Nie żyję byle jak! - Netkobiety.pl

Hej, Monia!
No tylko, że kurcze jak ja byłam w wieku twojej córki, to nie było wokół mnie takiego chłopaka który by zasługiwał chociaż na całusa, że o kupowaniu prezentów nie wspomnę. Byłam dumna i niedostępna. No ale zawsze myślałam, że jak się kiedyś dojrzeję do prawdziwej miłości, zakocham się w facecie który będzie zasługiwał na moją miłość i wszystko co najlepsze to będę dla niego bardzo dobra, będę się starać, będę go kochać nawet za nas dwoje. Tylko, że widzicie taki 20 latek nie byłby w stanie spełnić kryteriów i zasłużyć na moją miłość. A w mój obecny facet, to ja nie wiem czy ja na niego zasługuję.
Ale to on zazwyczaj mi kupuje drogie prezenty. Ja mu mało kiedy. No a skoro chcemy żeby faceci kupowali nam kwiaty, pamiętali o dniu kobiet itd to i my powinnyśmy pamiętać o nich...
Tylko, taka mała sugestia umówmy się, kosmetyki, kapcie, cichy, to nie są prezenty tylko rzeczy codziennego użytku, jak jesteśmy w związku i wiemy jakich kosmetyków używa facet (bo kobieta i kosmetyki to temat nie do ogarnięcia ) Ale faceci z reguły latami używają tych samych kremów do golenia i szamponów itd. Więc jak widzę, jakich kosmetyków zaczyna mu brakować to odruchowo w kosmetycznym kupuję sobie i jemu. I nie uważam to z prezent. Tak samo jak skarpety, bokserki, klapki to jest oczywiste.
A prezent właśnie powinien być wyjątkowy, nietypowy, niecodzienny. Mój ma urodziny w okolicach świąt i imieniny też w podobnych dniach więc ma w jednym dniu 3 święta jeden prezent
Jak znajdzie czas to do kina się wybierzemy...

Znajomi muszą wiedzieć co i o której godzinie będą uprawiać państwo snakowie w swoim łóżku:)

Nie no bez przesadyzmu Tam można przecież czatować na privie. Trochę to wygodniejsze niż się drzeć na cały dom, szczególnie jak dzieci nie śpią - Maryyyyśkaaa, jesteś gotowa?!
Tylko muszę uważać co by nie wprowadzić do znajomych takiej kobitki, która ma identyczne imię i nazwisko jak moja żona. Skończony ten sam kierunek studiów i obie wiedzą o sobie, bo spotykały się z nieporozumieniami u tych samych lekarzy. Ta druga jest żoną pewnie jakiegoś mojego dalekiego kuzyna, bo ludzi z moim nazwiskiem jest w Polsce tak niewielu, że wszyscy to dość bliska rodzina. Kobitka nawet jest w wieku mojej żony i niebrzydka

Ale co się stało z kotem? Jest chory?

Hej!
Gdzie się podziewacie?
Chyba pracowity październik i napięty grafik co?

I łapanie ostatnich promieni słońca. Bardzo ładne dni i wieczory są ostatnio.

O tak, ostatnio u mnie króluje dobra kawa i herbata. Dzień zaczynam kawą, a kończę herbatą. Zamówiłam sobie w herbaciarni różne rodzaje herbaty i co chwilę próbuję innej. Lubię też rozmowy z partnerem przy kawie lub herbacie. Ostatnio próbuje mnie przekonać, by zrobić ogród na dachu. I o ile pomysł jak dla mnie jest szalony i trochę zbędny, to pewnie go zrealizuje, bo się uparł. Choć nie wiem jak z techniczną realizacją, ale podobno u nas się da.

Ej zazdroszczę Wam tej książki i łapania pogody!
Ja już w piątek kolokwium z całego semestru, więc siedzę i kuję. Mniejszy przedmiot, warto mieć z głowy, załapać dobrą ocenę i mieć piątki wolne (bo mam akurat w piątki tylko to).
No i dostałam IOS!
tylko, kurde, semestralny. Znowu będę mieć w przyszłym semestrze nerwy, a przyszły semestr jest o wiele gorszy niż ten, więc tam będzie ios bardziej potrzebny. Coś mi się zdaje, że w ogóle regulamin przewiduje tylko roczny ios, no ale już wolę się z panem prodziekanem nie kłócić, jak mi idzie na rękę.
Nasz wydział jest jaki jest, ale fajne jest to, że można zaliczyć ćwiczenia i mieć z głowy. Owszem, studenci innych wydziałów mówią, że my nie pracujemy systematycznie (owszem, żaden prowadzący tego od nas nie wymaga, mamy tylko kolokwium i egzamin na koniec, a prawda jest taka, że NIKT nie uczy się szybciej i nie powtarza tylko uczy się zaraz przed - i tyczy się to i najlepszych ze średnią prawie 5,0, i przeciętnych, i warunkowiczów). Ale to jest takie wygodne i strasznie to kocham - ten system zadaniowy - zdać to i to na liście i odhaczam bardzo mobilizujące - im szybciej odhaczę, tym dłuższe ferie.

A ja upiekłem dziś szarlotkę i jest bardzo pyszna

Jakiś tydzień temu mnie dopadła. Choć "melancholia" to chyba było zbyt słabe słowo, bo przez kilka dni chodziłam okropnie zdołowana, zupełnie bez powodu. Brak słońca niestety dokucza. W listopadzie polecimy na kilka dni w jakieś słoneczne, gorące miejsce. Na Sylwestra chyba też wybierzemy taką opcję, choć do tej pory wolałam przytulne, zimowe klimaty gdzieś w górach. A potrzeba mi teraz dużo energii zamiast zamulania, bo udało nam się znaleźć inwestorów do projektu, który na 90% ustawi mnie już do końca życia. Kiedy wpadam w przygnębienie, to kiepsko pracuję, dlatego będę się ratować wyjazdami. A póki co musi wystarczyć dobra dieta (przy odpowiedniej diecie mam dużo energii), dobry sen, ciepły koc i dobra herbata. No i przede wszystkim dobry seks.

Mówi się, że  kto nie ryzykuje ten nie pije szampana......
Widziałam go, to na pewno był on. Dziś o ile dobrze liczę i pamiętam ma coś po ohoho nawet nie pamiętam, ale świetnie się trzyma, nadal  jest zadbany, elegancki, ten błysk w oku.

Do rzeczy. Gdy byłam młoda, niezamężna bez żadnego ,,bagażu życia'' zaczynałam samodzielne życia, miałam dobry start.  Podkochiwałam się właśnie w nim. Był starszy o całe wieki. Ale przy nim żaden mój rówieśnik nie miał cienia szansy. Szarmancki, wykształcony, zamożny, rozumiejący moje problemy. On miał zdaje się dzieci w prawie moim wieku. Ale, byliśmy przyjaciółmi. Ja nie mogłam dogadać się z rówieśnikami źle się czułam w ich towarzystwie a on nie miał kogoś kto by go rozumiał i z kim mógłby na takie tematy  porozmawiać. Ja mu doradzałam w sprawach miłosnych, życiowych, byłam takim....psychologiem. A on był dla mnie jak mentor, przyjaciel, ojciec, starszy brat, kumpel, no i facet....... dla którego warto było starać głowę.

Jednak niestety głowy nie straciłam. A właściwie nie pozwoliłam sobie na to, żeby stracić.
Chociaż ja zawsze marzyłam o takim związku...nietypowym, spokojnym. Wiecie bez takiego dziadostwa, rutyny, nudy, użerania się. Nie miałam ochoty bawić się w mamusie, żonę i gosposie. Nadal nie widzę zbyt dużo radości z macierzyństwa, nie lubię dzieci, nie mam potrzeby matkowania.
Jednak tkwiło we mnie jakieś szalenie silne uczucie, że ,,muszę''. A w końcu doszłam do wniosku, ze jak będą pieniądze to będą dzieci. No a jak w pewnym momencie była okazja, pieniądze, to z ogromnym wewnętrznym rozdarciem. Nie zdobyłam się na ten związek z tym wcześniej wspomnianym panem. A poza tym to jego wina on też uważał, że powinnam wziąć ślub mieć dzieci...głupota. Ale co robić. Nie zdobyłam się żyć tak jak chciałam, tak jak lubię, tak zaszaleć totalnie, zaryzykować. Wystraszyłam się ryzyka.
Tego, że będę żałować, że nie mam dzieci, że on szybko umrze, a ja zostanę sama, że zawiodę innych. Jednym słowem było 1001 powodów dlaczego poświeciłam swoje szczęście dla dobra ogółu. No a może jednak nie byłabym szczeliwa? No wiem, w końcu to był epizod znaliśmy się krótko i do niczego nie doszło. Potem on awansował i wyjechał z kraju. W sumie skończyło się nim się zaczęło. Może szkoda, może nie..nie wiem.

Teraz to i ja uczę się być szczęśliwa w związku. Wreszcie mam wymarzonego faceta, nie wisi nade mną widmo macierzyństwa. Mam związek taki jaki prawie chcę i swoją ukochaną stabilizację.
Ale w chwilach zwątpienia to mi szkoda, że taka jestem słaba, że boje się ryzyka, czegoś nowego.
Wiecie, że miałam więcej takich ,,okazji'' ale tu nie mówię o związkach tylko ogółem o pracy, szkole, wyjazdach, życiu, żeby zaryzykować, zmienić wszystko, i wydawało się super, ale się wycofywałam bo nie dałam rady podjąć wyzywania.
Powiedzcie boicie się zmian?

Hmm nie wiem czy się boję, mam do nich mieszany stosunek. Z jednej strony nie lubię dostosowywania się do nowych sytuacji i proces adaptacji jest dla mnie stresujący. A z drugiej strony lubię tę nowość, adrenalinę i wyzwania, gdy nie wiadomo czego się spodziewać. Po czasie bardzo mile wspominam wszystkie zmiany, gorszy jest ten okres odnajdywania się. Ostatnio mam dużo zmian w życiu zawodowym i osobistym, co mnie stresuje, choć to są zmiany na lepsze. Teraz już patrzę na to bardzo pozytywnie, ale bywały ciężkie dni ze zwątpieniem w tle. Jednak bez zmian nie byłabym szczęśliwa, bo stałabym w miejscu. Jakiś tam strach przed zmianą jest według mnie czymś bardzo zdrowym. Pytanie jak go wykorzystamy. No bo jeśli kogoś strach paraliżuje, to już nie jest ok.

Ja mam to samo,z tym,że do mnie przychodzą te listy ponad 6 lat po przeprowadzce:)
Są to listy do osób tu wczesniej zameldowanych.Kiedy razu pewnego nawiedził mnie komornik mając mnie za mieszkającą tu dłuzniczkę,zadzwoniłam do kobiety będącej wczesniej właścicielką.Ale ona powiedziała,że ją to nie obchodzi,że mam jej listów nie wrzucać do jej skrzynki.Kobieta mieszka na końcu mojego osiedla.
No więc listy zaczęłam po prostu wywalać...

Nie w każdym domu takie coś jest.U mnie nie ma.Poza tym,tej korespondencji przychodzi po siedem,osiem listów tygodniowo,więc zawalałabym tym całą przegródkę.

Fajny pomysł z taką skrytką, ale u mnie chyba jej nie ma. Sprawdzę jeszcze przy najbliższej okazji, jednak nic takiego nie rzuciło mi się w oczy. Trochę nie rozumiem takich ludzi, bo na poczcie chyba istnieje możliwość przekierowania całej korespondencji na nowy adres, ale to pewnie muszą zrobić ci ludzie, a nie ja za nich.

Takie przekierowanie korespondencji chyba trochę kosztuje stąd może dawni właściciele nie bardzo mają na takie zlecenie ochotę... Z drugiej strony sama  pamiętam jak po rozwodzie i zmianie adresu zamieszkania wszędzie gdzie tylko mogłam poinformowałam o zmianie  adresu do korespondencji... bywało, że w niektórych instytucjach "zmieniałam" go po kilka razy, a korespondencja nadal była wysyłana na stary adres. Szału dostawałam, bo były mąż był przekonany, że  na złość mu robię... Ten cyrk z różnym nasileniem trwał z jakieś dobre 3 lata.

Ja zajrzałam dzisiaj, miałam dużo roboty - zdaję sobie kolokwia i egzaminy żeby mieć z głowy i już widzę że mój caaaaały miesiąc wolny na przełomie stycznia/lutego jest coraz bardziej realny! Na razie poniżej 5 nie spadłam, oby tak dalej
Jestem po remoncie, aktualnie układam rzeczy bo dwa tygodnie spędziłam u rodziców (z racji remontu właśnie).
I cieszę się jak dziecko, bo w przyszłym tygodniu razem z 20 innymi osobami idziemy do więzienia na małą wycieczkę
W roku akademickim niestety pewnie będę rzadziej tu zaglądać, zwłaszcza na początku (potem zajęcia mi odpadają stopniowo w miarę zdawania )
Teraz mnie męczy jakieś przeziębienie znowu, ale mam nadzieję, że je zwalczę sama, daję sobie czas do poniedziałku, jak nie to lekarz. Przy okazji wkurzam się już od kilku dni na wieści o tym kto ma być nowym Ministrem Sprawiedliwości
No i staram się pracować na swoim życiem, bo mam w planach zmiany, zmiany, zmiany - co najciekawsze mama mi w nich pomaga

Całe.
Chociaż zastanawiałam się, czy w ogóle jest sens wymieniać wersalki i pufy - nie lubię skórzanych (są dla takie zimne, tylko fotel przy biurku taki mam, bo wydaje mi się to zbyt mało przytulne), a kot pięknie wyciąga wszystkie nitki. On robi tak - łapie się przednimi łapami obicia i KOPIE tylnymi. Myślałam nad tymi skórzanymi, ale to dla mnie jak w jakimś biurze.... A to jest chyba życiowa pasja mojego kota, bo pamiętam, że jak miałam 11 lat i go kupiliśmy to bardzo szybko zadomowił się w nowym domu i PIERWSZE co zrobił - podszedł do wersalki i zaczął ją drapać To jest mały wandal - jak miał jakoś rok, to w środku nocy narobił rabanu, bo zerwał półkę swoim ciężkim siedzeniem Zasłonę razem z karniszem też wyrwał ze ściany....

Tak, z wyglądu Postanowiłam, że chcę się wreszcie czuć dobrze sama ze sobą i nie odpuszczę, póki nie będzie tak jak ja chcę (a mi ciężko dogodzić, więc sama sobie zafunduję ostrą przeprawę ). Dlatego wygląd, że na studiach się nie muszę poprawiać jak na razie tylko zachować constans
Konkretnie - zniszczenia włosów po nieudolnym rozjaśnianiu u fryzjerki wyszły nie zaraz po zabiegu, teraz je widać. Więc pora niestety na małe (?) cięcie. Tak do ramion. Makijaż inny. Będę zimą (jak zdam wszystko, bo nie chcę paradować z plastrem na czole) usuwać pieprzyk. I nad ubiorem trzeba popracować. Moja matka ma dobre wyczucie, więc zgłosiłam się do niej No i chcę się wyrzeźbić jak Chodakowska

Nie, wróciłam do ciemnego, ale to chyba dobra decyzja.
Mam ciemne, ale nie czarne. Właśnie miałam dzisiaj farbować, bo mam już mały odrost, ale stwierdziłam, że z katarem jednak nie, więc zrobię w niedzielę lub poniedziałek (w poniedziałki nie mam zajęć). I tak tylko kot będzie mnie oglądał
Nakładam oleje suszarka mi szkodzi, ale jak jej nie używać? Nie mam pojęcia, bo myję włosy rano.
Moje włosy są chyba popalone. Myślałam o keratynowym prostowaniu ale mam cienkie słowy a to je dodatkowo "uliże".
Myślałam o stylingu - żeby zrobić delikatne fale - ale skoro po zakręceniu wszystkich włosów na jeden papilot na czubku głowy mocno się kręcą i są jak u pudla po 2 godzinach trzymania bez użycia ciepła, to przy jakimkolwiek stylingu będę jak babcia po trwałej
Moje włosy są chyba po prostu popalone i ciężko będzie zrobić cokolwiek. Na górze gładkie, potem szorstkie w dotyku.
Zastanawiam się teraz czy bob, czy równo do ramion.

Tez bym chciala miec dlugie!
Ale moja babcia ma slabe wlosy, mama ma slabe wlosy, ja mam slabe wlosy...
Jaki masz kolor? Zawsze wyobrazalam sobie Ciebie w rudych wlosach

Ja kiedys ryczalam ale nie za samymi wlosami tylko przez ksztalt fryzury ktora mi zafundowala fryzjerka. Jak widac cieniowanie cieniowaniu nierowne

Jest w moim mieście jedna samozwańcza wizażystka, a jej "prace" robią furorę w Internecie. Rzęsy nawet skleja

Ja korzystałam z opcji makijażu przed studniówką... i chyba OSTATNI RAZ.
Wróciłam do domu, zmyłam i sama się pomalowałam.

Posprawdzaj opinie w necie

łohoho!
do tego to trzeba mieć dużo włosów

Uważaj, żeby i tak nie schrzaniła sprawy - potrafią podobno zrobić zupełnie coś innego niż na zdjęciu i wciskać że to właśnie tak Zawsze mnie to "rozwala". Ostatnio jedna dziewczyna od nas z grupy poszła do "mistrza" fryzjerstwa - dała 4 stówy i płakała. On twierdził że tak ma być, że jest idealnie i tak samo jak na zdjęciu, które pokazywała.

Ja na studniówkę miałam loki, które jednak się rozprostowały. Nie całkiem, ale zrobiły się fale, chociaż fale były fajniejsze  Ale ogólnie byłam zadowolona. Fryzjerka miała lokówkę podobnej jakości jak moja prywatna, a wyszło jej to znacznie lepiej niż mi.
Swoją drogą - kiedyś codziennie rano kręciłam włosy - pod koniec gimnazjum i na początku liceum. I o dziwo się nie zniszczyły (oczywiście odżywiałam i kręciłam na produktach chroniących przed ciepłem). A jedno rozjaśnianie (czy tam dekoloryzacja) - i koniec. Nie mogę tego fryzjerce wybaczyć, że zniszczyła mi włosy bardziej niż ja sama z koleżanką w czasach gimnazjalnej głupawki, kiedy rozjaśniałam włosy samą wodą utlenioną (3%).
Wiem że fajnie byłoby mi w takich falach, ale mój problem jest jeden - włosy mi się szybko kręcą i szybko prostują (nie wiem jak???). Mama założyła mi jednego papilota i nawinęła na niego wszystkie włosy na czubku głowy, żeby były delikatne fale. Po godzinie ściągnęła. Byłam pudlem. Po 2 godzinach - całkiem proste Dlatego trwała czy styling (o których myślałam) - odpadają.

Ja nie urządzałam, zdałam się na mamę
ona i tak się na tym zna, więc zrobiła fajnie
poszła w brązy i beże, chociaż sypialnia jest w bieli i takim jasnym stonowanym fiolecie. No i będę mieć swoją "siłownię" - malutką bo malutką, ale podoba mi się Z przyczyn niezależnych ode mnie jeszcze nie jest gotowa, ale chciałabym żeby miała jakiś mocny energetyzujący kolor albo połączenie dwóch kolorów - nie wiem czemu wpadła mi w oko jasna zieleń z różem żeby było babsko i nowocześnie

Przypomniałyście mi pewien bardzo krótki dialog pomiędzy fryzjerką, a klientką którego dawno temu byłam świadkiem.
Klientka : Proszę pani, chciałabym tak wyglądać ( tu dziewczyna pokazuje zdjęcie wycięte z gazety)
Fryzjerka : Ja też.

Mam koleżankę ktora farbuje sie na blond bardzo jasny a tak jej sie powykruszały włosy ze wygląda jakby miała cieniowane ale ona i tak nie farbuje często i nie prostuje, chyba po prostu ma słabe włosy

fryzjerka mi mówiła ze blond właśnie najbardziej niszczy włosy i może dlatego ona takie ma. jak ja miałam blond to oczywiście poniszczyly się ale i nie mogłam ich rozczesać

Np. taki revlon nie niszczy cery sprawdzone przez babcię, sprawdzone przez matkę, teraz ja będę sprawdzać Jest tylko jeden warunek - dobre nawilżenie przed
Wiadomo że jak ktoś chce przeznaczyć na podkład 10 zł to potem może tego długo żałować.

Włosy mam naturalnie proste jak druty jedyne co z nimi robię to suszę - wiadomo - i po suszeniu biorę okrągłą szczotkę i modeluję, żeby się lepiej układały. Prostownicy nie posiadam

Moim zdaniem są kobiety które dobrze wyglądają bez makijażu, ale są kobiety, które się powinny malować. I nie chodzi o ukrywanie niedoskonałości, ale np. o naturalny kolor skóry niepasujący do włosów. Ja mam na przykład bladą prawie białą skórę, krótkie niewyraziste rzęsy (od dziecka), niezbyt wyraziste brwi i ciemne włosy. To wyglądać nie będzie dobrze nigdy, krem brązujący mnie uczulił a delikatniejszego już nie ma, na solarium chodzić nie zamierzam.
Jeżeli kobieta wygląda dobrze bez makijażu to super. Ale moim zdaniem głupotą jest to jeśli ktoś wygląda bez makijażu kiepsko i się nie maluje dla zasady - bo nie będzie ładny nie tylko na starość, ale też w młodości.
Ostatnio widziałam jak jedna vlogerka robiła makijaż na Oli Ciupie. Bez makijażu wyglądała dość słabo - jeśli chodzi np. o rysy twarzy. A w makijażu dobrze. Więc po co ma się oszpecać i biegać bez?
Podobnie z paznokciami - od dziecka mam słabe paznokcie, mimo że przecież jako 10latka ich nie malowałam, a brałam witaminy, wyniki miałam w normie, dostawałam nawet cynk - taka natura. Po co mam się katować ze słabymi krótkimi paznokciami skoro hybryda (nie tipsy) raz na 2 tygodnie załatwia sprawę i mam bezproblemowe piękne paznokcie? Nie widzę w tym sensu.
Moja ciotka - ta lat 68 która wygląda na 40-parę malowała się i maluje i nie zaszkodzilo jej to. Włosy też odkąd pamiętam lakieruje

Można używać wielu kosmetyków w małych ilościach i nie wygląda to na tapetę
Praktycznie całej mojej grupy bez makijażu nie zastaniesz (mowa o części żeńskiej )

a bo to LO
w LO też nie wszystkie się malowały.

Kreski akurat mało która robi ale rzęsy tuszują wszystkie Bez podkładu raczej też się nie ruszają
Urok nie-ścisłego kierunku