moje cudowne życie po rozwodzie - Netkobiety.pl

w kwestii motyli to kiedyś mi sie piosenki z czasów PRL nie podobały - wkoło tyle było nieprzyjemności że brzmiały nieprzyzwoicie beztrosko ale teraz -są bajeczne

Dobry wieczór. Dziecko żyje i żyć będzie. Jednak dostaliśmy skierowanie na badania.

A co u Was?

A propos Anny German mała przeróbka i to w moich ulubionych klimatach

Piosenka "Nie spiesz się", to był cover zespołu Murakami podłożony pod reklamówkę gry War Thunder. Lubię go, bo mam słabość do słowiańskich języków, literatury, twarzy i mentalności. Często łapie się, że covery bardziej mi się podobają niż oryginały np. taki stary kawałek w oryginalnym wykonaniu kanadyjskiego astronauty (nakręcony na pokładzie międzynarodowej stacji kosmicznej ISS i zmontowany przez internautów).

Na marginesie przed paroma dniami zmarł John Young, jeden z herosów, pionierów podboju kosmosu. Odbył 2 loty kosmiczne na pokładzie statku Gemini, dwa razy latał na Księżyc w programie Apollo, za drugim na Księżycu lądował. Był dowódcą pierwszego lotu wahadłowca na pokładzie Columbii i ostatni raz dowodził nią w roku 1983. Łącznie był 6 razy w kosmosie. To było pokolenie...

Dla mnie Anna German to coś więcej niż piosenkarka. Bardzo mi się we wspomnieniach łączy z Tatą, bo razem jej słuchaliśmy w pewne przedświąteczne zimowe popołudnie. Zapamiętałam na całe życie tę rozpierającą mnie radość... chyba życia po prostu, wspaniałą pogodę i rodzinne ciepło. Po prostu chwila szczęścia.
Minęło tyle lat a widzę tamten dzień jak żywy.

Dobry wieczór Z kosmosem w tle to i ja zapodam

Symbi - Mateusz IV to niemal mój hymn, bardzo lubię ten utwór

Korzystając z okazji podrzucę Wam jeszcze coś nowszego od skaldów. Trochę przestrzeni...

Witaj Piegusku! Dzień dobry czytającym!
Ja też się leniwię, więc z przyjemnością dołączam się do kawki.
Zimno za oknem, chociaż śniegu nie ma wciąż.
Piegusku, może taki spokojny utwor Ci się spodoba

Statystycznie podchodząc byłoby naprawdę dziwne gdyby w tak ogromnym wszechświecie była tylko jedna planeta na której rozwinęła się inteligentna forma życia. Z drugiej jednak strony może stanowczo przeceniamy wagę inteligencji i gdzieś ewolucja poszła w innym kierunku, nam niepojętym, a wcale nie gorszym. Osobiście uważam, że ludzkość ma ogromną megalomanię i wcale nie jesteśmy udaną drogą ewolucji, czy tam nawet jakoś specjalnie wykreowaną przez jakiegoś "Kogosia".

Wilk, gdybym nie polubiła Cię wcześniej, to po tym poście już Cię lubię!

Mnie też. Można mieć nadzieję, że ludzkość zmądrzeje po wszystkich strasznych doświadczeniach, ale czy ja wiem?

Ja myślę, że to możliwe, że nie tylko na naszej planecie Bóg stworzył życie.
Ale nie wierzę w to, że jakieś inne formy próbowały się z nami kontaktować.
Co by nie mówić o człowieku, to jednak ma potężny wpływ na swoje środowisko.
Potrafi czynić wspaniałe rzeczy, ale niestety i również bardzo złe.
Niszczy swoją planetę, swój piękny dom.
I według mnie na pozytywną zmianę w tym temacie się nie zanosi.

Snake zgrabnie opisałeś te loty. Dzięki. To pewnie jeden z Twoich ulubionych tematów, jak "Gwiezdne wojny". Coś mi się wydaje, że chętnie byś się i Ty przeleciał na Marsa.

Z kosmicznych tematów filmowych to mnie podobał się "Armageddon". Lubię niektóre filmy z Brucem Willisem, a Ben Affleck i Liv Tyler tworzyli piękną parę.

Aż tak ? A czemuż to ?

Oczywiście, że przeceniamy Machinalnie nadajemy wszystkiemu ludzkie cechy. Tworzyliśmy religie w których Bóg, bóstwa, mają ludzkie cechy. Siłom natury, zwierzętom nadawaliśmy ludzkie cechy. Strasznie trudno nam się wyzbyć takiego sposobu rozumowania. A człowiek paradoksalnie jest najgłupszym stworzeniem na tej planecie.

Myślę, że wynika to z ludzkich prób tłumaczenia sobie świata. Skoro nie od razu był Internet i szkiełko naukowca, mikroskopy i nanotechnologia, ludzie próbowali sobie wytłumaczyć jakoś otaczający świat. A nadawanie bóstwom ludzkich cech świadczy tylko o doskonałym zmyśle obserwacji rzeczywistości, ludzkich zachowań, które są schematyczne do dziś dzień.  Do tej pory łatwiej jest wierzyć, że ktoś nami steruje, że nasze losy są zależne od "ktosia" niż powiedzieć sobie szczerze, że sami jesteśmy kowalami ludzkiego losu. Słowa "Bóg tak chciał" mają nieść pocieszenie i tłumaczyć nas w obliczu niektórych wydarzeń, kiedy to nie mamy na ich bieg żadnego wpływu.
Ja myślę, że ludzkość jest mądra i głupia jednocześnie. Mądra, bo chociażby w dziedzinie sztuki kolejne pokolenia zostawiają nam spuściznę w postaci obrazów, perełek literatury, filmów, utworów muzycznych wybitnych postaci. Weźmy Beethovena, który 9 symfonię napisał jako kompletnie głucha osoba, co więcej dodał w ostatnim momencie ludzkie głosy, dyrygował pierwszym wykonaniem nie słysząc zupełnie muzyków i śpiewaków, nie słysząc oklasków, dopiero jedna z wokalistek obróciła go przodem do widowni, żeby zobaczył rzęsiste brawa.  Głupia, bo np. każe nam wierzyć, że w tej samej dziedzinie sztuki ludzki kał zapakowany w metalową puszkę jest wyrazem artyzmu.
EDIT. poza tym nadawanie bóstwom ludzkich cech ma pokazać, że nie ma istot idealnych. Ulegają one emocjom, popędom, namiętnościom tak jak ludzie. Nawet chrześcijański Bóg powoli dojrzewał jako człowiek, nieobcy był mu gniew i zemsta, obciążanie następnych pokoleń odpowiedzialnością za grzechy ojców, ale w końcu na znak przebaczenia wysłał swoje jedynego syna na straszną śmierć. Odtąd sami jesteśmy za siebie odpowiedzialni i zawsze mamy czas na zmianę swojego postępowania.

Zgadza się. Kiedy tylko człowiek stał się na tyle rozumnym stworzeniem, że zaczął sobie stawiać różne pytania to równocześnie zaczął sam sobie na nie odpowiadać. W taki sposób na jaki go było stać. Teraz stać nas na więcej, ale mimo to nawyk pewnego sposobu myślenia pozostał.

Owszem zmienia się. Choć bardzo powoli. Dzięki temu, że mamy coraz lepsze instrumenty do tego, żeby poznawać lepiej różne nauki to zdobywamy wiedzę i ta się rozpowszechnia. Ale pełni wiedzy nigdy nie posiądziemy. Nigdy nie zbadamy całego Wszechświata. Więc zawsze będziemy po ludzku dywagować na różne tematy. A jeśli chodzi o wszelkie religie to tutaj zawsze będzie ogromne pole do popisu, bo nikt tu nigdy niczego nie udowodni

Z religiami jest ten problem, że prawie każdemu wyznawcy jakiejś religii wiara myli się z wiedzą. Dla wierzących te słowa w kwestiach religii niemal synonimy. Dlatego bardzo często każdy wierzący myśli, że jest w posiadaniu jakiejś prawdy, która jest jedyną prawdą i każdy kto jej zaprzecza jest głupi i należy go albo nawracać, albo z nim walczyć. Zresztą takie podejście nie dotyczy tylko wierzących. Podobnie jest z niektórymi ateistami. Tak mówiąc szczerze to ateizm też jest swojego rodzaju wiarą. Dobrze by było jakby każdy miał odrobinę pokory w obrębie swoich przekonań. Ale wiem, że to cholernie trudne uświadamiać sobie, że to w co się bardzo wierzy tak naprawdę może być bzdurą kompletną.

Dlatego jestem "wierząca po swojemu". Nie odżegnuję się od wiary i w kościele też bywam, ale wiara według ścisłych wytycznych, bez marginesu na "wiem, że nic nie wiem" budzi we mnie sprzeciw.
Podpiszę się jednak pod maksymą: "Gdyby Boga nie było, należałoby Go wymyślić".
Dla mnie On jest, tylko przeróżnie nazywany, pojmowany i czczony.
To, że słowa są źródłem nieporozumień też często cytuję, za "Małym księciem" bodajże

"Mały książe" to mi się zawsze z tą wersją kojarzy Sorry.
Książkę czytałem, ale mnie nie ruszyła.

Żeby było śmieszniej, to wcale nie w z "Księcia" wzięłam ten cytat. Przytaczała go Małgorzata Musierowicz w "Kwiecie kalafiora"
Czytałam i "księcia", ale też jakoś mi się specjalnie w pamięci nie zapisał, choć na pewno jest książką wartościową.

Ksiązką mojego życia mogę śmiało nazwać "Krystynę córke Lavransa" oraz powieści Remarque'a.
Potem były jeszcze "Dzieci Jerominów" Ernsta Wiecherta oraz powieści Archibalda Josepha Cronina - ale te  później, gdy mogły już tylko potwierdzić to, co mi w duszy gra.

Bardzo się kiedyś interesowałam zwierżętami, przyrodą. Miałam Ojca, który tą pasją mnie zaraził. Mieszkałam w warunkach, które sprzyjały obcowaniu z przyrodą.
Potem w pędzie życia gdzieś mi się to zagubiło. Coraz częściej myślę, żeby się z dawnymi hobby przeprosić.
Moja Mama wraca "na starość" do fotografowania i nieźle jej to wychodzi.
Dżdżownick, jakiś czas temu czytałam gawędy o zwierzętach (zapomniałam dokładnego tytułu) Simony Kossak - też niesamowite rzeczy pisze.

Hej Wszystkim

Aliko co u Ciebie? Czy nowa praca jest OK? Coś nie wpadasz na kawkę.

Bardzo ciekawe rzeczy piszecie, a gdyby nie ten czas to pewnie i więcej by było.

Ja jestem przekonana do dekalogu i Pisma Świętego, choć wiem, że Kościół wiele rzeczy przemilczał i nie można mu tak do końca ufać. Na marginesie nie ufam obecnemu papieżowi, wolałam Ratzingera. Ja nie tylko wierzę w Boga, ale też wiem że istnieje.
Jednak nie jestem za ślepym zaufaniem. Nie mogę zrozumieć np. jak kiedyś Krzyżowcy mordowali w imię Boga, przecież jest napisane: nie zabijaj, a nawet gdyby nie było to wiadomo przecież że to jeden z najgorszych czynów jakie można popełnić. Jak więc Bóg mógłby tego chcieć. Była taka scena w filmie "Polowanie na czarownice". Film prosty w treści i realizacji, ale tam była ta wymowna scena. Kiedyś chrześcijanie mordowali w imię Boga, a dziś Muzułmanie, zresztą oni raczej zawsze. To przerażające jak można przy użyciu pewnych mechanizmów wyprać mózg człowiekowi, albo całej zbiorowości.

Co do dogmatów wiary to je uznaję, nie mogłabym inaczej, bo miałabym rozdwojenie jaźni, gdybym w co innego wierzyła, a co innego robiła. Mnie jest dobrze z moja religią. Odpowiada mi w takiej formie jak jest.

Snake, ciekawa jestem Twojej wersji stworzenia świata.

Ja ogólnie jestem trochę zawiedziona człowiekiem, zwłaszcza tym jak niszczy przyrodę, w którą raczej powinien się wsłuchiwać i rozumieć.
Kontakt z przyrodą ma działanie uzdrawiające duszę, dobrze jest częściej z tego korzystać.

Witajcie przy kawie

Snake ja też kiedyś o tym myślałam - o nieskończoności kosmosu - jak to możliwe i jak sobie to wyobrazić. Do dziś nic nie wymyśliłam, podobnie jak na to, że nie umiem sobie wyobrazić, że mogłabym przestać istnieć jako byt świadomy. Dla mnie to niemożliwe.

A swoją drogą te kosmiczne tematy nadają się na podryw. Pamiętam jak dawno temu mój mąż pokazywał mi nocą gwiazdozbiory.
Nie wiem jak na inne dziewczyny, ale na mnie w pierwszej kolejności działa to, że facet ma zainteresowania i ciekawie o nich opowiada. Ja lubię słuchać jak ludzie opowiadają o tym co ich fascynuje, co zajmuje ich myśli.

Nie oglądałam "Prometeusza". Nie spodobał mi się zwiastun, jakoś taki straszny dla mnie był. Fajnie jednak, że pojawiają się tu różne propozycje filmowe lub książkowe. Można będzie w wolnej chwili wrócić do nich.

A tu przykład kontaktu z przyrodą

Piegowata lubię czytać jak ciepło opisujesz chwile spędzone z Twoim Tatą. Dla mnie brzmią bajkowo.

Przeczytałam ostatnio, że w kontakcie dziecko-rodzic to właśnie jest najważniejsze - obecność, wspólne spędzanie czasu, jednak - aktywne w sensie, jestem teraz tylko dla ciebie, słucham z zainteresowaniem co mówisz, robimy coś wspólnie, albo wspólnie nic nie robimy, bo wspólne nudzenie się też jest ważne. Pokazać, że w życiu jest też miejsce na nudę. Unikać moralizowania, pouczania, oceniania. Po prostu być razem, choćby tylko te pół godziny dziennie. A więc dwie rzeczy: być i dawać przykład swoim zachowaniem.

Może dzięki tej więzi, zawsze wierzyłam, że nie można stracić serca swojego dziecka, jeśli kocha się je szczerze i mocno, jeśli ono WIE, czuje, że jest kochane. To mi dało siłę w czasie rozłąki z moim dzieckiem. Wiedziałam i robiłam swoje, choć było potwornie trudno.

P.S. Lilko, czasami jednak przemycam moralizatorskie gadki pod adresem mojego syna Mimochodem, bo a nuż coś wpadnie jednym uchem i nie wypadnie drugim.

Pamiętam surowe upomnienie mojej Babci, gdy entuzjastycznie i głosno relacjonowałam, ile pieniędzy uzbierałam od cioć z okazji mojej Pierwszej Komunii. Babcia wtedy wygłosiła: "Ty nie bądź na te pieniądze taka łakoma!".
Zapamiętałam

Hej

Piegowata w cudowny sposób opowiadasz o swoich rodzicach. Naprawdę.

Piękne, to cała prawda.

Jest jedna rzecz za którą jestem wdzięczna moim rodzicom - to życie, najcenniejszy dar. Moje dorosłe życie jest dobre.

I jeszcze muzyczna propozycja

Zapraszam na popołudniową herbatkę.
Ja miałam dziś bardzo pracowite przedpołudnie, wiele spraw do załatwienia, z czego większość pozytywnie.

Piegusku, ja się wielokrotnie burzyłam na taki jak opisałaś los dzieci. Są rany, które nigdy się nie zagoją, zdeptani w dzieciństwie ludzie, którzy nigdy się nie podniosą. Nie wiem od czego to zależy że jedni dadzą radę się dźwignąć a inni nie, i kto weźmie za nich odpowiedzialność. Też myślę, że jeśli ktoś nie chce, nie umie zająć się dzieckiem to nie powinien ich mieć. Nie ma obowiązku. Ale czy ludzie, którzy bestialsko postępują z dziećmi są skłonni do takiej refleksji?
W każdym bądź razie ja już nikogo ratować z niczego nie zamierzam. Zostałam skutecznie wyleczona z takich zapędów.

Z mojej strony starczy już tych smutnych dywagacji.

A zatem miłego popołudnia.

Hej Ali,
fajnie, że zajrzałaś. Zanim napijemy się kawy w realu, zapraszam na tę wirtualną, dziś wypasioną i z buziaczkami.

Pamiętam Twojej poprzednie miejsce pracy. Bardzo urokliwe były te parki z mosteczkami, kaczkami, strumyczkami i piękny ryneczek z fontanną.
Czas szybko płynie i nim się obejrzysz będziesz z powrotem, a kolejne miejsce może okazać dużo lepsze. Pozdrowionka

Musze zaoponować - w kieleckim przecież piździ! Nie zmieniajmy tradycji meteo!

Ja sam obserwowalny kosmos jestem w stanie jakoś ogarnąć. W końcu to "tylko" odległości, wiecej i więcej gwiazd, galaktyk itd. Tylko gdzieś mimo tego rozmiaru się kończy no i czym jest to dalej? Dokąd sięga i co to znaczy, że jest np. nieskończone.

Moja kazała mi opowiadać o historii, o kosmosie chyba też i różne takie

No nie taki chyba straszny jak wszyscy poprzedni "Obcy" ale to w sumie chyba horror

Moje dzieci mają jakąś fazę filozoficzną. Pytają się mnie co to znaczy "sens życia"? A skąd my się wzięliśmy? Mówię, że ja z mamusią was zrobiliśmy. Nieee tato, ja wiem skąd się wzięliśmy - uwaga - Pan Bóg nas zrespawnował...

U mnie w nocy ponoć piź...ło, choć wcale to nie Kieleckie, ale ja nic o tym nie wiem, bo spałam jak zabita Tak reagowałam na tę zmianę pogody, ze padłam na pysk wcześniej niż moje dziecię, a zwykle to ja je zapędzam do spania.
A teraz też nieźle... duje.
Pozdrawiam!

Mnie urzeka ciepło, mądrość i życzliwość dla świata. Nie tylko w mężczyznach zresztą.

Lilko, ze mną też kiedyś jeden taki leżał na pomoście u brzegu pewnego jeziora i pokazywał, jak znaleźć Mały Wóz, Gwiazdę Polarną i Kasjopeę. Faaaajnie było... A jak żaby rechotały, a jak księżyc świecił.... Aaaaaj!
A ja byłam piękna i młoda... A dziś ino piękna i to inaczej

No napisałem mu smsa, żeby sobie powkładał ciężarki do kieszeni, ale nie wiem czy to zrobił