Małżeństwa bezdzietne z wyboru - jak je postrzegacie? - Netkobiety.pl

Wiesz, też jestem za tym by jednak poczekać. Ja jedynie z perspektywy czasu, bo skończyłam już 30. rok życia, mogę powiedzieć, że gdybym podjęła taką decyzję 10 lat temu, to bym tego nie żałowała dziś również.
Ale to już każdy człowiek powinien mieć prawo o tym zadecydować; bo jak  ludzie w wieku 18-20 lat zakładają rodzinę, to też mogą przecież tego żałować z czasem. Zatem w drugą stronę również to powinno działać.

Ja jestem pięknym przykładem, że sie zmieniło. Miałam podobne podejście do dzieci jak WitchQueen czy NinaLafairy. W wieku 22 lat nic by mnie nie zmusiło do posiadania dziecka. Jak widziałam jakieś to tak z odległości co najmniej metra, w życiu bym tego na ręce nie wzięła. No może gdyby trzeba było wynieść z pożaru i pewnie nawet wtedy miałabym wyrzuty sumienia, ze najpierw nie wyniosłam kota.
I o dziwo tak przed trzydziestką zachciało mi się dziecka, dostałam typowego wścieku macicy. Bałam się jak cholera, że nie dam rady, przede wszystkim emocjonalnie. Ale dałam .
Co ciekawe, do obcych dzieci nadal mam podobne podejście jak kiedyś, może nie tak drastyczne, ale na ręce obcego dziecka nie wezmę jeżeli nie muszę.

Super, a ja myślałam już, że jakaś nienormalna jestem

Na placu zabaw dzieci maja swoich rodziców więc niańczyć obcych nie muszę .
Z koleżankami i kolegami moich dzieci (bo ja idąc za ciosem zmontowałam sobie parkę ) lub kuzynami, to trochę gorzej, bo chcąc nie chcąc, jak są u mnie w domu muszę się nimi trochę zająć.
No cóż....część z nich chyba trochę się mnie boi    bo czasami warczę.
Jednego (na prośbę jego mamy) w przedszkolu straszyli: jak nie będziesz jadł to przyjdzie ciocia A. i cię nakarmi
A są też takie inne, nie wiedzieć czemu upodobały mnie sobie: jedna kuzyneczka moich dzieci od niemowlaka darła się jak widziała wszystkie swoje ciotki i chichotała szczęśliwa jak tylko mnie zobaczyła czy usłyszała , a niedawno koleżanka mojej córki zapytała czy może mówić do mnie "ciociu"? Ciężkie życie....:rolleyes:

Może nie będzie tak źle.
Czasami wydawało mi się, że wredna matka jestem, że wymagam od dzieci jak od dorosłych, nie mam cierpilwości i wogóle te moje dzieci to za przeproszeniem przesrane mają.
Ale jak moja córka pooglądała tak bardziej z bliska rodziców i domy koleżanek i kuzynek, to stwierdziła, że jestem najlepszą mamą i nigdy nie chciałaby mieć takiej jak niektóre dziewczynki. Najpierw pomyślałam, że jak to dziecko, każde myśli, że jego mama najlepsza. Potem zapytałam dlaczego uważa, że jestem taka "najlepsza"? Odpowiedź była krótka: "bo wymagasz". Ciekawe stwierdzenie, ośmiolatka doceniła dyscyplinę w domu.

Wracając do tematu, po poście Iceni widać, że trzeba olać takie "dobre rady". Posiadanie dziecka to nie kupno sukienki, której można nigdy nie założyć, dziecka nie schowa się w szafie albo nie wyrzuci, jak się znudzi. Tutaj rozumem powinny wykazać się wspomniane ciocie, i nie otwierać buzi na temat, który ich nie dotyczy. Ja też parę głupot zrobiłam we wczesnej młodości, bo nie potrafiłam postawić na swoim i słuchałam "mądrych" rad.

Wiem, że każdy powinien przeżyć swoje życie tak jak chce i że nie powinno się zmuszać do zmiany w jakikolwiek sposób. Ale wolno mi mieć tez swoje zdanie. A osobiście uważam, że małżeństwo bez dzieci jest dziwnym tworem. I dla mnie naturalnym jest że po ślubie pojawiają się dzieci. I ze tych dzieci jest conajmniej dwoje. I nie trafia do mnie argument, że "nie stać nas na dziecko".
Osobiście uważam, że moje dzieci są najlepszym co mi się przytrafiło w życiu. I satysfakcja, duma i przyjemność (chociaż bywa czasem trudno)z ich wychowywania nie może się równać z najwspanialszymi wycieczkami czy osiągnięciami zawodowymi. Zresztą jak ktoś ma ambicje, to posiadanie dzieci temu nie przeszkadza. Może się tylko trochę przeciągnąć w czasie.....

Nie, mam stare uno na parkingu pod domem... i świadomość że przez najbliższe około siedem lat czeka mnie mocne zaciskanie pasa, bo synowie idą na studia. Ale jakoś nigdy nie pociągało mnie życie dla pozyskiwania tylko dóbr materialnych. Ciągle nowszych....
Decydując się na dzieci nie miałam jakiejś super sytuacji materialnej. Pracował tylko mąż nie zarabiając kokosów i musiałam się mocno nagłowić żeby utrzymać za to rodzinę. Ale zawsze wychodziłam z założenia że dziecko nie potrzebuje tysiąca gadżetów które sprzedawcy wmawiają nam, ze bez tego dziecko nie przeżyje. Szkoła tez może być państwowa. Wiem, podręczniki zeszyty i inne pierdoły do szkoły kosztują ale to dopiero będzie za siedem lat od momentu decyzji o urodzeniu dziecka, wiec po co od razu zakładać, że za te siedem lat nie będzie nas stać?

Bo nawet jakby mnie było na niego stać, to jest dla mnie za duży. A ja jestem niedzielny kierowca
Catwoman, a Ty masz takiego astona martina?

Eeee tam, lepiej poczekać aż będzie nas stać. Znaczy ten Aston w garażu będzie stał, obok jakiś vanik żeby mieć czym dzieciaki przewozić, dom z pięcioma sypialniami i odpowiednią bawialnią dla dzieci, na koncie odłożona suma specjalnie na fundusz edukacyjny dzieci. No i teraz można się zacząć starać o dziecko...ups żonka już menopauzę zaliczyła? Jaki problem, stać nas na surogatkę albo się przywiezie parę maluchów z Afryki...

Dokładnie tak. Każdy powinien żyć swoim życiem, a nie życzyć innym tego, by przypadkiem nie było im lepiej Bo najczęściej tak to wygląda.

bbasia, ja myślę, że są po prostu zbyt mało odważni by powiedzieć: "Chcemy żyć po swojemu".

Albo są właśnie za bardzo zapatrzeni w zdobywanie dóbr materialnych...
Zresztą ja wyraziłam tylko swoje zdanie.... i nie dopytuję się znajomych dlaczego tych dzieci nie mają. Ich sprawa.....

Może z twojego punktu widzenia wystarczy - ale co by było gdyby twoje dzieci okazały się utalentowane - gdyby np jedno okazało sie muzykalne i do państwowej szkoły doszły koszty lekcji prywatnych, zakupu instrumentów, jeżdżenia na koncerty. Co by było, gdyby okazało się, że jeden z twoich synów jest uzdolniony matematycznie i normalna szkoła to dla niego za mało?

Albo wprost przeciwnie - okazał się opóźniony intelektualnie i wymagał szkoły specjalnej, rehabilitacji itd?

Ja rozumiem ludzi, którzy twierdzą, że nie stać ich na dziecko, bo nie każdego średnia krajowa satysfakcjonuje.

To nie tylko materializm - są ludzie, którzy wykonują takie zawody, że albo dzieci, albo kariera - kiedy łączą jedno z drugim dzieci bardzo często na tym cierpią. Albo kończy się uwiązaniem jednego rodzica do domu i zrobienie z niego opiekunki do dzieci by drugi karierę mógł robić.

Poza tym nie widzę zupełnie nic złego jeżeli ktoś rezygnuje z dzieci by prowadzić rozrywkowo-podróżnicze życie. To jakaś "patologiczna" wizja tego, co słuszne - nikt nie ma OBOWIĄZKU posiadania dzieci. - To sprawa danej osoby, czy ma ochotę sędzić życie na bankietach, czy w pokoju dziecinnym - i jacyś tam Iksińscy tyrający by zarobić na kolejny rok studiów swojej córki nie mają prawa krytykować takiej decyzji u nikogo.

Dla mnie ludzie rezygnujący z dzieci to ludzie mądrzy - mierzą swe zamiary na siły, a nie decydują się na dzieci z myślą "jakoś to będzie" ...

"Dla mnie ludzie rezygnujący z dzieci to ludzie mądrzy - mierzą swe zamiary na siły, a nie decydują się na dzieci z myślą "jakoś to będzie" ..." - dla mnie również.

A takich co zdecydowali się na dziecko, bo "już czas" też mam wokół siebie- dzieckiem zajmuje się niania dokładnie cały dzień od 7.00 do 17.00 lub 18.00. Nawet gdy dziecko jest chore, rodzic nie bierze urlopu, tylko podrzuca do babci lub znów niania z nim siedzi. I to nie jest tylko 1 przypadek; wśród ludzi, których znam, to jest naturalna praktyka.

Jeżeli ktoś wybiera dobra materialne zamiast dziecka to też ma do tego prawo.
Tyle, że obywatele naszej ojczyzny są tak stereotypowi, że jest to dla nich czymś niepojętym.

Każdy ma wybór. Chce dziecko- będzie je miał, nie chce- nie będzie.
I na tym moim zdaniem pytanie o potomstwo powinno się kończyć.
Często jest tak, że ktoś kto decyduje się na to, iż nie będzie rodzicem, jest bardziej świadomy swojej decyzji niż ten, który decyduje się na rodzicielstwo.
Lepiej zastanawiać się jakby to było być mamą czy tatą, niż być tą mamą i tatą i pluć sobie w brodę, że decyzja o dziecku była błędna, bo jednak nie jest tak kolorowo jak to się sobie wyobrażało. Czyż nie?

Poza tym...
Lepiej być świadomym nierodzicem, niż nieświadomym rodzicem.
Jeśli ktoś rozumie co mam przez to na myśli.

No cóż, dziewczątko doceniło. że nie wstaje "za pięć siódma" i nie leci jak szalona do szkoły bez śniadania,
że obiad je przy stole o przyzwoicie stałych porach,
że lekcje odrabia w czasie, kiedy potrafi jeszcze rozsądnie myśleć,
że (czasami pomimo protestów) idzie spać wykąpana,
że ma zdrowe zęby (mamusia pilnuje, żeby umyła),
że ma porządek w pokoju
itd mogę tak wyliczać długo, to co moje dziecko streściło w dwóch wyrazach

Ludzie czują, że dzieci mieć nie powinni - ba! ja nawet wiązać się z zadnym facetem nie chciałam - ale w naszym społeczeństwie tacy ludzie są uważani za "pasożytów" żyjących tylko dla własnej uciechy. Tylko mało kto się jednak zastanawia, że dziecka nie WYSTARCZY TYLKO KOCHAĆ! Ja nie mam żadnych wzorców wyniesionych z domu, pochodzę z rodziny patologicznej, zimnej emocjonalnie, pozbawionej więzi - wiem, ze pod tym względem jestem wypaczona - kiedy dzwonię do domu czuję się jak przed wizytą u dentysty - to obowiązek, trzeba to znieść i tyle.

Moja matka była właśnie taka nieudolna matką - niewykształcona, bez zawodu, stłamszona przez męża-alkoholika...  Czy ja jestem wyrodnym dzieckiem jeżeli tak o niej piszę? Czy moja córka kiedyś okaże mi niewdzięczność jeżeli tak o mnie pomyśli? Przecież ja NIE MUSIAŁAM mieć dziecka.
Tyle tylko, ze nie chciałam być jeszcze większym dziwolągiem niż jestem - skoro wszyscy mi mówili "jakoś to będzie" to im uwierzyłam.

A teraz każdego wieczora kładąc się spać zastanawiam się czy już zrobiłam z mojego dziecka nieudacznika takiego jak ja, czy może jeszcze nie....

Tu akurat nie trafiłaś.... starszy syn okazał się utalentowany muzycznie i skończył dodatkowo szkołę muzyczna. Państwową. W której jak pewnie w każdej tego typu szkole jest możliwość wypożyczenia instrumentu za symboliczna opłatę ( chyba było to około 10zł na miesiąc)
Młodszy syn jest za to uzdolniony w przedmiotach ścisłych i to że uczęszczał do publicznego gimnazjum nie przeszkodziło mu w osiągnięciach w olimpiadzie przedmiotowej.

Gdyby byli opóźnieni intelektualnie poszli by do również państwowej szkoły specjalnej i mieliby rehabilitację finansowana przez NFZ uzupełnianą rehabilitacją prowadzoną przeze mnie w domu.

Tematem wątku jest jak postrzegamy małżeństwa bezdzietne z wyboru... więc ja akurat postrzegam je jako egoizm. Nie odmawiając nikomu prawa do takiego egoizmu.....

Osobna sprawą jest sprawa finansowania emerytów przez młodsze pokolenie.... więc dlaczego będę się musiała dzielić z bezdzietnymi kwotą mojej emerytury?

Bo taka jest rzeczywistość w Polsce. Nasze składki idą na utrzymanie teraźniejszych emerytów. Na nas będą pracować nasze dzieci.
Zresztą jest do model stosowany od stuleci. Chociaż może nie w wersji finansowej. Po prostu zawsze było tak we wszystkich chyba kulturach, że starsze pokolenie dożywało swoich dni na utrzymaniu dzieci. Dopiero cywilizacja konsumpcji sprawiła, że wydaje nam się to niesprawiedliwe.....

Iceni- ale ty to wiesz, jesteś świadoma i możesz zadziałać/ przeciwdziałać. Co nasze dzieci o nas pomyślą- nie wiadomo. Pewnie o coś będą miały pretensje, przynajmniej w okresie nastoletniego buntu.

Tzn ten opis charakteryzuje tez ciebie?

Nie- nie jestes wyrodnym dzieckiem:) masz prawo nie lubić, nie szanować, wykładać lachę. Tak po prostu. A niewdzięczność córy- zależy co jej dajesz od siebie, poza porodem...

podpisuję się w 100%

No, a po co ma naciskać skoro dziecko/dzieci już ma? Sam bym robił tak samo. Mam dwójkę dzieci i gdyby przyszło mi związać się z nową kobietą, to na dzieci akurat z nią bym nie naciskał. Natomiast to ona musiałaby sobie poradzić z tym, że ja resztę życia będę rozkładał swoją uwagę i zaangażowanie między moje dzieci z inną kobietą, a moją aktualną kobietę. Stąd znam zupełnie odwrotne sytuacje. Nowe partnerki dzieciatego faceta czym prędzej rodzą mu nowe dzieci aby go odciągnąć od problemów "starej" rodziny.

A co do problemów z dzieckiem niepełnosprawnym, to ja akurat dziecko miałem w przedszkolu państwowym, rehabilitację przeróżną mam w przychodni refundowanej przez NFZ (pod tym względem nie dokładam grosza). Teraz chodzi do szkoły społecznej, płatnej ale głównie dlatego, że szkoła o podobnym profilu państwowa prowadzi jeszcze przez 2 lata taki dziwny, autorski program koedukacji dzieci chorych z dziećmi zdrowymi ale z rodzin trudnych, patologicznych czy z innego powodu nie bardzo fajną. Nie chciałem aby moje dziecko brało udział w tym eksperymencie i to jedyny powód, że płacę za coś co miałbym za darmo.

Nina podziwiam Cię, że wzięłaś sprawy w swoje ręce i podjęłaś tak istotną decyzję w wieku zaledwie 21 lat.:)

Pytanie a w zasadzie pytania zasadnicze powinny brzmieć:
- dlaczego uważamy bezdzietne pary za coś złego/dziwnego/odrażającego/niemoralnego
- dlaczego z bądź co bądź niewielkiej grupy społecznej ( w stosunku do całości ) jest to często sztucznie rozdmuchiwane do rangi 'problemu'?

Teraz przyszły takie dziwne czasy, że jeżeli - przykładowo:
- dziewczyna nie znajdzie męża/faceta do 30stki
- facet nie ożeni się do 40stki
- facet będzie długoletnim prawiczkiem
- para/małżeństwo nie posiada dzieci

to wtedy takich ludzi z automatu kwalifikujemy jako dziwaków, odmieńców. Dlaczego? Kto nam dał takie prawo by wmawiać takim osobom, że nasze racje i poglądy są jedynymi słusznymi? Dlaczego często nie dajemy ludziom zwyczajnie żyć?

Ech ... jak ja nie lubię jak ludzie nie czytają całych postów ze zrozumieniem a jedynie wyłuskują z nich to co im pasuje nie patrząc na kontekst i sens całej wypowiedzi.

A więc specjalnie dla Ciebie, czarno na białym. Nie chodzi o to, że każdy z nas nie może mieć zdania - innego na przykładowo ten temat. Irytujące staje się to wtedy gdy próbujemy innym narzucać swoje zdanie, zwłaszcza w momencie gdy nie mając żadnych podstaw uważamy, że nasze poglądy są jedynymi słusznymi a to co myślą inni nadaje się do kosza.

I taka postawa właśnie mnie wkurza. Czy to najlepsze to jest komputer, telewizor w pokoju, kupę markowych ubrań, prywatna szkoła i słono płatne zajęcia pozalekcyjne, wakacje w światowych kurortach itp?
I dlaczego od razu zakładać, że dziecko będzie chore i będzie potrzeba kosztownych operacji i rehabilitacji? 
Zawód który wykonujesz będziesz wykonywać zapewne do emerytury, wiec on akurat nie ma w tym przypadku znaczenia.
Wiec po prostu powiedz, że dzieci mieć nie chcesz. I to jest Twoje prawo nie chcieć. I nikt nie może Cię zmuszać do posiadania tych dzieci. Ale może mieć swoje zdanie.....

Nawołując do tolerancji operując takimi wygłaszanymi poglądami do osób które nie chcą mieć dzieci, ze to egoiści ,nie rozumiesz ich podjętej decyzji bezdzietności , nie pojmujesz ich wyboru życia bez dzieci NIJAK to ma się do tolerancji z twojej strony

No to już mam odpowiedz skąd rodziny stojące w kolejkach do Opieki s. z dzieciakami pod na rękach, żerując na koszt państwa cale lata regularnie. Mimo ze wiadomo było iż z swoich  dochodów  finansowych,  z prywatnego kapitału wyżywić ,ubrać dziecko  nie dadzą rady ,ale dla nich to żaden argument przeciw  rodzeniu dzieci (a przynajmniej wstrzymaniu się z tym) przecież MOPS jest do tego i im się należy .,albo tabuny postów w necie proszących o pomoc podając liczbę ileś tam dzieci ,co nie zawsze na 1 się kończy
To są własne efekty kiedy ludzie sytuacje własna materialną nie biorą pod uwagę na start mając podejście takie ,że im pomoc się bezdyskusyjnie odgórnie należy ,o własną nieudolność finansowa w postaci  nakarmienia, ubrania dziecka martwic się nie muszą
Ot bbasia to są ludzie właśnie z twojego pokroju myślenia . ja z moich podatków musze karmić /ubierać czyjeś dzieci bo pseudo dorosła osoba miała kompletnie w nosie fakt,że sytuacja materialna nie pozwal im na posiadanie dziecka
Wychodzi na to ,że na obcych ludzi robotę zwalacie, spychając na czyjąś głowę swój obowiązek rodzicielski któremu  NIE potraficie podołać ( tyczy się to ludzi z takim myśleniem)

Dalej kierujcie się obłudnym przekonaniem, że przy chęci dziecka warunki/sytuacje  materialne nie powinny być uwzględniane i to jest ostatnia rzecz o jakiej się myśli, czyżby?
Skoda ,żod narodzenia dziecka zaczyna być to PIERWSZA rzecz , z którą brutalnie się stykają takie osoby  ,z taki myśleniem otrzymując kubeł zimnej wody na łeb jęcząc  "jak ja nie mam za co dziecka wykarmić, w co ubrać, skąd na pieluchy, skąd wyprawka"  i zaczyna się odpalanie wrotek latając po Opiekach społecznych, zapomogach państwowych  ,wrzucając do neta  błagalne prośby o pomoc ..to jest CZĘSTO wlasnie FINAL idiotycznej ideologii  "jeżeli naprawdę chce mieć się dzieci, to sytuacja materialna jest ostatnią sprawą którą się bierze pod uwagę"

Mortisha - amen.

Dla mnie takie mini drzewko decyzyjne powinno wyglądać tak:
1. Czy chcę mieć dziecko? Jeśli nie, to koniec tematu, jeśli tak, to przechodzimy do pytania nr 2: Czy stać mnie na to dziecko? Jeśli odpowiedź brzmi "nie", to zastanawiam się co mogę zrobić, żeby zmienić tą sytuację i robię to. Jeśli "tak", to zostaje do rozpatrzenia jeszcze jakiś milion drobnych kwestii i mogę brać się do roboty

A skąd, to jest forum dyskusyjne i właśnie o to chodzi, by było dużo odmiennych zdań

bbasia każdy ma zupełnie inne potrzeby życiowe; jedni nie mają kredytu, inni mają, jedni nie mają pracy, inni mają, jedni nie chcą co roku jeździć na wakacje zagranicę, inni chcą, a tych jednych i drugich oraz przeróżnych kombinacji jest cała masa

Żal Ci, że Ty się użerasz z dzieckiem a inni zdecydowali się inaczej spędzić życie? Zawsze możesz mieć kolejne dziecko