Starosc z Narcyzem - Netkobiety.pl

No ale, akurat w tym poście przedstawiłam dwie różne sytuacje. Swoją, że zależy mi na ślubie.
I taką, niestety smutną, że ślub też nie daje 100% gwarancji w końcu są rozwody.
Ale po prostu uważam, że każdy ma swoja definicję szczęścia. I dla każdego udany związek i fajny facet to zupełnie co innego.

Chcesz powiedzieć, że dla Kalejdoskopki odpowiedni byłby ,,mądry mężczyzna'' bo i zadbałby o nią i miałby dobrą opinię i ludzie byliby zadowoleni. Tylko taki jeden przerywnik, czy ona byłaby szczęśliwa? No bo skoro tacy nie są w jej typie, to by musiała się zmusić, bo inni mówią, że to dla jej dobra.
I najważniejsze, to byłoby krzywdzące dla tego ,,mądrego mężczyzny'' bo mimo jego starań, szczerej być może miłości byłby zawsze w cieniu playboya.
Kobiecie brakowałoby tamtych emocji, tamtego życia i na próżno szukałaby podobieństw.
Więc nie wiem co gorsze czy taki ,,dziwny związek''
Czy tkwienie w ,,normalny związku'' i bycie nieszczęśliwym, ale wmawianie sobie, że to właśnie jest szczęście.

Ludmiło, to co napisałaś w tym fragmencie, to według mnie czysta demagogia i naginanie argumentów pod twoje, aktualne akurat w dniu dzisiejszym, poglądy (ja już się przekonałam, że ty dość szybko zmieniasz poglądy- ciężko jest sie połapać w tym, co ty piszesz), bo gdzie i przez kogo jest napisane lub powiedziane, że bycie z poważnym i odpowiedzialnym mężczyzną, czyli z tzw. normalnym jest nudne i niesatysfakcjonujące dla kobiety. To, według ciebie, lepiej jest związać się z zaburzonym bufonem, który za nic ma los i uczucia drugiego człowieka?
O jakich emocjach ty piszesz?
Ja znam doskonale te wielkie emocje i wiem, jak czułam się, gdy facet traktował mnie z buta i pokazywał, że ja w jego zyciu zajmuję dokładnie ostatnie miejsce w szeregu. Nie zapomnę, do końca zycia nie zapomnę tych zasranych emocji. Za żadne pieniądze, za żadne skarby nie chciałabym już nigdy więcej tak  się czuć, jak wtedy.
Ty Ludmiło najwyraźniej za mało dostałaś jeszcze w kość od zycia, że ciągle podskakujesz jak pchła na grzebieniu. Pogubiłaś się dziewczyno totalnie.
Kalejdoskopko, już wcześniej pisałam ci o tym, że jest rzeczą normalną, że tęsknisz, jednak pamiętaj- to minie.
Jutro napiszę do ciebie troszkę szerzej.Dzisiaj nie mam juz czasu.
Głowa do góry.

Oliwio, czy on kiedyś wyciągnął do Ciebie pierwszy rękę na zgodę, bez podchodów, wprost?

Może więc - wracając do topiku i odpowiadając na pytanie Kalejdoskopki - tak właśnie wygląda starość z narcyzem: wieczne czekanie, utrata własnej godności, litościwe lub kpiące spojrzenia znajomych z otoczenia, brak ich komentarzy na Wasz temat .. Wieczna rywalizacja o jego uwagę z innymi kobietami. Życzę Ci żebyś uciekła jak najdalej i uodporniła się na jego syreni śpiew. Bo, o ile uważał Cię za cennego przydupasa, jeszcze zaśpiewa o miłości, z refrenem "ja się zmienię", "nie wiem co mną kierowało, "to był ostatni raz"

Oliwia, zostawi Cię w spokoju jak swoją konsekwencją nauczysz go, że nie ma już czego u Ciebie szukać. Wtedy przyczepi się do kolejnej ofiary (albo wyciągnie jakąś z archiwum, to bardziej prawdopodobne). Jednak z Twoich postów wynika, że przez wiele lat zdążył przekonać się, że "te parę smsów zawsze na Ciebie działało". Będziesz miała pewnie trudniej - jak gadzina zorientuje się że wielokrotnie wypróbowany już, jeden ruch karateki nie działa, może być prawdziwy cyrk. Nie ma że boli - zasada zero kontaktu skutecznie dyskwalifiluje ludzi tego pokroju. Nie ma innego wyjścia dlatego radzę Ci zerwać wszelkie kontakty i definitywnie się odciąć

Oliwio, mnie w slabszych momentach pomaga ksiazka "Moje Dwie Glowy" - wracam do niej bardzo czesto, cala jest zmasakrowana od czytania i podkreslania. Otwieram w dowolnym miejscu, mam tez swoje ulubione fragmenty. Pamietasz te fragmenty o Horkruksie? Dlugo jeszcze mozemy czuc psychofaga w sobie, a ten bol po rozstaniu i decyzja porzucenia go - jest to usmiercanie narcyza w nas samych. To zabijanie go w nas samych bardzo boli, ale jest konieczne, zeby uratowac twoja osobe. I kiedy juz sie to dziadostwo wypleni, to ty bedziesz zdrowa i silniejsza. Tak jak boli borowanie, ktore jest konieczne, zeby zab byl zdrowy.
Wszystko o czym piszesz jest mi znane bardzo, widze ze rozumiesz mnie jak nikt...Wiesz, co jeszcze czuje? Jest mi go po prostu ogromnie zal i jest mi przykro, ze tak sie to potoczylo...ale chyba nie moglo potoczyc sie inaczej. Wiesz, czego sie boje w tym wszystkim, ze on kiedys dojrzeje, zrozumie swoja glupote, stwierdzi ze do tej pory zle robil, a potem da to jakiejs zupelnie nowej i swiezej kobiecie...Ona wezmie sobie to, co u niego najlepsze, a ja ktora tyle lat na to czekam i bylam z nim akceptujac tez jego wady, zostane z niczym, zero wdziecznosci. Ja, ktora rozumialam go najlepiej ze wszystkich jego kobiet i bylam jego przyjacielem (wiem, ze to prawda, bo znam wiekszosc jego kobiet oraz historie jego zwiazkow).

Dziękuję Wam dziewczyny- działa na mnie to, co piszecie. Oczywiście, że się nie dam, bo dość się już namęczyłam w tej znajomości i za dużo zrobiłam w tym kierunku, żeby zwiać z tego badziewia, by to sobie ot tak po prostu lekkomyslnie zmarnować.
Tyle tylko, ze mam chwile słabości i wtedy potrafię bardzo się nad sobą użalać. Dzisiaj mam taki dzień.
Czuję się po prostu bardzo niesprawiedliwie potraktowana. Nie jestem bowiem byle kim, żeby ktoś miał traktować mnie, jak pierwszą lepszą. wiele w życiu przeszłam i sporo sobie ciężką pracą wypracowałam. Szanowałam tego faceta i dawałam mu z siebie wszystko to, co najlepsze. Wiadomo, że popełniałam także jakies błędy, ale starałam się, jak tylko mogłam, by on był ze mnie zadowolony. Tymczasem byłam traktowana, jak jakiś gorszy gatunek kobiety- z tym poczuciem niesprawiedliwosci radzę sobie chyba najgorzej.
Podobnie jak ty Kalejdoskopko ja też czasami myślę, że dla tego faceta byłam kimś w rodzaju królika doświadczalnego i że teraz on wyciągnie wnioski ze swoich błędów, jakie popełniał w stosunku do mnie i że pozna jakaś kobietę, a ona dostanie od niego wsystko, co najlepsze i że ona nawet przez pieć sekund nie bedzie musiała o nic sie starać i mało tego- jej nawet do głowy nie przyjdzie, że ten facet potrafi być taki podły. Wiem, że takie myslenie jest kompletnie bez sensu. Opcja, by ten człowiek kiedykolwiek kogoś uszanował i docenił jest po prostu niemozliwa. Jednak nie do końca dowierzam własnym sądom, jakbym sama dla siebie nie była dosć dobrym autorytetem. Chcąc  się więc uspokoić, że temu facetowi na pewno nie uda się zbudować takiego związku, by kobieta czuła się z nim bezpiecznie rzuciłam się na czytanie odpowiednich książek- tony tego przerobiłam i ciągle mi mało. Ciągle nie mam pewności. Z jednej strony pukam się z czolo, bo przecież wiem, że ten człowiek naprawdę nie nadaje się do związku, do zycia z nim na co dzień, a z drugiej strony aż mnie zatyka, że na moim cierpieniu, na moich plecach ktoś sobie skorzysta, że przyjdzie jakaś inna i dostanie to, czego ja nie miałam, chociaż tak bardzo o to zabiegałam. I nie chodzi o to, że jestem zawistna- mnie chodzi tylko o poczucie sprawiedliwości.
Że ciągle w moim zyciu było to, że albo pojawiłam się za późno, albo za wcześnie, chociaż innym ludziom zawsze udaje się przybyć w samą porę.
Później jeszcze coś napiszę.

Mam dokladnie tak samo: nie mam pewnosci!! Dlatego tez szukam wszelkich wzmianek o tym, ze oni sie nie zmienia, ale nie dowierzam. Jakos tak podskornie czuje, ze takie sklasyfikowanie go nie jest do konca prawda. On jest swiadomy wielu rzeczy. Wiem, ze zazwyczaj oceniamy innych poprzez siebie i ciezko zrozumiec, ze ktos moze nie miec sumienia, nie czuc pewnych rzeczy. Robilam wiele, zeby stworzyc mu srodowisko sprzyjajace zmianie i chociaz tez popelnialam bledy, to wydaje mi sie, ze ogolnie nie mam sobie wiele do zarzucenia. Wkoncu byl ze mna dluzej niz z innymi, wiec chyba robilam wiele rzeczy dobrze. A jednak czuje sie niedoceniona, a on chyba nie zdaje sobie sprawy z tego wszystkiego. I tez czuje ogromna niesprawiedliwosc! Naprawde ciezko bedzie mi sie pogodzic z tym i chyba nigdy sie nie pogodze, jesli on bedzie z kims, kogo bedzie traktowal lepiej ode mnie. Czasem mysle, ze moze jednak moglam byc twardsza i bardziej stanowcza w stosunku do niego w niektorych kwestiach, bo kiedy zdarzalo sie, ze tak robilam, to on mnie wtedy bardziej szanowal i zachowywal sie lepiej...przez jakis czas. Z drugiej strony mysle, ze na dluzsza mete moze by go to jednak odstraszylo i wkoncu stwierdzilby ze on sie nie bedzie dostosowywal, nie wiem. Sama juz nie wiem co mam myslec! Terapeutka mi mowi, ze na niego nie ma metody...ale niektore ksiazki mowia, ze jest to mozliwe...Czasem wydaje mi sie, ze rozwiazanie jego problemu jest jakies bardzo proste i ze kiedys on po prostu dorosnie. Dlatego tez zalozylam ten watek, wlasnie z tego braku pewnosci i poczucia niesprawiedliwosci. Zeby dostac przyklady tego, ze oni sie nigdy nie zmieniaja...

Oliwio, opowiesc dla ciebie na poprawe zlego dnia dzisiaj:

Wyobraź sobie taką sytuację: zaproszono cię na przyjęcie, jednak kiedy nadchodzi dzień, w którym - o ile pamiętasz - ma się ono odbyć, uświadamiasz sobie, że nie jesteś pewna, jakiego rodzaju będzie to przyjęcie, ani o której godzinie powinnaś się na nim zjawić. No cóż, myślisz sobie, głowę masz przecież nie od parady, więc po prostu wybierzesz najlepszą opcję. Ubierasz się zatem w neutralnym, nieformalno-eleganckim stylu i zjawiasz się na przyjęciu o siódmej wieczorem. Kiedy zbliżasz się do domu gospodarza, dobiegają cię odgłosy przyjęcia: muzyka, rozmowy, śmiech, delikatny brzęk kieliszków. Myślisz sobie: „To będzie świetna impreza". Wchodząc po schodach na ganek, czujesz kuszące aromaty wydostające się z domu i raz jeszcze mówisz sobie: „To będzie znakomite przyjęcie". Dzwonisz do drzwi i pojawia się gospodarz z zagadkowym, enigmatycznym uśmiechem na twarzy... odziany w smoking. - Spóźniłaś się - mówi. - Przepraszam, ale nie powiedziałeś mi, o której godzinie zaczyna się przyjęcie. - Myślałem, że sama się domyślisz. - Jeszcze raz przepraszam. Ale teraz już jestem - próbujesz przywołać na twarz pewny siebie uśmiech, niestety raczej bez powodzenia. Gospodarz mierzy cię od stóp do głów. - Może i tak, ale nie jesteś odpowiednio ubrana. Spoglądasz na swój elegancki, choć niezbyt formalny strój, a potem na jego czarny krawat i oficjalne ubranie. - To prawda. Ale mieszkam niedaleko, mogę po prostu wrócić i szybko się przebrać. Nawet się nie obejrzysz, a już będę z powrotem. Nie minie nawet godzina. W myślach rozpaczliwie przeglądasz swoją garderobę, szukając w niej czegoś wystarczająco formalnego, i zastanawiasz się, ile czasu zajmie ci wyprasowanie nowej kreacji. Dodajesz do tego czas przejazdu, zastanawiasz się, co będziesz musiała zrobić z włosami, żeby fryzura pasowała do wybranego stroju, oraz jak szybko zmienić makijaż. Nadal jednak wydaje ci się, że to będzie wspaniałe przyjęcie. Twój gospodarz kręci głową. - Ale wtedy będziesz naprawdę spóźniona. Będzie już po kolacji, a ja tak liczyłem, że usiądziesz tuż przy mnie przy pierwszym stole. Serce zamiera ci w piersi. Jedna jedyna szansa, a tyją zmarnowałaś! W myślach wypowiadasz kilka niepochlebnych opinii o sobie, swoich zdolnościach, inteligencji i możliwościach, jednak głośno obiecujesz: - Naprawdę, będę z powrotem za czterdzieści pięć minut. Będę wyglądać doskonale. Nie możesz zaczekać? To tylko czterdzieści pięć minut. Nie masz pojęcia, w jaki sposób zdołasz wrócić tak szybko, ale tak bardzo chcesz zostać honorowym gościem. Twój gospodarz raz jeszcze kręci głową. - Hmm..., sam nie wiem. Ale co ze sobą przyniesiesz? Mówiłem ci kiedyś, jak bardzo lubię te niezwykłe, dziewiętnastowarstwowe ciasteczka, które pieczesz. Miałem nadzieję, że przyniesiesz po jednym dla każdego z gości. Za jego plecami wciąż słyszysz śmiechy i muzykę, czujesz zapachy egzotycznych potraw i widzisz szampana w kieliszkach. Nadal uważasz, że to najwspanialsze przyjęcie spośród wszystkich, na których kiedykolwiek byłaś, i wciąż chcesz być honorowym gościem. - Może uda mi się wrócić na deser... Ilu jest gości?

Oto jak odczuwa się emocjonalnie niedostępny związek. Nigdy nie jesteś dość dobry, żeby dostać się na przyjęcie. Dajesz się zwieść wyraźnym - choć często pośrednim i niewypowiedzianym - sygnałom, że coś jest tylko odrobinę nie w porządku. Kryje się za tym obietnica, że jeśli to naprawisz, zostaniesz honorowym gościem i zdobędziesz główną nagrodę: miłość. Ale kiedy naprawisz to, co było nie w porządku za pierwszym razem, znajdzie się coś innego, co także jest trochę nie tak jak trzeba. Kiedy i to naprawisz, pojawi się kolejny, równie drobny problem. Twój gospodarz wcale nie zamierza uczynić ciebie - ani nikogo innego - gościem honorowym. Twój gospodarz nie potrafi uczynić cię gościem honorowym ani nawet otworzyć drzwi, żeby cię wpuścić do środka. Twój gospodarz cierpi na niedostępność emocjonalną, czyli na niezdolność do wyciągnięcia ręki i zbudowania uczuciowej więzi z inną osobą. Szczególnie niepokojące i bolesne jest to, że ostatecznie nabierasz przekonania, iż jest to w jakiś sposób twoja wina, a więc to ty musisz to naprawić przez osiągnięcie doskonałości. Jeśli „błąd" nie zostanie naprawiony, będzie to oznaczać, że nie jesteś wystarczająco doskonały. Pozwól mi powiedzieć ci wyraźnie po raz pierwszy to, co powtórzę jeszcze wiele razy: NIE ZEPSULAS TEGO…NIE MUSISZ TEGO NAPRAWIAC!

Pewnego dnia, po spędzeniu niezliczonych godzin na ganku czy na rozpaczliwych próbach stania się wystarczająco doskonałym, by twój łaskawy gospodarz zechciał wpuścić cię do swego domu, przez przypadek udaje ci się zajrzeć do środka, kiedy on nieuważnie uchyla na chwilę drzwi. Odkrywasz, że muzyka dobiega z taśmy magnetofonowej, rozmowa -z telewizora, a ludzie, których wcześniej widziałeś, to tylko wycięte z kartonu figury. Okazuje się też, że jedzenie to najzwyklejszy gulasz podany w glinianym garnku. To tylko rzut oka, ale kiedy już zauważysz, iż całe to przyjęcie jest jedną wielką grą pozorów - mam nadzieję, że ta książka pomoże ci odwrócić się i odejść. A właściwie mam nadzieję na coś więcej: że, przede wszystkim, nigdy nie znajdziesz się pod tymi drzwiami. Mam nadzieję, że zamiast pójść na to przyjęcie, być może spędzisz wieczór w domu, z interesującą książką, i poczekasz, aż wydarzy się coś dobrego! Pamiętaj, że zasługujesz nie tylko na to, aby zaproszono cię na przyjęcie, ale także na to, by stać się gościem honorowym! (Bryn Collins - Emocjonalna niedostepnosc)

Kalejdoskopko, bardzo pouczająca opowieść i mocno daje do myslenia. Też przeczytałam tony literatury na temat niedostępności emocjonalnej, tylko co z tego, skoro mnie i tak wydaje się, że problem z jego niedostępnością występował tylko w odniesieniu do mnie, ze gdy zjawi się inna kobieta, to on nagle nie będzie miał żadnego problemu. Ileż to razy słyszy się historie, jak to jakiś facet był z kobietą wiele lat i niby ją kochał, było mu z nią dobrze, ale jakoś lata mijały, a jemu daleko było do np.małżeństwa (bardziej chodzi mi tu o taki pełny związek, w którym wystepuje prawdziwa bliskość, już nawet nie chodzi o ten świstek z urzędu), a tymczasem coś się wydarzyło i związek skończył się. Wkrótce potem facet poznał inną i praktycznie od razu zdecydował się na poważny związek z tą drugą. Skoro więc możliwe są takie historie, to dlaczego niemożliwością miałoby być to, że narcyzowi nagle objawi się jakaś kobieta, dla której on zechce być dobry?
Takie myśli często mnie dręczą i chociaż wiem, że taka sytuacja w odniesieniu do narcyza ze zdiagnozowaną osobowością nieprawidłową i na dodatek także bordera jest po prostu niemożliwa, to przecież ręki nie dałabym sobie za to uciąć. Dlatego właśnie zafascynowałam się przypowieściami salomonowymi, bo tam można wyczytać pewne rzeczy wprost i chociaż w Biblii nie używa się języka naukowego, to przecież życiowa mądrość tam zawarta jest po prostu bezsporna i niepodważalna. Działają też na mnie przysłowia ludowe, różne związki frazeologiczne, a nawet bajki i fraszki- no można powiedzieć, że w różnych źródłach szukam odpowiedzi na te nurtujące mnie pytania. Książkę Mai Moje dwie głowy znam prawie na pamięć- cudownie, że ta dziewczyna wpadła na pomysł, by napisać tę książkę, kawał dobrej roboty, bo u nas w kraju jest naprawdę cieniutko z wiedzą na temat różnych zaburzeń. Powinni uczyć takich rzeczy w szkole- mniej byłoby matek polek, cierpiętnic i męczennic.
Jest jednak coś, co bardzo mnie cieszy. Otóż ja nie mogłabym już być z tym facetem bez względu na to, jak on by mnie traktował. Kiedyś nawet z tym miałam problem i patrząc na mnie można byłoby zadawać sobie pytanie "co jeszcze ma ten facet zrobić, żeby ta kobieta w końcu dała sobie z nim spokój w sensie spotykania się z nim, dawania mu doopy i sprzątania w jego chałupie przy okazji seks randki?"No bata na mnie nie było. Nie było mozliwości, żeby można było mnie zniechęcić albo obrazić. Tak byłam opętana pragnieniem bycia z tym konkretnie facetem, że autentycznie pozwoliłam, by on wszedł mi na głowę i na nią nasrał. Przez całe swoje zycie nikt nigdy aż tak mnie nie stłamsił. przez całe zycie nie znałam nikogo, kto tak bardzo lubiłby poniżać mnie i pomiatać mną. Wystarczyło, że w czasie spotkania robiłam na nim wrażenie mocno z siebie zadowolonej, że cieszyłam się z czegoś, że byłam za bardzo swobodna, wyluzowana, no nie wiem jak to wytłumaczyć- w każdym razie zawsze, gdy tak było widziałam, jak jemu chodzi gula ze złości, robił sie nerwowy i niespokojny, patrzył na mnie podejrzanie, jakby obserwował, a potem zawsze dowalał mi takim tekstem, że ja zapominałam języka w gębie albo robił mi jakieś świństwo. Minęły całe lata, zanim zorientowałam się, że coś jest pod tym względem na rzeczy. W życiu nie spotkałam takiego człowieka i
nigdy nie zapomnę tej znajomości- coś potwornego.
tak więc teraz przynajmniej z tego się cieszę, że doszłam już wreszcie do takiej granicy, że prędzej zdechnę niż ją przekroczę. Nawet gdybym do końca zycia miała zostać sama i w zyciu miałabym nie mieć faceta (myślę także o seksie), to i tak nie ustapię i nawet o milimetr ja już się nie cofnę. Nie wrócę do tego układu. Albo ktoś będzie mnie szanował, poważał i traktował poważnie, albo niech idzie sobie swoją drogą i szuka tej, jego zdaniem,  dla siebie odpowiedniej.
To dla mnie duży postęp, że wreszcie dojrzałam do takiego myslenia, ale by poczuć się jeszcze bardziej bezpieczną zdecydowałam się na zmianę miejsca zamieszkania. Chwała Bogu, że trafiła mi sie taka okazja, bo ręczyć za siebie, to ja niestety tak do końca jeszcze nie mogę.

Napisz Dorulko- musimy nawzajem wspierać się, bo jesli nie, to te czuby zerżą nas zywcem.

Po 15 latach związku, a 10 w małzeństwie z tym... nie wiem, jak go nazwać...mam dość.
Gdzie, ja, na Boga, miałam oczy???
Na początku jeszcze przepraszał, były róże i obietnice poprawy, jeszcze sie maskował, jeszcze nie było tragicznie,
starał się, dopóki byłam niezależna i mogłam miec każdego (no, prawie

Po 15 latach związku, a 10 w małzeństwie z tym... nie wiem, jak go nazwać...MAM DOŚĆ!!!
Gdzie, ja, na Boga, miałam oczy???
Na początku jeszcze przepraszał, były róże i obietnice poprawy, jeszcze sie maskował, jeszcze nie było tragicznie,
starał się, dopóki byłam niezależna i mogłam miec każdego (no, prawie

...

Po 15 latach związku, a 10 w małzeństwie z tym... nie wiem, jak go nazwać...mam dość.
Gdzie, ja, na Boga, miałam oczy???
Na początku jeszcze przepraszał, były róże i obietnice poprawy, jeszcze sie maskował, jeszcze nie było tragicznie,
starał się, dopóki byłam niezależna i mogłam miec każdego (no, prawie

No, nic z tego, moze jutro sie uda

Dziewczyny, dziś na wszystko co przeszłam patrzę "z lotu ptaka". Jednak jeszcze do teraz czasem zastanawia mnie fakt, jakiego rodzaju jest to algorytm w przyrodzie. Tego typu mężczyźni za każdym razem działają dokładnie tak samo - jakbyście wszystkie pisały o jednej i tej samej osobie. To bardzo smutne, a najbardziej to, że jedna się uwolni ale znów kolejna wpada w tę pajęczynę. Ktoś z czasem przestaje cierpieć aby cierpiał ktoś, co za ironia losu. A gadzina syta ... Mówię Wam, jest tylko jedna metoda, całkowity DELETE. I niestety modły o kolejną ofiarę, wybaczenie sobie, odrobienie bolesnej lekcji.

Dorulko przeczytała sobie twoje dwa wątki, więc spokojnie. Jutro zapewne pogadamy bo faktycznie mocno pokiereszowal cie ten bydlak.
To prawda- oni są jak klony ( też gdzieś wyczytalam to porównanie trafne). Skąd się tacy ludzie biorą to pojęcia nie mam.  Kto rodzi takie dziwadla gdzie to się wychowuje?
Tragedia.
Chyba już mi przeszła ta dzisiejsza słabość i w znacznej części Wam to zawdzięczam. Ciekawe w jakim nastroju obufze się jutro. Tymczasem dobranoc.

Ja juz nie moge, tak bardzo mnie dreczy wlasnie to, o czym piszesz, ze nagle znajdzie sobie kogos, kto za darmo dostanie od niego najlepsze rzeczy! I szacunek i milosc. Chcialabym dodwodu na to, ze on nigdy nie znajdzie kogos takiego! Czytajac np. Kocham Narcyza okazalo sie, ze zachowywalam sie prawie calkiem tak jak tam jest zalecane (oczywiscie sa sfery, ktorych nie da sie zmienic). No i co z tego? I tak zostawil mnie praktycznie z dnia na dzien! Juz nie wiem co mam robic, tak bardzo tesknie. Mam ochote sie do niego odezwac...wkurza mnie to, ze on sie nie odzywa. Dziewczyny pomozcie.

Kalejdoskopko, rozwiązanie jest proste teoretycznie i trudne praktycznie: zacznij myśleć o sobie nie o nim. Jeśli się nie uda, to zacznij jeszcze raz. I jeszcze. Aż do skutku
Kochana, Ty ciągle myślałaś, co tu zrobić, żeby go zadowolić, a prawda jest taka, że jak on ma niską samoocenę, to nic go nie zadowoli.
Pomyśl, jak zadowolić siebie.
Chodzi o to, że próbowałaś go zadowlić i szukałaś akceptacji w jego oczach oraz momentu w którym zasłużysz na miłość. To jednak nigdy nie nastąpi. Ty już na nią zasługujesz, a zaakceptować musisz siebie sama. Łatwiej jest siebie zaakceptować i polubić swoje niedoskonałe życie, gdy walczysz. Gdy się poddajesz, przekazujesz "władzę" w inne ręce, stajesz się coraz bardziej bezradna i podatna na krytykę, spragniona akceptacji/miłości. No już najlepiej ze strony niedostępnego emocjonalnie, bo to daje gwarancję, że pełnej akceptacji nigdy nie będzie.

Wymądrzam się, ale dobrze rozumiem Twoje odczucia, dręczyły mnie podobne myśli. I przestały

Kalejdoskopu!
Jaki szacunek?
Jaka miłość?
Jestem drugą żoną takiego osobnika, nie wnikalam, dlaczego poprzednie malzenstwo sie rozpadlo (o, ja głupia ),
dlaczego dziewczyna, którą tak podobno bardzo kochał ( hahaha) uciekła, gdzie pieprz rośnie.
Jestem kolejną ofiarą jego popapranego, chorego umysłu, i nie wierzę w jakiekolwiek zmiany traktowania partnera, tego, czy kolejnego, bo oni już tacy są i nic i nikt tego nie zmieni.
Straszni, okrutni ludzie.
Ja już teraz ślę kondolencje przyszłej partnerce mojego jeszcze męża, o ile jakaś chętna ekstremalnych
wrażeń w ogóle się znajdzie.

Dotknęło Cię jednak, że użyła takiego określenia.

Nie wiem, mam za mało danych.
Jak chcesz wiedzieć, to przeczytaj jakąś książkę na ten temat i może to Ci naświetli problem.

Kalejdoskopko, nie odzywaj się do tego faceta, bo dużo na tym stracisz. On, według twojego wywiadu, jest aktualnie bez przydziału (no nie ma nikogo), więc prawdopodobnie będzie mu bardzo na rękę, jeśli się odezwiesz. On chętnie z tego skorzysta, chociaż ja na twoim miejscu, liczyłabym się jeszcze z taką opcją, że on i tak zrobi ci wielką łaskę. Może to polegać np. na tym, że ty do niego napiszesz, a on albo wcale ci nie odpisze, albo bedzie z tym zwlekał.
Sama siebie skażesz na czekanie w napięciu- to nie jest ci teraz potrzebne. Ten facet to stary wyjadacz i on doskonale wie, jak to zrobić, żeby kobieta sama się na niego nakręciła. To zasada długiej smyczy- i dłuższa, tym bardziej skuteczna. Tylko ci prostoduszni i naiwni faceci myslą, że na kobiety działa krótka smycz- nic podobnego. Mam nadzieję, że łapiesz o co mi chodzi.
Słuchaj więc dalej- on specjalnie potrzyma cię w niepewności albo w ogóle ciebie oleje. Nie funduj sobie takiego syfu- nie tędy do takiego typola. Musisz wziąć go posługując się jego własną bronią, ale musisz też liczyć się z tym, że on do tej pory naprawdę ma cię gdzieś. W takim wypadku powiesz sobie- trudno i będziesz zyła dalej. Na tym chłopie twój świat nie zaczyna się i nie kończy- z czasem i ty będziesz miała gdzieś tego faceta. Jeśli jednak jest tak, że on faktycznie wróciłby do ciebie, to siedź cicho, jak mysz pod miotłą i załatw go jego własną bronią. Jest całkiem możliwe, że i jemu szkoda waszej znajomości, ale to  nie dlatego, że on ciebie kochał, lecz dlatego, że ty wytrzymałaś z nim najdłużej i zniosłaś najwięcej. Gdzieś tam wyczytałam, że border mysli sobie tak " z tą ja sobie będę, bo ona kocha mnie najbardziej, nikt do tej pory nie kochał mnie aż tak", border nie wybiera kobiety pod kątem tego, że to on ją kocha (border naprawdę nie potrafi kochać, ponieważ on boi się zaangażowania), lecz często dlatego, że ktoś mimo jego świństw dalej chce z nim być. Bo to nie jest tak, że zaburzony facet jest matołkiem i że on nie wie, jak należy traktować kobietę, by utrzymać ją przy sobie. Zapewniam cię, że on doskonale wie, jak trzeba zachowywać się w związku. Jednak jego filozofia polega na tym, że w związku trzeba postępować tak, by coraz bardziej kogos stłamsić- chodzi o to przekraczanie granic. Jesli zaburzonemu i zdemoralizowanemu facetowi uda się wdeptać kobietę w ziemię (normalny nie bedzie miał takich potrzeb, ale my nie piszemy tu o normalnym), to z jednej strony ma on wielką radochę, ale z drugiej strony czuje taki wielki niedosyt i natychmiast zaczyna postrzegać taka kobietę, jako ciężka frajerkę. Dlaczego? Już ci to wytłumaczę i zrobię to najprościej jak tylko mi sie uda. Kalejdoskopko, taki facet mysli tak- "skoro ona odpuściła mi taką chamówę i włos mi z głowy za to nie spadł, to ja zrobe jej jeszcze gorsze świństwo i zobaczę, co ona zrobi albo inaczej ci to wytłumaczę. Wpuściłaś do domu złodzieja, a on ciebie okradł, jednak ty wielkodusznie wybaczyłaś złodziejowi. Złodziej podrapał się po łbie, bo nadziwić się tobie nie mógł- on nie wybaczyłby komuś czego takiego. Dziwi się złodziej i myśli "ja ciebie okradłem, a ty mi wybaczyłaś, a skoro tak, to ja przyjdę do ciebie znowu i ukradnę ci więcej, jesli ty i wtedy mi wybaczysz, to na koniec ja ukradnę ci wszystko i puszczę cię z torbami"- rozumiesz Kalejdoskopko o co mi chodzi? Musisz być troszkę sprytniejsza i nauczyć sie myśleć tak, jak złodziej. Skoro chcesz osiągnąć coś jeszcze z tym facetem, to musisz posługiwać się jego bronią, bo tylko tak do niego dotrzesz pod warunkiem oczywiście, że on w ogóle jest tobą zainteresowany, bo jesli nie, to na nic zdadzą się jakiekolwiek twoje sztuczki. Nie odzywaj się do niego, chocbyś miała paść z tej tęsknoty.
na razie przerywam- potem jeszcze napiszę.

TDziewczyny kochane,
moze oni i czują jakiś respekt, wykazują niekiedy ludzkie odruchy, ale z czasem jest tego coraz
mniej i coraz rzadziej sie to zdarza.
Niekiedy jest to aż szokujące: on mi pomógł zanieść pranie?, on mi kupił bułki do pracy???
Zdziwienie i niedowierzanie: o co chodzi? Czyżby sie zmienił??? Hahaha. Złudne nadzieje.
Po prostu wszystko u takiego osobnika ma swoją metkę z ceną.
Nie robi tego dlatego, ze o o nas dba, nic z tych rzeczy, kolego.
Robi to, bo ma w tym interes.
Buduje sobie swoje absurdalne alibi.
Na zarzut: dlaczego nie zadzwoniłeś, ze będziesz pozniej, czekałam, on odpowiada: a kto ci kupuje bułki do pracy???
Kabaret to mało.
To tylko zwykli popaprańcy, od których trzeba sie trzymać z daleka.
Od wszystkich Piotrów rowniez.

Oliwione, to nie tak do końca wyglada.
Moj maz nigdy mnie nie zdradził, nie jest kobieciarzem, nie zarazi mnie niczym, wiec to zupełnie inna liga.
Nawet po mojej operacji nigdy nie dał mi odczuć, za jestem mniej atrakcyjna, albo mniej kobieca.
Ale czasami wolałabym, zeby mnie zdradził fizycznie, niż emocjonalnie i mentalnie.

Dobranoc.

A u mnie to wlasnie dokladnie tak, mysle, ze nie przepuscilby zadnej. Planuje wlasnie isc sie zbadac.

Alez, kochanie, oni nie maja byc szczęśliwi, oni maja być zadowoleni, a to wielka różnica.
Dobra samopoczucie to podstawa ich egzystencji, bez względu na to, jak sie czuje najbliższa, teoretycznie ofkors, osoba.
Ich motto życiowe to: moja partnerka jest dla mnie nikim, kimkolwiek by nie była.
Amen.

Dorulko, sorry, chyba niechcący zrobilam ci przykrość pisząc o tych chorobach, jednak uwierz mi ja miałam na myśli narvyzo- bordera Kalejdoskopki. A ten raczej sobie nie żałował różnych kobiet. Tak więc nie gniewaj się. Ten twój to przemocowy cham, ale nie każdy z nich lata po mieście z wywalonym na wierzch penisem znaczna ich część to robi ale nie wszyscy.
Należy zostawiać brznadziejnych facetów.

Kalejdoskopko, w całym tym naszym nieszczęściu my obie mamy jednak troszkę szczęścia, bo  narcyzo- border na pewno nie uszczesliwi żadnej kobiety. On na początku znajomości z jakąś kobietą od razu ocenia jej wartość rynkową. Jeśli w jego mniemaniu dana kobieta to wyższa półka wtedy on ugnie się przed nią jak scyzoryk. Rozkocha tę kobieta i wtedy zacznie stosować wobec niej przemoc, albo będzie to zdrada,albo olewanie jej albo tlamszenie sabotowanie związki, no przemoc różnej maści. On prędzej czy później będzie to robił.
Ją pisząc wtedy o przypadku że facet był z kimś długo i nie mógł się zdecydować itd.  nie myslalam konkretnie o narcyzach, lecz o normalnych facetach, o zwykłych życiowych sytuacjach. Sama znam przypadek że facet był z kobietą ponad osiem lat, wszyscy łącznie z nim uważali że to jest nie wiadomo jaki to związek. Tylko do ślubu jakoś się temu facetowi nie spieszylo. Coś tam się stało i związek skończył się. Wkrótce potem facet poznał dziewczynę z która ożenił się po kilku miesiącach i do dzisiaj jest z nią i są bardzo dobrym malzenstwem. Ten facet nie jest jednak żadnym narcyzem ani innym czubem- tak po prostu ułożył o mu się życie. Jego była narzeczona nie wyszła z ich związku okaleczona poturbowana bo tam były zupełnie inne klimaty niż te dotyczące zaburzonych facetów. Tak więc my obie kalejdoskopko raczej możemy być spokojne.
Wspaniale że nie zadzwoniłas do niego- bardzo byś tego żałowała.
Ma razie

Kalejdoskopu, po Ci ktoś taki?
Chcesz wyglądać, tak jak ja?
Opamiętaj sie, dziewczyno!
Tylko praca trzyma mnie przy życiu,
cieszę się, ze jadę na montaż wystawy, a nie z mężem na grań canarie.
Bo to Cię czeka, kochana!
Wstyd i hańba z kimś takim sie pokazywać.
Głowa do góry i do przodu, a nie łeb w dół ze wstydu za dupka, który wstydu noe ma.

Jeszcze raz dobranoc

Kalejdoskopu, po Ci ktoś taki?
Chcesz wyglądać, tak jak ja?
Opamiętaj sie, dziewczyno!
Tylko praca trzyma mnie przy życiu,
cieszę się, ze jadę na montaż wystawy, a nie z mężem na grań canarie.
Bo to Cię czeka, kochana!
Wstyd i hańba z kimś takim sie pokazywać.
Głowa do góry i do przodu, a nie łeb w dół ze wstydu za dupka, który wstydu noe ma.

Jeszcze raz dobranoc