Starosc z Narcyzem - Netkobiety.pl

Oboje macie rację i bardzo wam dziękuję za wyrażenie swoich opinii. To wszystko, co piszecie ma na mnie ogromny wpływ.
Zastanawiam się też co jest ze mną nie tak i dochodzę do wniosku, że mój rozwój emocjonalny zatrzymał się gdzieś tam po drodze, może gdzieś na poziomie nastolatki. Inne moje rówieśnice rozwijały się w miarę harmonijnie pod względem psychicznym, intelektualnym i emocjonalnym, a u mnie musiało nastąpić jakieś zakłócenie. Osoby które znają mnie bliżej też dostrzegają, że moje zachowanie znacznie odbiega od zachowań moich rówieśnic. Odzwierciedla się to np w moim wyglądzie czy sposobie ubierania- no generalnie naprawdę daleko mi do wyglądu poważnej matrony, chociaż nie jest też tak, że z tyłu liceum a z przodu muzeum. Jestem najbardziej nietypową babcia jaka tylko można być, chociaż potrafię stać przy garach, żeby ugotować coś smacznego dla wnuczki, jednak nie przypominam innych babć. Interesuje się dosłownie wszystkim, a gdy dowiaduje się czegoś nowego czasem dostaje aż czerwonych uszu w przejęcia. Słucham muzyki na cały regulator i to takiej, że niejeden młody człowiek byłby zdumiony, jednak równie vzetnie słucham muzyki poważnej i kocham operę. Jestem osobą bardzo różnorodną i wiem też, że mój narcyz lubi we mnie to szaleństwo, a jednocześnie nie może pojąć, jaką potrafię być zorganizowana osoba i żeby było ciekawiej mam radykalne prawicowe poglądy, chociaż dekadę temu byłam lewaczka pełna gębą. W życiu zawsze szłam pod prąd i byłam typem buntownik, lektury szkolne czytałam dopiero po ich przerobieniu na lekcjach, a okna mylam po świętach zamiast przed. Nie znoszę nudy i rutyny, chociaż w domu mam idealny porządek. Jeśli czegoś chce, to w zasadzie nie mam żadnych zahamowań typu nie wypada albo coś w tym stylu. Zawsze miałam dziwnych i trudnych znajomych i od samego początku ciągnęło mnie do rzeczy niezwykłych. Moje życie przebiegalo i nadal przebiega w sposób bardzo burzliwy, liczne przeprowadzki, frontalne zmiany zainteresowań przwie z dnia albo godziny. Nigdy nie bałam się eksperymentów, bo zawsze ciekawilo mnie, co będzie dalej. Tak więc najmadrzejszy na całym świecie paslawku dobrze napisałeś z tym eksperymentowaniem. Siedzi we mnie jakaś przekór i głupota także. Osemko, naprawdę przeczytałaś wszystkie moje posty? Jestem w szoku, ale bardzo to doceniam, bo widać, że ty naprawdę pragniesz mnie zrozumieć, by móc mi pomóc. Paslawek natomiast jest świetnym psychologiem, zna się na ludziach, gdyż z niejednego pieca chleb jadł.
Posłuchajcie mnie kochani, dzisiaj zadzwonił i zeszło na święta. Aha, on jest od kilku dni na Kanarach, wraca w czwartek albo w piątek, a ja na Kanarach nie jestem. Fajny związek. W każdym razie dzwonił dzisiaj i powiedziałam mu, że wprawdzie różne rzeczy w życiu robiłam, ale nie wyobrażam sobie wyruszyć w podróż do mniego w jednej ręce trzymając torbę z kotem, a w drugiej torbę z rzeczami, z uwzględnieniem świat i sylwestra, że będę wyglądała jak stara menelka obwieszona torbami i mająca nierówno pod sufitem, gdy ktoś zorientuje się, że jadę z kotem. Mój Pan natomiast posiada wielkie wypasione auto i będzie sobie czekał aż jego kobieta przyjedzie do niego autobusem z dwoma przesiadkami. Zrozumiał że może powinien po mnie i po jego w przyszłości kotkę przyjechać, bo to świadczyły o jego klasie. Jest na mnie zły po tej rozmowie i chyba na tym będzie koniec, bo on nie ugnie przede mną karku aż do tego stopnia.

Ulle bosz jaki ten facet jest obleśny w swym zachowaniu. Kijem bym nie tknęła. Aczkolwiek kiedyś, pewnie też bym poleciała jak ćma do ognia. Jednak terapia robi swoje.

Napiszę krótko, bo mogłabym o narcyzach chyba książkę napisać. Niestety bardzo często poznaję osobowości narcystyczne, bo zakochuję się w artystach. Od dziecka również obracam się w takim towarzystwie, widziałam związki znajomych rodziców, w których narcyzi pokazywali dobitnie swoje ja, przykładem moja ciotka. Przede wszystkim na narcyza trzeba patrzeć, podziwiać go, chwalić, wzdychać z zachwytu dzień w dzień. Na początku, jest on skromny, wręcz wrażliwy i delikatny, nienachalny.  To tylko idealna manipulacja, żeby wszystkie wcześniej wymienione efekty osiągnąć. Narcyz ZAWSZE będzie kochał siebie bardziej niż swojego partnera. On kocha tylko wtedy, kiedy jest podziwiany, wspaniały, nieskazitelny, lub minimalne wady nie są zbyt istotne i jesteśmy w stanie je zaakceptować. W momencie, kiedy narcyz popełnia błąd lub źle kogoś potraktuje, nigdy się do tego nie przyzna, czasem może przytaknąć, ale w efekcie końcowym i tak będzie próbował znaleźć winowajcę swojego zachowania. Może nawet przepraszać, ale i tak nastanie ten moment, kiedy my będziemy winni, nie on. Kiedy już wiemy, że narcyz jest zły i chcemy się wycofać, narcyz będzie bardzo silnie o nas zabiegał, odtrącenie jest to kwestia dla niego najbardziej przerażająca. Żebyśmy do niego wróciły, będzie w stanie nawet przyznać się do błędu, nawet usłyszymy od niego komplement, co zwykle jest rzadkością. Już natychmiast kiedy wybaczymy i pozwolimy wrócić, to  narcyz pokarze pazury i dam nam porządnego kopa, znowu wina będzie nasza. Zawsze będziemy żałować powrotów do niego. On chce wrócić tylko po to, żeby pokazać nam swoją wyższość, że jest lepszy, jemu wcale na nas nie zależy. Narcyz jest wspaniały tylko wtedy, kiedy go podziwiamy i myślimy że jest nieskazitelny. Kiedy, już wie, że nam nie zaimponuje, natychmiast szuka innej ofiary, która będzie go podziwiała. On obraca się tylko wśród ludzi, którzy go lubią. Wszyscy inni zawsze są przeciwko niemu, knują i zazdroszczą, bo przeciez nie ma równych sobie, on jest najlepszy. Roznosi wokół siebie taką aurę, przyciąga ludzi jak magnes, zawsze wie co powiedzieć, jak kogoś rozśmieszyć, obce osoby rozgryza od razu i manipuluje żeby się przypodobać. Tylko ten, kto pozna go blisko, na prawdę pożałuje, bo narcyz zwykle nie wchodzi w bliskie relacje. W życiu ma zwykle wiele związków. Narcyz przez swoją płytkość, brak empatii i wbrew temu, co mu się wydaje-wcale nie ogromną inteligencję, tylko umiejętności manipulacyjne, będzie sam, choć zawsze otoczony wieloma ludźmi, którzy nigdy nie będą mu bliscy.
Dlaczego poddajemy się narcyzowi-bo zawsze u jego boku czekają nas atrakcje, pełno przygód, ciekawych znajomości, na początku będzie się nam wydawało, że narcyz potrafi czytać w naszych myślach..nie on najpierw umiejętnie sprawdza co myślimy i natychmiast programuje nam życie. Pytanie, czy jesteśmy w stanie zrezygnować z tej kolorowej osobowości, atrakcji jakie nam zapewni i żyć normalnie i spokojnie, z jakimś zrównoważonym, troskliwym, ale nie do końca ciekawym mężczyzną,  długo i spokojnie, czy będziemy lawirować pomiędzy kolejnymi narcyzami. Co do zachowań psychopatycznych, to narcyzi zawsze są mocno zaburzeni. Schizofrenia, paranoje, dwubiegunowość i wiele innych albo kilka na raz, to norma. Nękanie, to dla niego próba ukarania nas za rozstanie, to też częste u nich zachowanie, przechodziłam przez to. Piszę to wszystko dlatego, że każdy narcyz, którego spotykała był prawie taki sam. Nie ma lepszej drogi, jak ignorować, w ogóle nie podejmować żadnej dyskusji, wymazać człowieka z życia, poblokować na wszelkich możliwych komunikatorach i w telefonie. Narcyz zawsze będzie kłamał w relacjach ze znajomymi i innymi ludźmi z waszego środowiska. Zawsze trzeba mieć to na uwadze, mówić znajomym na bieżąco o jego zachowaniu, pokazywać korespondencję, nie dać się oczernić, bo on na pewno będzie chciał to zrobić. Musimy o tym pomyśleć jeszcze zanim się z nim rozstaniemy, niestety.

„Nie możesz odkryć nowych oceanów, dopóki nie masz odwagi stracić z oczu brzegu.”
(Gide)

Witaj CzteryCzwarte
Jestem już trzy lata po rozstaniu z narcyzem.  Niestety mimo, że minęło sporo czasu, nadal nie potrafię zapomnieć.  Co więcej mam wrażenie że na czole  mam napisane "narcyzofil" i na takich osobników ostatnio natrafiam.  Na szczęście nie są to relacje które mogłyby mieć tak destrukcyjny wpływ na moje życie jak ta sprzed kilku lat, która mnie tutaj przywiodła.
Z moim N. byłam przez siedem lat i w tym czasie moja osobowość znikła z powierzchni ziemi.  Liczył się tylko On.
Mam nieszczęście pracować z nim w jednej korporacji. Stosunki służbowe mamy poprawne. Mam jednak nieodparte  wrażenie że on wyczuwa moje stany emocjonalne.  Dzwoni zawsze wtedy  kiedy wydaje mi się że już wyszłam na prostą.  W rozmowie, ktora jest niby neutralna zawsze przemyci coś co spowoduje że przez kilka następnych dni jestem wyłączona z normalnego życia i zapadam się w otchłań...

Hej CzteryCzwarte,
Mam nadzieję, że miło spędzasz czas z rodziną i nie myślisz o nim za dużo, choć z własnego doświadczenia wiem, że to raczej niemożliwe.
Oczywiście, że myślałam o zmianie pracy, ale obecne warunki finansowe pozwalają mi na ogarnięcie wydatków związanych z domem i całą resztą.
Co innego kiedy ma się kogoś kto będzie Twoim kołem ratunkowym w razie W, a co innego kiedy masz taką decyzję podjąć sama i w razie wpadki sama się zbierać od zera.
Odnośnie mojego Narcyza opowiem Ci ostatni motyw. Przed przerwą świąteczną przyszedł do mnie z podarkiem w postaci kalendarza. Był milutki, patrzył głęboko w oczy, mówił tym swoim aksamitnym głosem. Nie o nas bezpośrednio, ale wspominał też mimochodem stare dzieje. Oczywiście roztopił moje serce, ale już nie w takim stopniu jak miałoby to miejsce kilka lat temu.
W przeddzień Wigilii,  w czasie krzątaniny przedświątecznej posłałam mu życzenia, proste, takie od siebie. Myślisz, że odpisał? Oczywiście że nie. A ja czekając na "dziękuję" lub "nazwzajem" rozpłakałam się nad waniliowymi rogalikami.
Jestem sama trochę już z własnej woli, bo przez lata stałam się celem osobników narcystycznych. Moja mama też jest narcyzem. Całe dzieciństwo szantażowała mnie emocjonalnie i to wpłynęło chyba później na moje wybory. Szukałam podobnego charakteru, bo z takim nauczyłam się sobie radzić.
Całkiem niedawno poznałam kolejnego narcyza. Na szczęście zatrzymało się na etapie korespondencji, bo pewnie w tej chwili szlochałabym w poduszkę. Wykształcony, elokwentny, ciepły, czuły. Marzenie. No niestety żonaty z późnym dzieckiem. Uwodził mnie przez telefon, zasypywał korespondencją, przy której Leśmian to początkujący gryzipiórek.
Nagle kiedy ja zaczęłam się zakochiwać, napisał że nie może tak dłużej i zniknął. Zniknął na dwa miesiące, a ja zostałam z szeroko rozwartymi oczami, bo nie wiedziałam o co chodzi. Mieliśmy sporadyczny kontakt bo pracuje w firmie z którą mam relacje biznesowe, ale brzmiał sucho. Gdybym nie zachowała tamtej korespondencji nie uwierzyłabym, że ta sama osoba to człowiek, który jeszcze niedawno nosił mnie na rękach.
Po dwóch miesiącach napisał do mnie. Brzmiał tak jakby tej przerwy w ogóle nie było. Tylko fakt, że przez lata byłam w związku z narcyzem i miałam doświadczenie, terapię i mnóstwo literatury za sobą, pozwolił mi zachować zdrowe zmysły. Teraz postanowiłam wykorzystać to co wiem i przeczekać. Nie odzywam się. Jeśli to Narcyz nie wytrzyma i znowu do mnie uderzy. A że to Narcyz jestem prawie pewna. Nie mam nadziei z nim związanych i na szczęście nie doszło do bliższych kontaktów, bo byłoby po mnie.
Tak więc uważaj CzteryCzwarte, bo jeśli raz zostałaś ofiarą już zawsze będziesz miała ku temu skłonności
Spokojnych Świąt!

Rozmawiałam z moim narcyzem zostawił mnie 3 miesiące temu. Dziś z nim rozmawiałam powiedział z serce oddał kobiecie swojego życia.
Czyli w dwa miesiące znalazł kobietę swojego życia

Boli...

Witajcie!

Unisa, mam nadzieję, ze Święta minely Ci mimo wszystko milo. Co do skłonności, to mimo że wydaje mi sie, ze w moim otoczeniu nie natknęłam sie wczesniej na narcyza, to niestety poprzednio bylam w dluzszym zwiazku z człowiekiem, ktory ma problem z uzaleznieniem. A ja niestety najwyraźniej wchodzę w zwiazki współzależnie. Teraz, gdy jestem w terapii widze to wyraźnie i to jest niestety smutna prawda. Jestem jednak pelna nadziei, ze mimo tendencji to tego typu relacji, bede umiala w pewnym momencie stworzyć zdrowy i trwaly zwiazek.

Tebika, bardzo mi przykro... Trzymam kciuki za Ciebie i mam nadzieję, że uda Ci się wkrotce ruszyć do przodu. Tego zycze nam wszystkim.

Ja wciąż jestem w domu rodzinnym i czuje sie zaskakująco dobrze. Az trochę mnie to martwi, no nie wiem czy czasem wszystkiego nie wypieram. Generalnie bardzo pomogla mi rozmowa z bliskimi i opowiedzenie rodzeństwu czesci tego wszystkiego co się działo. Przynioslo mi to ulge... Czuje, ze jestem wśród ludzi, ktorym na mnie szczerze zalezy i sama ich obecnosc jest bardzo terapeutyczna. Akceptacja i zrozumienie ze strony bliskich jest bezcenne. Funkcjonuje nieźle, choc wiem, ze gdy wroce, czeka mnie wyprowadzka i to jej obawiam sie najbardziej. Wiem, ze czekaja mnie sceny i emocjonalny roller-coaster. On sie odzywa. Obecnie wysyla jedna wiadomość dziennie po tym gdy zadzwonił i poprosiłam, by jednak tego nie robił. Nie odpisuje na jego wiadomości. On ewidentnie nie chce dac o sobie zapomnieć i zdecydowanie chciałby, zeby wszystko wróciło na stare tory. Tak jest pewnie jedynie dlatego, ze traci grunt pod nogami. Bylismy juz w podobnej sytuacji kilka miesięcy temu. Ja wtedy z bardzo ciezkim sercem, kompletnie się nie trzymajac, zdecydowalam sie wziac kilka rzeczy i na jakis czas przenieść sie do koleżanki. Namówił mnie wtedy, bym jeszcze nie wypowiadała umowy najmu. Spotkaliśmy sie w tym czasie 2 razy, zeby porozmawiać. Bylo wszystko- zapewnienia o uczuciu, prosby, obietnice, lzy. Zależało mi bardzo, wiec wrocilam... Tym razem, mimo ze boli, czuje, ze juz bylam w tym miejscu i nic sie nie zmienilo. To rownia pochyla. Nie chcę sie dac namówić na kolejna szanse. Teraz, gdy mam troche spokoju, widze jak czlowiek powinien czuc sie na codzien. Ja juz o tym zapomniałam bo bardzo dlugim okresie ciaglego stresu, smutku, niepokoju i rożnego rodzaju objawow somatycznych. Obawiam sie tego, co mnie czeka tuz po powrocie, ale staram sie sobie powtarzac ze "ide do przodu". Chce jeszcze byc szczesliwa.

Sciskam Was mocno.

Ja jestem obecnie na etapie dewaluacji mojego narcyza. Niestety on doskonale to wyczuwa.
Chcę zakończyć ten związek ale nie wiem czy to się uda.
Problem związku dwóch narcyzów jest taki, że oni wzajemnie się zatrzymują, kiedy jedno chce skończyć to drugie wie co ma zrobić żeby tak się nie stało, to dziwne.

Za 2 dni mam wracac do domu, w ktorym obecnie wciaz wspólnie mieszkamy i juz zaczynam sie denerwować. Dziś śniła mi się moja wyprowadzka. Najbardziej sie boje wzbudzania poczucia winy i przywowywania wspomnien, bo to działa na mnie najmocniej. Mam wrazenie, ze jak zobacze, ze on cierpi to bede sie potem zbierac w nieskończoność. Generalnie sama kwestia wzbudzania poczucia winy w koncowej fazie związku była na porządku dziennym. Zaczęłam się mimowolnie tlumaczyc ze wszystkiego i nawet nie wiem kiedy to się stało. Przy nim wlasciwie non stop czuje sie winna. Czy ktoras z Was przechodzila przez wyprowadzke od narcyza? Jak wytrwac i nie dac sie namowic na "ostatnia szanse" po raz setny? Prosze dajcie mi nadzieje, ze to jest do przezycia...

Ci mniej inteligentni N myślą że to miłość ich życia a rutyna później i tak przynosi rozczarowanie. Dlatego zostawiają rodzinę dla nowej Pani. To błąd.

Ja i mój narcyz jesteśmy w długoletnich małżeństwach i żadne z nas nigdy nie myślało o rozwodzie, chociaż wrażenie przez pierwsze miesiące mieliśmy takie że jesteśmy dla siebie stworzeni. Ale obydwoje zdajemy sobie sprawę z tego że to tylko iluzja która przeminie.

Zabawne, że piszesz tu o inteligencji N. Przez cały czas miałam mojego N za inteligentnego i stabilnego, a w momencie kiedy pojawiła się nowa to mam wrażenie, że mu totalnie odbiło. Próbował ze mną różnych sztuczek, był przymilny, uwodzicielski i na końcu wredny i agresywny żeby postawić na swoim i rozegrać rozwód po swojej myśli. Niestety zaparłam się i powiedziałam, że nie popuszczę i udowodnię mu winę. Znalazłam dowody jego zdrady. Nastoletnie dziecko się od niego odwróciło i został z tą swoją „damą serca”, a ja dochodzę do wniosku, że jest żałosny. Mimo to nadal mnie boli, że wybrał ją, a nie rodzinę. Mam żal.

Widocznie zmęczył się w tym małżeństwie skoro jednak wybrał nową i jezeli nie zdaje sobie sprawy że jego stan idealizacji nowej zdobyczy jest przejściowy, to świadczy o tym, że nie jest świadomy tego że jest narcyzem.

Odwraca kota ogonem

Nie jest świadomy, zresztą rok temu nawet ja nie miałam pojęcia o narcyźmie. Nie wiem jednak co będzie dalej. Zanim zaczęliśmy walczyć, mówił, że nie wie czy mu ten związek wyjdzie i że za rok, może dwa albo pięć lat do mnie wróci. Niestety nie spodziewał się, że ja się podniosę i zawalczę o siebie. Nic nie idzie po jego myśli. Cokolwiek nie zrobi obraca się przeciwko niemu. Zastanawiam się co będzie kiedy minie mu czas idealizacji nowej partnerki, kiedy ta walka między nami się skończy. Co masz na myśli pisząc, że się „zmęczył”?

Ja już odeszłam. Kontaktuję się z nim tylko w sprawie dziecka, a nawet to robię tylko i wyłącznie wtedy kiedy jestem do tego zmuszona. On żyje swoim życiem, a ja swoim. Resztę załatwiam sądownie i przez adwokata. Nie mam już nic do stracenia. Zresztą mam też tą świadomość, że on już do mnie nie wróci.

Cieszę się Ulle, że się odezwałaś. W takim razie korzystaj z tego świątecznego czasu i bierz jak najwięcej dla siebie.               
Z niecierpliwością czekam na wiadomości od Ciebie.
O sobie napiszę, bo jest o czym, oj jest, ale muszę się odważyć.
Pozdrawiam Ciebie i wszystkich autorów w tym temacie.

To są święte słowa i temat o narcyzach można zamknąć.

Trzymam kciuki. Musi być dobrze!
Zrobiłaś pierwszy krok, a ten właśnie jest najtrudniejszy.

Niby spokojnie. Staram się nie myśleć, ale czasem zaczyna mnie znowu boleć.
Na moje życzenia świąteczne odpisał krótkim "Wzajemnie" po czterech dniach.
Nie wysyłałam życzeń noworocznych, ale też nie dostałam ich od niego.
Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie jego serdeczna wizyta w ostatnim dniu pracy przed świętami. Był serdeczny, taki jak kiedyś za dawnych czasów.
A ja chyba po raz kolejny dałam się nabrać.
Cały czas się zastanawiam czy z takim narcyzem w tle jestem w stanie zbudować coś normalnego. Boję się, że podświadomie szukam jego cech w innych facetach...

Ulle,
widocznie potrzebowałaś się przekonać na własnej skórze, że człowiek o którym marzyłaś tyle lat nie nadaje się na dobrego partnera.

Taki z niego partner jak z koziej dupy trąba (Twoje słowa ). Na przyjaciela też się nie nadaje bo nie widzi nic więcej, poza czubkiem własnego nosa.

Teraz, kiedy się zestarzał przydałaby mu się opiekunka, lecz nie byle jaka, o nie!, przecież on jest kimś! - więc wcale się nie dziwię, że mając w pamięci piękną zakochaną kobietę, która spełniała jego życzenia, była zawsze kiedy potrzebował – wybrał Ciebie.

I tu zaszła zmiana, której się zapewne nie spodziewał – zmiana zaszła u Ciebie - tak Ulle, to Ty się zmieniłaś, nie on. On jedynie próbował się chwilowo dostosować do okoliczności, a zależało mu przede wszystkim na tym, żeby było tak, jak sobie zaplanował.

Ale Ty Ulle wiesz o tym wszystkim.

Trzymaj się dziewczyno! i pamiętaj, że zostawiając za sobą to perfumowane szambo, znacznie zwiększasz swoje szanse na znalezienie kogoś z kim poczujesz się jak w prawdziwej perfumerii, czego bardzo Ci życzę.

P.S. Przytul sierściucha

Osemko, ja pojęcia nie miałam, że tacy starsi faceci, jak on i należący do grupy bardzo nadzianych maja takie problemy ze znalezieniem kobiety dla siebie na te swoje stare lata. Kasy maja jak lodu, mieszkają w pięknych rezydencjach, a jednak siedzą sami i jakoś nie kręcą się koło nich kobiety, ani te starsze, ani te młodsze. Ci faceci maja popieprzone we lbach na swoim punkcie, hulaszcze życie za sobą, czyli wóde i liczne baby, forsa zrobiła im wodę z mózgu, dzisiaj liczne choroby i samotność, potworna samotność. Szukają kobiety z ogromną desperacja i nie mogą znaleźć. Ci którzy jakimś cudem ostali się jeszcze ze starymi żonami próbują przytulić się do swoich latami pogardzanych żon, ale większość z nich jest wolna po licznych romansach z młodymi gidiami.
Strach, choroby i zbliżający się koniec życia coraz bardziej zaglądają im w oczy i teraz na stare lata wzueliby każda, która tylko by się zgodziła. Najwięcej nadziei pokladaja w kobietach, które znalazły się w fatalnej sytuacji bytowej, niektórzy np w Ukrainkach. Przez te kilka tygodni napatrzylam się i nasluchalam takich historii, że jestem w szoku. Ale swiatek. Niewiarygodne rzeczy.
Tak, ja wiem doskonale o tym, że zostałam wybrana spośród wielu na te zaszczytna funkcje opiekunki na jego stare lata, ponieważ wśród innych jego kobiet z przeszłości JA WYTRZYMALAM NAJWIECEJ. Kochałam go bardzo i dużo znosilam, fizycznie też bardzo mu się podobałam, pociągalam go i na dodatek sroce spid ogona nie wypadłam, chociaż daleko mi było do jego pozycji społecznej, oczywiście według jego standardów.
Tak więc mają dzisiaj te bonzy do wiwatu. Kilku z nich nawet poznałam i słyszałam ich rozmowy. Szok. Naprawdę uwierzcie mi.
Ten mój miał się oczywiście za wielkiego szczesciarza i chelpil się tym, że ma taką kobietę, jak ja.
Patrzyłam na to wszystko z politowaniem i rzecz jasna, nie przyciągało mnie do tego mojego faceta, lecz wprost przeciwnie.
Dobrze, że miałam że sobą kota, bo jak na ironię losu, ten mały zwierzak dokonał wszystkiego. Sierść była wszędzie, podobno nawet w jego kawie i na suficie, a ja nasluchalam się odpowiednich komentarzy i nasprzatalam chalupe za wszystkie czasy. Wyszło więc na to, że zdradziłam go z kotem i upokorzylam jak tylko można najbardziej, bo wybrałam kota.

On cała rzecz że mną dokładnie sobie zaplanował, jednak nie przewidział tego, że przez te wszystkie lata ja mocno pracowałam nad sobą i po dawnej ule nie ma dzisiaj ani śladu. On nie zrobił postępu nawet na centymetr, wręcz przeciwnie, zrobił się z niego jeszcze większy buc, ja natomiast jako ulle w nowym wydaniu pasowałam do niego, jak kwiatek do kozucha.
On przeżywa teraz dramat i oczywiście dalej dzwoni do mnie próbując coś tam jeszcze mi uświadomić, a ja jestem szczęśliwa i czuję się tak, jakbym zdjela że swoich pleców wor kamieni.
Dziewczyny, pracujecie nad sobą i naprawdę nie bójcie się życia bez Narcyza u boku, bo jak napisała ósemka poprzez upieranie się przy narcyzie odbieracie sobie szansę na życie w perfumerii, zamiast tego upieracie się przy perfumerowanym szambie.
Wszystkiego dobrego w Nowym Roku.
Pisze pospiesznie, więc sorry za jakieś literówki albo błędy różnego typu.
Uśmiech na twarzy, piers do przodu i do boju. Życie jest piękne.

I tego się trzymaj
Pozdrawiam

„Skoro można pomyśleć, że może być lepiej, to znaczy, że już jest lepiej.”(Olga Tokarczuk)

Powodzenia Ci życzę

Też to słyszałam jak przyjechał oddać mi rzeczy patrzył maślanymi oczami i padały teksty że to nie jest tak że mu na mnie nie zależy i że za jakiś czas ... Blablabla

Mam jakieś dziwne odczucie że jakieś furtki niegdy do końca nie domykają

Jak ja Ci zazdroszczę, że nic już do niego nie czujesz. Mój N, co jakiś czas się odzywa. Chciałabym tak jak Ty być już obojętną.

Brawo Ulle. Obyśmy wszystkie dotarły do takiego etapu.

Ósemko, ten mój nie odpuszcza, bo za dużo osób w jego otoczeniu dowiedziało się o mnie, wiele osób poznalo mnie teraz gdy u niego byłam kilka tygodni, więc on ma problem, co im powiedzieć, bo ludzie przecież pytają co u mnie, co u nas. Dla niego to więc trochę sprawa honoru. Ja też namieszalam sporo w swojej rodzinie i wśród znajomych, ale w ogóle się tym nie przejmuję i normalnie mówię, że nic z tego nie będzie. On natomiast ma problem i zżera go ambicja.

Wiem. Znam go jak własną kieszeń i jest przyzwyczajony do tego, że musi iść po jego myśli. Jednak ja też taka jestem. W każdym razie zabawnie jest teraz.
A swoją drogą, to ciekawe jak on wybrnie teraz z całej tej sytuacji wśród swoich znajomych, bo jeśli będzie im tłumaczył tak, jak mi powiedział, to w życiu nikt mu nie uwierzy. Każdy domyślić się, że coś się stało i że ucieklam od niego. Boi się więc, że będą się z niego nabijac.

Odpuszczam go, bo źle by mi się z nim mieszkało pod jednym dachem, w dodatku pod jego dachem. Od wielu lat mieszkam sama i mam swoje przyzwyczajenia i przede wszystkim lubię robić w domu to, na co mam ochotę. U niego musiałabym chodzić pod linijkę, non stop sprzątać, jeść to, co on uważałby za dobre dla nas i na okrągło podziwiać jego piękny nowy dom oraz inne jego apartamenty. Pod jego dom niech sobie inni urządzają wycieczki, by podziwiać jego życiowy dorobek, pokazywać palcami jego chalupe, ale ja tego robić nie będę. Już nie mówiąc o moim kocie.

Ja poniosłam porażkę, bo długo w niego inwestowalam (nie chodzi o kasę), ale w finale pokonałam go i to jego własną bronią, czyli pewnością siebie bez względu na jego reakcje. Miałam dobrego nauczyciela w jego osobie.
On poniósł porażkę, bo niepotrzebnie spośród wielu kobiet z przeszłości uparl się akurat na mnie. Nie byłam dobrym wyborem, bo okazało się, że robię mu problem z moją zgoda na jego propozycję dla mnie.
Tak naprawdę, to oboje jesteśmy przegrani, tyle tylko że chociaż raz jemu przyszło się teraz troszkę pomeczyc. Wcześniej cierpienie było tylko moja działką.