Nie żyję byle jak! - Netkobiety.pl

Wiem, to nie jest racjonalne uczucie. Też bardzo lubię swoje życie i każdego dnia czuję wdzięczność, że mam właściwie wszystko. Tylko kiedy odwiedzam np. hospicjum, to miewam poczucie niesprawiedliwości i głupio mi tak po prostu zamknąć drzwi, wrócić do swoich spraw, śmiać się i korzystać z życia. Co oczywiście nie oznacza, że tego nie robię. No ale nie jest prosto tak się przełączać i zmieniać tryb. Ostatni miesiąc zabiegałam o to, żeby pewne chore dziecko mogło spełnić swoje marzenia i spotkać się z ulubioną aktorką. Aktorka okazała się wyjątkowo niesympatyczna i zadzierająca nosa, tłumaczyła się brakiem czasu itp. Nie dawałam za wygraną i w końcu się zgodziła. Spotkanie było już umówione, tylko niestety dziecko go nie doczekało. Także mówię właśnie o tego typu sytuacjach, że zdarza mi się wtedy myśleć, by zająć się takimi typowo przyziemnymi sprawami i martwić głównie o wywiadówki, obiady, no i o moją pracę. Nie chodziło mi o zamknięcie się na ludzi tak ogólnie. Poza tym to tylko głupie myśli wywołane przez poczucie bezsilności, a od myślenia do realizacji jest daleka droga.

No tak, najbardziej się boję, że ktoś z moich bliskich zachoruje. Jeśli ja zachoruję i umrę, to na pewno nie będę z tego powodu szczęśliwa, ale też nie będę miała poczucia niesprawiedliwości, bo przeżyłam prawie wszystko to, co chciałam przeżyć. Skończyłam studia, mam świetną pracę, kupiłam dom, spełniłam wiele swoich marzeń, mam fajne zwierzaki, no i przede wszystkim znalazłam swoją bratnią duszę. Fakt, chciałabym jeszcze mieć dzieci, ale gdybym nie mogła, to trudno. Dlatego uważam, że tutaj nie ma co porównywać się w tych kategoriach z chorymi dziećmi, bo one nigdy nie przeżyją tego, co mnie już i tak udało się przeżyć.

Ja też nie odczuwam większych emocji, gdy słyszę o wypadkach. Wszystko przez to, że media nas do tego przyzwyczaiły. Codziennie jest jakaś nowa tragedia, więc ile można o tym słuchać. Poza tym jeśli tylko się słyszy, to przynajmniej mnie nie wydaje się to jakieś namacalne i prawdziwe, dlatego nie odczuwam emocji. Chociaż oczywiście są zdarzenia, o których tylko słyszę, a które w jakiś sposób mnie ruszają, np. ta dziewczynka zabita siekierą. Nie ma tutaj reguły.

Zgadzam się. No i wtedy są suche fakty, że tyle a tyle osób zginęło, więc inaczej się na to patrzy. Jest to smutne, ale jest to takie podawane szybko, jako zwykła informacja i tak mózg to chyba odbiera, stąd taka reakcja.

Cslady, to prawda, zawsze najbardziej obawiamy się choroby bliskich. Tak ja jak mama zachorowała na raka 5 lat temu, potem leczenie, rok czy 2 lata remisji (czasem mi się miesza), no a tak to leczenie. Cały te lata stres, ale i tak wiedziałam, że wolę to i żyjącą mamę (oczywiście też dlatego, że mama chciała żyć i walczyć, więc to nie był taki mój egoizm, ale mama też bardzo chciała, cały czas walczyła, a ja też chciałam,wiadomo). No, ale cierpienie przy tak długim leczeniu jest. No, a teraz gdy jej nie ma, to jeszcze większe. Nie da się tego do niczego porównać. Cieszę się oczywiście, że mam tyle pięknych wspomnień z mamą, a smutno mi, że nie ma jej obok, tęsknię, no i cóż, choćby nieświadomie czuję emocje takie jak złość, że czasem źli ludzie żyją długo, a moja mama taka dobra tylko 47 lat.

No te emocje są normalne, zwłaszcza po tak krótkim czasie, ale to i tak boli, bo nie ma sprawiedliwości. No i żeby tak dobre osoby tak cierpiały, bo leczenie jest właśnie takie, że osłabia itp. Cały czas szkoda mi było mojej mamy i tak bardzo chciałam jej wyleczenia czy dłuższej remisji, no ale los był jednak bezlitosny. Wiesz, czasem mimo wszystko jest takie poczucie, że inni chorują, a że np u Ciebie nie, bo jak kiedyś u mnie w rodzinie nie było tak chorób, to wydawało mi się, że to jest gdzieś dalej. No, ale jednak wiadomo każdego może to spotkać, pokora dlatego jest. Dlatego człowiek dobrze jak cieszy się każdą chwilą no i sam i z bliskimi, bo oni są bardzo ważni, a potem właśnie ma człowiek wyrzuty sumienia, że np nie odwiedzał w szpitalu jak ja, bo ten ból tak przytłoczył. No dlatego dla innych to może być lekcja, by wykorzystywać każdą chwilę, a ja wiem chociaż, że teraz postąpiłabym inaczej, jeździłabym do szpitala, dzięki temu tego czasu spędzonego z mamą miałabym więcej i wiedziałabym, że byłam obok.

No, ale byłam w dzień, gdy odchodziła, to było trudne, no i późno, że dopiero wtedy byłam, a wcześniej nie jak była w szpitalu, bo właśnie tak mnie to wszystko bolało, ale jest jednak to choć mała ulga, że wtedy z nią byłam ostatniego dnia, trzymałam za rękę, wtedy trochę jednak pokazałam, że mogę się zmienić. No i tak, mama na pewno rozumiała to. Tak mi teraz choćby tata mówi i na pewno tak jest. A przez telefon tak z mamą nie gadałam też, bo ona nie miała siły dzwonić, ja nie miałam za bardzo jak doładować konta, także no nie porozmawiałam z mamą zbyt wiele, no jedynie z tydzień przed, bo wtedy byłam raz w szpitalu, potem już nie byłam oprócz dnia odchodzenia, bo nie dawałam rady psychicznie. Trochę pomaga też to, że przecież na pewno są też inne osoby, które też miały taką reakcję psychiki, że nie odwiedzały bliskich osób w szpitalu, bo było to dla nich tak ciężkie psychicznie. No jedni odwiedzają, inni nie odwiedzają, bo nie chcą, a inni nie odwiedzają, bo naprawdę im ciężko, ale kochają. Różnie jest.

Dlatego wiadomo, że nikt raczej nie oceni mnie źle, ale zrozumie, że to była reakcja obronna psychiki, że jest to zrozumiałe w tej sytuacji, że tak mogłam postąpić. No, a teraz bym naprawdę to zmieniła, bo z czasem po prostu widzi się to, że była to reakcja obronna, że teraz by się lepiej z tym poradziło, taka prawda. No, ale czasu się cofnie, mama i tak wiedziała, że ją kocham, rozumiała to na pewno, znała mnie, więc wiedziała, że to dlatego, że to dla mnie obciążające psychicznie, a ja znam mamę, nie miała do mnie na pewno żalu, po prostu rozumiała. No także tych rozmów nie było wiele, było mało, ale teraz najlepsze co mogę zrobić, to dbać o pamięć o mamie, co robię, jak będę za to w stanie żyć tak, by była dumna, by cieszyła się, że jakoś tam żyję i że dbam o rodzinę, przyjaciół.

Dobranoc.

Oj nie nie nie!
Chcesz zebym kogos zabila?
Jestem od zawsze slaba manualnie. Wole uwazac. Dla mnie najgorsze jest ze musze jednoczesnie krecic kierownica, naciskac nogami i uwazac co sie na drodze dzieje

Jedyną znaną mi metodą na opanowanie tego problemu jest jeździć, jeździć, jeździć... Poza tym bezwstydnie ułatwiasz sobie nie korzystając z manualnej skrzyni A wyobraź sobie przejazd taką Warszawą w normalnych godzinach mając manualna skrzynię, załatwiając sprawy na dwóch telefonach i jeszcze paląc papierochy Dlatego proponuję prostsze ćwiczenia... Uważanie na drodze nie powinno być aktem świadomej uwagi ale wyuczonych nawyków, a te nabywa się praktyką. Ciągle napięta uwaga wcale nie jest dobra, bo generuje nerwowość i stres. Chociaż mój instruktor z przed eee... 24 lat wprowadzał na jazdach terror i ekstremalny stres. Byli tacy co nie wytrzymywali tego i porzucali jazdy trzaskając drzwiami. A on mi kiedyś wytłumaczył, że wy macie robić w portki na myśl o jeździe ze mną, bo wtedy jazda z egzaminatorem, to będzie dla was miły epizod. No i coś w tym było. Na co dzień trzeba po prostu jeździć jak najwięcej, bo tylko jazda uczy automatyzmu zachowań. Przecież ja teraz w ogóle nie myślę o tym jak prowadzić samochód, kiedy bieg zredukować, a kiedy wyższy. Kiedy włączyć kierunek, kiedy spojrzeć w lusterko. To wszystko odbywa się już na poziomie zachowań automatycznych. Dlatego nie rozumiem niechęci do jazdy w trasy, bo to najprzyjemniejsza forma jazdy samochodem. Oczywiście jak będziesz jechać 60 km/h, to cię będą piiiiiip wszyscy po drodze Musisz pamiętać, że za zbyt wolną jazdę też można dostać mandat.
Ja to lubię czasem żonę podenerwować kiedy ona prowadzi. Jeździ już parę lat i myśli, że jest super kierowcą ale jak się zdenerwuje, to zaczyna robić szkolne błędy A trzeba umieć bezpiecznie prowadzić mimo nerwów. Tego się nie nabędzie bez praktyki Chociaż ja w stresie też jeżdżę inaczej. Brutalniej ale na co dzień nie preferuję. Szkoda mi benzyny. Co prawda teraz jeżdżę pożyczonym (mój w naprawie) małym, śmiesznym autkiem z niezłym silnikiem i zabawę mam przednią na światłach.

Mój ojciec wychodził z takiego samego założenia, jak uznał, że przygotuje mnie do egzaminu na młodszego ratownika WOPR (wtedy jeszcze był ten podział z młodszym/wodnym/...) jeszcze przed kursem. Mimo że to był okres, w którym miałam treningi pływackie po 8 razy w tygodniu, to po "lekcjach" z tatusiem albo nie byłam w stanie wyjść o własnych siłach z basenu, albo mózg mi parował od wkutych książek. Na kursie instruktor (znajomy ojca) poinformował mnie uprzejmie, że to materiał do starszego ratownika włącznie. ;_;

A to już w sumie niezwiązane z tematem, ale mi się przypomniało... Jak zdawaliśmy część teoretyczną, to byliśmy pomieszani z kandydatami na wodnego. Oni mieli inny zestaw pytań, m.in. narysować kąpielisko. Na kartce było tylko zaznaczone liniami - plaża, woda prawie do samej góry i kawałek nieba. No i chodziło o zaznaczenie stref, przypisanie odległości, oznaczeń/bojek, ilości ratowników w danym miejscu. Do tego zdaje się zaznaczenie flagi i takiej tablicy, w której trzeba było wpisać najgorsze możliwe warunki (temperatura, wiatr...) do otwarcia kąpieliska.
Taki rysunek występował w praktycznie każdej książce, nie dało się go nie zapamiętać. Zerkam do mojej "sąsiadki", a ona tam narysowała łódkę, naszkicowała plażowiczów, jakąś trzcinę... no ogólnie podeszła do tego polecenia artystycznie, a nie ratowniczo. Myślałam, że zlecę z krzesła ze śmiechu.

Oj wiesz, ja żeby wykonywać swój zawód musiałem zdać poważny państwowy egzamin. Zakres wiedzy prawnej jest pokrewny z kilkoma innymi zawodami, wręcz baza ustaw, rozporządzeń i podobnych aktów jest ta sama ale są w niej zakresy przypisane do poszczególnych zawodów i zdaje się właśnie z tego węższego zakresu. Mnie zaś się pomyliło i przerobiłem cały materiał. Ile się nakląłem jak się zorientowałem w swojej pomyłce...

Doceniam wysiłek, Snake. Zwłaszcza ten, pozornie zbędny. Nigdy nie wiadomo, co może się przydać.
Robiłeś to jednak w warunkach stresu uczelnianego, później innych form pobierania nauk, ale wciąż bez damoklesowego miecza nad karkiem. Przynajmniej, tak to zrozumiałem, choć mogę.się mylić, bo i tak mogło być, jak u mnie.
Choć przyswoiłem sobie komentarze do Kodeksu postępowania karnego w najważniejszych kategoriach przestępstw, decydować musiałem o zatrzymaniu osoby (które jest przecież pozbawieniem wolności) w każdym przypadku, który nosił według mnie znamiona przestępstwa, a tzw. "wolna stopa" (w tym przedsądowym znaczeniu) zagrażała zniszczeniem dowódów lub ukryciem przedmiotu przestępstwa.
W tzw. drobnych sprawach, policjant zostaje sam, więc odpowiedzialność za pozbawienie wolności staje się sierotą "ze wskazaniem".
Nie wspomnę o UKS, Kodeksie rodzinnym i nieletnich i innych ustawach zawierających przepisy karne dla przekroczeń prawa o znaczeniu występku.
Dostałem kilka razy po łapach od przełożonych, choć sąd oddalił zażalenia na zatrzymanie.
Bo też o samo zatrzymanie nie chodziło, ale o decyzję o przeszukaniu.
Czyli - miałem rację, ale winienem poczekać, aż pan prokurator wypije poranną kawę. Tyle, że wtedy byłoby po ptokach zapewne. A działałem w granicach określonych przepisami.art. 308 § 1 kpk przecież, czyli na "legitymację".
Ten przepis staje się powoli martwy, z przywołanych przeze mnie.względów.
Może to i dobrze, że statystyka policyjna przestała mieć główne znaczenie w ocenie poszczególnych jednostek policji.

Jednym słowem uczyłem się na błędach własnych i cudzych, ale w tzw. "boju"

Eileen, a jak Ci się podoba na studiach? Z tego co pamiętam, to studiujesz informatykę? Wiążesz swoją przyszłą karierę z tym konkretnym kierunkiem?  Trochę zazdroszczę, bo tylu masz facetów do oglądania. Wiem, że istnieje stereotyp informatyka i często widzę ten stereotyp na co dzień, ale z samego założenia przy tak dużej ilości mężczyzn trafiają się też bardzo przystojni i zadbani. Na pierwszym roku miałam część zajęć w budynku, gdzie studiowali informatycy i fizycy. Napatrzyłam się aż miło. Zresztą teraz też na co dzień widuję wielu takich mężczyzn.

Hej:)
EJ ja nie wiem jak to jest. Ja jakoś mało kochliwa jestem. Nie oglądam się za facetami. Nigdy się nie zdarzyło od początku podstawówki do końca studiów żeby mi się któryś kolega z grupy podobał. Znaczy jako koledzy, fajne się gadało. Ale nigdy o żadnym nie pomyślałam, że jest ciacho
A ja się podobno podałam, ale że ja nie należę do otwartych dziewczyn to szybko zniechęcałam do siebie. Ja miałam i mam bardzo określony typ faceta. Jak dla mnie to albo wojskowy albo ostatecznie prawnik. I żaden informatyk, sporowiec, budowlaniec nie wchodzi w grę. Żadne flirty, kawki, kwiaty, walentynki nic, nic. Znaczy ja jeszcze tak, że im się facet bardziej stara, puszcza oczko, komplementy prawi,  to mnie denerwuje.
A mój skarb, od początku był obojętny nie nadskakiwał za to ja wykazywałam się za nas dwoje Obok mnie przeszło obok 1000 facetów, a ja właśnie na tego zapolowałam, ale na śmierć i życie. Ten i żaden inny. Ludzie to żartują ,,ale ty się na niego uwzięłaś'' Teraz widuje mnóstwo facetów, na basenie, na masaż przychodzą, na siłowni, na mieście, w urzędach. Ale jakoś z tych wszystkich których znam, z żadnym bym się na kawę nie umówiła.
Na tego mojego to mam wrażenie, że całe życie czekałam

A ja jakoś nie lubię sobie popatrzeć na mężczyzn. Znaczy na przykład kiedyś przyszli piłkarze na basen jak byłam, no wiadomo wysportowani, zadbani. Ale jakoś w ogóle nie był to dla mnie interesujący widok, nawet o tym nie pomyślałam, że są seksowni. A byli w kąpielówkach. Przy zjeżdżani zrobiło się zbiegowisko kobiet. Zupełnie nie wiem o co ten szum. Faceci jak faceci.
Tak samo jak nigdy nie zauważam i nie zwracam uwagi na to, że jakiś facet się za mną obejrzał. Jak już o basenie mowa. Ja tam chodzę typowo w celach zdrowotno-kondycyjno-sportowych. Zakładam, ze przepłynę tyle i tyle metrów, takim i takim stylem. To jestem skupiona wyłącznie na tym. Robię to solidnie książkowo i nawet jakby obok mnie przypłynął Robert Lewandowski to bym go nie zauważyła. A jak już to wolałabym żeby to była Anna, bo chciałam ją zapytać o kilka czysto zawodowych spraw

Haha "ostatecznie prawnik"
Jak byłam w liceum to mówiłam - albo prawnik, albo lekarz, albo przedsiębiorca
Wyszło mi połączenie prawnika-przedsiębiorcy (bo kancelaria to też działalność gospodarcza).
Ale jak zaczęłam studia to nie myślałam o facetach wcale. Tylko studiach Jakoś samo wyszło
A wcześniej, za młodu, w liceum wzdychałam do syna mojego lekarza - też lekarza, on jest bardzo specyficzny i na ogół nie w moim typie. Na motorze jeździ, ma dziary i włosy takie półdługie, znaczy nie ścięte krótko. Ale facetowi tak to pasuje, jest tak przystojny i tak INTELIGENTNY, że wzdychałam Oczywiście z racji aż tak dużej różnicy wieku nie miało to szans powodzenia

No tak, raczej chodzi najbardziej o sposób bycia, to wtedy fascynuje bardziej.

Nie, ty wiesz lepiej, ja tylko piszę co lepiej oddaje pewną rzeczywistość

No nie istnieje, a każdy "poszkodowany" może tam wnieść skargę, nazywa się to sądem, może orzekać kary i to bolesne. Mówisz, że w razie czego mam się powołać na Konstytucję i olać taki wyrok?

Ależ nie drwię tylko stwierdzam fakt i stan, który sama wprost nazwałaś "bo z tego kasa jest". To nie jest mój wymysł, bo paru mecenasów i radców znam, którzy sporo robią wokół mojego zawodu i oni mnie już dawno wyczulili na to co pisałem. Czyli, że sędzia nie będzie miał na 99% zielonego pojęcia i że tak w skrócie opiszę zalecenia od twoich przyszłych kolegów - musisz dla sądu pisać DUŻYMI DRUKOWANYMI LITERAMI, BO NIC NIE ZROZUMIE, A PO TRZECIEJ STRONIE PRZESTANIE CZYTAĆ I PRZESKOCZY DO WNIOSKÓW KOŃCOWYCH...

O fajnie, jedne pasożyty żyją z przewlekania, a drugie żyją z badania zjawiska przewlekania. Podoba mnie się...

Przypominasz mi, Kammiś, młodego oficera po WSP w Szczytnie, który projektując treść uzasadnienia w postanowieniu o umorzeniu dochodzenia, umieścił w nim szereg zwrotów po łacinie (kursywą oczywiście, czyli zgodnie z zasadami).
Przedmiotem postępowania przygotowawczego była kradzież z włamaniem do piwnicy starszego pana, prostego, słabo wykształconego człowieka pamiętającego czasy Naczelnika.

Chłopak, gdy zapytałem go, czemu miały służyć owe wyrażenia w obcym, prawie martwym dla 99% mieszkańców Ziemi języku odparł, że nie po to się uczył tyle lat, by z tej wiedzy nie korzystać.
Zadałem mu więc drugie pytanie:
Jeśli pokrzywdzony zażali się na postanowienie, o ile sprawy nie zwróci wcześniej prokurator (a były to czasy, gdzie każda pierdoła musiała otrzymać prokuratorską sygnaturę Ds., niezwłocznie po wydaniu postanowienia o wszczęciu dochodenia), bo nic nie zrozumiał?
Na to pytanie oficer nie był już w stanie udzielić odpowiedzi.
A zwroty do uzupełnienia lub poprawienia postanowienia, a tym bardziej zażalenia uwzględnione, rzutowały na ocenę jednostki.

A ty, Kamilko, studiujesz dopiero.

Faceci różni. Nie wiem. XD Tzn. ja mam tak, że mogę stwierdzić "no ładny/przystojny/niezły/jakiś tam", ale to dalej nie wzbudza we mnie żadnych emocji. :s
A studia okej. Dużo matematyki, zwłaszcza na początku, ale zawsze ją lubiłam, więc mi nie przeszkadza. Nie wiem, czy wiążę z tym przyszłość. To po prostu w miarę interesująca mnie i przynosząca dochody alternatywa. Znaczy, jak nie zostanę sóawnom pisarkom, nie? No dobra, sama pisarka, bez sławy, też by mi pasowała. No i generalnie na plus jest to, że hmm... łatwo pracować w domu. Czy to jako freelancer łapiący zlecenia, czy po założeniu firmy. Mam znajomego (w sumie to bardziej moja mama ma :s), który po licencjacie pracuje na etacie, ale ma też własną firmę, a zleceń tyle, że jak się go na siłę nie wyciągnie z domu, to będzie miał co robić cały czas - sam zaczął ograniczać ilość, żeby mieć czas na wychodzenie z domu.

Mi by informatyk pasował. Ostatnio z tym znajomym mamy (9 lat starszy ode mnie) i ich koleżanką (ee... ze 30 lat starsza ode mnie) byłam dwa razy na wycieczce. To przynajmniej miałam o czym z nim rozmawiać.

Niestety jest odwrotnie, oni chadzają do mnie albo ich klienci Przychodzą i mówią, słuchaj taka i taka sprawa, strona wniosła zażalenie albo odwołanie. Weź to rozbierz i przygotuj odpowiedź kancelarii, bo oni sobie z tym nie poradzą. Przy czym pal licho kiedy chodzi faktycznie o meandry zawodu, którego absolutnie nie muszą znać. Problem w tym, że te kancelarie nie mają zielonego pojęcia o całej stercie ustaw i rozporządzeń. Za to masz rację, są w stanie znaleźć uchybienie formalne. Świetnie jak na tyle lat ponoć trudnych studiów. Najlepsze jest to, że taka kancelaria bierze ten przygotowany materiał, który idzie dalej, czasem trafia też do sądu, który też nie ma zielonego pojęcia o tej stercie ustaw i rozporządzeń. Dlatego dawno temu pewien klient wytłumaczył mi jak przygotowywać te materiały - pisz jak dla idioty...

Super, to pewnie jesteś wyjątkiem wśród prawników albo ten formalizm traktujecie poważnie tylko w bardzo wąskim zakresie, który was interesuje. Mam w zanadrzu kilka anegdot jak się stawiało do pionu prawników, których formalizm kończył się z chwilą wkraczania na ziemię im nieznaną. Jedna pani mecenas na kilku rozprawach z rzędu nie mogła ogarnąć różnicy między...., a nie ważne, poza tym nie wiadomo kto to czyta Niech ci wystarczy wyobrażenie, że jesteś radcą prawnym, adwokatem albo co gorzej zaledwie aplikantem, a ktoś cię oskarża o przekroczenie uprawnień prokuratora i uparcie nazywa per pani prokurator... Na dodatek sąd który się temu przysłuchuje również nie widzi różnicy między tym czy jesteś adwokatem czy prokuratorem, a wręcz zapyta zdziwiony - a to jakaś różnica?

A preparowanie dowodów i zeznań, to pod którą podpada Ale ja w wymienionych przeze mnie powyżej działaniach jestem od prawdy obiektywnej, a dalej to już się bawią spece od prawdy formalnej

Hej!
Podzielę się z Wami dziewczyny moimi przemyśleniami.
Dziś po pracy byłam umówiona z facetem na zakupy. Znaczy się na jego zakupy. Bo to wygląda tak, że dla mojego to te zakupy wcale nie są przyjemnością Kupuje bo musi. I przymierza bo musi. Ja to lubię po galerii przejść zobaczyć co nowego. A on to tylko to co trzeba. Więc na zakupy swoje chodzę sama. A z nim to tylko do męskich sklepów. Więc poszliśmy wybrał sobie nowe rzeczy, trochę sam trochę mu pomogłam i on już gotowy idzie do domu Więc poszliśmy na kawę i ciastko, a potem on sobie już poszedł do domu, a ja zaczęłam buszować za swoimi ciuchami.

Wiecie jaka naszła mnie refleksja, że jestem cholerną szczęściarą. Łażę sobie po galerii, mam własną kasę, jeżeli mi się coś spodoba to sobie kupię za SWOJE pieniądze, nikt mnie z tego nie rozliczy, nikt nie wypomni, nie muszę żebrać o kasę na nowe ciuchy u faceta, nie muszę kombinować i ukrywać ile wydałam. Nie jestem dla nikogo ciężarem bo to są MOJE zarobienie pieniądze. Nie męczę faceta ani nikogo sobą. Że ja łazę po sklepach a ktoś się nudzi i niecierpliwie czeka Mam dowolny limit czasu. Nikt mnie nie pogania, dzieci mi w domu nie płaczą. Mam dowolny limit na karcie i nie muszę wybierać czy kupić sobie czy dziecku. Chociaż co prawda ja to trochę zbyt oszczędna jestem i nie wydaje na siebie majątku ubieram się w sieciówkach, i jak wiele osób czekam na przeceny. Ale po prostu to wielka radość być zupełnie niezależnym finansowo. Wiecie, że płacenie za siebie sprawia mi przyjemność

Ja mam podobnie. NIGDY nie pozwolilabym sobie byc na utrzymaniu mezczyzny. Wolalabym harowac nawet na 2 etaty gdziekolwiek. Dla mnie to ponizej godnosci kobiety.
Jedyny mezczyzna ktory moze za mnie placic to OJCIEC i DZIADEK poki sie ksztalce. Nie moj partner (niech juz bedzie ).
Mnie chcial facet przekupic (i to tak typowo przekupic, nie ze prezent) sukienka z Max Mary. Spodziewal sie chyba radosci, uslyszal: "Wal sie". I dalej sobie poszlam sama, zostawilam go w tyle. Kiecke kupilam w Orsayu, ale z zachowaniem godnosci a nie jak jakas sprzedajna panna.
Tak samo, na utrzymanie dostaje od ojca, na ciuchy w sumie tez, bo daje mi wiecej niz mi trzeba na jedzenie, paliwo, kota itd. Ale mam tez swoje stypendium. I jak mi sie podoba jechac z kolega w gory na weekend to pakuje manatki i jade, nikogo nie pytam. Nie po to mam stypendia zeby mi ktos mowil co mam robic.
Z niczego sie nie musze i nie zamierzam mu tlumaczyc i to jest dla mnie najwazniejsze.

Kammiś, mam dokładnie tak samo. Nie mam nic przeciwko, jak zapłaci za mnie ktoś z rodziny. W sprawach drobniejszych, typu wyjście gdzieś, mogłyby zapłacić za mnie dwie przyjaciółki. I przyjaciel (ale to gej ). Natomiast mnie po prostu irytuje, kiedy facet próbuje za mnie płacić. I mam tak od - ja wiem? - gimnazjum przynajmniej. Wiem, że to może głupio wyglądać, więc w ramach resocjalizacji zagryzam czasem zęby i pozwolę zapłacić za piwo/drinka/bilard/kawę. Ale za nic więcej na razie się nie udało. WKURZA MNIE TO. xD

No i mam też to, o czym mówi Ludmiłaa. Ja może niespecjalnie lubię marsz po galeriach, ale od czasu do czasu zajrzeć lubię. I wtedy właśnie bardzo sobie cenię świadomość, że jak coś mi się spodoba, to mogę po prostu wejść i kupić. Bez specjalnego zastanawiania się, czy to mi na pewno potrzebne (no bo jak niepotrzebne, to co? I tak fajne ), czy mi na coś nie zabraknie, czy nie powinnam kupić czegoś dziecku/dzieciom, co na to facet, czy mi da/pozwoli itp. Nie chodzi o to, żebym była specjalnie rozrzutna, bo mi się rzadko coś podoba, poza tym akurat pod względem ciuchów i butów mam tak, że mi obojętne, czy "markowe", czy nie. Tzn. adidasy staram się kupować lepsze, ale to też raczej dlatego, że z jednej takiej firmy mi się podobają. A reszta - bluzka może być za 150 zł, a może za 15 zł. Jak ładna, to cieszy tak samo. A przy tej drugiej nie muszę się nawet zastanawiać nad jakością - bo przy takiej cenie, jak się rozwali, nie szkoda. Więc nie zawsze wydam miliony , ale chodzi o sam fakt - że mogę. Nie muszę nikogo pytać, prosić, przejmować się reakcją.

Mi też się taki układ podoba. Jedyny, w którym nie ma miejsca na kłótnię/spory o pieniądze. Nawet jak się razem mieszka, to można ustalić jakąś kwotę, którą się będzie przelewało na wspólne konto i która będzie tylko na np. wspólne rachunki (albo dzieci, jak ktoś ma).

Nie wyobrażam sobie wspólnych pieniędzy z facetem z wielu powodów. Nigdy nie zamierzałabym się tłumaczyć z tego, co robię ze swoimi pieniędzmi, na co wydaję ani słuchać "dobrych rad". Ja mam np. na koncie odłożoną pewną kwotę, która jest nie do ruszenia w normalnych sytuacjach - to moja gwarancja, że w razie czego będę miała za co wyleczyć kota czy zrobić coś innego (np. na początku wakacji musiałam kupić z tego laptop) bez rozwiązywania polisy. I tych pieniędzy nie dałabym nikomu ruszyć nawet palcem, więc tym bardziej wspólna kasa z facetem do bezsens w moim przypadku. Bo za dużo jest decyzji/spraw, w których nie pójdę na kompromis i nie dam sobie niczego powiedzieć.

To jest co innego.
Mi chodzilo o kobiety ktore nie maja na NIC. Nie wyobrazam sobie tego, przeciez one nawet nie mialyby kasy na glupie podpaski i mydlo jakby im facet nie dal. Dla mnie to tragedia. W dodatku spowodowana na wlasne zyczenie danej kobiety (wylaczajac choroby i niezdolnosc do pracy).

Hmm no tak, po części to rozumiem. Chociaż to zależy od umowy między małżonkami. Znam związki, gdzie kobieta nie pracuje, a mimo tego nie ma niczego wydzielanego, tylko pieniądze są wspólne. I nie ma kłótni. A znam też związki pseudopartnerskie z oddzielnymi kontami, które kłócą się o pieniądze prawie codziennie. Moim zdaniem to bardziej zależy od ludzi, a nie od kont, pieniędzy i podziału. Tylko obiektywny fakt jest taki, że w opisanym przez Ciebie układzie kobieta bardzo dużo ryzykuje. To już musi być jej świadoma i przemyślana decyzja, bo to ona poniesie ewentualne konsekwencje.

Eileen, bo jesteśmy trochę na innych etapach. Ja już jestem tak długo niezależna od rodziców, że głupio byłoby mi się do nich zwrócić w razie kłopotów finansowych i być na ich utrzymaniu. Bez namysłu poprosiłabym partnera, bo z mojej perspektywy to on jest teraz najbliższą rodziną, bliższą niż moi rodzice. I mam już poczucie, że jego pieniądze są też moimi pieniędzmi, tak samo jak moje są jego. Gdyby któremuś z nas coś się stało, to wszystkie mieszkania i pieniądze dostaje ta druga osoba. Etap z rodzicami jest już dla mnie zamknięty. Choć gdybym znała kogoś rok czy dwa, to musiałabym przełknąć dumę i poprosiłabym rodziców. Chociaż nie, wtedy zwróciłabym się do przyjaciół.

A co do traktowania jako prezent, to oczywiście też tak sądzę. Nie mam takiego podejścia, że ludziom w związku należy się cokolwiek. No poza szacunkiem i respektowaniem ustaleń poczynionych na początku. Każda kupiona mi rzecz to dla mnie prezent i nie uważam, że mi się ona należy. Ja mam do tego luźne podejście właśnie przez to, że sama kupuję innym dużo prezentów. Gdybym tego nie robiła i tylko brała, to tak - byłabym wielkim pasożytem.

Rozumiem o co Ci chodzi, ale dla mnie to nie jest racjonalne. Ot, taka dziwna moda, że teraz wypada na siłę być samodzielnym i niezależnym i broń boże nie można brać od nikogo pieniędzy. A najlepiej to pracować od 19 roku życia, żeby od rodziców też nie brać. Tzn. nie mówię tego personalnie do Ciebie, tylko tak sobie zauważam. Dla wielu osób pieniądze to jakiś dziwny temat tabu. Można robić z facetem różne świństwa w łóżku, ale wziąć od niego pieniądze? Absolutnie. Chciałam też zauważyć, że idąc takim tokiem rozumowania, to zawsze będąc w związku zawdzięcza się coś partnerowi, np. podwiezienie do pracy, zrobienie obiadu, pocieszenie gdy jest się smutną itp. I znowu nie piszę tu o Tobie, Eileen, tylko o dziewczynach które znam. One sądzą, że można traktować mężczyznę jako emocjonalny tampon (powinien wysłuchać, pocieszyć, najlepiej wszystko w odpowiednich słowach, bo inaczej jest nieczuły), ale już wzięcie od niego pieniędzy jest jakieś super obraźliwe. Mnie to po prostu śmieszy takie podkreślanie samodzielności na siłę. Najczęściej to jedna wielka fikcja. Może te dziewczyny czują się zbyt zależne od faceta w sferze emocjonalnej, więc same sobie wkręcają, że skoro są niezależne finansowo, to już są niezależne tak ogólnie. A guzik prawda. Zresztą jeśli ktoś chce 100% niezależności, to związki nie są dla niego. Dla mnie żadna skrajność nie jest dobra: ani przesadne uwieszenie finansowe na facecie, ani pretensjonalne wydzielanie na "moje" i "twoje". Gdyby mój partner jakimś cudem stracił pracę i nie mógł jej znaleźć, to zerwałabym z nim, jeśli pieniądze na życie pożyczałby od rodziców. Albo traktuje mnie poważnie, albo niech wraca do mamusi.

Zresztą ja nie bardzo umiem to sobie wyobrazić w praktyce. Jeśli kobieta zarabia powiedzmy 5 tys., a mężczyzna 30 tys., to ona nie kupi z nim nigdy domu? No bo przecież nie stać jej na połowę, więc gdyby widniała jako współwłaściciel, to zawdzięczałaby coś partnerowi. Jeśli korzystałaby ze wszystkich przedmiotów materialnych, które nabył mąż, to również by mu zawdzięczała. Bez sensu.

Cslady, ale chodzi o to, że jeśli ja oczekuję wsparcia emocjonalnego, to z mojej strony facet może liczyć na to samo. I tak z każdą inną rzeczą. Natomiast jeśli potrzebuję od niego pieniędzy, to on na pieniądze ode mnie liczyć nie może. Nie ma partnerstwa.

Kammiś, zgadzam się z tym. Jedna moja ciotka tak ma. Kiedyś mojej mamie oznajmiła, że właśnie jak ona zajmuje się domem i dzieckiem, to powinna dostawać za to pensję, bo to też praca. Moja mama na to, że ona i pracuje, i zajmuje się dwójką dzieci, więc chce drugą pensję w takim razie. Mi tam nie przeszkadza, że ona się tak umówiła z mężem - jej sprawa. Przeszkadzają mi natomiast brednie - bo inaczej tego nie umiem nazwać - że jej praca w domu jest no... tym samym, co normalny etat innych. Idiotyzm, bo te kobiety, o ile nie mają gosposi/niani/kucharki/kij wie kogo, wracają na jej "etat" po pracy. I też się wywiązują. Co więcej, mam wrażenie, że zazwyczaj wychodzi im to no... lżej. Bo to właśnie od niepracujących słyszę najczęściej, ile i jakiej ciężkiej pracy jest do zrobienia w domu. Od pracujących prawie nigdy, bo dla nich to normalne, że trzeba właśnie zrobić coś do jedzenia czy ogarnąć mieszkanie. Nie doszukują się na siłę w każdym swoim działaniu pracy, bo nie mają potrzeby udowadniania swojej wartości.

Dokladnie!
Mam to samo.
Nie musze podkreslac ze dzisiaj czy wczoraj czy kiedys tak podlalam kwiatki, umylam okna, odkurzylam, zrobilam pranie czy ugotowalam pierogi mrozone na obiad
Realizuje sie na studiach i w pracy, a nie idac z workiem ze smieciami czy scierajac kurze i nie bede uznawac tego za realizacje w zadnym wypadku. A za prace tylko wtedy jesli ktos ma umowe i otrzymuje za to wynagrodzenie. A nie w domu na potrzeby wlasne.

Ludmiła - w Twojej sytuacji, to oczywistym jest, że nie macie wspólnego konta. Nie jesteście małżeństwem, nie mieszkacie razem.
Mnie zdecydowanie najbliżej do poglądów Cslady. Prezentuje zrównoważone i dojrzałe poglądy.
U mnie kasa jest wspólna. Mamy nawzajem dostęp do naszych kont. Trudno mi sobie wyobrazić pożyczanie (?) pieniędzy w związku.

Zrównać się nie da, jednak zdecydowanie kobiety niepracujące wykonują więcej prac domowych niż te, które pracują.
Zresztą, czy o to chodzi? O porównywanie? Praca wykonywana przez kobiety w domu jest pracą.
Potocznie rzecz ujmując można stwierdzić, że kobieta pracująca, pracuje na dwa etaty

Dlaczego KOBIETA?
Mezczyzna rowniez. W normalnych zdrowych zwiazkach jest podzial obowiazkow.
W takim razie mezczyzna rowniez pracuje na 2 etaty.

Naprawdę więcej? Tzn. ze mną nie ma co porównywać, bo ja nawet jakbym nie pracowała, to w domu bym robiła minimum (przejść przez pokój bez wypadków, upolować coś, znaleźć czysty ciuch w szafie, ewentualnie na krześle ), więc u mnie to nie wynika z pracy/niepracowania. Ale np. moja mama ma no... zapędy na bycie pedantką (po babci ), więc mimo że nie przesadza ze sprzątaniem jak babcia właśnie, to nadal dom wygląda tak, że można jeść z podłogi - a w domu mieszka jeszcze nastolatek i kotka. Nie umiem sobie więc wyobrazić, co miałaby robić więcej, bo nigdy nic nie "zalega". Znaczy, nie wiem, podłogi myć codziennie, zamiast co kilka dni? Prać wszystkie ubrania i firany codziennie, żeby codziennie była sterta rzeczy do prasowania? Codziennie myć okna? Przecież poza myciem, odkładaniem naczyń, gotowaniem, hm... praniem?, ogarnięciem kuwety i może czymś jeszcze, większość rzeczy robi się co parę dni, no chociaż co 2-3, NIE Z LENISTWA, a dlatego, że nie potrzeba częściej. Bo nie uwierzę, że ktoś tyle syfi, że trzeba codziennie całe mieszkanie odkurzać albo codziennie ścierać kurze z wszystkich mebli. Wszystko się da spokojnie zrobić po pracy, raz wyjdzie dłużej, raz krócej, ale nie zgadzam się z tym, że kobiety pracujące robią mniej. Chyba że niepracujące szukają zajęć na siłę. Albo chyba że ktoś mnie oświeci, co więcej te niepracujące robią, to sobie porównam do jakiejś pracującej znajomej osoby.