Nie chcę tu w niczym umniejszać Adze ale coś muszę napisać.
Ja Ciebie Aga nie podziwiam.Ja to uważam za normę.Jak widać,niewielu ludzi za normę to uznaje.
Dla mnie to żadne poświęcenie: kochamy kogoś to normalne,że chcemy dla niego wszystko zrobić.
I tak ma być,i na tym polega związek:) I fajnie,że tak akurat trafiłaś.I fajnie,że on też:)
Nawet nie wiem Aga czy chcesz słuchać tego,że jesteś podziwiana bo opiekujesz się chorym człowiekiem.
Chyba raczej z tego powodu,że tak trafiłaś:)Miałam faceta,który zachorował na raka.Pierwszy rzut-zażegnany.Dwa lata spokoju.Drugi rzut-trzustka.
Chłopak miał tylko ojca gdzieś za granicą, z nową kobietą.Mało się synem interesował.
Pamiętam sytuację jak umierał w hospicjum a ja karmiłam go jajkiem na miękko.Zaczął charczeć a ja myślałam,że się krztusi...
To były ciężkie chwile ale nie dlatego,że praktycznie ja i moi rodzice się nim opiekowaliśmy.Było ciężko bo wiadomo było jakie są rokowania.
GOJKA pięknie to opisałaś!
AGA nigdy się nie użala na swój los,nie uważa że się poświęca!
Bynajmniej nie cały czas.
bo mam teraz tyle problemów że ręce opadają nic tylko sznur i na drzewo, gdyby nie te dzieci to nie wiem czy bym się do tego nie posunęła. To wszystko. Mam nadzieję,że się jeszcze tu kiedyś odezwę bo póki co sama ledwo żyję, jestem wyczerpana i fizycznie i psychicznie.
