moje cudowne życie po rozwodzie - Netkobiety.pl

wilczysko napisał/a:

Z żoną mimo wszystko nigdy nie było żadnych uniesień. Wręcz przeciwnie. Początek związku to był dla mnie bardzo ciężki okres, którego wolę nie wspominać. Ostatnio na naszej wspólnej terapii terapeutka właśnie chciała, żeby jej powiedzieć o naszych początkach. To było dla mnie cholernie ciężkie.

To faktycznie smutno, bo po drodze może się gdzieś zagubić wola walki o związek. Ale miło czytać, że zdecydowałeś się na wspólną terapię. To w sumie dlaczego zdecydowaliście się na małżeństwo?

wilczysko napisał/a:

Symbi napisał/a:

To faktycznie smutno, bo po drodze może się gdzieś zagubić wola walki o związek. Ale miło czytać, że zdecydowałeś się na wspólną terapię. To w sumie dlaczego zdecydowaliście się na małżeństwo?

Jeśli chodzi o samo małżeństwo to najbardziej na tym zależało żonie. Mieszkaliśmy już wcześniej razem 2 lata, więc dla mnie to nie miało żadnego znaczenia. Ale widziałem, że jej zależy. Potem adoptowałem jej syna i to już była moja samodzielna decyzja.

Ok, nie opowiadaj o szczegółach, bo Cię jeszcze ktoś zidentyfikuje. Związki z rozsądku z reguły nie dostarczają motyli. Dla satysfakcji musi być odrobina pieprzu i wanilii.

OK. Ja nie biegam po wszystkich tematach na forum, to nie czytałam.  W każdym razie mogę powiedzieć, że ja raz weszłam w związek z rozsądku, po dwóch tygodniach wspólnego mieszkania miałam dosyć, a jak facet wspominal o ślubie i wspólnym dziecku, to uznałam go w myślach za szalonego. Trwałam tak dwa miesiące, ale trafiłam na fajnego mężczyznę, który szczęśliwie i bezproblemowo wyprowadził się po dwóch miesiącach moich niestarań o utrzymanie związku. Podsumował na koniec, że wszystko było ok, tylko brakło mojego zaangażowania (czytaj: namiętności i pożądania). Myślę, że nie ma do mnie żalu, bo do tej pory mamy kontakt. Summa summarum w ogóle nie przeżyłam boleśnie tego rozstania, wręcz poczułam jakbym sie uwalniała.
Za to w poprzednich związkach byłam szczerze zakochana i emocjonalnie uzależniona od partnerów, było dużo hormonów (jestem zwolenniczką teorii, że miłość to gra hormonów), uniesień, miłych dla mnie momentów, więc poczucie straty po rozstaniu trwało dłużej.
Ponownie w związek z rozsądku (czy też ze strachu przed samotnością) już nie wejdę, a zakochać się nie zakochuję.
Jeśli w Twoim związku nigdy, nawet na początku nie było motyli, to rzeczywiście ominął Cię fajny etap.
EDIT: Jak oglądałam film o Wisłockiej, to się nie dziwiłam, że ona była taka zakochana w żonatym i dzieciatym kochanku i godziła się na bycie tą sekretną drugą,  bo jak ją porządnie wytarmosił na łonie natury i w hotelu, to tyle w niej hormonów było, że aż zemdlała z wrażenia, jak się dowiedziała o jego śmierci.

Motyli u mnie nie było, ani w tym związku, ani w ogóle nigdy przedtem. Ale nie powiedziałbym, że mój związek jest z rozsądku. Gdyby się opierać na rozsądku to należałoby się z tego wycofać od razu na początku, bo sytuacja nie była różowa.
Czasem jednak zazdroszczę tym, którzy przeżyli te cholerne "motyle", ten naturalny "haj". To musi być ciekawe.

Wilczysko, czy jesteś tak odpowiedzialny, że mimo braku satysfakcji w związku wciąż w nim jesteś? Nie rozumiem, po co się związałeś? Chyba nie chciałeś mieć po prostu współlokatorki? Nawet mój były mąż miał motyle i w ogóle pożądał mnie itd.

Symbi napisał/a:

wilczysko napisał/a:

Motyli u mnie nie było, ani w tym związku, ani w ogóle nigdy przedtem. Ale nie powiedziałbym, że mój związek jest z rozsądku. Gdyby się opierać na rozsądku to należałoby się z tego wycofać od razu na początku, bo sytuacja nie była różowa.
Czasem jednak zazdroszczę tym, którzy przeżyli te cholerne "motyle", ten naturalny "haj". To musi być ciekawe.

Wilczysko, czy jesteś tak odpowiedzialny, że mimo braku satysfakcji w związku wciąż w nim jesteś? Nie rozumiem, po co się związałeś? Chyba nie chciałeś mieć po prostu współlokatorki? Nawet mój były mąż miał motyle i w ogóle pożądał mnie itd.

Nie mogę powiedzieć, że nie czerpałem z tego związku satysfakcji. Owszem teraz jest z tym problem, ale nie było tak od początku. Nie interesuje mnie posiadanie współlokatorki. A co do motylów, to myślę, że mam bardzo podobnie jak Piegowata. Czyli w wieku, kiedy o te motyle było najłatwiej ich nie było, bo też byłem bardzo nieśmiały w tych sprawach i poza tym nie miałem kompletnie powodzenia u dziewczyn. Z biegiem lat człowiek po prostu "kamienieje", obrasta w "skorupę". Wiele czasu upłynęło zanim sam przed sobą mogłem stwierdzić, że kocham żonę. Zresztą mam ogromny problem z odczuwaniem takich uczuć, rozpoznawaniem ich. W domu rodzinnym nikt o miłości nie mówił, nikt nikomu uczuć nie okazywał. Ja przez długi czas uważałem, że rodzice są moimi wrogami. Zwłaszcza matka.

Jest pewne podobieństwo. Może faktycznie kierował mną też strach, że dostałem od losu jedyną szansę, po tylu latach i teraz miałbym ją zmarnować. Ale ten strach walczył z innym strachem, że temu wszystkiemu nie podołam, że czemu cholera właśnie nie ma tej euforii itd. itd. Nie miałem tego z czym porównać, bo nigdy wcześniej z kimś tak blisko nie byłem. Może źle oceniłem sytuację. Związki ewoluują i nikt nie wie jak będzie za ileś tam lat. My też się zresztą zmieniamy.

Może faktycznie kierował mną też strach, że dostałem od losu jedyną szansę, po tylu latach i teraz miałbym ją zmarnować.

wilczysko napisał/a:

Motyli u mnie nie było, ani w tym związku, ani w ogóle nigdy przedtem. Ale nie powiedziałbym, że mój związek jest z rozsądku. Gdyby się opierać na rozsądku to należałoby się z tego wycofać od razu na początku, bo sytuacja nie była różowa.
Czasem jednak zazdroszczę tym, którzy przeżyli te cholerne "motyle", ten naturalny "haj". To musi być ciekawe.

Wilczysko, czy jesteś tak odpowiedzialny, że mimo braku satysfakcji w związku wciąż w nim jesteś? Nie rozumiem, po co się związałeś? Chyba nie chciałeś mieć po prostu współlokatorki? Nawet mój były mąż miał motyle i w ogóle pożądał mnie itd.

Symbi napisał/a:

wilczysko napisał/a:

Motyli u mnie nie było, ani w tym związku, ani w ogóle nigdy przedtem. Ale nie powiedziałbym, że mój związek jest z rozsądku. Gdyby się opierać na rozsądku to należałoby się z tego wycofać od razu na początku, bo sytuacja nie była różowa.
Czasem jednak zazdroszczę tym, którzy przeżyli te cholerne "motyle", ten naturalny "haj". To musi być ciekawe.

Wilczysko, czy jesteś tak odpowiedzialny, że mimo braku satysfakcji w związku wciąż w nim jesteś? Nie rozumiem, po co się związałeś? Chyba nie chciałeś mieć po prostu współlokatorki? Nawet mój były mąż miał motyle i w ogóle pożądał mnie itd.

ja tez tego nie rozumiem.
przecież mozna mieszkać ze wspollokatorami
ale nie trzeba zaraz byc z nimi w zwiazku, byc im wiernym czy adoptowac ich dzieci

to jest ciekawe
nie potrafie zrozumiec jak mozna sie pozbawiać przezywania takiego fajnego stanu
przeciez to jest niesamowita rzecz - byc zakochanym
ja obecnie jestem zakochana wiec to nie jest domena mlodych i niedoswiadczonych
po prostu uwazam ze to jest tak przyjemny stan ze szkoda mi samej sie go pozbawiac.
a jednocześnie jestem osobą, która jak dostanie palca to nie chce odgryzc calej ręki i zakopywac jej w ogródku, zeby nikt sie do niej nie dostal.
ciesze sie tym, co przezywam i wyciskam samo dobro z tego stanu.

i powiem Wam wiecej: przez ostatnie lata od września do stycznia to już ze dwa razy zdążyłam być chora. a w tym roku nic!
nawet nie macie pojecia jak seks z odpowiednia osoba wplywa na nasz organizm. czy zwykle przytualnie z kims, z kim sie jest w ZDROWEJ relacji.
wiec poki ten stan trwa to korzystam z niego do woli i wcale nie chce tej relacji przenosic na inny poziom (czytaj: wspólne mieszkanie, slub itp)

czuję się jak nastolatka jesli chodzi o odczuwanie zakochania. a z drugiej strony podejmuje dojrzale decyzje co do tego jakie mam priorytety i co z tym zakochaniem zrobic

Zazdroszczę Ci V.

wilczysko napisał/a:

Zazdroszczę Ci V.

Ja nie zazdroszczę. Fał ma swoje wybory i to jest najzupełniej w porządku, ale moja bajka i moja droga jest inna i przy niej zostanę. Obie dokonałyśmy swoich wyborów, kroczymy własną ścieżką, więc nie mam czego zazdrościć.
Wkurza mnie tylko, gdy sugeruje innym, że jej postawa jest czymś lepszym. A nie jest ani gorsza, ani lepsza, jedynie rzadziej spotykana.

Nie chodzi mi o to jak żyje, jakich wyborów dokonuje, tylko o to, że daje jej to poczucie szczęścia, spełnienia, satysfakcji. Wiadomo, że każdy jest inny i nie ma jednego, uniwersalnego sposobu na życie.

w sumie odkąd pamiętam, choc w młodości czasem dawalam sie poniesc tym społecznym i kulturowym narzutom i np. dążyłam do zwiazku 1:1 i wspolnego mieszkania. teraz wiem, ze opcji jest duzo i mozna wybrać cokolwiek

Piegowata, patrząc na to jak relacje z innyi wplywaja chociażby na nasze zdrowie to coz... 

pamietam jak przezywalam infekcje za infekcja w toksycznym zwiazku, mimo spania zawsze bylam zmeczona, mialam problemy z zoladkiem,sercem.

a teraz nawet zwykłego przeziębienia nie mialam. i wbrew pozorom pozbycie sie sztywnych wymagani oczekiwań pomaga w cieszeniu sie zyciem. to nie znaczy, ze biore kazdego jak leci. wrecz przeciwnie. po ostatnim zwiazku selekcje robie takie ostre,ze praktycznie nikt nie zostaje

zresztą buddyści by właśnie powiedzieli, ze to jest najlepsze i jedyne dajace szczescie podejscie
także tego

To, że wtedy jednak nie uciekłem to w znacznej mierze także jej zasługa. A naprawdę można było uciec. To był związek z kobietą, która ma kilkuletnie dziecko, która była w trudnej sytuacji finansowej, z długami, bez pracy, mieszkająca samotnie na wsi w domu rodzinnym (reszta rodziny rozjechała się po świecie). Nic tylko wiać To było dalekie od tych wymarzonych ideałów. Wszystko wydawało mi się przerastać. Ale jednak jakoś powoli się to poukładało. I to dawało satysfakcję.

Są przeceniane, ale sądzę, że jednak potrzebne, to ważny sygnał. Ale żeby miłość nie umarła wraz z motylami, muszą zaistnieć jeszcze inne wartości.

i powiem Wam wiecej: przez ostatnie lata od września do stycznia to już ze dwa razy zdążyłam być chora. a w tym roku nic!
nawet nie macie pojecia jak seks z odpowiednia osoba wplywa na nasz organizm. czy zwykle przytualnie z kims, z kim sie jest w ZDROWEJ relacji.
)

Ja jeszcze się czasem waham, ale coraz bardziej upewniam się w swoich wyborach i przekonaniach. Nie znaczy to, że nie uznaję innych, ale moje są jakie są.

_v_ napisał/a:

teraz wiem, ze opcji jest duzo i mozna wybrać cokolwiek

Tak, masz rację, wybierać trzeba świadomie i z przekonaniem i szacunek dla Ciebie za to.
Ale nie każdy przestrzega norm społecznych z ciężkim sercem i pod brzemieniem przymusu.
Pewne "odgórne" normy przyjmuję jako swoje.
Na przykład nie kradnę, bo nie chcę komuś robić świństwa i tego, co mnie niemiłe.
Na przykład nie przesypiam się z różnymi facetami, bo marzy mi się jeden konkretny związek, bycie z kimś, kogo się zna i nie przestaje kochać.
Więc wybierajmy dla siebie, a ze swoich wyborów nie czyńmy sztandaru.

Motylki w brzuchu fajna rzecz. W tym kontekście jeśli mówić o nich, to może, może w wieku 17 lat przy tzw. pierwszej miłości. Później to trudno powiedzieć, pamięć już szwankuje. Czy to znaczy, że później to już nie to, fałsz i aby dym w oczy? No nie wiem. A te motylki, to reakcja fizjologiczna, odczuwałem nieraz w sytuacjach na pewno nie miłosnych. Coś z uwalnianiem jakichś hormonów i wtedy tak miło się robi. Może mam jakieś zaburzenia ha, ha.

Snake, w dzieciństwie zdarzyło mi się przelecieć samolotem. To był tzw. Antonow do rozsiewania nawozu po polach .
Gdy zniżał lot, czuło się w brzuchu zwariowane łaskotanie
Gdy jeździłam w dzieciństwie do dziadków samochodem z rodzicami, to w pewnym miejscu była cała seria takich górek, gdzie przy zjazdach też łaskotało - oj, jakie to było fajne!

Snake napisał/a:

Piegowata'76 napisał/a:

Snake, w dzieciństwie zdarzyło mi się przelecieć samolotem. To był tzw. Antonow do rozsiewania nawozu po polach .
Gdy zniżał lot, czuło się w brzuchu zwariowane łaskotanie
Gdy jeździłam w dzieciństwie do dziadków samochodem z rodzicami, to w pewnym miejscu była cała seria takich górek, gdzie przy zjazdach też łaskotało - oj, jakie to było fajne!

Zrobiłem mały przegląd i już wiem kiedy miałem przeważnie te tzw. motylki - jak mnie ktoś chwali, a jak chwali kobieta, to już całkiem, całkiem

Ja miewam motylki czasem po niektórych potrawach

V, na pewno jesteś bardziej zagrożona na choroby przenoszone drogą płciową niż ja.

Snake, w dzieciństwie zdarzyło mi się przelecieć samolotem. To był tzw. Antonow do rozsiewania nawozu po polach .
Gdy zniżał lot, czuło się w brzuchu zwariowane łaskotanie
Gdy jeździłam w dzieciństwie do dziadków samochodem z rodzicami, to w pewnym miejscu była cała seria takich górek, gdzie przy zjazdach też łaskotało - oj, jakie to było fajne!

Hej, hej Pozdrawiam wszy stkich mono- i poliseksualnych, metro i hetero i pieron wie co jeszcze
Wraca mi humor. (...) Uprzedziłam: "Tylko wiedz, że ostatnio piękna nie jestem" (usterki zdrowotne). A on mi na to: "Może być dziś. I uprzedzam: ja nigdy piękny nie byłem". Chi, chi, chi! Rozbawił mnie.
Idę więc wieczorem na piwko z wirtualnym kolegą

Aż odżyłam, a moje niedomagania z początku tygodnia poszły za góry, za lasy...