moje cudowne życie po rozwodzie - Netkobiety.pl

Witam!
Kawa z cynamonem, o tak.
W zeszłym roku mialam dwie butelki gloggu do wina, to też dobre było i świetnie pasowało do zimy.

A to fajne, Lili - o tym niebieskookim dziewczęciu
Boso chodzić uwielbiam i po łące też chętnie. Loków nie posiadam - włosy półdługie, trochę za uszy i proste jak druty. Zwykle noszę fryzury na "bomkę". Próbowałam innych, ale bomka najlepiej się sprawdza. Jestem szatynką, czasami rudą Raz spróbowałam zostać blondynką, ale zdecydowanie wolę rudzielca. A że od koloryzowania włosy potwornie mi wysychały, wróciłam do naturalnych.
Mimo luźnego podejścia moich rodziców, kościół zajmował dość istotne miejsce w moim dzieciństwie. Mieszkałam i mieszkam w takim środowisku, gdzie ludzie regularnie uczęszczają na nabożeństwa.
Roraty u nas rankiem, ale na wsi, gdzie kiedyś mieszkałam, były wieczorami. Tak się jakoś złożyło, że akurat na tym nabożeństwie nigdy nie byłam.
Lili, moim zdaniem nie ma nic gorszego niż zmowa milczenia i dramaty za zamkniętymi drzwiami. O moim byłym wielu mówiło, że to taki świetny facet, bo chodzi z synkiem na spacery, myje okna i robi zakupy. A to przecież nie wszystko. Cichy był i perfidny, a ja wyprowadzana przez niego z równowagi darłam, za przeproszeniem mordę i pewnie brana byłam za tę niedobrą. Ale nie udawałam, że wszystko jest cacy, choć nie rozgłaszałam z detalami. W pracy nieraz widzieli, jak przychodziłam ze łzami w oczach, nie musiałam nawet mówić.
...A wiesz, ja pamiętam, jak ludzie modlili się w maju pod pobliskim krzyżem, a ja w naszym ogródku zrywałam trawę dla królików

P.S. A styl flower-power, jakieś hippisowsko-etniczne klimaty to jak najbardziej moja bajka. Choć nie jedyna, bo i biurową paniusię lubię czasem poudawać, i trapera w dżinsach, itd.

Symbi, ja też bez byłego żyję spokojniej, jestem pogodniejsza. I zawsze powtarzam za pewnym panem z rowerowego warsztatu , że spokój nie ma ceny.

O, gratuluję Piotrze! Nowe miejsce, nowe nadzieje. A rozpakowywanie najlepiej zacząć od pierwszego z brzegu kartonu i tak po kolei.

Dołączam do toastu. Twoje zdrowie, Piotrze! Niech Ci się dobrze mieszka.

Piegusku, trzymam kciuki, mam nadzieję, że sprawa szybko się rozwiąże i odczujesz ulgę.

Tak. Wezwanie do sądu przyszło. Na koniec stycznia.
Sto kilo spadło mi z pleców.
Następne sto spadnie, jeśli rozprawa przebiegnie pomyślnie.

Super ta kawka.
Jak już zakończy się ta cała sądowa historia, to sobie sprawię jakąś małą fanaberię. Może to będzie jakaś niezwykła kawa w sąsiednim pięknym mieście, a może sukienka czy wyprawa z moim synem - coś będzie w każdym razie.
Serdecznie Was pozdrawiam! Dzięki za wsparcie duchowe i moralne.

Cieszę się, że taka wypasiona kawa poprawiła Wam choć trochę nastój.
Ciekawa propozycja muzyczna Aliko, refleksyjna.
Tak się czasami zdarza, że dosięga nas zła passa. Ale potem wychodzi słońce.

W tym refleksyjnym nastroju, pozwolę sobie wrócić do Twoich słów Symbi.

Rozpacz to bardzo trudne doświadczenie - utrata nadziei.
To kłamstwo wciskane człowiekowi przez Złego, kto mu ulegnie może przegrać życie.
W takich chwilach odwołuję się do rozumu, choć to bardzo trudne, bo emocje tak bardzo zaciemniają obraz. Ja mam taką metodę - trzymam się przekonania, że zły czas ZAWSZE przemija,  przecież moje doświadczenie tak mówi. I wtedy znów będzie pięknie, trzeba tylko dotrwać do tego etapu.

Zgodzę się z Lili, że w końcu wszystko przemija i ZAWSZE po burzy wychodzi słońce. Trzeba przetrwać zły czas, choć to trudne.
Mocno wierzę, że będzie lepiej!
Aliko, trzymaj się mocno!

Piegusku, dziekuję trzymam się jakoś , ale tak mi dziwnie,mam wrazenie ,że czego się nie dotknę to coś jest nie tak
Wiem, wiem pozytywne myslenie !!!

Przetrwać przetrwam, zawsze staję na nogi i idę do przodu  nie ogladając się za siebie ..

Ps dzęki  za pomysł na obiad , jutro upichcę, trzy dni będę jadła.. jak zwykle

Aż tak źle to nie ,tylko szkoda mi czasu , ktory przemija i juz nie wroci ...
Sorry, za to moje smęty

Rzadko gotuję jak jestem sama, ostatnio w piątek, ale juz cos mi się chce gotowanego, wiec jutro  makaron

A posmęć trochę, jeśli Ci tego trzeba
A ja się zastanawiam, czy dostanę jakieś alimenty na syna. Były raczej nie będzie miał z czego ich płacić, a byłaby to duża pomoc. O jakiejś znacznej kwocie nie marzę, bo wiem, że to nierealne.

Dzień dobry!
Bardzo lubię spaghetti carbonara, ale moje dzieciaki za nią nie przepadają, wolą tradycyjny pomidorowy sos do makaronu.
Piotrze, ja się z Tobą zgadzam. Zresztą, nie tylko ja. Byłam kiedyś u jednego bardzo dobrego psychiatry w moim mieście i on też tak powiedział, że w związku kobieta i mężczyzna spotykają się wieczorem w wiadomych celach, a w ciągu dnia rozchodzą każde do swoich spraw.  Cała ta gadka o "porozumieniu dusz" to się bierze z postkoitalnego upojenia.

Piegowata, ja tam się dobrze nie znam na alimentach, ale ojciec ma płacić, a jak nie ma z czego bo jest chory, to jego rodzice przejmują ten obowiązek, a jak nie to państwo. W każdym bądź razie staraj się o te pieniądze na syna.

Lilko, koleżanka na innym wątku opisywała sytuację, gdzie od byłego męża alimentów ściągnąć po prostu nie sposób, a ona za "dobrze" zarabia, żeby cokolwiek uzyskać od państwa. Obawiam się, że ze mną może być podobnie.
Mimo wszystko miałabym skrupuły przed pociąganiem teściowej do odpowiedzialności. Choć z drugiej strony mam argumenty, że nie taka ona biedna jak się wydaje.

Lubię te forumowe dyskusje, bo z nich klarują się poglądy.
Przez całe dorosłe życie czułam się "dziwna" i niedzisiejsza w swoich poglądach na całe to seksualne zamieszanie (no, prawie całe, bo jako naiwne młode dziewczę sądziłam, że moja wizja świata jest oczywista), a dziś wszystko układa mi się w spójną całość. Rozpoznaję, co jest "moje", a co tylko wydawało mi się jakąś normą, do której "powinnam" przystawać.
Dochodzę do wniosku, że sporo przeczuwałam intuicyjnie i... słusznie. Choćby to była tylko moja słuszność.
Odnajduję SWOJĄ PRAWDĘ. Lepiej późno niż wcale.
Zagmatwałam trochę ; kumacie?

Piegus  - jest też oczywiście opcja że były będzie chciał mieć syna u siebie i od Ciebie alimenty. Tu ważne jest zdanie syna skoro już nastolatek to może sie wypowiedzieć choć to też wiadomo niełatwe dla niego.
Postkoitalny - skąd to słowo wytrzasnęłyście ? 
Alez to co napisałyście sie doskonale łączy z tym co ja napisałem - dbamy o siebie bo stanowimy rodzinę ale nie przesadzajmy z tym dążeniem do porozumienia dusz. Symbi - high five!

Dzień doberek
Jakoś tak nie lubię, jak ktos się zwraca do mnie bezosobowo, może to dziwne ale tak mam

Piotrze stosuję zamrażanie i wiem jak to działa

Z tym gotowaniem to mam różnie , raz mi się chce a raz nie , przeważnie tak mam jak jestem sama...
Jak mam dla kogo to owszem lubię dogodzić podniebieniu i nawet zachcianki kulinarne spełniam i dogadzam swoim,, mężczyznom''

Dziś mam lepszy dzień, moje troski i zwątpienia w siebie  powolutku odchodzą w siną dal...

Piegusku, też tak myślę ,,spijanie sobie z dzióbków''  to nie ta droga, dla mnie szacunek, szczerość i zaufanie jest podstawą w kazdej relacji  nie tylko partnerskiej ale i koleżeńskiej, przyjacielskiej jak również rodzinnej.

Tak się zastanawiam co tak na prawdę znaczą te słowa? Czy w dzisiejszych czasach mają one jakąś wartość? Czy wyszły one juz z mody?
Nikt już nie portafi być szczery? Mówić prosto z mostu co czuje, jak jest, dlaczego tak jest? Dlaczego ludziom przychodzi to z taką trudnością? Boją się przyznać do swojej słabości? błędu? Czy o co chodzi? Bo nie rozumiem tego….
Zaufanie to też ważna sprawa w koleżeństwie, przyjaźni, partnerstwie, miłości…ale z tym też ludzie maja problemy…
Może chodzi tu o brak umiejętności porozumiewania się? Wszyscy zapomnieli już na czym tak na prawdę opierają się stosunki międzyludzkie, stosunki partnerskie, koleżeńskie, życie w grupie, życie z kimś… może nikt już nie potrafi rozmawiać z drugim człowiekiem?Rozmowę  wyparły komunikatory itp. gadżety .
Żeby nie było , że jestem jakaś niedzisiejsza sama też korzystam z tych wynalazków , ale lubię sobie porozmawiać np w sklepie czy na ulicy, uśmiechnąc się ot tak do starszej pani, pana, dziecka , ot tak zwyczajnie tak po prostu
Dla większosci ludzi najważniejsze  są  teraz są pieniądze, ciepły kąt, święty spokój… Wiem , wiem, wazne ale nie najważniejsze..
Na szacunek natomiast składają się i szczerość i zaufanie. Gdy jesteś szczery to znaczy, że szanujesz daną osobę…jeśli nie jesteś…to chyba jest coś nie tak …
Rozumiem też ,że nie kazdy lubi i preferuje szczerość, ja jednak wolę jak ktoś mi powie prosto w oczy a nie,, owija w przykładową bawełnę ''

Zastanawia mnie to wszystko…i to bardzo…

Pozdrawiam cieplutko wszystkich

Ps na obiad jednak u mnie dzisiejszego dnia nie makaron tylko miks warzyw z piekarnika z piersią kurczaka i trzy dni z głowy

Kochani ja bym mogła całe poematy z Wami tu pisać, tylko skąd brać czas.
Lubię Was czytać. Poznajemy się wtedy wzajemnie. Mnie się zdaje, że my to w zasadzie piszemy z podobnym przesłaniem, tylko każdy coś nowego odsłania i dodaje.

Odniosę się tylko do tzw. porozumienia dusz. Kiedyś tego pragnęłam z mężem. Pisałam o tym. Dziś wiem, że zdarza się to naprawdę rzadko, o ile w ogóle. Teoretyzując myślę, że coś takiego było by możliwe, tylko warunki bardzo trudno spełnić i dlatego prawie się nie zdarza. Myślę, że gdyby spotkało się dwoje ludzi, którzy mieli by odpowiedni zasób wiedzy o człowieku, do tego byli by już ukształtowani i dojrzali, i jeszcze szalenie by im na sobie zależało, to takie absolutne porozumienie było by możliwe.
Ja doszłam do wniosku, że skoro to zdarza się rzadko, albo wcale, to nie może być w związku niezbędne i dlatego już tego nie oczekuję, a poza tym osiągnęłam porozumienie ze samą sobą, co wydaje mi się o wiele bardziej istotne.

Szczerość jest trudna w dzisiejszym świecie. Ludzie nie mówią prawdy z wielu powodów. Też tak to odbierałam Aliko, że skoro mnie okłamują to znaczy, że nie szanują, że nic dla nich nie znaczę. I czasami tak właśnie jest, ale nie zawsze. Czasami po prostu się boją.
Myślę też, że bez szczerości nie da się stworzyć żadnej relacji.

Chcecie szczerze- to macie! Kompletnie absurdalne wydaje mi sie wstawianie obrazkow ciast i kaw na forum a juz kompletnie nie rozumiem jak ktos pisze ze smaczne!
Przykro mi ale tak to widzę 

No i OK Piotrze, nie wszystko musi się podobać i nie wszystko trzeba rozumieć.
Ja jak sobie piję kawkę i jem ciacho, to lubię wtedy wstawić obrazek, bo mam wrażenie, że to nas zbliża do siebie.

O widzicie, jest szczerze, a świat się nie zawalił.

A ja tam lubię tę zabawę - jest przyjemna i wprowadza miły nastrój. I jak najbardziej dania zwykle wyglądają apetycznie, bo przecież brzydkich zdjęć nie wybieramy.

Piegusko, ja porozumienie dusz rozumiem jako, doskonałe rozumienie drugiego człowieka, rozumienie tego co myśli i czuje, rozumienie dlaczego tak postępuje, a do tego potrzeba wiedzy, doświadczenia życiowego i również takiego bardzo pozytywnego podejścia, chęci, akceptacji, zaangażowania. No i oczywiście, że można by to osiągnąć nie tylko z partnerem w związku, ale też właśnie bratem/siostrą czy przyjaciółką/przyjacielem, może rodzicem.

Piegowata Ty piszesz w bardzo bezpośredni, jasny, przyjazny sposób. Lubię to. Opowiadasz szczerze o sobie, często bez skrępowania. To zbliża. Pozwala bardziej Cię poznać. Lubię Cię czytać i w zasadzie często mamy podobne myślenie. Blisko u nas do porozumienia. W każdym bądź razie ja rozumiem to o czym piszesz.

I jeszcze myślę, że te wizualizacje, które tu wstawiamy to w pewnym sensie powstają na potrzeby wirtualnego kontaktu. Pozwalają dać komuś odczuć, że jest dla nas ważny, pozwalają pokazać, co lubimy, co nam się podoba, co nas śmieszy. Mnie się zdarza, że te pozytywne emocje stąd smakują mi bardziej niż rzeczywiste smakołyki. 
Ale oczywiście rozumiem, że nie każdy jest do tej formy przekonany.

Dzień doberek

Poranną kawę zapodaję, proszę

Miłego dnia !!

Cześć.
A mi dzisiaj smutno. Ale o tym później.
Tymczasem pozdrawiam z mojego szarego dzisiaj miasteczka

Lilko, nie chwaląc się, nieraz słyszałam, że dobrze się ze mną rozmawia. Może właśnie z powodów, które wymieniłaś? Uwielbiam rozmawiać, w ten sposób ładuję swoje wewnętrzne akumulatory i czerpię satysfakcję. Być może dlatego jakoś na brak porozumienia z ludźmi nie narzekam.
Pisałam, że mi smutno. Otóż mój syn dał mi do zrozumienia, że czuje się gorszy od swoich kolegów. Podpowiedziałam mu, żeby zaprosił kiedyś któregoś do domu, a on mi na to, że będą się z niego śmiać, że mamy stare meble, że jesteśmy "biedni" (ja tam się za biedną nie uważam!). Próbowałam wyjaśniać, że nie takie wartości są najważniejsze, nie to się liczy, ale nie tak łatwo wytłumaczyć to dwunastolatkowi.
Czuję się winna, że zburzony został bezpieczny świat mojego dziecka. Że ma rozwiedzionych rodziców, a ostatnio i ukochany ojciec zupełnie się od niego oddalił. Że choć nam się nigdy nie przelewało, było stabilnie i w miarę bezpiecznie, przewidywalnie...
I myślę sobie: co za świat?! Gdy byłam dzieckiem, kwestie tego, co kto ma, czego nie ma, były zupełnie nieistotne. Bawiliśmy się wszyscy razem, wszyscy mniej-więcej mieliśmy tyle samo. Mogłabym wręcz powiedzieć, że byłam z ciut "lepszej rodziny", bo miałam ojca na kierowniczym stanowisku (co niekoniecznie się przekładało na sukces finansowy), a jednak rodzice nigdy nie pozwoliliby mi z tego powodu wywyższać się nad inne dzieci.
A dziś obserwuję, jak wielu rodziców dało się ogłupić bożkowi pieniądza, zarywa noce, zabija się, by dziecko miało drogie buty czy "wypasiony" komputer. Na litość Boską, czy o to w życiu chodzi???
Dałabym mojemu dziecku wszystko (o ile byłoby to dla niego dobre), ale choćbym uznała to za słuszne, nie dam rady tyrać jak zdrowy człowiek na te jakieś buty i smartfony.
Powiem więcej: uważam, za wychowawcze, gdy dziecko usłyszy czasem, że czegoś nie dostanie, że na coś musi poczekać, że nie wszystko ma i z tym też musi sobie poradzić. Uważam za ważną życiową umiejętność odmówienie sobie czegoś od czasu do czasu - a jednak mi przykro.
Jak pomóc temu dziecku odnaleźć się w tym wszystkim?
Dziś wywiadówka, za chwilę wychodzę. Może delikatnie poruszę problem oceniających się według stanu posiadania dzieciaków? Na osobności z wychowawczynią. To mądra kobieta, może jakąś pogadankę dzieciakom przemyci?

Piegusie - akurat do rozwiązywania tego typu problemów to własnie Ty jesteś osobą do której bym sie zwrócił o poradę więc nie watpię że poradzisz sobie doskonale co nie oznacza że twój syn będzie natychmiast szczęśliwy ale wyrośnie na mądrego człowieka. Gdybyś jednak koniecznie chciała coś odswieżyć to polecam malowanie - ścian , mebli, drzwi - może nawet na jakieś dzikie kolory. Jest to tanie i kompletnie zmienia mieszkanie.  Co do ewentualnego  zakupu mebli polecam olx. Akurat meble są tam tanie i bardzo da sie je jeszcze znegocjować. Korzystam z obu form i sobie bardzo chwalę. Jak obecnie kuchnię walnąłem na kolory antracytowo-białe to mój syn stwierdził że ho ho - nowocześnie.  Jakby co polecam sie do porad a i Astral ma pewnie niezłe doświadczenie .

Czasem od słów trzeba przejść do czynów

Hej Astral,
czasami dobrze jest zająć ręce, mniej czasu na rozmyślania, a i efekty potem cieszą.

Piegusku, rozumiem Cię w kwestii problemów szkolnych dziecka. Nie jest łatwo odnaleźć się dziecku w środowisku szkolnym.
Dzieci bardzo to przeżywają nawet jeśli tego nie pokazują po sobie.
Poruszanie takich problemów na lekcji wychowawczej to bardzo dobry pomysł. Dobry wychowawca to prawdziwy skarb dla dzieci.

Moim zdaniem dajesz synowi właściwy przekaz, że są cenniejsze wartości niż posiadanie dóbr materialnych.
Z drugiej jednak strony niech idzie przekaz, że człowiek może czynić swoje życie komfortowym, że dzięki nauce i pracy stać go będzie na wartościowe rzeczy, na sprawianie sobie przyjemności. Bo i w tej dziedzinie trzeba znaleźć zasadę złotego środka. Taki przekaz podnosi wiarę w siebie, w swoja sprawczość, w to że się zasługuje na dobre rzeczy. (Czytałam o tym).
Moim zdaniem syn powinien mieć choć kilka rzeczy takich, które są cool wśród rówieśników. To jest ważne, żeby nie odstawać od grupy.
Np. koszulkę, bluzę, czapkę czy buty takie jak jemu się podobają, jedną sztukę ale takie jak chce.
Może ktoś z rodziny kupi Mu takie wymarzone rzeczy na urodziny czy gwiazdkę, może babcia, chrzestny.

Z tym, że trzeba uczyć dziecko poczekać na pewne rzeczy to bardzo słusznie. To ważna umiejętność.

Dla mnie rzeczy materialne nie mają i nigdy nie miały zbytniego znaczenia, po prostu moje poczucie wewnętrznego szczęścia od nich nie zależy, ale wiem, że u innych ludzi może to zupełnie inaczej wyglądać.

Ostatnio rozmawiałam z mężem, że chyba podążamy w złym kierunku, kupujemy córce najlepsze rzeczy, bo nas na to stać, jest jedna, a my oboje pracujemy. Zresztą lubimy sprawić Jej przyjemność, ale np. iPhone'a nie kupimy, bo uważam, że ten produkt nie jest wart swojej ceny i nie jest Jej potrzebny. No i tak myślę, czy te rzeczy, wyjazdy, kina, teatry to nam zastąpią drugiego człowieka, czy są ważniejsze niż kolejne dziecko?
Kiedy córka niedługo dorośnie zostaniemy w pustym domu, zajęci zarabianiem i wydawaniem. To wydaje mi się smutną wizją. Chciałabym żeby w domu rozlegał się śmiech dziecka. Dzieci sprawiają, że dom żyje. Mąż to przemyślał i podsumował, że właściwie to on lubi zajmować się dziećmi.

Piegusku, skontaktuj się ze mną przez FB lub maila, bardzo pilne.

A jeśli chodzi o te materialne pokusy, to czytywałam kiedyś namiętnie Jeżycjadę Małgorzaty Musierowicz. Do dziś "zaliczam" każdy nowy tom.
W "Pulpecji" tytułowa bohaterka przytacza anegdotę o Sokratesie, który co dzień przechadzał się po targu, oglądał stragany, ale nic nie kupował. Dziwili mu się i pytali, co w takim razie tam robi. A on na to:
- Sprawdzam, bez jak wielu rzeczy jestem szczęśliwy.
Nie ma to jak filozofem być