moje cudowne życie po rozwodzie - Netkobiety.pl

Hallo hallo
Jak w piosence Alana Walkera, którego muzykę lubi moja córka, a ja razem z Nią.

Przybywam jak zwykle pełna optymizmu. Ciężko go ze mnie wykorzenić, coś jakby odrasta nawet po trudnych przeżyciach.
A więc jestem z siebie mega, ale to mega dumna, że wytrwałam miesiąc absolutnie bez forum. Teraz wiem, że dam radę racjonalnie korzystać z tej przyjemności. Tak jak mi doradzał psycholog, ucieczka nie jest wyjściem, trzeba nauczyć się stawić czoła trudnościom. Ja czasami chowam się, kiedy tracę wiarę w człowieka, ale potem dobre uczucia znów się we mnie rodzą.

Jeśli więc macie ochotę popisać Kochani, to możemy nieco ożywić nasz cudowny zakątek. Mam ochotę na poważną dyskusję, a raczej może poznanie Waszych przemyśleń odnośnie istnienia Boga. Mam takie pytanie: Jakie przesłanki sprawiają, że wierzycie lub nie wierzycie w istnienie Boga. Czy zastanawialiście się nad tym? Ja nieustannie, ale teraz jakby więcej.

W ostatnim czasie skończyłam czytać "Potęgę podświadomości". Jestem zachwycona tą książką. Mam zakreślone najważniejsze fragmenty i będę do nich wracać. Skończyłam również obszerne opracowanie "Epidemia szczepień" Mary Holland. Snake, myślę, że ta książka była by dla Ciebie interesująca. Zagadnienie to jest tam osadzone w bardzo szerokim kontekście historyczno-społeczno-naukowym. Jestem w połowie Lenczewskiej oraz zaczęłam kolejną wspaniałą pozycję "Jak być matką dla swojej córki" Marty Pociechy. Z tej ostatniej pozycji może coś uda mi się tutaj kiedyś napisać. Kolejno na celowniku mam Księgę Mądrości.

Serdeczne całusy Moi Kochani

Lila, ja mam ochotę pisać, sprawia mi to wielką przyjemność.

Nie bardzo rozumiem, Lilko, na czym polega Twój problem z forum, ale nie śmiem pytać.
Moja znajomość z Netkobietami zaczęła się od poszukiwania odpowiedzi na pewne nurtujące mnie kwestie. Poczytywałam z ciekawością różne fragmenty i wątki, ponieważ w ogóle uwielbiam czytać i nie sprawia mi różnicy, czy to książka, czy internet.
Do napisania pierwszego postu pchnął mnie impuls. Dostałam rzeczowe odpowiedzi i to zachęciło mnie do zadawania innych pytań. Było to dla mnie formą psychoterapii, bo kto mnie trochę poczytał, ten wie, że mam dość skomplikowane życie i nie ze wszystkim sobie radzę. Autentycznie forum pomogło mi uporządkować to i owo w mojej głowie. A że trochę przy tym odsłoniłam swój "miękki brzuszek" - no, trudno, od tego się nie umiera
No i tak wciągnęłam się w forumowe pisanie. Miałam sporo wolnego czasu, często spędzałam w domu samotne wieczory, toteż forum było i jest fajną alternatywą dla nie zawsze bujnego życia towarzyskiego Polubiłam ten rodzaj relaksu i wymiany myśli, traktuję go jako jedną z wielu sfer mojego życia, sądzę, że ze zdrowym dystansem i nie kosztem innych spraw. A że przy okazji do kilku osób poczułam szczególną sympatię - to tylko się cieszyć
Tak, że problem z forum, konieczność "detoksu" są mi raczej obce. Chcę - piszę, nie chcę - daję sobie spokój. Ot, zwykła rzecz.
Pozdrawiam Cię serdecznie. Za maila dzięki

Dzień doberek

Lili, wywołałaś mnie do tablicy wiec się melduję
U mnie wszystko ok, czas w domu  tak szybko zapitala ,że nie nadążam
Troszkę się zabawiam w dekoracje , cos tam maluję, poprawiam i naciągam
Poza tą zabawą troszkę udzielam się towarzysko,(nadrabiam zaległości )
ale nie szaleję   , kolano mi nie pozwala, ale jest coraz lepiej w środę się dowiem co mi tak naprawdę jest

Piegusku, bardzo Ciebie przepraszam,postaram się dzisiaj wieczorem odpisać na maila, a tak naprawdę ja nie lubię pisać maili, jakoś tak mam  

Ps.książka w trakcie czytania...

Miłego dnia życzę, wszystkim widzialnym i niewidzialnym również  !!! 

Witajcie przy sobotniej kawie.

Ogólnie to ja najbardziej lubię rozmawiać na żywo, potem pisać, a na końcu rozmawiać przez telefon. Po prostu na co dzień mam sporo tych telefonów zawodowych i czasami mam ich dość. Dlatego telefoniczne życzenia świąteczne zacznę składać już od przyszłego tygodnia tak żeby rozłożyły się systematycznie na cały miesiąc. Jeszcze chcę podkreślić, że lubię pogawędki telefoniczne z Ali. Jeśli nie ma się ze sobą na co dzień kontaktu, to ta forma jest lepsza niż pisanie. Bardziej zbliża i Alika mnie tego nauczyła.

Jeśli chodzi o życie towarzyskie to ja i mąż jesteśmy jak najbardziej na tak, choć ze względu na ograniczenia w wolnym czasie nie jest ono jakieś specjalnie aktywne. Ostatnio mąż spotkał starych znajomych i umówił nas z nimi na zabawę andrzejkową. Ja miałam opory, ale okazało się że niepotrzebnie, bo super się bawiliśmy, a jeszcze odnowiłam kontakt ze znajomą ze szkolnych lat. Ostatnio mąż też napomknął, że w zasadzie to my dawno nie byliśmy razem w teatrze, a tu w pracy znajomi akurat się umawiali więc i my dołączyliśmy i wybierzemy się na przedświąteczny spektakl.
Tak więc prowadzimy raczej umiarkowane, spokojne życie towarzyskie, ale to dopiero od kilku lat, bo jak córka była mniejsza to była dla nas całym światem i cały wspólny czas spędzaliśmy tylko z nią. Teraz kiedy jest starsza ma już więcej własnych spraw i własne życie towarzyskie.

Kochani zapytałam właśnie córkę jaką piosenkę wstawić na wątek i oto Jej propozycja
Ja widziałam teraz pierwszy raz i bardzo mi się podoba.

Dzień dobry!Na początek kawka, serdecznie zapraszam.

Ja sobie tradycyjnie w niedzielę gotuję rosół, wczoraj też zamarynowałam mięsko na pieczeń. Dzisiaj na obiad zaprosiłam moją mamę, więc obiad będzie bardziej uroczysty.
Co do Boga, myślę, że doświadczyłam w pewnym momentach życia jego opieki, mimo, że były dramatyczne (te momenty), wychodziłam cało z opresji. Ja i moja rodzina.
Nie wiem, czy wykazuję postawę czysto chrześcijańską - w sensie zdania, że jeśli Cię biją, nadstaw drugi policzek - bo ja odpłacam pięknym za nadobne,, ale nie mam do siebie zastrzeżeń w kwestiach moralnych. Do kościoła chodzę bardzo rzadko, ale obchodzę święta i posyłam dzieci na religię, choć starszy syn ma już swoje zdanie na ten temat (nie wierzy w Boga) i ja nie zamierzam z tym walczyć.
Ja jestem introwertykiem, czasem lubię wyjść, ale nie mam parcia by robić to codziennie, zwłaszcza, ze codziennie w pracy mam takie zamieszanie, że z miłą chęcią odpoczywam w domowych pieleszach. Najbardziej lubię spotykać się w domowych okolicznościach, kajpiane pogawędki mnie nie kręcą.

Witajcie
Witaj Symbi, a więc nasza paczka jest w komplecie.
Ja dopiero z perspektywy dostrzegłam, że my w zasadzie to mamy taką stałą ekipę.
Oczywiście nowe osoby są zawsze mile widziane, tak, że śmiało proszę pisać jak tylko macie ochotę.

Jeśli chodzi o mojego męża i o mnie to jest to z grubsza układ introwertyk-ekstrawertyk. Chociaż trochę nietypowy. Zresztą człowieka nie da zamknąć się w schemacie.
Mój mąż jest spokojny, raczej bez wyraźniej potrzeby nie jest zainteresowany zajmowaniem stanowiska w jakimś temacie, nie forsuje nigdy swojego zdania, nie zależy mu żeby kogoś przekonać, sam też rzadko kiedy zmienia swoje. Mimo, że nie błyszczy w towarzystwie, a raczej po prostu jest obecny, jest lubiany, w każdej grupie w jakiej się znajdzie ma dobrych znajomych, z którymi utrzymuje kontakt. No i dziewczyny go lubią, zawsze miał dużo koleżanek, ale mnie to nie obchodziło do czasu, aż nie przeczytałam o zdradach na tym forum. Z Aliką też się dobrze dogaduje. Mimo sporej dozy nieśmiałości lubi zapraszać do nas gości i wychodzić z nami, bo nie tylko ze mną, ale i z córką. W zasadzie najczęściej wychodziliśmy we trójkę, a jak była to impreza dla dorosłych to częściej niż ja dzwonił pytać co u córki. On lubi, żeby dobre rzeczy spotkały mnie i córkę, lubi widzieć jak się cieszymy. Lubi nas obdarowywać. To sprawia mu radość. W ogóle uważa, że kasa jest po to żeby życie było przyjemne. Nawet jak by mu coś ukraść, to powie, że pewnie złodziejowi było to potrzebne i się teraz cieszy.
Ja jestem przeciwieństwem, w testach wychodzi mi ekstrawertyk. Lubię mówić o tym co myślę, a że mam kontrowersyjne poglądy to i często wdaję się w ostre dyskusje. Poza tym nigdy nie podporządkowałam się żadnej grupie, nigdy nie robiłam czegokolwiek z powodu, że inni tak robią. Po prostu nie potrafię robić rzeczy, które są dla mnie bez sensu. Co dziwne bardzo lubię przebywać w domu, gdyby nie mąż to raczej bym nie wychodziła. Wakacje, weekendowe wypady, wyjścia to głównie za namową męża. Po prostu w środku jestem nieśmiała.
Coraz częściej myślę o drugim dziecku. Mam takie wewnętrzne pragnienie, ale nie wiem czy zdążę je wychować i czy będę mieć siły na to. Chociaż teraz mamy już ustabilizowane życie, to jednak to wszystko nie zastąpi drugiego człowieka. Chciałabym, żeby los zadecydował za mnie, ale jestem zbyt dokładna żeby zaliczyć wpadkę.

To tyle z niedzielnych rozważań. Dobrze jest porozmawiać z koleżankami.

I jeszcze piękna liryczna piosenka.

PS
Odsłuchałyśmy teraz z córką Twojej muzycznej propozycji Aliko. Ona od razu rozpoznała tytuł, a ja nie znałam tego wcześniej. To powinna być sztandarowa piosenka "Potęgi podświadomości".

Lili, to ten mąż trochę do mnie podobny Ja też nie upieram się za wszelką cenę przy swoim zdaniu, ale nie rezygnuję z niego ot, tak. Jeśli sprawa jest dla mnie ważna, albo jestem o czymś przekonana, będę swojego zdania bronić, ale nikomu nie bronię mieć innego, byle mnie go nie narzucał. Test psychologiczny swego czasu wykazał mi spory introwertyzm, a jednak lubię ludzi, uwielbiam bawić się w dobrym towarzystwie i rozmawiać do świtu. Raczej czuję się lubiana przez innych, choć na pewno nie przez wszystkich. Tymi ostatnimi jednak nie zamierzam sobie zawracać głowy. Robię swoje, idę swoją drogą i w nosie mam, czy się to komu podoba, czy nie. Wyznaję nudne, staroświeckie wartości, więc nikomu zamierzonych świństw nie robię, dobrze ludziom życzę, pomagam im, jeśli mogę i potrafię, toteż życzliwości ludzkiej mi nie brakuje.

Lili, przedstawiłaś poruszającą historię.
Mnie w okolicach ostatniej Wielkanocy przydarzył się ciekawy zbieg okoliczności - kto wie, może jednak tzw. palec Boży?
Bolał mnie przed świętami brzuch. Ni to wątroba, ni to jakieś "babskie" historie (ból się przemieszczał). Doszło ogólne rozbicie i gorączka, czułam się paskudnie. Wybrałam się na badania, wzięłam urlop w pracy.
Nie pamiętam już dokładnie chronologii wydarzeń, ale wyniki badań krwi okazały się mocno niepokojące. Przeraziłam się, stanęły mi przed oczami czarne nowotworowe wizje (w Sjogrenie zwiększa się zagrożenie chłoniakami). W tym stanie, gdy tabletkami obniżyłam gorączkę i poprawiłam nieco samopoczucie, zaczęłam czytać przyniesioną z biblioteki książkę ks. Kaczkowskiego. Wyczytałam zdanie, że należy przyjąć MATEMATYCZNE ZAŁOŻENIE, ŻE BÓG JEST PO NASZEJ STRONIE. I wtedy powiedziałam na głos: "Panie Boże, jeśli już mi ładujesz na plecy te wszystkie krzyże, to daj mi tyle siły, żebym je dźwignęła".
Po tych słowach poczułam stoicki spokój. A po świętach... Odebrałam powtórzone wyniki badań i co się okazało? Badania wyszły dobrze!
Jakkolwiek tego nie nazwać, może i zwykłym przypadkiem - warto było zaufać.

A co do schematów, zawsze czułam się inna niż większość, ale też bynajmniej nie idealna. Moją wadą jest brak zorganizowania, skłonność do odkładania spraw na później i ogromne, wręcz książkowe roztargnienie. Pracuję nad sobą, ale ze zmiennym szczęściem

Hej, czy ktoś ma ochotę na kawę i ciastko w samo południe?

Lili, zimowa fotografia przepiękna.
Wiele razy się zastanawiałam, którą pora roku jest moją ulubioną. Za każdym razem dochodzę do wniosku, że każda nią jest, a jednak do zimy mam szczególny sentyment. Żadna z pozostałych nie wywołuje we mnie tylu wspomnień, nie nastraja tak romantycznie i sentymentalnie, a czasami też nostalgicznie.
Zima, śnieg łączą mi się we wspomnieniach z Tatą - tym z dzieciństwa, który stawiał dla swoich dzieci bałwany w ogródku i tym z mojej młodej dorosłości, który w ostatnich dniach swego życia (nikt nie wiedział, że to ostatnie), zapytał, czy idę z nim na spacer w padającym śniegu...

Ale wystarczy ględzenia
Zapraszam na zimową herbatkę:

Witaj Piegusku, uwielbiam taką herbatkę.
Masz takie wspaniałe wspomnienia, więzi córka- ojciec, córka- matka, są inne, a obie bezcenne.
W pewnym sensie Twój ciepły dom stał się Twoim skarbcem, mogłaś z niego czerpać, a dziś możesz wracać tam myślami.

Ja nie mam takiej możliwości, ale już nie cierpię z tego powodu. Już mi tego nie brakuje. Nikt nie ma wszystkiego.
Ja mam męża i córkę i nimi się cieszę, to jest mój skarb.

Mnie też się podoba, że mieszkam w kraju gdzie są cztery pory roku.

Lili, chyba każdy ma z nas w życiu i braki i pełnie.
Otrzymałam od losu parę cudownych darów, ale też parę mnie ominęło. Na przykład boli mnie to, że nie zaznałam dobrego małżeństwa, związku. Byłam w jednym, nieudanym.
Chciałabym to "nadrobić", ale wiem, że takie myślenie może mnie sprowadzić na manowce, więc się pilnuję. Wystarczająco dużo osób próbowało sobie coś przez związek "kupić", z obawy, że nic ich nie spotka, nabierało się na ochłapy.
Nie zaprzeczę, poczucie niespełnienia bywa bolesne, ale gdy skupię się na czymś innym, ból przemija, a to co mam - cieszy.
Z nutką zazdrości czytałam o Twoim mężu.
A czy mogę zapytać, co Cię skłoniło do spotkań z psychologiem?

P.S. Moje relacje z rodzicami nie zawsze były sielankowe, ale Tatę wspominam bardzo, bardzo ciepło.
Z Mamą relacja trwa i jest lepsza niż kiedykolwiek, a miałyśmy czas ostrych konfliktów. Szczerze mówiąc, do dziś wolałabym z nią nie mieszkać (zbyt burzliwe i iskrzące charaktery), ale kocham ją i cenię. I wiem, że jest po mojej stronie.

Piegowata ja też potrzebuję mieć takie głębsze relacje. Oczywiście trzeba czasu i wysiłku z obu stron, aby zbudować taką głęboką relację z drugą osobą. Ja po latach mam to szczęście, że mogę tak jak Wam tutaj opowiedzieć o sobie bliskiej koleżance, bez żadnych obaw. Ale też doceniam inne relacje. Tak jak mówisz, w życiu znajdujemy się w różnych dalszych i bliższych relacjach i wszystkie są potrzebne. Ja czytałam właśnie niedawno jak ważne są dla kobiet spotkanie i inne formy kontaktu we wzajemnym babskim gronie. Ja jestem otwarta na ludzi, bez problemu nawiązuję rozmowy, znajomości z napotkanymi ludźmi. Kiedy studiowałam, często podróżowałam pociągiem, wtedy miałam wiele okazji do pogawędek czy to ze studentami z Korei czy z bezdomnym  na dworcu. Ja tych ludzi słuchałam z autentyczną ciekawością. Zawsze lubiłam starszych ludzi i dzieci najbardziej.
Jednak kiedy rozmawiałam z psychologiem przypomniał mi, że są ludzie którzy nie potrafią tworzyć głębszych więzi i tacy, którzy zostali ukształtowani tak, że  nie odczuwają takiej potrzeby. Ja to rozumiem.

No właśnie nie da się zrobić czegoś na siłę z drugim człowiekiem. Ja tyle lat próbowałam dotrzeć do mojej matki, ale się nie udało. Nie potrafiłam tego zrozumieć, bo zbyt mało wtedy wiedziałam. To z jej powodu potrzebowałam psychologa. Ja sobie z nią poradziłam odcinając się emocjonalnie, ale wtedy zaczęła atakować moją córkę, a na to nie mogłam pozwolić. Psycholog podsunął mi kilka pomysłów jak sobie z nią radzić. Moja matka jest Potworem przez duże P. Niszczy całą rodzinę, od swojego męża, poprzez własne dzieci, aż po wnuki. Nie sposób nawet opisać tego co robi.
Na pierwszym spotkaniu psycholog kazał mi zrobić ćwiczenie, z którego wywnioskował, że moja rola w rodzinie polega na ochronie najbliższych przed matką.
Wiedząc to wszystko bałam się, że będę te zachowania przenosić na własną córkę, nawet 10% procent tych zachowań to już byłoby za dużo. Najpierw skupiłam się na rozpoznaniu niefunkcjonalnych zachowań u siebie, a były to przede wszystkim krytykowanie córki, wytykanie jej błędów, nadmierne wymagania. Potem nad tym pracowałam, żeby się oduczyć mówić tego co nie potrzeba. Dziś już potrafię. Nie myślcie, że to były jakieś poważne rzeczy, tylko ja nie widziałam tej granicy i nie byłam też konsekwentna. Pracowałyśmy obie równolegle, włączając w to psychologa dziecięcego i jego pomoc w budowaniu relacji szkolnych. No i jeszcze zachowania męża w stosunku do córki też musiały być skorygowane. Niektóre rzeczy robił źle.

Piegowata, ta sytuacja  z synem musiała być dla Ciebie niewyobrażalnie ciężka. Ludzie po prostu tego nie zrozumieli, ale widzisz, Ty nie dałaś sobie wmówić głupot do głowy. Ja też uważam, że wystarczająco duże dziecko, ma prawo wybrać, z którym rodzicem chce zamieszkać. Choć serce boli.
Ja się tak zastanawiam czy potrafiłabym kochać syna, gdybym go miała. Trudno mi sobie wyobrazić jakie to jest uczucie. We śnie mam taką wizję, że tulę do siebie maleńkiego synka, oboje jesteśmy nadzy. Mam takie wrażenie, że on gdzieś czeka aż dam mu szansę się narodzić.

Tak, mój mąż jest dobrym człowiekiem, tak po prostu, lubi ludzi, lubi im pomagać. Jednak jakiś czas temu bardzo mnie skrzywdził, naprawdę bardzo, tak bardzo, że nie chciałam już żyć. Mieliśmy poważne problemy. On nie nadaje się do rozwiązywania problemów. Sama musiałam w ciągu kilku lat wykonać śmiało można rzec tytaniczną pracę. Dziś jestem dumna z siebie, a mąż jest mi wdzięczny. Ja rozumiem też, że czasami człowiek przechodzi kryzys i nie umie sobie poradzić, ale kiedy jedno niedomaga drugie musi przejąć stery. U nas jest tak, że jesteśmy dobrzy w innych dziedzinach i dlatego świetnie się uzupełniamy. Mąż wspaniale potrafi troszczyć się o mnie i o dziecko, jest dla nas dobry i kocha nas. Dał mi coś czego potrzebowałam i co pozwoliło mi przetrwać, a więc bezwarunkową miłość. A ja nie unikam problemów tylko je rozwiązuję i nigdy się nie poddaję, dlatego jestem dla niego bezpieczną bazą.

No, to podziwiam Was oboje.
Czy potrafiłabym żyć z kimś, kto mnie skrzywdził?
Stanowczo rozgraniczam krzywdy wyrządzone przez impulsywność, nawet głupotę, nieuważność, błędy po prostu - oraz krzywdy wyrządzone z premedytacją, wycelowane tak, żeby zabolały jak najmocniej, po prostu złośliwości. Te drugie miały miejsce w moim małżeństwie i nigdy więcej nie chcę ich doświadczać.

I tu się niestety kończy empatia, a raczej ustępliwość, bo empatycznie nawet mordercy mogę współczuć. Ale lepiej z daleka.
Lilka, szacunek za mądrość i cierpliwość.

Zapraszam na popołudniową kawę i małe co nieco  

i

Smacznego  !!! 

Hejka Aliczku

Ja wybieram espresso.
A jeśli chodzi o prezenty to dostałam duże co nieco nad ranem. (Nie gniewajcie się, ale lubię czasami pożartować. )

Opowiem Wam dlaczego wierzę w Świętego Mikołaja.
Kiedy nasza córka miała dwa lub trzy latka, wszyscy leżeliśmy rano w łóżku rozpakowując razem prezent dla niej, a wtedy ona spojrzała na drzwi i zapytała wskazując ręką - kim jest ten pan. Spojrzeliśmy z mężem, ale nikogo nie widzieliśmy, pytamy ją - jaki pan, a ona - ten co tam stoi, z brodą. To było niezwykłe. Pomyślałam sobie, że to prawdziwy Mikołaj przyszedł odwiedzić nasze chore dziecko. Wiem, że to dziwne, ale ja wierzę, że istnieje również świat niematerialny.

Piegusku, dziękuję. Wyznajemy podobne wartości i dlatego dobrze się rozumiemy.

Dziewczyny, dzisiaj mam nastrój sentymentalny, dostałam mikołajkowe prezenty, mój synek wcisnął mi taką samą bajkę, jak ja jemu wciskam, że spotkał Mikołaja i ten mu dal prezent dla mnie, szczególny bo osobiście przygotowany. Oprócz tego dostałam winko hiszpańskie i kosmetyki.
Wstawiam dwie wersje piosenek pasujących do mojego samopoczucia dzisiaj, dwie wersje, bo nie mogę zdecydować która mi się bardziej podoba.

i ta bardziej zamyślona, jak ja dzisiaj

Piegusku, daj Bóg żeby Ci jeszcze dobry związek był pisany, jeśli tego pragniesz. Ja w każdym związku byłam szczęśliwa, nieraz się zastanawiałam, co było powodem tego szczęścia, czy sam związek, czy po prostu fakt, że na ogół czuję się szczęśliwa. Dlatego nie mam poczucia, że coś mnie ominęło. Dopiero teraz na chłodno widzę wady byłych partnerów, ale w sumie JAKIE TO TERAZ MA ZNACZENIE.
Lilko, ja jak napisałam do Kościoła nie chodzę ale wierzę, że coś istnieje poza ludźmi, jakaś siła wyższa, doznałam jej działania kilka lat temu, mało brakło, a nie moje dzieci nie miałyby matki, a to wszystko z rozpaczy, tak mocno ją odczuwałam. Było bardzo dramatycznie, ale szczęśliwie Bóg mnie nie opuścił, po prostu pozwolił mi dojrzeć jako człowiekowi.
Aliko, widziałam wcześniej Twoją kawkę, ale nie miałam jak z pracy podziękować za nią, po prostu się poczęstowałam

A to moje odkrycie tegoroczne:

Na marginesie, już słyszałam LAST CHRISTMAS w radiu.
Znikam, dużo radości każdemu!

Symbi , skłoniłaś mnie do wspomnień jak moi synowi byli mali, tzn młodszy pamiętam był juz w pierwszej klasie podstawówki,postanowiłam im wtedy kupić na Mikołaja głosniki, mieli juz komputer stacjonarny tylko brakowało głosników.Dodam ,że moi synowie dlugo wierzyli w Mikołaja tzn do póki nie poszli do szkoły podstawowej.

Pamiętam do dziś jak młodszy bardzo się zdziwił jak po przyjsciu ze świetlicy  do domu , oczywiście odbierałam go po pracy, w  pokoju zastał paczkę od Mikołaja z głośnikami do komputera. Pamiętam do dziś te jego wielkie zdziwione i ucieszone oczy, widok bezcenny
Starszy  niestety juz chodził do piatej klasy i był wtajemniczony...

Do dzis wspominamy jak przyjadą do domu w czasie świątecznym tamte dziecinne czasy, trudne... ale jest co wspominać
Kurcze  brakuje mi tego, tak cicho i pusto jest  teraz w domu...

Zdaję sobie sprawę,że taka jest kolej rzeczy, dzieci dorastają i wyfruwają z rodzinnego domu,, hymmmm ale i tak mi jakoś  smutno i tęskno...

Dobrej  nocy  życzę

Dzień doberek

Tak Piegusku, właśnie o to mi chodziło,, coś  się kończy coś się zaczyna '' ???? 
Zazdroszczę Wam troszkę,że macie swoje dzieci w domu, kurcze własnie złapałam się na tym,że jestem jak,, kura'' ktora chciałaby swoje małe mieć pod skrzydłami
Czasem tak mam własnie, jakaś nadopiekuńczość, ale panuję nad tym, włącza mi się czerwona lampka i się resetuję

Może i dlatego podjęłam taka pracę i jest mi łatwiej jak jestem z dala od domu, chociaż często miewam doły na wyjeździe i wtedy marudzę ..
Lubię ten czas przedświąteczny, zakupy ,planowanie i nawet  porządki domowe
Dobra, dosyć tych wypocin, bo cos zaczynam się rozklejać, a tego nie chcę !!!
Miłego dnia  życzę

Kompletnie nie rozumiem tej swiatecznej schizy jaka dopada głównie jednak kobiety.  Dla mnie wazne jest żebyśmy  pospiewali koledy i inne piosenki bo koledy sie nudza posmiali sie glopoty pogadali winko wypili. Jedzenie moze byc byle jakie wystroj symboliczny  a sprzatania to juz w ogole nie dostrzegam czy ktos ma czy nie zrobione. I wtedy jest super bo wszyscy wyluzowani.

No chyba Pieguska wlasnie pisze nade mną ? Czyz nie?

No, podobno każdy jakieś schizy ma
Ja wiem, że to paranoja, ale kurde, co roku sobie postanawiam, że przygotuję święta bez pośpiechu, spokojnie, starannie, a potem łapię się za głowę, że święta tuż, a ja w lesie. I wtedy pojawia się stres.
W myśl corocznych postanowień idę jutro po buraki, będę kisić prawdziwy domowy barszcz. Najlepszy! .
I zakupy do pieczenia ciast też sobie w tym tygodniu zrobię - o!

Fakt Piotrze, właśnie Pieguska się przyznała

Piegusku
Nie rozumiem przymusu, kto Ciebie zmusza i po co ?? po co popadasz w tę paranoje, że musi być wszystko na błysk i na tip top , bo jakoś nie kumam ???
Za barszczyk  masz u mnie duży plus 

Na drugi  raz nie zapuszczaj  żurawia do sąsiadki

Witajcie, witaj Piotrze.

Tyle chciałabym Wam opowiedzieć. Może wieczorem znajdę czas by odnieść się do Waszych słów. Teraz wspomnę tylko, że u nas świąteczne oczekiwanie rozpoczął koncert kolęd. Nasza córka pierwszy raz śpiewała na scenie. To było wzruszające.
I ja dołączę ze świąteczną piosenkę. Jest piękna.

Cześć, moi zacni
Dokładnie taki poranek jak lubię: cisza, syn jeszcze w błogim letargu, a ja popijam kawkę z zachwytem zerkając przez kuchenne okno.
Tyyyle śniegu nam napadało (to na tę zmianę pogody taka byłam po południu "padnięta") i jeszcze sypie.

Mam pytanie techniczne do Was, panowie, i nie tylko panowie: jak nie mając balkonu, zawiesić za oknem słoninkę dla sikorek?
Panowie od okien rok temu zdjęli mi zaokienną suszarkę i oznajmili, że nie wolno nic przykręcać ani przywiercać do nowych parapetów. A tę słoninkę wieszałam na sznurku właśnie na suszarce
Uwielbiam ten widok i chcę ucieszyć nim syna:

Lili, kolęda Rybotyckiej zawsze mnie wzrusza.

Herbatka z sokiem malinowym dla wszystkich i zmykam do codzienności

P.S. Robi ktoś z Was na drutach? Ja próbowałam i mam ochotę do tego wrócić.

Witajcie Kochani
Za oknem białe piękno, a w sercu pokój i radość.
Jesteśmy zatem już we trzy, przy kuchennym oknie i herbacie.
Ciekawe kto jeszcze dołączy?

Tak jestem dumna z mojej córki, zawsze byłam i od niedawna coraz częściej Jej o tym mówię.
Dla mnie zawsze była najpiękniejszym i najbardziej uroczym dzieckiem na świecie. Zachwycałam się jej każdym uśmiechem.

U mnie już od początku grudnia biegają po domu trzy małe renifery. A dziś stanie u nas choinka. Mąż wybiera co roku największą i najpiękniejszą. Zawsze wybiera najlepsze i najpiękniejsze rzeczy. Myślę, że to sprawia Mu radość. Oboje lubimy też porządek w domu (chociaż nieźli z nas bałaganiarze na co dzień ). Święta w nieposprzątanym domu nie miałyby dla nas uroku. Tylko córce bałagan nie przeszkadza, ale wiecie co zaczynam myśleć, że to dobrze, bo będzie się jej przyjemniej żyło. Na święta mąż chce mieć też najlepsze ciasta, sałatki i inne dania. Lubi dobre jedzenie. Oczywiście sam przykłada się równo ze mną i do porządków i do pieczenia i gotowania. Lubi przyrządzać potrawy. A potem lubimy błogi wypoczynek i oglądanie filmów. Z córką obowiązkowo Kevin Sam w Domu.

Co do sprzątania to ja jeszcze do niedawna byłam po prostu chora kiedy w domu był bałagan. I wbijanie sobie do głowy, że to normalne mając zwyczajne życie rodzinne i pracę zawodową nic nie pomagało. Co innego rozumieć a co innego czuć. Ja dopiero po niedawnej transformacji nauczyłam się wielu rzeczy m. in. nie denerwuje mnie bałagan.
Co do męża, to u niego w domu nie sprzątało się tak jak u mnie, ale on szybko polubił czysty dom i sam nawet motywował mnie żeby szybko wysprzątać na weekend i będzie czysto i przyjemnie. Ja od najmłodszych lat w każdą sobotę robiłam takie generalne porządki jak się robi na święta. Mogłam zapomnieć o sobotnich programach dla dzieci i młodzieży. Tak że sprzątać to ja umiem.
Nie to jest jednak najgorsze, ale to że potem nie podoba ci się jak nie jest posprzątane idealnie. I tego musiałam się oduczyć. Teraz jak córka posprząta swój pokój, to mówię Jej że ładnie, i nie wskazuję niedociągnięć.

Co do robienia na drutach to ciocia mnie nauczyła jak byłam dziewczynką. Dała mi druty i kolorowe włóczki. Robiłam sweterki dla lalek, a potem zrobiłam dla siebie różowy sweterek. I wtedy matka mi go spaliła w piecu, a druty wyrzuciła. Byłabym mało użyteczna gdybym zamiast sprzątać robiła na drutach. Stare dzieje. Dziś już nie pamiętam jak się robiło te ściegi, ale wiem, że to lubiłam.

Dużo jeszcze bym opowiadała, ale czas nagli. Najbardziej chcę opowiedzieć o kobietach, jakie jesteśmy wspaniałe. Nawiążę do słów Ali.

Symbi baw się dobrze. A może i ja z mężem wyskoczę do kina. Dzięki za info.

Piegusku na masażu czułabyś się po prostu bosko. Koniecznie musisz sobie sprezentować taką przyjemność.
Ja mam to szczęście, że mój mąż lubi mnie masować i że robi to genialnie.

A tymczasem niech ta melodia przyniesie Wszystkim błogi spokój w sercu.

Witaj Aliko
Trafiłaś z kawą w dziesiątkę, właśnie sobie parzę po turecku. Mam chwilkę oddechu po sprzątaniu łazienki. Rzeczywiście coś mam wenę do pisania. Lubię pisać, ale też i czytać.
Piegowata gratuluję Ci poprawnej polszczyzny. Ja też się staram, zawsze sprawdzam swoje posty, ale nie pamiętam jak niektóre formy się pisze. Partykuła "by" sprawia mi problem.
Tylko filmy przestały mnie pociągać. Już mnie nie fascynuje tak jak kiedyś, świat widziany oczyma innych. Chociaż może kiedyś wrócę do filmów, ale to będzie już inna perspektywa.
Miłego dnia

Kawę parzę zawsze po turecku i koniecznie z mlekiem

Lili, porządki domowe to mój kompleks z rodzinnego domu. Choć bardzo kocham moich Rodziców, uważam, że na tym punkcie mieli jakiegoś "hopla". Mama miała nas gromadkę, pracowała dużo, a lubiła zawsze wszystko mieć "perfekt!". To się odbijało na nas, dzieciach. Były awantury o nieposprzątane mieszkanie, o bałagan, który przecież dzieci robią (a my robiliśmy straszne rzeczy ), o niewywiązanie się z obowiązków. Mama, gdy się wściekła, potrafiła powywracać doniczki z kwiatkami, wyrzucić z szaf ubrania na środek pokoju i kazać to sprzątać... Pamiętam, jak w liceum wybierałam się do koleżanki, która zaprosiła do siebie całą naszą klasę i nie poszłam, bo mama zrobiła awanturę.
Dziś do porządków mam megawstręt. Wiem, że to głupie zrzucać odpowiedzialność na rodziców, powinnam mysleć za siebie, ale to we mnie "siedzi" bardzo mocno. Lubię dom "na błysk", a oczywiście diabli mnie biorą, gdy mam to robić. Na własną ręke "leczę się" z takiego myślenia. Staram się nie obciążać mojego syna, choć wymagam, by sprzątał swój pokój i nie bałaganił. Unikam złoszczenia się i krzyków.

Co dziś macie na obiad? Ja od dawna niegotowaną zupę szczawiową. Z jajkiem

Kiedyś szczaw podrzucała nam teściowa, która zbierała go co roku przy okazji pobytu na działce. Taki dziki z łąki. Część zjadało się na świeżo, w zupie, a część konserwowało w słoikach. To jedna z moich ulubionych zup. Gdy byłam dzieckiem, rodzice uprawiali szczaw ogrodowy, trochę inny od dzikiego. Ale dziki lepszy
Wczoraj zobaczyłam w Piotrusiu Panu słoiczek, więc nie mogłam go tak zostawić
Miłego popołudnia!

Lili, mimo wszystko mam sporo szczęścia, że dziś przyjaźnię się z Mamą. Jest dla mnie ważna myślę o niej ciepło, czasem z pobłażaniem, gdy zupełnie nie popieram jej niektórych opinii. Jakoś na swój sposób przeprosiła mnie między wierszami za swoje dawne zachowania, powiedziała, że nie jest z siebie dumna.
Dobrze nam zrobiło odseparowanie się, bo w jednym domu było strasznie ciężko. Dziś mam dla niej więcej tolerancji i zrozumienia, a jednak z naszymi charakterami lepiej nam osobno. Obie o tym wiemy.
Mama jest ze "starej szkoły", gdzie lanie było środkiem wychowawczym, a dzieci miały się nie sprzeciwiać (widziałaś kiedyś dziecko, które się nie sprzeciwia? Bo ja nie). Była i nadal jest energiczna, bardzo pracowita, zorganizowana. Konkretna aż zanadto, nigdy nie rozczulała się nad sobą ani nad innymi. O wiele więcej ciepła miał dla nas Tata, którego wspominam z rozrzewnieniem.
Miała mnóstwo pracy, a lubiła być we wszystkim perfekcyjna. Płaciła za to nerwowością i brakiem cierpliwości, bo temperament mamuśka ma niezgorszy
Dziś nadal uważam, że odstawiała "chore" akcje, ale myślę o tym już bez żalu, ze zrozumieniem dla siebie i dla niej.
Po latach widzę więcej. Pod skorupą ukrywa się wrażliwa osoba. Mogę z nią pofilozofować o zyciu, o poezji, pogadać prawie o wszystkim. Dojrzałyśmy obie do bliskości.