Nie żyję byle jak! - Netkobiety.pl

Nie, no jasne, jak mi się zdarzy iść po pracy (choć rzadko, bo wolę rano), to makijaż mam i tylko staram się ignorować jego powolne spływanie Ale tak normalnie rano wstaję, jem małe śniadanie (zwykle jogurt z jakimiś płatkami albo banana) i idę prosto ćwiczyć. Prysznic biorę na siłowni, po treningu i tam też robię makijaż, co by w pracy gołym pyszczkiem nie świecić.

Bardziej mi chodziło o to, że widuję takie panny, które chyba specjalnie się na tą siłownię malują. Jest to dla mnie źródło bezdennego zdziwienia

Jednym słowem, nie uważasz swego "faceta" za partnera i tym samym staje się "jednym z wielu", skoro "partner" brzmi zbyt poważnie, a "konkubent" pejoratywnie, bo zbyt blisko znaczenia tego słowa w części ogólnej (w dziale "Wyjaśnienie wyrażeń ustawowych") akurat,  Kodeksu karnego?

Przyjmuję, że jesteś bardzo młoda jeszcze i Twoje obecne życie to tylko pewien etap, w którym mężczyzna przez Ciebie opisany jest w sumie jednak,  ważny dla Ciebie. Czy nie zasługuje na wyróżnienie spośród "facetów"?

Choć często na forum piszę o Misiu jako o moim partnerze (bo trudno faceta pod 50tkę nazwać "chłopakiem"), to w realu zwykle mówię o nim z imienia. Partner czy konkubent kojarzy się faktycznie jakoś...klinicznie. "Facet" za to ma przynajmniej taki neutralny wydźwięk. Nie wiem o co Excop się czepia.

O tę właśnie neutralność. I nie chodzi o Kamilkę przecież, a o to nieszczęsne nazewnictwo, tak powszechne obecnie.

Rzeczywiście, stary piernik ze mnie i czepiam się pierdół.

Moja kobita nie ćwiczyła żadnej Chodakowskiej, Lewandowskiej, Mel B, C, ani Z. Kiedy chciała, to zrzucała i 20 kg po ciąży. A żre te słodycze i żre, dla dobra dzieci Co dzieci dostaną czekoladę od kogoś, to mamusia pierwsza zjada. Browarek ze mną wypija, a bez problemu utrzymuje te 57-58 kg przy swoich 170 cm. Po prostu ćwiczy godzinkę dziennie. Dla mnie jej waga, to i tak już za mało, bo przy takiej niestety już z cycków jej spada Ze 3 miesiące temu odbiło jej i doszła do 55 i powiedziałem, że nie będę spał z kościotrupem

Snake: Moja znajoma z pracy zamówiła DVD (czy coś w tym rodzaju) tej pani Chodakowskiej, choć wcale nie jest gruba. Nawet nie jest przy kości. Co te media robią z tymi kobietami?

Excop: Co do określenia "facet", to zgadzam się z Tobą. To jest taki jeden z wielu, pospolity. Mnie się to określenie kojarzy też z takim panem, który chodzi w skórzanych kurtkach (ale nie ramoneskach), mający wąsy i palący papierosy. Tacy faceci występowali chyba w latach 80. Żyłem trochę w PRL-u, ale nic z tego nie pamiętam. Pamiętam za to doskonale, że w latach 90. tacy panowie jeszcze się pojawiali.

Tak poza tym, to ładnie piszesz i nie od dzisiaj to zauważyłem. Powiedz mi, czy sam przywiązujesz dużą wagę do poprawnej pisowni (od zawsze), czy wypracowałeś to na przestrzeni lat? Domyślam się, że Twój rocznik i bliskie Twojemu były lepiej edukowane pod tym względem.

To akurat fakt. Ja mam 158 cm, ważę teraz 59 kg i wcale gruba nie jestem. Mam po prostu dobrze rozwinięte mięśnie, szczególnie w barkach i plecach. Cwiczę praktycznie codziennie godzinę, ale w większości są to ćwiczenia siłowe, rozwijające muskulaturę- no bo lubię.

Trudno powiedzieć, skąd to się bierze. U mnie, jak sądzę, było to plonem czytelnictwa. Pochłaniałem książki, najpierw te, dla dzieci. Później Szklarskiego i Nienackiego, Niziurskiego, Bahdaja, Ożogowską i Morcinka. O Karolu May'u, Londonie, powieściach Cooper'a, czy Waltera Scott'a nie wspomnę.
I tak już zostało, że staram się korzystać z tego wszystkiego, od zawsze.

Pojechał kolega klasyką Ja to wciąż trzymam i co jakiś czas sobie odświeżam

Ja zaś zaczęłam uwielbiać książki odkąd przeczytałam "Dzieci z Bullerbyn" Potem czytałam różne dziecięce/młodzieżowe książki, serię z "Martynką", książki z serii "Opowieści z Narnii", potem dziecięce/młodzieżowe thrillery (no bo już wtedy zaczęłam je lubić, no i nadal bardzo lubię, także horrory). No i teraz dużo czytam, głównie to co lubię właśnie.

Dobranoc.

To masz, jak mój bratanek, od jednego z moich młodszych braci. Ma ścisły umysł, zdolny matematyk i z literatury czyta prawie wyłącznie leksykony, atlasy i encyklopedie. Beletrystyka nie dla niego.

Jako typ ze średnim wykształceniem, nie powinienem zabierać głosu może, ale rzecz tyczy problemu  pod tytułem:  "Co dalej?",  a to problem uniwersalny.

Jestem sceptycznie nastawiony do kształcenia się w czymkolwiek, co nie odpowiada zainteresowaniom lub nie stwarza perspektyw awansu zawodowego w już obranym zawodzie.
Nie chodzi mi o zbędność posiadanie papieru, a o czas poświęcony takiemu działaniu oraz naturalne "rozwadnianie" wiedzy ku  pobieżnej ogólności, zamiast intensyfikacji  pracy umysłu dla dopełnienia wiadomości i nabraniu doświadczenia w tym najważniejszym kierunku.

Chodzi mi tylko o doktorat związany z moim wykształceniem. Nie mówię o każdym kierunku, bo nie wiem jak jest wszędzie. Jeśli miałabym tylko przetwarzać jakąś treść i ją interpretować, to nawet jeśli moja interpretacja byłaby ciekawa, wnikliwa i kilku profesorów chętnie by ją przeczytało, to dla mnie rzecz bzdurna, bo nie zmienia niczego w świecie. Ja muszę coś wytwarzać i coś zmieniać. Przestało mnie bawić pisanie artykułów i teoretyzowanie. Tzn. czasami coś sobie napiszę, bo raz na jakiś czas dla odmiany przyjemnie jest to zrobić. Jednak na co dzień to nie dla mnie. Także z mojej perspektywy są bzdurne, a nie że ogólnie. Jeśli ktoś chce się rozwijać w ten sposób, no to fajnie. Nie rozumiem jednak zadzierania nosa z powodu posiadania tytułu doktora, bo to naprawdę nie jest wielka filozofia (mówię o humanistycznych kierunkach), więc nawet z czystego snobizmu by mi się nie chciało robić. Kiedyś miałam plany, by zrobić doktorat. Prawie do tego doszło, ale potem zrezygnowałam. Musiałam robić referaty i prezentować je na konferencjach, więc bywałam na nich bardzo często. Słuchałam tego, jak profesorzy się kłócą o różne teorie i zaczęłam się zastanawiać co ja tam robię. Bo zamiast polemizować z kimś o wyższości jednej teorii nad drugą, mogę zrobić coś fajnego i pożytecznego. Teraz oczywiście też czytam dużo rzeczy związanych z moim wykształceniem, ale tak dla przyjemności, a nie po to, by deliberować o tym godzinami i nadymać się przy okazji.

Co kto lubi.

No nie bardzo. Tzn. nie twierdzę, że nigdy nie zrobię, bo może faktycznie znajdę coś dla siebie. Mówię tylko o znanych mi kierunkach. Na razie nie wyobrażam sobie, by zrobić doktorat z przedmiotów ścisłych, bo nie wymiatam na tyle, by czuć się pewnie. Mój kolega robi doktorat z fizyki i nie rozumiem nawet 30% tego, o czym mówi, a intensywnie nadrabiam zaległości. Niestety nie zmienię swojego życia w 3-4 lata, kiedy pozostałe 22 lata przebimbałam ucząc się języków, czytając literaturę piękną itp. Właściwie przez te 22 lata sądziłam, że zainteresowania humanistyczne zupełnie mnie satysfakcjonują, a potem... znudziło mi się zajmowanie tym zawodowo. Wolę hobbystycznie. Moim nadrzędnym celem jest założenie fundacji, a do tego humanistyczne doktoraty raczej mi się nie przydadzą i niczego dla mnie nie zrobią. Tak jeszcze bardziej odległym marzenio-celem byłoby założenie własnego schroniska dla zwierząt. Nie wiem czy to wszystko się uda, ale patrząc na moje cele z mojej perspektywy, doktorat jest zwykłą stratą czasu i właśnie o to chodziło mi z tą "bzdurą".

Z takich czysto humanistycznych kierunków myślałam najpierw o doktoracie z językoznawstwa. Jednak to byłoby tak zupełnie hobbystycznie, bo może i takie dogłębne studiowanie ułatwiłoby mi naukę kolejnych języków (ale też lepsze zrozumienie tych znanych), ale jednak nie przybliżyłoby mnie to osiągnięcia celów. Właśnie z tych powodów, które wymieniłaś, zdecydowałam się nie tracić kolejnych lat życia. Jeśli ktoś chce robić karierę naukową, to pewnie, że zupełnie inna sprawa.

To nie jest tak, że nie wiem czego chcę. Najchętniej chciałabym kilku różnych rzeczy, ale nie da się ich mieć w tym samym czasie, więc trzeba coś wybrać. Nie wiem co będę robiła za 5 lat i dobrze mi z tą świadomością. Wiem, że ludzie zwykle planują takie rzeczy i do czegoś dążą, ale mnie podoba się rozwijanie i robienie różnych rzeczy. Fakt, mam dość ścisły cel związany z tą fundacją, ale nie planuję, by to było moje jedyne zajęcie, choć na pewno będzie najbardziej absorbujące. Nie jest jednak tak, że czegoś szukam i nie mogę znaleźć, bo jestem w 90% zadowolona ze swojego aktualnego zajęcia, tylko już powoli dochodzę do wniosku, że czas na coś nowego, bo jest zbyt duża stabilność, a ja muszę czuć, że żyję.

A co do dyplomów, to na nich mi nie zależy. Gdybym się zdecydowała na studia MBA, to wiem dobrze, że ten dyplom będzie sobie leżał w szufladzie. Nie planuję pracy w korporacjach, gdzie faktycznie mogłabym się czymś takim pochwalić. Bardziej chodzi mi właśnie o to doświadczenie, które mogę tam zdobyć, a ono na pewno przyda mi się, gdy będę w przyszłości prowadzić cokolwiek. Tylko nie wiem, czy te umiejętności są warte aż tyle czasu i przede wszystkim pieniędzy. Muszę to dobrze przemyśleć.

A mnie się "partner" podoba, choć może bardziej z konieczności. "Facet" jakoś gorzej mi brzmi, choć to rzeczywiście jest kwestia indywidualnych odczuć. Mogłabym jeszcze mówić "narzeczony", ale jakoś źle mi się kojarzy, gdy obserwuję masowe zaręczanie się, a potem częste zrywanie zaręczyn. Normalnie mówię o partnerze po imieniu, to tylko forum wymusza takie nazewnictwo.

Oczywiście masz rację. Na początku tak to właśnie u mnie działało, a że nie lubię robić czegoś byle jak, to w efekcie spałam po 4-5 h dziennie. Czasami nawet mniej. Udało mi się tak pociągnąć nieco ponad rok, a potem brak snu wyraźnie mi nie służył, a poza tym nie mogłabym określić siebie z tamtego okresu jako w pełni szczęśliwej osoby. Fakt, to wszystko sprawiało mi przyjemność, ale taki kierat jednak mnie nie uszczęśliwił w takim najgłębszym sensie. O tym dowiedziałam się dopiero z perspektywy czasu. Teraz narzuciłam sobie ostry rygor, by się nie rozdrabniać za bardzo i jestem w pełni szczęśliwa, nawet przy tej świadomości, że z czegoś musiałam zrezygnować. Czasami mam jakieś lekkie poczucie niedosytu, ale to chyba w pełni normalne. Gdybym czuła "dosyt", to by oznaczało, że w zasadzie już nie ma żadnego szczytu do zdobycia.

Excop, jestem calkowicie tego samego zdania. Dla mnie facet to rownie "eleganckie" okreslenie jak baba. Jesli juz nie podoba sie komus slowo partner, to chyba mozna napisac "moj mezczyzna" czy moj ukochany, moj przyjaciel czy jakis kryptonim mu wymyslec.

Dla mnie facet, to taki gosciu spod budki z piwem, taki, co to sie do niego wola: e, facet, masz dwa zeta na flaszkie? Zreszta o swoim partnerze, ukochanym, towarzyszu zycia tez nie pisze na forum per facet. Ma swoj pseudonim zrtystyczny i tak go tu przedstawiam.

Miski i zabki moga byc, ale raczej w zaciszu czterech wlasnych scian. O ile kobiecie od takiej zabki nawet w towarzystwie nie ubedzie, o tyle 100% mezczyznie misiowanie moze troszke "zaszkodzic":)

Moja kobieta jak zacząłem do niej mówić "ukochana" ubzdurała sobie, że ją zdradzam albo właśnie planuję zdradę....

Mówiłem ale może nie chciała zauważać Kurdę już człowiek nie może zacząć doceniać małżonki... Naprawdę, koleżanki jej mówią, że coś tu śmierdzi...

No co ty? Przecież to jutro małżonka przeczyta więc jak może śmierdzieć Niestety jestem wzorem cnót wierności wszelakich więc będę klął na łożu śmierci, że jedną tą sobie wziąłem... Cóż poradzić...

Mnie się podoba "moja kobieta". Na pewno dużo lepsza od wszelkich Żabek, Króliczków itp.

Do północy możesz edytować, kasując post. Ot, tak na wszelki wypadek, Snake.

Żartowałem, oczywiście.

Choć różnica gatunkowa jest widoczna na pierwszy rzut oka, niekiedy zdarza się, że udowodnienie, iż nie jest się wielbłądem, to problem nie lada.

Pewnie, że zależy. Od pierwszej klasy liceum "przylgnęło" do mnie pewne przezwisko, które jest może nie tyle słodkie, co słodko-wyzywające. Teraz wszyscy znajomi tak na mnie mówią i partner również, więc nie ma potrzeby, by wymyślał jakieś czulsze określenia. Dodaje po prostu zaimek dzierżawczy. Już się do tego przyzwyczaiłam, ale kiedy moi znajomi na porządku dziennym mówią tak do mnie przy ludziach, to zawsze się zawstydzam, bo wszyscy zwracają na to uwagę. Może to i zabawne, bo kilku moich znajomych przyznało, że czasami musieli się zastanowić jak mam na imię, gdyż z bliskich mi osób prawie nikt nie mówi do mnie po imieniu. Swoje imię słyszę właściwie tylko w pracy i w jakichś kontaktach oficjalnych. No dobra, może rodzice używają zdrobniałej wersji mojego imienia.

Nie "kocica", ale właśnie coś w tym stylu. Też lubię określenie "kochanie" i czasami tak mówię. Przypomniało mi się, że jeszcze często pieszczotliwie mówią do mnie "Szuszu" od francuskiego słowa "chouchou", które oznacza ulubieńca, pieszczoszka. To z kolei wymyśliła moja przyjaciółka. Szuszu może być, podobają mi się szeleszczące słowa.

A co sądzicie o określeniu "towarzysz życia"? Na niektórych forach modne jest pisanie w skrócie "TŻ". Długa wersja ładnie brzmi. Gdybym miała oficjalnie przedstawić komuś partnera, to użyłabym takiego określenia, ewentualnie ten nieszczęsny "narzeczony".

Może i racja. Teraz jak się nad tym zastanawiam, to też dziwnie mi brzmi. Na szczęście nie zanosi mi się na oficjalne przedstawianie partnera, a znajomym przedstawiam go póki co po imieniu. Za kilka miesięcy i tak problem mi zniknie. Zauważyłam, że w mojej wewnętrznej narracji i tak określam go już jako męża. Czasami łapię się na tym, że już chcę tak powiedzieć na głos i muszę gryźć się w język.

Skąd wytrzasnęłyście tego "towarzysza życia"?

Cześć, oto mój towarzysz życia
Nie no, nie mogłabym

No właśnie mnie też.
Nie odpoczęłam, niestety, a mam jeszcze sporo do zrobienia.
To znaczy nie że jestem zmęczona jak po sesji, tylko nie odpoczęłam tak no... tak totalnie. Nie wiem jak to opisać.
No ale jak zrobię co mam zrobić to planuję cały tydzień robienia tylko to na co mam ochotę, mam nadzieję że naładuję baterie przed rokiem akademickim.
No i to co obiecuję sobie co roku - w przyszłe wakacje będę tylko odpoczywać

Ale 3 miesiące wolnego to chyba nie dla mnie. Lepsze są dla mnie ferie - wtedy odpoczywam. Znaczy nie szukam zajęcia na siłę. Zazwyczaj mam tego prawie miesiac, bo zdaję w przedterminach - teraz też zamierzam.
tak samo odpoczywałam w lipcu, a potem już chciałam się wziąć za robotę.
Główkuję czy jak mocno się zepnę to dam radę pozdawać wszystko przed świętami - znaczy egzaminy. Na obu kierunkach będę mieć tylko 4 egzaminy, więc co to jest. Plus jedna różnica (bo miałam ten przedmiot wcześniej, ale nie było jednego rozdziału i takie tam pierdoły). No i plus dwa zaliczenia (forma egzaminu oczywiście, tylko że niewpisane jako egzamin w sesji). Plus 3 kolokwia (przedmioty roczne, w 1 semestrze nie ma egzaminu).
No i te 4 egzaminy i różnicę chciałabym mieć z głowy do świąt
Nie wiem, jakoś wolę mieć wszystko szybciej załatwione. Daje mi to gwarancję takiego spokoju...

Chyba rozumiem, co masz na myśli. Jeśli sobie założysz, że chcesz pozaliczać przed świętami, to na pewno dasz radę.

Ja chyba odczuwam skutki uboczne "życia nie byle jak". Czasami jestem za bardzo naiwna, bo zdarza mi się wierzyć, że naprawdę mogę coś zmienić, gdy się odpowiednio postaram.

Ja też.
Co roku robię zbiórkę dla schroniska, w tym roku chcę to rozszerzyć na 2 miejscowości (do tej pory robiłam tylko w jednej - rodzinnej, w tym chcę zrobić też w "siedzibie" powiatu).
I co zmienię? G*wno zmienię, za przeproszeniem. I tak zawsze wychodzę stamtąd zaryczana.

Właśnie robię przegląd szafy - patrzę na jesienne sukienki i robię zestawy. Chociaż to poprawi humor że jesień nadchodzi.
Zamówiłam sukienkę przez neta, jest ok, tylko trochę krótka (do pół uda), a miała być na uczelnię. No chyba że do czarnych grubych rajstop, to może wtedy będzie ok.