moje cudowne życie po rozwodzie - Netkobiety.pl

świetny dialog

Lekarzem nie jestem ale z pewnych wzgledow dosc mocno interesuje sie chorobami autoimmunologicznymi i tez wiem ze RZS to przewlekla choroba ktorej postep mozna powstrzymac (i to nie zawsze) ale raczej nie wyleczyc. Opisywane przez Ciebie objawy Lilko pasuja mi rowniez do SM a z tego co sie orientuje w tej chorobie zdarza sie wersja ze pacjent ma tylko jeden rzut  przez cale zycie no i czesto wlasnie sprawia klopot diagnostyczny bo moze przypominac rzs. Ale w sumie to i tak bez znaczenia Najwazniejsze ze udalo sie cofnac skutki choroby i czujesz sie juz dobrze. Oby tak dalej. Wierze rowniez, ze w Twoim przypadku Piegowata to tylko gorszy moment i sytuacja sie poprawi Ja takze mam za soba dluzszy, kilkuletni epizod chorobowy i kiedy juz zwatplilam ze to sie kiedys poprawi nagle ustapilo praktycznie calkowicie. Takze nie mozna tracic nadziei i nie ma sie co martwic na zapas. Ja wierze ze Ktos czuwa i bedzie dobrze

Dziękuję Feniks.

Nie chcę się tu rozpisywać co do choroby, ale miałam rozpoznanie właśnie RZS, ostry rzut, brałam wiele ciężkich leków, nie mogłam wtedy zachodzić w ciążę. Stopniowo choroba ustępowała, aż w końcu dziś nie odczuwam żadnych zmian. Dlatego myślę, że rozpoznanie było złe, bo RZS nie ustępuje.

Ja też mam nadzieję, że wszystko ostatecznie dobrze się ułoży. Ufam

No i tego się trzymaj

Dzięki
Już mi dobrze. Jeszcze pożyję, ku niezadowoleniu moich wrogów
Błaha rzecz mi pomogła, bo głupi ibuprom.
Te moje boleści nie były silne, lecz piekielnie dokuczliwe. Żyć mi się w takim stanie nie chciało, ale zastanawia mnie, czy tabletki "z byle powodu" to dobry pomysł, dlatego próbowałam poradzić sobie własnymi siłami.

Z drugiej strony cały czas biorę lek na moją chorobę, nie jest to żadna uciążliwość i jakkolwiek mam kolegę, który namawia mnie na medycynę alternatywną, leku nie zamierzam na własną rękę odstawiać. Jestem przykładem tego że na lekach można normalnie funkcjonować, wcale nie zmienia się moja osobowość i nie mam żadnych skutków ubocznych

Nie ma co popadać w skrajności. Leki też czasami są potrzebne.
Wczorajsza "interwencja farmakologiczna" okazała się bardzo skutecznym rozwiązaniem. Dziś już ani śladu po boleściach

Feniks, ja do niedawna nie miałam stanów bólowych, a jeśli już to sporadycznie i zupełnie nie wiązałam ich z chorobą. Dopiero gdzieś pod koniec wakacji skojarzyłam fakty, bo i dolegliwości nawiedzają mnie częściej.
Poza tym byłam zdania, że nie ma co się "pieścić" i unikałam faszerowania się lekami (oprócz tych, które stale zażywam od kilku miesięcy), tylko dlatego, że coś mnie tam "rozbiera". Mogłam też mieszkając bez syna pozwolić sobie na nicnierobienie przez całe popołudnie, drzemkę w biały dzień itp, a teraz nie ma tak dobrze. Boli, a trzeba dziecku dać jeść itd.

Przepraszam za błędy i interpunkcję, ale pisze z telefonu

Feniks, gdyby to był taki ewidentny, że tak powiem, klasyczny ból, nie miałabym wątpliwości ani skrupułów. A to było takie "pieronwieco". Ból - nieból, żle po prostu, czuje się całe ciało: ręce, nogi, plecy... niby nie boli, a boli wszystko. Dziwaczne uczucie i bardzo niekomfortowe.

Dzień dobry!

Melduję, że czuję się świetnie, a na dworze mimo pochmurnej aury, jest cudowne rześkie powietrze, co stwierdziłam wyskakując do sklepu po mleko do kawy
Wiecie, ciekawostkę stwierdziłam: korciło rano pomarudzić, a po śniadaniu przeszło jak ręka odjął
Robię zaraz obiad uroczo zwany kurzymi cyckami z warzywami na patelnię, szybki a smaczny. A potem może na kije wyskoczę, bo wreszcie czuję powrót chęci do życia

Miłego dzionka!

Ja dzisiaj z synem na pizzę wyszłam, bo dziecko prosiło o to. Stwierdzam, że taka zima mi nie przeszkadza,będąc mieszkanką nizin wcale mi nie tęskno za śniegiem.

Powiedzcie mi, kurrrde, czym różni się obrana surowa marchewka u mamy od tejże samej u taty
Mój niesamowity syn twierdzi, że jest różnica i u taty marchewka dobra i lubił ją chrupać, a u mnie nie
Obiadem też wzgardził, sam ryż wpylił, a warzywa z cyckami nie spotkały się z aprobatą. I nie pomógł nawet szantaż, że kto nie zje, ten zmywa naczynia.
Co ja się mam z tym facetem

Pewnie, że przysypane śniegiem szare trawniki lepiej wyglądają, ale okres sypania śniegu nie jest moim ulubionym, przez konieczność odśnieżania, a i szkody, które śnieh potrafi wyrządzić rynnom czy roślinom.

Piotrze, a to ciekawe z tymi marchewkami Przetestuję.

Symbi, ja jako mieszkanka bloku właściwie nie doświadczam tej gorszej strony zimy, więc moje spojrzenie jest inne niż tych, którzy muszą się z nią zmagać.
Ja jeszcze dojadam resztki poświąteczne, ale już ich niewiele zostało. Trochę zamroziłam na leniwe dni, gdy nie chce się gotować.
Nie wiem, czy mi przybyło, czy ubyło kilogramów, bo szczęśliwie nie posiadam w domu wagi. W portki się mieszczę, więc nie jest źle.
Miałam w życiu krótki epizod z nadwagą, gdy skończyłam studium i siedząc w domu zajadałam różne frustracje, ale gdy poszłam do pracy, nadmiar zgubił się prawie z dnia na dzień bez żadnych starań. Do dziś mam luksus niezawracania sobie głowy wagą, a podjeść dobrych rzeczy lubię

To filigranowa kobietka jesteś. Ja jestem większa o dwa numery
Fałdki gdzieś tam zapewne jakieś by się znalazły, ale mam to w głębokim poważaniu. Przyda się zapasik na ciężkie czasy

Dzięki za kawkę.

Piotr, ty makabrysto!!!

Za to u mnie masz duze jeszcze jak brunetka...

do posłuchania na wieczór

Jakby nie było, jest to komplement dla mnie, Piotrze.

Oj Piotrze, wolałbyś żebym CI powiedziała "Spadaj z tą szansą, nie jestem zainteresowana"?
Sorki, jeśli zabrzmiało zbyt obcesowo.

Dzień dobry!
Piegowata, śniłaś mi się dzisiaj.
Zapraszam na wirtualne śniadanko

i piosenka na dobry dzień

Piotrze, pewnie, że oksytocyna tak działa. Wciąga jak narkotyk. Pozwala przeżyć trud macierzyństwa, sprzyja trwałości więzi, zbliża partnerkę do partnera z każdym jej orgazmem.

Każdy kocha inaczej, miłość miłości nierówna. Niektórzy zachowują się jak ogarnięci szałem, inni nie odczuwają tak silnego pobudzenia emocjonalnego. Skąd te różnice? Dowiedz się, jakie dokładnie zmiany zachodzą w twoim ciele pod wpływem zakochania.

Organizm każdego z nas wytwarza inne dawki hormonów miłosnych i dlatego na miłość reagujemy tak różnie. Stężenie i współpraca hormonów zmieniają się też w miarę, jak przeżywamy wzloty i upadki miłości.
Miłość: hormony i feromony

Dzięki "miłosnym hormonom" masz zaróżowione policzki, gładką cerę, błyszczące oczy i większe źrenice. Zdarza się, że spotykasz kogoś przypadkiem i już wiesz, że to ten (ta) albo żaden (żadna). Są tacy, którzy wierzą, że to feromony – bezwonne sygnały wysyłane i odbierane poza naszą świadomością. Inni twierdzą, że to szósty zmysł albo wierzą, że miłość jest darem boskim. Naukowcy natomiast wiedzą na pewno jedno – miłość – odwieczne natchnienie poetów – jest tylko grą hormonów. Stan zakochania wywołują substancje chemiczne, które działają na mózg (a nie na serce!) jak narkotyk. Dlatego dużo prawdy jest w starym powiedzeniu, że gdy budzi się miłość, zasypia rozum.
Miłość: burza w mózgu

Narodziny miłości są dla organizmu prawdziwym szokiem. Serce bije szybciej, podwyższa się ciśnienie krwi, ręce drżą i się pocą – to oznacza, że wpadliśmy sobie w oko. Teraz wszystko dzieje się z szybkością błyskawicy. Gdy między dwojgiem ludzi zaiskrzy, w ich mózgu dochodzi do chemicznej burzy. Zaczyna się produkcja pewnych neuroprzekaźników (to hormony odpowiadające za przekazywanie sygnałów między komórkami nerwowymi). Niektórych mózg nie wytwarzał wcześniej wcale, inne produkował, ale np. w mniejszej ilości. Przestrojenie hormonalne winduje nas na coraz wyższe piętro miłosnych uniesień i sprawia, że zachowujemy się jak opętani. Przyjrzyjmy się bliżej sprawcom tego zamętu.

http://www.poradnikzdrowie.pl/psycholog … 34832.html
Miłość: cały świat twój

Jesteś w stanie przenosić góry. Czujesz, że cały świat należy do ciebie. Nie dostrzegasz problemów, które jeszcze do niedawna wydawały się nie do rozwiązania. Zakochanego po uszy rozpiera szczęście, chce mu się żyć – tańczyć, śpiewać, krzyczeć z radości! Czuje się jak "na haju". Taki stan euforii zawdzięczasz fenyloetyloaminie (w skrócie PEA). Działa ona jak narkotyk, ale nie jest szkodliwa dla organizmu, a niektórzy fizjolodzy uważają jej skład za chemiczną formułę miłości. Wystarczy spojrzenie osoby, którą kochasz, dotyk, a nawet sama myśl o obiekcie uczuć, a już dostajesz nową "działkę" narkotyku. To dzięki temu możesz nie zmrużyć oka przez całą noc, a następnego dnia nie czujesz zmęczenia, nawet masz więcej sił witalnych niż zwykle.

http://www.poradnikzdrowie.pl/psycholog … 34832.html
Miłość: różowe okulary

Z czasem nie możesz od ukochanej osoby oderwać myśli. Gdy nie ma jej przy tobie, czujesz bolesną tęsknotę. Pragniecie każdą wolną chwilę spędzać razem, patrząc sobie w oczy, trzymając się za ręce i całując. To wzrost w mózgu poziomu dopaminy, hormonu spokrewnionego z amfetaminą, który sprawia, że na obiekt swoich uczuć patrzysz bezkrytycznie, a jego wady wydają ci się urocze. Odkrywacie w sobie podobieństwa, pragniecie tego samego. Chodzisz z nim na basen, mimo że nie umiesz pływać i boisz się wody. Towarzyszysz jej w zakupach, choć tego nie cierpisz. Przypływ aktywności, bezsenność, utrata apetytu, drżenie rąk, kołatanie serca, przyśpieszony oddech, ekstaza, ale także niepokój oraz strach przed utratą ukochanej osoby to również wpływ dopaminy.
Miłość: jak na rauszu

Kolejny hormon odgrywający ważną rolę w budzącej się miłości to noradrenalina. Działa podobnie jak adrenalina i jak ona jest swoistym środkiem dopingującym. Wywołuje euforię i niezwykły przypływ energii. Sprawia, że chodzisz jak na lekkim rauszu. To dzięki niej pamiętasz najdrobniejsze szczegóły zachowania kochanej osoby i wspólnie spędzonych chwil.

http://www.poradnikzdrowie.pl/psycholog … 34832.html
Od euforii do rozpaczy

Jeśli ukochana osoba regularnie do ciebie dzwoni, wysyła sms-y albo spędza z tobą dużo czasu, świat jest piękny. Ale wystarczy, że spóźni się, a w jednej chwili ogarnia cię apatia, przygnębienie, nie możesz się na niczym skoncentrować. Pogrążasz się w czarnych myślach. Może już mnie nie kocha? Zamartwiasz się, dopóki nie usłyszysz w słuchawce ukochanego głosu. Wówczas znowu ogarnia cię wielkie szczęście. Rozmaitość nastrojów oraz obsesyjne myśli na temat ukochanej osoby to wina gwałtownego spadku poziomu serotoniny w mózgu, który powoduje totalny chaos w komunikacji komórek nerwowych. Mniej serotoniny to większy niepokój. I gdy coś się nie układa, popadasz w stany depresyjne.
Spokój po burzy

Po 1,5–4 latach substancje narkotyczne przestają działać. Oznacza to koniec namiętności, koniec szaleństwa i koniec wielkiej miłości. Ci, którzy się od niej uzależnili, szukają nowego obiektu uczuć – dlatego właśnie po 2–3 latach wiele par się rozpada. Jednak większość po etapie zakochania potrafi zbudować trwały związek. Pomagają w tym endorfiny, działające podobnie do morfiny. Wywołują uczucie szczęścia, spokoju i bezpieczeństwa, wystarczy obecność partnera. Jeśli nie wzrośnie poziom endorfin, bliska osoba staje się nam obojętna. Jest też oksytocyna, dzięki której potrzebujemy czułości, bliskości i ciepła partnera. Pojawia się podczas seksu i... karmienia piersią, odpowiada za rozkosz i wzmacnia instynkt macierzyński. Jej poziom maleje, gdy żyjemy w stresie, smutku i gdy się kłócimy.
Apetyt na seks

W czasie burzy hormonalnej w mózgu produkcja hormonów płciowych – męskiego testosteronu i żeńskich estrogenów – sięga zenitu. Decydują one o tym, ile możemy dać i ile czerpać z kontaktu intymnego, dlatego w okresie największych uniesień mamy nieustanny apetyt na seks i najchętniej nie wychodzilibyśmy z łóżka. Gdy hormony wracają do równowagi, wyciszeniu ulega też szał ciał. Ale seks wciąż odgrywa w związku ważną rolę, bo cementuje bliskość. A stopień tej bliskości wpływa na jakość intymnych zbliżeń. Dlatego wiele par, które czas pierwszych uniesień mają już za sobą, nadal pała do siebie gorącym pożądaniem. Jak im się to udaje? Unikają rutyny, która jest zgubna dla związku i namiętności,

http://www.poradnikzdrowie.pl/psycholog … tml?page=1

Piegusku, nie siedzę w głowie Piotra, ale myślę, że obejrzał teledysk do piosenki porannej i stąd mu się tak oksytocyna wzięła na myśli i na języku.
Jak tam dzisiaj dzień?
Ja siedzę nad jednym zadaniem od rana i nie umiem go zamknąć, w dodatku jakoś wolno mi dzisiaj komputer chodzi, czyżby go przesilenie zimowe wzięło?

Gdzie można kupić tę fenyloetyloaminę ? Może być nawet w czopkach

Ułamek sekundy ?!! To straszne Za mało czasu na ucieczkę.

Świadomie to może i tak, ale wygląda na to, że nie w pełni poczytalnie
W ogóle to szkoda, że nie można sobie zrobić jakiś badań tej całej biochemii mózgu, bo osobiście uważam, że mam tam coś popierdolone.

Ja mam poczucie, że pewnych emocji w życiu nie zaznałem i trochę mi szkoda. Ale też muszę się do tego przyzwyczaić. Chociaż to bardzo trudne.

Cześć, Wilczysko
Twoje słowa mogłabym podpisać własnym imieniem i nazwiskiem.
Ale to ponoć podstawowa praca terapeutyczna: opłakać braki i niespełnienia, zaakceptować, że nie wszystko już nadrobimy, ale i nie wszystkiego już potrzebujemy, albo nie w taki sposób jak dawniej. A więc opłakać, sprawić temu przyzwoity pogrzeb, a potem alleluja i do przodu. Na pewno to wszystko wiesz.
Ba, pewnie że niełatwe, ale gdy sobie to i owo przetłumaczę, to jakoś mi lepiej.