Zniszczylam swoje zycie - Netkobiety.pl

Kroteczka e... tam zaraz, że zniszczyłaś sobie życie. Tak źle za mąż nie wyszłaś. W sumie to ty masz całkiem fajnie. Jeden dobry i kocha, drugi za tobą szaleje. Żyć nie umierać:)  Szkoda tylko, że pewnie na długo się takiego stanu nie utrzyma. Więc trzeba się chyba zastanowić co wybrać, albo kogo.

I tu chyba jest pies pogrzebany, Kroteczko.
Kochanek jest boski, ale jako kochanek, a nie nadaje się chyba na Twojego partnera życiowego, choćby się dla Ciebie rozwiódł.
Mąż i owszem, ale nie kochasz go z kolei.
Co byś nie zrobiła, nie zdecydowała, będziesz cierpieć.
Najlepszym rozwiązaniem dla wszystkich byłoby, gdybyś odeszła od męża i od kochanka.
A co będzie najlepsze dla Ciebie?
Nie wiem i nie podejmuję się radzić w tej kwestii.

No nic, to pozostaje czekać aż się "samo" wszystko rozwiąże.
"Nie potrafię, boję się, nie wiem.." -to wersja w stosunku do męża. Więc cierp durny ty, za to żeś taki nudny i przewidywalny w tej swojej żałosnej miłości.
Klasyka.

Egoizm, egocentryzm, samolubność etc. aż biją po oczach w Twoich postach...

Skoro tu jesteś to zdajesz sobie sprawę, że robisz coś nie tak...
Tylko zamiast biadolić nad swoim życiem, zastanów się nad krzywdą, którą wyrządzasz mężowi, żonie "pana od chemii" i dzieciakom...
Nie czuj się pokrzywdzona i nieszczęśliwa, jesteś przecież póki co "panią danej sytuacji", igrasz z ogniem, krzywdzisz i oszukujesz innych - skoro tak ci źle rozwiedź się i tego samego zażądaj od kochanka, albo  powiedz prawdę mężowi o romansie i los niech decyduje...wtedy będzie nowy wątek..mąż nie chce wybaczyć i zabiera dzieciaki....
Skoro nie docierają do Ciebie komentarze osób, które udzielają się w Twoim wątku, poczytaj inne wątki o zdradzanych, kochankach i tym podobnych dramatach, a jak to nie pomoże to będzie świadczyć o Twojej infantylności....

Czytam, czytam, czytam i dochodzę do jednej, jedynej konkluzji.
Ty nic nie rozumiesz. Nic a nic.
Nie można płakać nad rozlanym mlekiem, a skoro się powiedziało "A", trzeba by jakoś dokończyć to abecadło.
Usłyszałam kiedyś, że pozbawiłam męża możliwości wyboru, nie mówiąc wszystkiego.
Podjęłam decyzję za niego i to ja zawyrokowałam, czy i co dla niego jest lepszym: poznanie prawdy, czy życie w kłamstwie, w ułudzie.
Robisz dokładnie to samo. PODEJMUJESZ DECYZJĘ  za niego. Nie pozwalasz mu dokonywać swoich wyborów.
Nie dość że zdradziłaś, nie dość że zakochałaś, to jeszcze odmawiasz mu podstawowego prawa do decydowania o samym sobie.
Jesteś złą kobietą, kłamczuchą i tchórzem.
Robisz mu krzywdę teraz. Jakim prawem stanowisz o jego przyszłości? Jakim prawem postanawiasz to czy tamto i Z GÓRY WIESZ, jak on się zachowa?
Boisz się, że coś sobie zrobi? Gów..o prawda. Ty o siebie się boisz, nie o niego. I nie powtarzaj w każdym poście tych dyrdymałów, jaki to on jest dobry, bo dobrym ludziom nie robi się krzywdy.
Jesteś 'biednym miesiem' w wydaniu babskim
Użalasz się nad sobą, jak Ci źle, ale przecież nikt prócz ciebie nie może zmienić tego, co się dzieje.
Jeśli masz kobieto jaja, zacznij po sobie sprzątać. Ale nie pod dywanik.
Zacznij myśleć jak odpowiedzialny, dorosły człowiek. Weź odpowiedzialność za wszystko co zrobiłaś z wszelkimi jej konsekwencjami.
Oddaj mężowi jego życie, jego prawo do wolności wyboru, do wolności decydowania o swym losie.
A ty gotuj się w tym swoim sosie, zawieszona gdzies pomiędzy jawą a sennym koszmarem. Twój los jest w twoich rękach.
Los męza w jego (lub tak być powinno).

Ps: A na zakończenie: jaka była sytuacja między wami, nim nie przybłąkał się kulawy kochaś?

My niepotrzebnie się wkręcamy Tu chodzi tylko o jedno i autorka sama to między wierszami wyznała pisząc, że "Nie miałaby za złe gdyby mąż też sobie kogoś znalazł."
Otóż chodzi naszej autorce o to, że najlepszym wg niej rozwiązaniem byłoby gdyby mąż pewnego pięknego dnia sam z siebie zdecydował, że odchodzi. Idealne rozwiązanie dla kroteczki: ona nie musiałaby czuć się winna, bo 'skoro on też chciał to zakończyć..' i zakończyłaby tę farsę z czystym sumieniem.

Ale zdaje sobie sprawę, że to nierealny scenariusz.. Hmm..co tu zrobić.
No pozostaje jeszcze genialny sposób przerzucania winy na męża. Ale o WSZYSTKO. Nie ma co się rozdrabniać.
Najpierw poważne sprawy z cyklu: "zobacz, frajerze, znowu nie równo postawiłeś buty" i ban na seks przez 2 miechy.
Jeśli takie drobne szpile nie doprowadzą do reakcji i spięcia z jego strony (tak żebyś miała pretekst by to zakończyć - wiadomo, kłótliwy mąż, tego się nie da wytrzymać), to wprowadzasz cięższy kaliber cięższy kaliber - na pewno przypomnisz sobie coś, co zrobił kilka lat temu, a Ty o tym wspaniałomyślnie "zapomniałaś", bo jesteś taka dobra - teraz możesz z tym wyskoczyć Weź go z zaskoczenia.
Wypominaj mu to, bądź nieustępliwa i konsekwentna niczym zdarta płyta. Bardzo możliwe, że on sam już nie pamięta że taka sytuacja w ogóle miała miejsce- wtedy jesteś w domu, możesz go obwiniać dodatkowo, że zamiata problemy pod dywan i mu nie zależy.

Jak to tez nie pomoże i nie uda się gościa doprowadzić na skraj wytrzymałości, zabaw się w poszukiwanie obiektu, do którego rzekomo wzdycha- innymi słowy wmawiaj mu zdradę! Z sąsiadką, panią od sprzątania klatki, koleżanką - możliwości ogranicza tylko Twoja wyobraźnia, a wiesz, że jest ich sporo z autopsji
Idź w zaparte i na jego żałosne tłumaczenia , ze zmyślasz zagroź rozwodem.
Krok po kroku, odwrócisz kota ogonem i.. voila!

Musisz się bronić kobieto! Walcz o swoje szczęście!

Elle masz racje, że autorka między wierszami założyła scenariusz, że mąż kogoś znajdzie...wtedy połowicznie zrzuciłaby winę na męża, że on też się przyczynił do rozpadu małżeństwa...teraz to gdybanie, bo również prawdopodobne jest, że obudziłby się w niej pies ogrodnika...że ten ciapowaty mąż kogoś sobie przygruchał...

Autorka powinna powiedziec mezowi prawde i rzucic kochanka. I zaczac od nowa.
Moze dla Ciebie wogole nie jest stworzony zwiazek z jednym facetem? Moze lubisz bardziej poligamistyczne zwiazki?
W kazdym razie, nawet jesli to wciaz nie w takim ukladzie, ze ktos nie wie w czym siedzi (jak Twoj maz)

Zdecydowanie, ja pisalam to  mysla o tym, ze maz sam bedzie chcial sie rozstac.
Jak najbardziej rozwod powinna brac. Ten zwiazek z mezem nie ma sensu.

kroteczka,pszesz:

Co to dokladnie dla ciebie znaczy?
Czujesz sie "wyrozniona",lepsza?
Twoje zachowania,przeciez,maja swol cel.
I znow,twoj cytat

I to jest uczciwe,wg ciebie?
I dalej:

Co chceszsz ugrac?
I gdzie w tym wszystkim jest miejsce na milosc?
DOBREJ NOCY CI ZYCZE I DOBRYCH PRZEMYSLEN

zrób tak żebyś niczego nie żałowała w przyszłości...
może powinnaś z nim porozmawiać... nie wiem, twoja decyzja, ale ja np. do dziś żałuje że jak miałam możliwość porozmawiania z kimś- po prostu tego nie zrobiłam. Żałuję dziś jak cholera. Nie wiem co by wynikło z tej rozmowy, ale najgorzej w życiu żałować czegoś czego się nie zrobiło.
To że przerwiesz ten romans definitywnie nie załatwi ci sprawy. Początkowo poczujesz ulgę, poczujesz zwycięstwo, będziesz z siebie zadowolona, dumna, ale MOŻE przyjść taki moment że będziesz żałować że z nim np. nie porozmawiałaś ... o was, o tym co jest.
Nie będę cię do rozmowy namawiać. Chodzi mi o to że odcięcie się nagłe może nie załatwić sprawy, może to do ciebie wrócić za rok, za dwa, będziesz się zastanawiać czy dobrze zrobiłaś. A warto przemyśleć to dokładnie i zrobić tak jak tobie pasuje.
Masz ochotę mu coś powiedzieć... nawet te najgorsze słowa - to zrób to!

Ja tez nie jadłam, nie spałam, chodziłam na terapię dla siebie, chciałam iść na terapię małżeńską ... to wyniszcza,
ale dziś wiem że czego na dzień dzisiejszy żałuję. Odejście bez słowa tak jak ja to zrobiłam jest najgorszą rzeczą,
odejście bez wyjaśnienia. Ty tak nie rób. To taki mój przykład a pro po.

Tak czuje sie wyróżniona,  musze przyznac ze schlebia mi ta sytuacja. I to ze on mi nadskakuje a innym nie. Wiem ze to glupie, czasami czuję się jakbym  grala w jakimś filmie. To jest dla mnie takie nierealne nie moge uwierzyc ze w takie cos sie wciagnelam.

Anastacja nawet nie wiesz jak bardzo to co piszesz daje mi nadzieje ze moze uda się to zakonczyc. U mnie jest tak ze my nie możemy spedzac czasu poza praca a przynajmniej rzadko. Na szczęście.
Najgorsze jest to ze on wie ze nie moge mu się oprzeć. Jestem nawet o niego zazdrosna. Tez mnie kreci to ze inne kobiety sa nim zafascynowane a on je zlewa. Widze ze mi zazdroszcza przyjazni z nim choc nie wiedza ze to dawno przestala byc tylko przyjazn.
Teraz jestem na etapie, ze mnie strasznie pociaga ale zaczelam testowac jego wytrzymałość obrazajac sie na niego etc. A on jakby bardziej sie zaczął wkrecac.
Anastacja a ty jestes mezatka masz dzieci? Nie smutno ci ze nigdy juz się do niego nie przytulisz?

Slonce tak juz mi smutno jak o tym pomysle. Boje się ze nie będzie chcial wrocic do relacji typu przyjazn a tego bym chciala najbardziej. Myślę ze ja bym potrafila, co prawda ta nasza przyjazn byla taka ze on ciagle flirtowal ze mna. A teraz bym tak nie chciala.
Slonce jak to odeszlas bez slowa? A jak teraz bys to zakonczyla co bys powiedziala?

normalnie porozmawiałabym o swoich uczuciach do niego, pewnie łezki by mi poleciały, ale cóż... lepiej tak niż żałować że się nie zrobiło nic. Poza tym powiedziałabym przede wszystkim prawdę jak ja to widzę... ale to trochę inna sytuacja niż twoja, u mnie romansu nie było. No i na pewno chciałabym go przytulić, ale to zależałoby od rozmowy jaka byłaby między nami. Zależałoby to od tego jak on by zareagował.

no nie udawaj ,ze nie wiesz dlaczego wybral mężatkę a nie wolna dziewczyne,bo jestes teoretycznie
bezpieczniejsza,bo nic nie powinnaś chciec,żadnej znany,wolna zaczęłabym mu szybko truć,
zaraz zaczelyby sie naciski, po drugie u ciebie w razie wpadki i tak byliby na męża,zresztą pewnie
i tak nie wiedziałabyś czuje to dziecko,spisz wszak z jednym i drugoligowej

U mnie jest tak ze widze go prawie codziennie w pracy. On nie mami mnie komplementami czy wizja rozwodu. Pewnie wie ze ciezko by mi bylo poswiecic rodzine. Ale sama tez czuje ze on tez swojej rodziny nie poswieci. Tylko te teksty co by było gdybysmy sie wczesniej spotkali, albo ze kiedys uciekniemy daleko etc takie glupoty.
Wiem ze mu na mnie zalezy robi duzo rzeczy za mnie w pracy bezinteresownie a czasem wbrew swojemu interesowi. Na szczęście mamy równorzędne stanowiska. Nie jest moim szefem.
Czy by sobie znalazl kogos innego? Mowi mi ze nigdy nie poznal kogos takiego jak ja i nie rozglada sie za innymi kobietami choc na początku naszej znajomosci tak bylo wiec wiem ze tak potrafi. On ogolnie ma nature kobieciarza wie ze kreci inne kobiety. Ale od kilku lat nie zwraca na inne uwagi mowi ze tylko ja go kręcę ze ciagle chce byc ze mna. Ciagle mowi z podtekstem erotycznym. Twoj byl czuly moj się wstydzi czułości choc jego gesty czesto sa czule, ale slowa raczej nie.

Wreszcie ktoś naiwnej niuni wytłumaczył dlaczego ona a nie wolne panny ) brawo

No to ja już się pogubiłam, w czym jest tak naprawdę problem?
Schlebia Ci że adoruje, prawi komplementy, czujesz się wyjątkowa itd. Widać, po tym co piszesz, że nie chcesz tak naprawdę by to się skończyło. Nie kochasz już męża. Wiesz jednak, że on nie odejdzie od żony.
Chcesz się po prostu wygadać? Że nie wiesz co robić? Że Twoja sytuacja jest beznadziejna? Łudzisz się że wszystko się samo ułoży? Że uciekniecie, cofniecie w czasie itp.? NIE, tak nie będzie! Nikt Ci nie będzie współczuł jak kochanek i mąż cie zostawią. No chyba że myślisz, że kochanek cie nie zostawi nigdy. Bo jesteś taka dla niego wyjątkowa? I że to jego żona w końcu od niego odejdzie? Oj, dziewczyno, przejrzyj na oczy!
Wiem, że łatwo mówić, że do Ciebie teraz nic nie dociera. Myślisz wciąż o nim itd. Ale w końcu spadniesz na ziemię i wtedy będzie naprawdę bolało.

Strasznie to wszystko ckliwe, co piszesz, kroteczka. Ty masz emocjonalność nastolatki, łatwo tobą manipulować, do tego problem z poczuciem własnej wartości, skoro dowartościowuje cię to, że jakiś fagas wybiera ciebie. Wybrał tak, jak mu najłatwiej, żeby problemów sobie nie narobić. Ciekawa jestem, jak bardzo musisz mieć zaburzony obraz samej siebie, że wierzysz w te bzdury, które ci pociskał.
Opętał cię? No to do egzorcysty marsz!
Sama się dałaś zrobić i teraz cierpisz. Po prostu zacznij żyć realnie, zamiast bujać w obłokach.

ale o to chodzi, że ON (czyli Kochanek najwspanialszy na świecie) jej niechce, jemu jest dobrze tak jak jest teraz... a ona ma rozdarcie...tylko nie wiem czego:)

Kroteczka wkurzyłaś mnie tekstem, że nie poświęciłabyś rodziny i on również. Już ją poświęciłaś. Masz moim zdaniem gdzieś swoje dzieci i męża. Kieruje tobą twój interes. Ty po prostu nie chcesz niczego tracić. A twój mąż jest idealnym frajerem z rogami na kilometr. Jego wadą jest to, że jest w porządku.
Coś jest nie tak. Tyrana  przemocowca, bawidamka żona nie zdradzi. Będzie przeżywać upokorzenia i tęsknić. A jak facet jest dobry to doprawia się mu rogi. Czemu tak jest!?
I czemu kobieta zapomina o dzieciach?! Czemu o nich nie myślisz? Nawet jeśli to się nie wyda i z nim zerwiesz to jak bedziesz z tym żyć. Nie umiałabym się zbliżyć do męża. Nie umiałabym żyć widząc, że on mnie kocha, jest dobry a ja zrobiłam mu świństwo.
Nie dowierzam, że jesteś prawdziwa. Nie dowierzam, że tak się da...
Powiedz mi, kiedy kobieta zamężna, matka wdaje się w flirt myśli o dzieciach? Zdaje sobie sprawę, że rozwala ich świat. One ci ufają. Mają bezpieczny dom, szczęście. A ty im to rozwalasz. Ty już im ten świat rozwaliłaś. Już masz swoją tajemnicę. Już jesteś oddalona.
Czy ten dobry człowiek nie zasługuje na uczciwość, prawdę. Nie myl pożadania z miłością. Może nie niszczysz życia sobie, niszczysz je swoim dzieciom.

Wiem ze moja rodzina jest w rozsypce wiem ze ranie dzieci bo faktycznie jestem oddalona. Niby jestem przy nich fizycznie ale daleko myslami. Ludze się ze sie wszystko samo ułoży bo boje sie podjac zero-jedynkowej decyzji.

Bet bo dla Kroteczki jej mąż to stary model. Ona się do niego przyzwyczaiła kiedyś ją kręcił jak teraz kochanek. Kiedyś przy mężu czuła motylki w brzuchu, teraz czuje to przy kochanku.
Ja bym nie dał rady jeść każdego dnia schabowego przez cały rok ( a bardzo lubię ).
Dlatego teraz męża traktuje jak przyjaciela.
Tylko zapomniała, że w każdym małżeństwie motylki kiedyś zdychają.

no nie do końca mój drogi, bo mój mąż np też "przewodzi" w naszym związku, a przez to ja czuje się często jakby mnie ograniczał.
Bez niego jestem bardziej otwarta jak jestem między ludźmi, więcej się odzywam, lepiej poznaję inne osoby, świetnie sobie ze wszystkim radzę.
Doprowadził do tego że przy nim jestem trochę przytłoczona, w sumie nie wiem jak to nazwać... ale na pewno mnie to trochę ogranicza w podejmowaniu samemu decyzji. To nie jest dobre.
Z jednej strony czuję bezpieczeństwo jak jest blisko mnie, z drugiej strony brak swobody. Ale to już inna bajka. Nie ten temat.

owszem związek się trzyma ale też mamy obydwoje za uszami, a ja szczególnie. Nie znasz mojego wątku.
pozdrawiam

"To co robimy z naszym życiem, jest zależne od naszego rozumu i emocji
oraz od równowagi między nimi

"emocja powoduje-->reakcję, rozum determinuje-->działanie."

"...każdy ma prawo do szczęścia ale nie kosztem drugiego człowieka, tego najbliższego który był na tyle naiwny by kochać i ufać.
Szczęście budowane w ten sposób jest g**no warte..."

"Bądź mądrzejsza i naucz się być szczęśliwa sama ze sobą. Przecież kochający Cię człowiek, to tylko premia od Boga za to, że lubisz siebie."

"Do cholery... Niby jakim prawem, jakim prawem oni decydują za innych.
Zdradzają... i nic sobie z tego nie robią... mówią "a pogubiłem się" idą dalej...ale gdyby to oni tego doświadczyli to klękajcie narody... ból cierpienie, niesprawiedliwość, złość..."

"Nieważne jakie pokusy istnieją wokół, decyzja zawsze należy do kuszonego, chce ulec pokusie lub nie.
Nie da się z tego świata wyeliminować pokus - to nierealne.
Czy wszyscy ulegają....NIE ....choć sidła w postaci pokus wszelkich świat zastawia na wszystkich jednakowo."

Wbrew pozorom zdrajcy to wiekszosci ludzie o niskim poczuciu wlasnej wartosci, dlatego potrzebne im sa kochanki/kochankowie, by przegladac sie w ich oczach, jak zla krolowa w czarodziejskim lusterku. Prawda nie jest wiec potrzebna tylko nam zdradzonym, ale rowniez im zdrajcom, by mogli ujrzec prawde o sobie ujrzec w naszych oczach, inaczej gdzies wciaz bedzie im dzwieczec w uszach... tak tyś najpiekniesza/y na swiecie.

Jeszcze jedno co mi przychodzi na myśl.

Chcesz mieć szacunek do siebie to skończ z tym. to jest jakieś uzależnienie nim.
Powiedz prawdę mężowi-zatajenie prawdy mężowi jest kłamstwem, a kłamstwo jest złem które będzie cie uwierać. Zrób to dla niego, ale przede wszystkim dla siebie. nie szukaj wytłumaczeń, zobacz ile ich już wymyśliłaś-to jest tchórzostwo, następna zła cecha.
Jesteś dobrym człowiekiem, ale ostro się zagubiłaś i to nie przez to że mąż nudny, kochanek to ten na którego czekałaś, ale błąd tkwi w tobie tylko tobie.
A teraz, tak nie myśląc o konsekwencjach, co inni pomyślą , szczerze -Co byś chciała zrobić żeby być szczęśliwa?
Nakaz na weekend:
spróbuj totalnie nie myśleć o nim,  gdy tylko myśl się pojawi, pomyśl o gównie w jakim się znajdujesz o osobach które tracą, a później rób coś, co chcesz ,ale nie wolno ci o nim myśleć, jesteś jeszcze ty, twój świat wokół.
A kochankowi w poniedziałek mówisz, to co tu napisałaś, albo daj mu przeczytać ten wątek:)
Ty jesteś bardzo ważna, on ciebie nie określa.

Twój post z innego-własnego wątku:
2014-04-28 10:45:14
slońce1
"...Mężowi o nim powiedziałam bo nie potrafiłam żyć w kłamstwie..."

kłamstwo jest cierpieniem.
Rób to na co masz ochotę-w zasadzie tak, ale przydało by się nie krzywdzić przy tym może ?;)

Myślisz, że uda się powrócić z romansu do aseksualnej przyjaźni?
Wątpię szczerze.

Zero szacunku mam do czegos takiego.  Wiec nie wiem gdzie to tutaj dziala? Jestem doroslym czlowiekiem i nie potrzebuje zeby ktos mnie prowadzil przez zycie.
I pokazanie przez faceta, ze to on wyznacza granice ,cele i zasady rownaloby sie temu, ze jest za slaby psychicznie zeby ze mna byc i szybko bym go zniczyla i wykonczyla - i to wcale nie naumyslnie.
Albo jest rowno , naprawde po rowno, ze po prostu idziemy obok siebie, albo ja bede rywalizowac i walczyc o wladze, a jak bede sie musiala o to dlugo szarpac to odejde.
Nie lubie jak ktos jest wycieraczka moja i nie lubie jak ktos nade mna dominuje w zaden sposob.
Jesli czulabym sie ograniczona w najmniejszym stopniu to juz kaplica
Takie metody moim zdaniem dzialaja tylko na niektore kobiety dobrze, ale wcale to nie jest zasada.

A dlaczego twierdzisz ze żona go przyjmie.