, jakby się przyjrzeć wszystkim negatywnym czynnikom mającym na nie wpływ. Szkoda tylko, że zakończyło się w sposób najbardziej bolesny dla mnie. Jednak już zaakceptowałam fakt, że to doświadczenie stało się moim udziałem. Jak i wielu innych ludzi.

Ja również wychodzę z założenia, że każdy ma różne tempo i sposoby wychodzenia z tego niewątpliwego "dołka". To są nasze wcześniejsze doświadczenia życiowe, "konstrukcja psychologiczna", układ nerwowy - cała masa czynników ma na to wpływ jak szybko i czy do końca się po tym pozbieramy.

Natomiast bardzo ważna moim zdaniem jest świadomość i sposób patrzenia na to doświadczenie - bardzo ładnie to ujęłaś "kamień milowy na drodze rozwoju życiowego". Ja na innych wątkach pisałam, iż w kryzysie jest szansa od życia na jego zmianę - na lepsze. To mniej więcej o tym samym pisałyśmy.

A na porażki i błędy można patrzeć w dwóch kategoriach - lekcji od życia lub kar. Mnie to pierwsze spojrzenie jest zdecydowanie bliższe.

Mężowi wybaczyłam na poziomie serca, sobie ... swoje niedoskonałości - też. Żyje mi się lepiej bez tych kamieni u szyi.

To na koniec dorzucę coś od siebie do pomyslow Mag - Nasza umiejętność reagowania na to, co się nam przydarza, ma dramatyczny wpływ na nasze poczucie szczęścia. Ludzie, którzy są szczęśliwi bez powodu, starają się wpływać na to, co się dzieje w ich życiu, jeśli jest to możliwe. Kiedy nie mogą wpłynąć na zdarzenia, zmieniają swoją reakcję na nie.

Na dobranoc z innej beczki,własnie ogladałam księżyc w pełni
Dzisiaj raczej nie będzie spania, zapodam sobie ,,Saga Zmierzch'',żeby było do kompletu

Dobranoc !!!!

Piszecie o wybaczeniu...
Niestety, ja exowi wielu rzeczy nie wybaczę chyba nigdy. Nie jest to u mnie jakies pielęgnowanie uraz czy rozdrapywanie ran..nie..to rozdział zamknięty, jednak niektórych rzeczy nie da się ani zapomnieć, ani wybaczyć. Tyle w temacie

Przesyłam Wam jeszcze złote mysli na nowy tydzień i całą resztę życia

Zalogowałam się,żeby Ci jeszcze powiedzieć dobry wieczór Air.

Zmykam,nie lubię pisać na telefonie.

Ale co zrobic skoro caly prawdziwy Ja to ten z lewej strony jest ?

Witaj z powrotem AiR

Dobrej nocy Wszystkim.

Dobry wieczór
No to teraz wiem czemu od kilku nocy nie śpię hm ta pełnia przewalam się na łóżku do 3- 4 nad ranem
Czytam Was i staram się stosować prawą stronę Mysti ale wystarczy że przypadek postawi na mojej drodze eks i wszystko mi się wali jak jakiś zły duch od którego samo nawet życie nie chce mnie uwolnić
I jeszcze ten powtarzający się sen: stoję i patrzę jak płonie mój domek na działce jest dużo ognia i czarnego dymu a eks stoi na dachu i zrzuca zwęglone bale drzewa przyjeżdża straż pożarna  ale jest juz za późno z domku zostaje sam zwęglony szkielet

A tak poza tym jak dzisiaj wstałam rano zrobiłam sobie kawę do łóżka i właczyłam sobie  ddtvn i myknęłam znow do łóżka to aż westchnęła "ale mi dobrze" naprawdę

Dzień dobry Wszystkim!

Ja też śpię bardzo dobrze. Miałam wczoraj niedzielny maraton pisania postów na naszym wątku, to się trochę zmęczyłam w końcu i z zapadnięciem w sen problemu nie miałam.

Jasne, Mysti. Chętnie poznam Twój punkt widzenia na nie-wybaczenie. To jest obszerny temat.

Od czasu do czasu funduję sobie lekkie śniadanie "na słodko". Dziś proponuję do dobrej kawy bułeczki maślane z rodzynkami.

Muszę się zbierać. Dziś zajrzę do Was późno.

Miłego dnia!

Z tym się zgodzę.
Nie zadręczam się myślami o krzywdzie, bo WIEM, że to niszczyłoby tylko mnie. Nic nie da takie rozpamiętywanie, wręcz rozczulanie się nad sobą.

Jednak nie zapomniałam o tym.
Może źle to ujęłam to nie-wybaczenie...może to raczej nie-zapomnienie..
Ale wiem, że według "podręcznikowej" definicji wybaczenia daleko mi do tego:

Przebaczyć to znaczy przeprosić, uwolnić drugiego człowieka od winy. Rana, doświadczona obraza, nie będzie odtąd przypisana innej osobie. Doświadczenie nie będzie zatem "wyposażone" w urazy, lecz traktowane jako zakończone i definitywnie przeszłe(...)

Ważne jest jednak, aby ten fakt nie był ignorowany, "wyparty" czy zapomniany i żeby nie oceniać go negatywnie.(...)

Po tym, jak nastąpiła zmiana myślenia i zmiana postaw wobec osoby, która jest przyczyną obrazy, albo wobec sytuacji, która zaważyła na własnym stanie ducha, uczucia i emocje będą postrzegane w innym świetle; nienawiść, gniew, nieprzyjaźń i psychiczne cierpienia najpierw osłabną, aby później zupełnie zaniknąć.(...)

Tego u mnie nie ma i wiem, że nigdy (?) albo długo nie będzie.

Symbi, wiem...dlatego moje wahanie.

Powtórzę swoje (nie całkiem, bo cytowane) słowa
"Przebaczyć to znaczy przeprosić, uwolnić drugiego człowieka od winy. Rana, doświadczona obraza, nie będzie odtąd przypisana innej osobie."

Według tych słów ja eksowi nie przebaczyłam, bo moja "blizna" (już nie rana)  jeszcze jest jemu przypisana.
Nie potrafię tego zmienić w głowie- on mi się wciąż z tym kojarzy,  wiąże.

Nie karmię się nienawiścią do niego, mogę powiedzieć, że jest mi obojętny. Nie myślę o nim...wiadomo, jak coś się wydarzy, że wypłynie jego temat, to pomyślę o nim Ale nie jest to wieczne rozpamiętywanie bólu.

Są złe rzeczy, które się kiedyś tam wydarzyły, nie wymazałam ich z pamięci i niestety, ale wciąż winię za nie eksa.

Witam po południu, ja dzisiaj wcześniej wyszłam z pracy.
Przypomniała mi się taka stara piosenka z mojego dzieciństwa

Miłej reszty dnia!

Siemka
A za mną chodzi dzisiaj ten kawałek:

Liczę na przejrzyste niebo dzisiejszego wieczoru. Na razie jest kiepsko.
Pozdrawiam

Dobry wieczór.

Właśnie wróciłem do domu i slucham co tu dzisiaj sobie gracie. Hmm, ładnie

W kwestii wybaczenia i niewybaczenia - dzisiaj jeszcze nie napiszę nic, może kiedyś.

Pooglądałem księżyc, ładnie świeci ale czy taki "Super"? No ja nie wiem

Dobry wieczór
A u mnie nie widać księżyca niebo zachmurzone
Widzisz Mag a ja miałam pierwszą  rozprawę w 3 miesiące po porzuceniu a byłam wtedy w totalnej rozsypce nie poradziłabym sobie bez prawnika - to był koszmarny czas

Pomimo SUPERPEŁNI wszyscy dziś śpią. Nie zagaduję zatem ...

Pies moich sąsiadów wczuł się w klimat dzisiejszej nocy ...

Zostawiam Wam kawałek Śpij mój śnie. W taką noc, mega księżycową, nie może zabraknąć Wilków:

See you all!

Prawda?

To jeszcze jeden kawałek Księga Przemian:

Super tekst. Polecam.

Dobranoc.

Dzień Dobry

Pozwólcie, że to ja dziś podam Wam kawę
Mysti,  mam nadzieje, że nie masz mi za złe

Wczoraj miałam trudny do ogarnięcia dzień i nawet nie miałam kiedy do Was tu zajrzeć. Problemy natury fizycznej... trudno mi myło ogarnąć real.

Miłego dnia Wszystkim życzę

Witajcie Wszyscy!

Ja tak w biegu na chwilę - zajrzę wieczorem na spokojnie.

AiR, dziękuję za dobrą, mocną kawę! Przyda się dzisiaj na rozbudzenie. Pełnia na mnie nie działała. Spałam jak kamień i jeszcze bym sobie poleżała w ciepłym łóżku!

Piotrze, dziękuję za przepis na sałatkę z kurczakiem. Bardzo lubię curry, ja przełamanie mięsa jakimś owocem zawsze gwarantuje dobry efekt.

Mysti, pamiętaj, że ja uwielbiam, kiedy się "wtrącasz". Wiesz co, sama nie wiem jaki "styl" preferuję.

Kiedy przychodzą znajomi lubię różnorodność na stole - daję ze 3 rodzaje sałatek na przykład, żeby każdy dla siebie coś znalazł. Cokolwiek mi zaproponujesz, wiem, że będzie dobre.

Spadam do pracy! Miłego dnia!

See you!

Kaju, czyżby z Tobą dziś było tak, jak na załączonym obrazku? 
Wiem, że przyzwyczaiłam Was do "mojej" kawy, ale dziś pyszną mocną kawę zaparzyła Air. Chwała jej za to

Dzień doberek

U mnie szaro, buro i ponuro na dodatek pada ....

Spokojnego i miłego dnia pracusie

Hejka kobitki i faceci
Nom, szaro, pada i takie tam
I_see cieszę się, że trafilłem z kawałkiem
W takim razie zapodam dzisiaj jeden z moich ulubionych kawałków syna R. Ridla. Piękny, melodyjny, uspakajający. Idealny na melancholijny nastrój.
Do R. Ridla jako człowieka nigdy się nie przekonam. Artysta genialny.
A niech se pada, wiosna-lato i tak przyjdzie

Wiecie co? Fajnie pisaliście o wybaczeniu. Widać, że każdy lub większość z nas (nie każdy jest jeszcze na tym etapie) włożył trochę energii w pracę nad sobą.

Miłego dnia nam życzę.

Witajcie wieczorową porą!

To jeden z tych dni, kiedy od rana do wieczora jestem poza domem. Kiedy wracam, jest czarna noc. Nie mogę jednak nie zajrzeć do nas.

Mysti, bardzo Ci dziękuję za przepisy. Patrzę na składniki i ich połączenie i  już widzę, że sałatki będą przepyszne. Zrobię dla siebie jutro wieczorem jedną sałatkę z połowy porcji. A moi znajomi oszaleją i będą chcieli mnie odwiedzać jeszcze częściej.

Krych, dzięki za muzykę. Moje klimaty. 

AiR, opowiadaj jak było na wyjeździe.

Dobry wieczór
Ja jakaś taka wyprana jestem 
Wróciłam do pracy a tam wiecznie problematyczna robota i użeranie się z ...... facetami a ja jakoś już nie mam na to siły

Edit:
Chris nie bierz broń Boże tego do siebie wiesz u mnie są specyficzni faceci

Nooo!! Kaja masz szczęście, bo już coś miałem napisać.

To ja też zagram Dżem

Edit.
Pochwalę się W tym roku byłem na świetnym koncercie Dżemu. Dziadki naprawdę dają radę.

Alika, dla Ciebie ode mnie - trochę słońca:

W kwestii afirmacji - nie stosowałam takowych osobiście, ciężko mi odnieść się co do skuteczności. Natomiast lubię mieć wokół siebie "pozytywne" zdania - one jakoś tak "dodają" mi siły. Wiecie, że wieszam sporo takich perełek na swojej lodówce lub wrzucam do mojego pudełeczka z inspiracjami. Lubię otaczać się "dobrymi" słowami.

AiR, "zazdraszczam Ci" tego wyjazdu. Z pewnością było to rozwijające doświadczenie.

Kaja, już jesteś po pracy. To jest powód do radości.

Chris, dzięki za Dżem. Proszę jak się Kolega ukulturalnia - KONCERTOWO.

A ja Wam dorzucę taką ciekawostkę (lub nie ), którą wypatrzyłam już w kilku tekstach.

Negatywne wypowiedzi działają tak silnie, że potrzeba aż pięciu pozytywnych, żeby zneutralizować ich destrukcyjne działanie. Jednak muszą się one pojawić w krótkim czasie, raczej w ciągu kilku godzin niż dni.

Myślę, że ten fakt warto mieć na uwadze w relacjach z ludźmi na co dzień, na pewno z dziećmi, warto o nich też pamiętać w relacji partnerskiej.

AiR, wszystko dobrze przekazujesz. No worries.

Następną książką na mojej liście będzie pozycja z zakresu uważności właśnie.