Wyjście z żałoby po ex - Netkobiety.pl

Dzięki, właśnie to sobie uświadomiłem.

Na szczęście mam tą drogę z uświadamianiem za sobą, a wyjście każde wyjście mi sprawia radość, wręcz mógłbym siedzieć cały dzień na dworze i komputer sprzedać   I szczerze to zaczałem wychodzić, poznawać ludzi itd. dopiero po rozstaniu.

shadzaraJakie może? JAKIE MOŻE SIĘ PYTAM?! To wyjście na prosta, czeka Cię na 100% gwarantuję Ci to, aż założe się o flachę!
Bez żadnych może, chyba, tutaj!

Ja też mogę założyć się o flachę shadzara:) Będzie ok, tylko trzeba pomyśleć samolubnie. Jest takie powiedzenie, które lubie najbardziej w tej chwili. Jeżeli coś kochasz - puść to wolno, jeżeli wróci - jest Twoje na zawsze, jeżeli nie - nigdy nie było Twoje?
To jest czysta prawda, jeżeli odszedł/odeszła to znaczy, że to nie było prawdziwe.

Po rozstaniu też rzuciłam się w wir spotkań, imprez, zajęć. Ale każdy światło gasło kończyło się dołem. Ale z perspektywy czasu wiem, że pozwoliło mi to przezyć. Łudziłam się, że on otrzeźwieje. Ale nie jestem dla niego ważna. Znowu zdezynfekowałam ranę, nakleiłam plaster i tym razem jej nie ubrudzę póki się nie zagoi. Mojego byłego nie wyprowadziłam z błędu, że się z kimś spotykam, żeby nie przyszło mu do głowy mnie zaczepiać. Na początku chciałam to odkręcać ale już wiem, że tak jest lepiej.
Dziś dzieki temu widzę zasadniczą różnicę. Przestałam czekać i tochyba był klucz do sukcesu:)
Za tydzień ide na wesele - sama. Mam adoratora ale nie chce na razie z nikim być. Chce sie wyleczyć do końca. Liczę, że ubawię się po pachy:)

Trzymam kciuki za Was, bedzie dobrze, mówie to z perspektywy osoby, która została skrzywdzona nie pierwszy raz:)

Ja po rozstaniu nie robiłem nic. Żadne imprezy, wyrywania, itp. Bo niby co by mi to dało? Żyłem sobie dalej swoim życiem, idąc do przodu. Mija ponad 4 miesiące już i jest git.

Eks natomiast dwa dni po, już sobie przygruchała nowego. Tylko, że na zdrowy rozum, tak się nie da.

Dlatego wnioski są jedne. To trwało już długo.

Człowiek czasem nie wie z kim żyje pod jednym dachem...

Nie zawsze jeśli wraca, jest nasze, czasami lubi odejśc po raz drugi. A czasami to lepiej, żeby nie wracało po raz kolejny.. Tak jak w moim przypadku.
Więc lepiej trzymać się tego, że jesli odeszła/odszedł to to własnie nie było prawdziwe.

Tylko musimy sobie wpierw sami to porządnie wytłumaczyć po naszemu, wtłoczyć do głowy, a potem powtarzac to sobie do znudzenia, szczególnie kiedy atakują nas kryzysy z każdej strony.

Z mojego doświadczenia wiem, że trzeba sobie pozwolić na okres "żałoby", "pochować" byłego partnera i życ jakby miało go już nie być. To jedyna droga, żeby zaznać wewnetrzny spokoj. Bo szukanie kontaktu, liczenie na cokolwiek, rozrywa rany, które z każdym dniem sie zabliźniają co raz bardziej.
Co nas nie zabije to nas wzmocni, niech to będzie naszym przesłaniem;)

Karmelita, nic tylko pogratulować i życzyć Ci abyś już nie zeszła z tak mądrze obranej drogi

Pięknie i mądrze napisane, ja chociaż ja jeszcze nie do końca jestem tam gdzie Ty ponieważ u mnie minęły dopiero 2 miesiące od rozstania, ale podpisuję się pod wszystkim i mam nadzieję niedługo być w tym punkcie co Ty

Twój post zdecydowanie podniósł mnie na duchu. Dziękuję Ci za to !
Jestem ok 1,5 miesiąca po rozstaniu, więc niestety nie jest mi jeszcze dane być taką optymistką, ale mam nadzieję, że niedługo ja też będę mogła sobie pogratulować. Zaraz po rozstaniu przez kilka dobrych tygodni żyłam nadzieją,  że jednak wróci. Teraz wiem, że skoro potrafił odejść z dnia na dzień  te wszystkie jego słowa, obietnice były tylko kłamstwem. Wiem, że zasługuje na kogos lepszego.
Dostałam nauczkę - dopiero niedawno uświadomiłam sb, jak bardzo wyzbyłam się siebie w tym związku. Ogólnie jestem osobą, która ma swoje zdanie i potrafi go bronić, jestem bezpośrednia i szczera. A pod jego wpływem stałam się cichą myszką, nawet jak nie podobało mi się coś, to , żeby nie doprowadzić do kłótni przygryzałam język i siedziałam cicho. Robiłam wszystko , żeby mu się przypodobać , a on i tak mnie kopnął w d***. Teraz wyciągnęłam wnioski i postanowiłam, że dla żadnego już nie będę starała się zmieniać, łagodzić mojego wybuchowego czasem temperamentu. Jestem przekonana, że z czasem poznam takiego, przy którym nie będę musiała się zmieniać, żeby w związku było dobrze.

Skrzydła im się zrastają po jakimś czasie, później wchodzi rehabilitacja i znowu zaczynają latać ze zrośniętymi i grubszymi w miejscu złamania skrzydłami.

Proszę, proszę ktoś tu wreszcie się ogarnął i tryska optymizmem... Gratuluję

Wiesz co, ja też się łapie za głowę. W związku z moją sytuacją, kumple aż mnie osaczają rozmowami żeby mi pomóc.
Ale ja mam gdzieś ich zdanie, bo wiem co sami robią, że tacy ludzie jak oni nie są w stanie zrozumieć co czuję.
A co robią? Związki na boku, mistrzem jest gość który jest oficjalnie z kobietą X ale spotyka się też z T,Y,Z. X nie wie o żadnej, a T wie o Y,Z,X jak i Y wie o T,Z,X jak i Z wie o T,Y,X. Nie wiem ja łapie się za głowę. I po co jest z tą X? Po co ją krzywdzi? Ona nie wie że ją krzywdzi, ale pewnie się dowie. Ale też on wie że ją krzywdzi, gdyby ją kochał to by nie krzywdził lub z nią nie był. Nie rozumiem.

Ale przyznam szczerze... zgasili mnie.
Powiedziałem wprost, słuchajcie ja w dupie mam to co mówicie, wy lecicie w chu** oszukujecie, sory ale nie dogadamy się. Ja nigdy nie oszukałem, nie zdradziłem nie miałem takich myśli nawet....
Na co odpowiedź znajomych - OK, A POPATRZ JAK SKOŃCZYŁEŚ...

Nie, to nie znaczy że teraz stanę się jak oni. To znaczy że nie ma reguły, możesz być szczery wierny a dostaniesz prosto w twarz.
I to jest niestety prawda, nie obracam się chyba w jakimś dziwnym towarzystwie, ale 70% kumpli... żal mi ich dziewczyn.

Wydaje mi się że my same, oczywiście nie wszystkie psujemy sobie rynek. Podświadomie czujemy że facet Nami kręci, ale jakoś nie trafia to do Naszej świadomości. Często wybaczamy, ale nie ma co generalizować. Z drugiej strony rządzą nami instynkty pierwotne i Nasza logika i świadomość powinna nad nimi panować.
karmelitabosy gratuluję postu, takie chcemy też czytać, dobrze załatwiłaś trutnia. CO do Twojego kolegi to może on z tych co dużo ryczy, mało mleka daje. Jak widać są fajni faceci a kolega tłumaczy zdradę wątpliwymi przykładami.

No własnie i o to się wszystko rozchodzi, ja rozumiem wszelkie instynkty, popęd, chęć zdobycia "świeżego towaru" może i dla zasady wyrwania jak to dla niektórych, ale czemu wszystko kosztem drugiej osoby, najczęsciej nieswiadomej?. Jej się nie zostawia żadnego wyboru, dopóki sama się nie dowie, albo partner nieoczekiwanie zakonczy związek, bo mu strasznie niedobrze przecież..
    Wydaje mi się, że jest jakies przyzwolenie społeczne, a za to podziękować można tylko mediom, które w wiekszości wypowiadając się o związkach nakładają nacisk na seks, udzielają jakże cennych rad, a to jak urozmaicić, jak zaskoczyć, jak się ubrać, jak ruszac jeżykiem, którego cycka najpierw.. A gdzie wartości i odpowiedzialność za drugiego człowieka? Zdolność komunikacji, wyrozumiałość i tolerancja. Wsparcie, kompromis. Totalne dno. Jak człowiek sam nie będzie starał się o swój rozwój to w dzisiejszych czasach będzie już tylko masowa produkcja kolejnych pokoleń, w których długoletnie związki będą jakimś wynaturzeniem społecznym.

I to jest patologia, możesz być właśnie szczery, wierny... a możesz trafić na taką babkę/faceta i nawet nie wiesz że jesteś robiony w chu**.
Kurde gdybym poznał mechanizm działania tego, może bym coś zrozumiał spróbował się wczuć w sytuacje... ale NIE MA żadnego mechanizmu działania. Nie ma wytłumaczenia. To czysta głupota, chamstwo i dziecinność.

Cóż.. Ja też byłam taką "głupią, naiwna laską, do urabiania".
I macie racje - często, mimo że coś nie gra, nie chce się robić z siebie paranoika i histeryka i po prostu spokojnie (albo mniej spokojnie) się czeka na rozwój wypadków.

Ale przez tą sytuację jeszcze jedną rzecz, z mojego małego 'kodeksu zasad' , sobie potwierdziłam: Jeśli samemu jest się w porządku, to nie ma szans, żeby taka sytuacja się nie wydała - kwestia czasu tylko.
U mnie wydała się w przedziwnych okolicznościach, tym bardziej wierzę w istnienie Siły Wyższej i nabrałam do tego jeszcze większego szacunku i pokory.

Fajne z Was chłopaki, jak już ktoś powiedział.
W tych popieprzonych czasach czasem się zapomina, że męskość to przede wszystkim stałość: poglądów, zasad.
Czasem myślę, że urodziłam się nie w tych czasach..

Trochę dziś bredzę, wiem

Wiesz, wnioski na pewno się wyciąga i nie chodzi o obwinianie, bo to już bez znaczenia. Chodzi o bardzo smutne wrażenie, że czasem wystarczy wyjść "o długość paznokcia" poza swoją strefę komfortu i otworzyć się przed partnerem z 'pretensjami', żalami.. Dopiero kiedy to się zrobi i zero efektów, można myśleć o "rozwiązaniach alternatywnych". Jeśli pomija się zupełnie ten etap i górę bierze urażona duma, ego i ferowanie wniosków i wyroków na temat tego dlaczego druga strona nas 'unika' w sypialni, to oznacza tylko tyle, że nie było w tym związku podstawowej komunikacji.
Jedna strona chciała żyć iluzją, rzeczywistość ja przerosła.

A kto bardziej "winny"..kogo to obchodzi, kiedy nie ma już z czego składać..

Tak robią ludzie dojrzali..to nie to forum

Nie nie... szukanie winy w sobie miałem namyśli gdy psuje się w łóżku, 1 strona chcę to naprawić a drugą nie widzi problemu i nie chcę naprawiać. Wtedy 1 strona stwierdza no okej nic nie zrobię, szukam dobrego seksu więc znajduje sobie kogoś na boku. 2ga osoba po czasie się orientuje że 1wsza ma kogoś na boku... ogarnia ją panika żal złość itp... ma pretensje do całego świata bo mój partner mnie zdradza. A powinna zaglądnąć do siebie, poszukać tej winy w sobie i znalazła by ją... nie chciała rozwiązać problemu bo jej było dobrze - drugiej osobie nie, ale to nie ważne, bo jej było dobrze. W końcu ta osoba, znalazła by tą winę w sobie, że była egoistyczna, że nie chciała się postarać żeby w tym związku życie seksualne było na zatysfakcjonującym poziomie dla drugiej osoby. Może by wyciągnęła wnioski, i zastosowała je w przyszłości w innym związku.

Przeczytaj jeszcze raz mój poprzedni post
Nie chodzi o obwinienie się. Chodzi o to że warto zobaczyć czy czasem winy nie ma w nas. Bo możemy być zaślepieni. I możemy nie nauczyć się niczego, możemy w kolejnym związku popełnić ten sam błąd.

Wszystko się zgadza. Tylko co jeśli ta zdradzana osoba próbowała rozmawiać n/t swoich potrzeb poza łóżkowych, które są dla kobiety trochę jak 'gra wstępna' i zdradzający miał to w 4 literach, skupiony wyłącznie na swoich potrzebach doraźnych?

Dzięki, to ja sobie odrazu sama odpowiem: Traktował partnerkę jak żywy materac - z materacem się nie rozmawia przecież

Komunikacja. Nigdy nie pojmę jak można ryzykować cały związek, niszczyć go od środka kiedy wszystko co wystarczy zrobić to siąść i pogadać.
Ale dla niektórych to zbyt dużo. Ego by takiej konfrontacji nie zniosło

Jestemsam: Czytaj proszę ze zrozumieniem to co pisze, mam wrażenie że jest z tym jakiś problem..

O tym samym piszę. Osoba zwraca się do partnera że jest coś nie tak, a partner tego nie chcę naprawić bo uważa że jest ok.

To zdradzana osoba nie znajdzie w sobie winy bo jej nie ma. Więc może żyć spokojnie

Też tego nie pojmę, nie muszę Ci mówić że komunikacja to jedna z najważniejszych rzeczy w związku bo przecież o tym wiesz.

Chodzi mi o to że każdy lajtowo fajnie obwinia cały świat, to jest złe tamto jest złe on mnie zdradzał on jest chu* i burak, cały świat jest chu*.
Ale ZAWSZE warto oprócz obwiniania całego świata zajrzeć do siebie, bo może być jakiś problem też w nas.
Jeśli problemu nie znajdziemy - to dobrze, nie ucierpimy na jego wcześniejszym szukaniu, trochę się dowartościujemy w tym że "uff! kurde! ze mną jest w porządku! On/ona to był burak!"
Jeśli go znajdziemy to też dobrze, bo spróbujemy go naprawić i nie popełnić w przyszłości.

Tyle, że własnie ta cała proza życia wielu młodym nie odpowiada. Zapala się lampka, co? To ja mam jeszcze 50 lat tak żyć? Młody/młoda jestem, trzeba znalezc cos bardziej emocjonalnego. Na takie zycie przyjdzie czas, albo i nie przyjdzie. Tez mialem dziewczyne, która sie bała wszystkiego. Siedziala w domu i co najwyzej imprezowała, czasem rower. Nic poza tym. I kogo wina, że rutyna? Moja. Nie ma emocji, bo ma byc ciagle w pełni romantyczny związek. Nie to, ze my nie mamy co ze sobą robić, czy nie rozmawiamy. Po prostu nie ma emocji i koniec. Takiej osobie chyba też zaczyna switac, ze to zwiazek z rozsądku i że nie ma tu uczuć.

jestemsam

Widzę że ładnie to wszystko konwertujesz według swojej logiki, przeczytałem Twój temat dzisiaj. Przyznam że wcześniej nie miałem okazji i obawiam się że to wszystko jest wynik ustawicznego utrwalania sobie wizji świętej ex z aureolą nad głową.

Piszesz o monotonii w związku. Jasne w każdym się zdarza, w związku, życiu zawodowym, prywatnym, wszędzie. Tak już skonstruowane jest życie w mrowisku. Nikt tego nie neguje, a problem niedojrzałości polega nie tylko na unikaniu rutyny za wszelką cenę, ale też zrozumieniu że coś takiego istnieje.

A to co opisałeś trafia idealnie w punkt, który wymieniałem już wcześniej. Notesik i krzyżyk w sprawach załatwionych, jak to sam napisałeś 'dla zasady'. Jeśli w to wierzysz to powinieneś się cieszyć bo w Twoim związku nie było już żadnych uczuć.

thepass

No i nie dziwię się że nie odpowiada, przed telewizorem na wyrku to się siedzi będąc na emeryturze, to wszystko są dodatki towarzyszące codzienności.
Reszta to bierność i wcale nie szukałbym problemu w dziewczynie, skoro coś Was do siebie popchnęło to po to żeby wymieszać cechy charakteru, uczycie się wzajemnie swoich potrzeb, raz bądź romantykiem tak jak ona lubi, drugi raz bądź szalony i idź z nią na bungee, to jest problem nie dostrzegania potrzeb drugiej osoby. Gówno prawda że taka osoba marzy tylko o siedzeniu przed telewizorem, wielki błąd po którym można obudzić się z ręką w nocniku i tak zazwyczaj się dzieje.

wiesz, katyenn:  Ja też przed chwilą zerknęłam na nowy wątek, gdzie kolejna 'zagubiona' żali się, jaki to dylemat ją spotkał: mąż czy kochanek? Kochanek czy mąż? Ciężki wybór, biedna zagubiona duszyczka.. I przez chwilę też poczułam, że opadam z sił..

Pomimo całej świadomości, że tacy ludzie są i zawsze będą, to ciężko jest mi wykrzesać z siebie dla nich tą empatię na początku, bo pierwsza reakcja wiadomo..
Z drugiej strony, brak dojrzałości emocjonalnej nie jest zbrodnią i partner wbrew pozorom ma zawsze wybór- zostać z taka osobą czy męczyć się dalej. Gorzej gdy to wszystko rozgrywa się w 'podziemiu' i zanim wyjdzie na jaw mija dużo czasu, który jest tak naprawdę dla jednej osoby życiem w jakiejś iluzji szczęścia i wizji partnera/partnerki, którego nie ma..

Najbardziej rozsierdza mnie chyba to żałosne i pełne wyuczonej bezradności rozkładanie łapek w zdradzającego: "To było silniejsze ode mnie, a teraz jestem taki biedny..nie wiem co robić? buuu buu.."
Do tego pełen obłudy tekst: "Nie chcę stracić mojego aktualnego partnera (którego mam za jelenia, ale głupio tak zostać z niczym, gdyby z kochankiem nic nie wyszło)".

Wyciąganie wniosków, że nie warto być z nikim jest tak naprawdę karaniem siebie za sk.... jakie nas spotkało z czyjejś ręki i w ogóle nie powinno mieć miejsca, niestety jest to pierwsza, obronna reakcja psychiki i trzeba przez to przejść.

Najtrudniej jednak przyjąć do świadomości, że jednak zawsze były jakieś (małe lub większe) sygnały ostrzegawcze, które ignorowaliśmy, bo albo - nie mieliśmy w danym momencie dość siły psychicznej by stanowczo zareagować albo przymykaliśmy na to oczy, jak dziecko w reakcji na dantejskie sceny rozgrywające się między rodzicami w pewnym momencie "przechodzi nad tym do porządku dziennego" i z czasem staje się to jego 'drugą skórą' i automatyczną reakcją na "radzenie sobie" z czymś co przerasta.

Kat i ofiara..Oni zawsze się znajdą. Czasem zamieniają się rolami, czasem przez chwilę bywa sielanka, ale toksyczne wzorce zawsze wypłyną -kwestia czasu..

To bardzo smutne kattyen..Taki związek na "pół gwizdka". To chyba faktycznie lepiej nie zaczynać niczego, dopóki się w pełni człowiek nie otworzy.
Ja też gdzieś po cichu ciągle jeszcze wierzę, a czasem mam to wszystko gdzieś.

U mnie jest ten paradoks, że ja nie miałam pojęcia, że mam w sobie bardzo aktywne wzorce współuzależnienia do czasu ostatniego toksyka.
Dlatego wiem, że to było po coś i cholernie dużo się z tego o sobie nauczyłam, a to jest wiedza bezcenna, bo ona przerywa ten bieg wściekłego chomika w kołowrotku w tej swojej małej klatce, do której ogranicza się jego rzeczywistość.

Często skupiamy się na tym jak NIE POWINIEN nasz związek wyglądać i czego nie chcemy - i ok, ta wiedza jest bardzo ważne, tyle że..PP działa tak, że wkrótce, z takimi myślami, dostaniemy tego więcej - dowodów na istnienie właśnie takiej rzeczywistości.
Na tej samej zasadzie "wpadłyśmy" w toksynę, bo na ten moment to był nasz idealny model związku głęboko w podświadomości.
Prawo mówi - dostaniesz wszystko w co naprawdę wierzysz i pragniesz, więc dostaliśmy
Do kogo można mieć pretensje? Zresztą, nie o pretensje i żale tu chodzi.

Trzeba z tym uciekaniem od związków w ogóle bardzo uważać, bo to kolejna pułapka, w którą wpadamy z jednego wzorca, od którego uciekamy w kolejny -równie niszczący. A wkręcanie się w kolejne dogmaty (nawet te pozornie ograniczające ryzyko zranienia) nie jest ucieczką do przodu.

Nie ma lepszego sposobu niż zbudować mocne fundamenty, siłę psychiczną (nie mylić z budowaniem twierdzy wokół siebie) i nauczyć się ufać sobie. Bo jeśli ufam sobie, nic złego nie może mi się stać - nic, na co nie dawałabym przyzwolenia.
Tak samo jak nikt nie może nas zranić - to my nadajemy czyimś działaniom rangę i układamy z nich puzzle, żeby całość układanki mogła potwierdzić perspektywę z jakiej widzimy rzeczywistość. Jeśli mamy wzorce ofiary - zawsze będziemy dążyć do interpretowania faktów tak, by na końcu móc poczuć się jak ofiara.
Gdy jesteśmy od nich wolni - fakty są suchymi faktami, nie czujemy presji dorabiania do nich całej historii naszego "upodlenia", wykorzystania, bo nie mamy potrzeby poczuć się jak ofiara.
O ile łatwiej wtedy wejść z kimś w relacje i znowu zaufać.

Ja wolę podążać w tym kierunku

@ Elle, dobrze zdawac sobie sprawe jak zwiazek nie powinien wygladac i miec oczy otwarte, bo na pewno nie tak jak moj. Nie uwazam teraz ze jestem ubozsza w cokolwiek nie bedac w zwiazku. Nie uwazam rowniez, ze wszyscy porzadni faceci sa pozajmowani. Kiedys uwazalam, ze jestem definiowana przez pryzmat zwiazku. kolezanki, przyjaciolki tkwily i tkwia nadal w toksycznych zwiazkach, wiec ja tez tak robilam...bo chlopa trzeba miec. Bylam kiedys w osmioletnim zwiazku, nie bylo wyzwisk, bicia etc. wiem, ze po prostu spotkalam skoorwiela, ktory mna zamanipulowal i wyciagnal to, co najgorsze. Teraz to wiem! Mam dosyc zwiazkow i myslenia typu, kto ci szkalnke na starosc poda albo, ze kobieta bez faceta jest nic nie warta i trzeba byc w zwiazku. Nie mam ochoty ani planow na wiazanie sie z nikim i nie wydaje mi sie, ze to jakas pulapka. Robie sobie dluugie wakacje od plci przeciwnej

Elle doskonale cie zrozumialam, rzeczy ktore piszesz sa dla mnie oczywiste chodzi o to, ze ja nie skupialam sie na tym jak zwiazek mial nie wygladac i dlatego nie widzialam co sie dzieje. Jedyna nad czym sie skupialam to na dogadzaniu i wchodzeniu w doope beznadziejnemu, nudnemu trollowi bez poczucia humoru, ktory mial baaardzo niskie poczucie wartosci i wyzyl sie za to na mnie.Zabawne, bo mialam zamiar napisac w poprzednim poscie, ze zly zwiazek jest jak beznadziejna praca do ktorej nie masz ochoty chodzic.Po prostu stwierdzilam ostatnio, ze lepiej bawie sie bez faceta u boku. Jezeli spotkam na mojej drodze kogos wartosciowego to swietnie na razie nie mam parcia na zwiazek

Moj byly to leniwy gnom, calymi dniami gnijacy przed kompem, ktory nie ma pojecia jak byc z kobieta. Nic do zaoferowania. Gosc, ktory wychowal sie bez ojca, czyli zero wzorca meskiego w zyciu,ktory nigdy nie byl w zwiazku z kobieta, uwielbiajacy filmy o superbohaterach, grajacy nalogowo w battlefield agresywny doopek z przerosnietym ego. Do tego socjopata i alkoholik, cala ich rodzina jakas dziwna, siostra wysoko postawiona policjantka (troche syfu jej narobilam, wzywajac gliny do domu kiedy jej braciszek mnie pobil), brat blizniak bez dziewczyny mieszkajacy ze swoja siostra, najlepsze jest to ze teraz wszyscy mieszkaja u siostry, brakuje tylko mamusi. W jego zyciu najwazniejsze jest relaksowanie i skupianie sie na wlasnym hobby i przyjaciolach, na ktorych slowa nie mozna powiedziec. Moi przyjaciele, ktorych niestety stracilam na zawsze byli banda gejow i doopkow. Po prostu czul sie przy nich niepewnie, bo mieli poziom, mieli hobby- wszyscy zajmujemy sie fotografia i sztuka. I co taki maly smierdzacy bobek mogl ze mna zrobic? Oddzielic mnie od przyjaciol, zaciagnac na swoje terytorium i zgnoic! Wszedzie, doslownie wszedzie palily sie czerwone lampki!!! Niestety spotkalam oszusta i socjopate, ktoremu dalam sie zmanipulowac i jestem na siebie o to wkoorwiona na maxa a najbardziej nie moge przebolec straty moich przyjaciol! Nigdy wiecej. Nie mam wzorca ofiary, po prostu sie nia stalam, bo nie sluchalam siebie, zignorowalam wlasna intuicje, bo uleglam presji srodowiska ...jaki przystojaniak, jak sie troszczy o ciebie, faceta trzeba miec, kobieta bez faceta to jakies dziwadlo. A... w doopie to wszystko mam teraz Nigdy nie ignorujcie czerwonych lampek ludziska, nigdy!

Mial niezla gadke i duzego, nie wiesz ze panny tylko na to leca (zart) Zgodnie z socjopatycznym schematem postepowania zrobil mi z mozgu galarete, zdarza sie.

Tak, tu chodzi o "gadkę" i umiejętność obracania się wokół półprawd i niedopowiedzeń a w razie przyłapania na kłamstwie i nieścisłościach - odwracanie kota ogonem = robienie 'galarety' z mózgu i wmawianie przewrażliwienia i szukania problemów, "dziury w całym".

Najlepsze, że takiego psychopatę jego damski odpowiednik potrafi owinąć wokół palca i taki troll chodzi jak w szwajcarskim zegarku.
Potem - zgodnie ze schematem, żeby wzorzec mógł być odmalowany w pełni- to ona go rzuca, a on wyje do księżyca za utraconą miłością

Klasyczny scenariusz.
I tego im chyba wypada życzyć - spełnienia

To ja tez byłam wysyłana do lekarzy od głowy różnych

Ale diagnozę sam sobie dobrze postawił, jego głównym zarzutem do mnie było, że "jestem normalna" z miną pomieszanej dezaprobaty, rozczarowania z miną srającego kota na puszczy.
On sam- nudziarz nad nudziarze z kolei, miał się za kogoś absolutnie niesztampowego, a nawet czerstwe kawały z brodą palił jak nikt

Do tego - rasowy onanista, erotoman gawędziarz.. do udanego "seksu" wystarczył mu fakt, że ktoś patrzy jak robi sobie sam dobrze rączka i jęczy i wzdycha przy tym do kamerki
Każda jego poprzednia kobieta zrywała z nim z tego samego powodu - był beznadziejny w łóżku - za to oczekiwania względem partnerki nie z tej ziemi.
Kosmita

Nie musi obwiniać wprost i werbalizować tego.
Wyższa szkoła manipulacji, mój drogi.