Ceremonia duchowa w sumie, bo dziś rozdzielność majątkowa normalką.
Tak trochę w stylu Icka i Salcie.
Duchowość duchowością, ale finanse trzeba trzeźwo pilnować mocną ręką. ^^
Ja jestem niewierząca, więc duchowe ceremonie nie dla mnie, i tak brałabym tylko ślub cywilny.
No miałaś związki otwarte, oficjalne, gdyby mi się kobieta nie podobała, a byłbym w potrzebie, pewnikiem bym nad układem takim pomyślał
Moi faceci i kobiety raczej mieli ciut inny punkt widzenia, bo to nie były przelotne romanse, a kilkuletnie związki, najdłuższy 7 lat, z facetem nota bene. Zresztą ja im też niczego nie zabraniałam, więc skoro ze mną byli to raczej nie dlatego, że byli w palącej potrzebie. ;-)
Ale po co Ci taki otwarty związek? Czujesz, że inaczej jesteś ograniczana?
Skąd, tak po prostu wyszło. Byłam w jednym związku, poznałam kogoś jeszcze, więc otwarcie powiedziałam o tym swojemu ówczesnemu partnerowi, a on uznał, że skoro tak czuję, to dla niego ok, nie przeszkadza mu to, póki jego nie olewam. Ja sprawę widziałam tak samo, tamta osoba też i tyle. Jakbym się nie zakochała w kimś innym, tylko zależało mi tak samo na jednej osobie, to bym była tylko z tą jedną. Jakby obie powiedziały, że w taki układ nie wchodzą i muszę wybrać, to bym wybrała, ale nie musiałam. Cała filozofia.
Co do emocji - troszkę nietrafione twe porównanie, bo jednak emocje, uśmiech, nawet nerw jest lepszy niż kawałek plastiku w sobie wink
No jasne, ale przypomnę, że pisałeś o seksie BEZ EMOCJI. Seks bez emocji to ja mam z wibratorem, tylko to się zwykle nazywa "masturbacja" a nie seks, no ale to semantyka. Seksu z człowiekiem nigdy nie miałam bez emocji, zawsze jakieś były, tylko nie każdą osobę kochałam, bo miłość to dla mnie wielkie słowo. Ja w ogóle dość dużo czasu potrzebuję, żeby stwierdzić, że kogoś kocham (od roku do 2 lat powiedzmy średnio), ale za to bardzo trudno się odkochuję, dlatego moje związki, jakkolwiek ekscentryczne, były dość stałe.