Społeczne postrzeganie chorób psychicznych - Netkobiety.pl

Nie chodzi mi o inne czynniki ale o nerwice.
Jeśli chodzi o związki to na wejściu skreślony zonatych, księzy, a i pewnie skreslilabym muzulmanina ( jeśli chodzi o związek, ale nie zdarzyło się do tej pory). Także te 3 czynniki sprawiają, że te osoby skreśle od razu.
Ps. Skreśle jeszcze gwałciciela, pedofila, mordercę ale to pewnie jak resztą ludzi.

W pierwszym odruchu pomyślałam: No nie, to nie dla mnie, po co pchać się w związek z kimś z zaburzeniami. Ale za chwilę przyszło mi do głowy, że mój partner choruje na depresję, nerwicę i wtedy bardziej włącza mi się troska i chęć niesienia, szukania dla niego pomocy niż odrzucenie. Bo on stanowi dla mnie wartość samą w sobie. Zatem, chodzi o to, jak patrzysz na daną osobę, czy na pierwszym planie widzisz jej zaburzenia, czy to tylko tło.

Szczerze powiem, chociaż może spotka się to z krytyką. Po latach życia z kimś kto miał zmienne nastroje, nie chciałabym już wchodzić w taki związek.
Myślę, że jak jedna osoba jest zrównoważona- co też kosztuje wiele wysiłku niekoniecznie oznajmianego otoczeniu, to dla kogoś niezrównoważonego w jakimś aspekcie staje się opoką. Jeżeli czyjaś osobowość jest taka, że mimo zaburzeń sama możwe dla kogoś taką opoką być, to związek ma szansę. Jęsli nie, to ktoś stanie się kołem ratunkowym lub bębnem w który się wali, lub rodzicem wybaczającym wszystko.
To się nie uda po prostu.
wydaje mi się natomiast, że związek dwóch pokręconych może się udać, jeśl;i przejrzą się w sobie jak w lustrze i znajdą siłę by się wspierać, co nie jest niestety proste.
Rossanka, nerwica to szerokie pojęcie. Relacja jest plastyczna i patrzyłabym wtedy czym się objawia w  stosunku do mojej osoby. Na ile ktoś jest egocentryczny i skoncentrowany na sobie . No i byłabym ciekawa czy lubi swoją nerwicę. Newrwica a zaburzenia osobowości to niekoniecznie to samo.

Pisałyśmy równoczesnie, a ja edytowałam, tam chyba jest odpowiedż.
Sztywno utrwalony wybuchowy charakter na pewno na minus w porównaniu do tego, że człowiek z czymś walczy.

No dobrze, można być dobrym człowiekiem i tak dalej ale jednak nerwica, ataki nie są czymś normalnym. To nie definiuje zdrowej osoby. Albo lęki, strach przed lękiem to jest to czego nikt nie zrozumie kto tego nie miał.
Np jesteś z facetem na spacerze, a on nagle mówi, że dalej nie pójdzie bo chce wrócić do domu, bo ma lęk i musi się uspokoić. Albo odwrotnie, ktoś nagle wychodzi z domu bo mówi, że ma lęk i musi pospacerować na zewnątrz aby się uspokoić. Co wtedy robisz?

rossanko, skoro uważasz, że tylko osoba z nerwicą może zrozumieć jej podobną, to... .

Wiem, co sama zrobiłam ze swoją nerwicą. Na samym jej początku spotkałam mądrego lekarza, pod wpływem jego słów nie pozwoliłam, by ona i jej objawy zapanowały nade mną. Po jakimś czasie nerwica, nie znajdując pożywki w mym sposobie myślenia, poszła sobie precz.

No widzisz. a u mnie nie poszła. Psychiatra twierdzi, że miałabym szanse na całkowite wyleczenie terapią, jakbym nerwicy dostała jako dorosła, jakbym miała np 25, lat. Ja ją miała jak się okazuje od zawsze dlatego psychiatra stwierdził, ze niestety u mnie to prawdopodobnie zostanie już do końca, z róznym nasileniem, zależy od okoliczności. Stwierdził też, że związek mógłby mi w tym pomóc, bliska osoba, która z rozumie, ustabilizowane życie, do jakiego dąże, a dopóki tego nie mam, możliwe, ze ta nerwica będzie stale krążyć.
Ja jednak wymyśliłam sobie, co napisałam powyżej, ze nie wejdę w nowy związek póki się z tym nie uporam, lata mijają, nie uporałam się z tym, w związek nie weszłam i koło się zamyka, szach mat, ze tak powiem.
Nie wiem jak to jest nie mieć tego, zawsze miałam te swoje objawy, nie ważne, czy miałam lat 6  czy 12, czy już byłam dorosła. Jedynie zmaiana taka, że po terapii zaczęłam mówic o tym dookoła (wie parę osób z mojej rodziny i kilka koleżanek). Bo tak to dusiłam w sobie już nawet 12 latka, jakoś nie ufałam rodzicom, z resztą co im miałam powiedzieć, ze mam lęki albo,że boję się spać? Powiedzieliby, że wydziwiam albo nie uwierzyli. W sumie od partnera tez się tego spodziewam, że nawet jak zaakceptuje początkowo , to potem straci cierpliwość i każe mi łykać leki, a one przecież nie są obojętne. Ja wiem, ze jak będę łykać leki to mi wszystko przejdzie, ale dopóki będę je brała. Po odstawieniu za jakiś czas wszytsko wraca.

O innych to zawsze myślałam, ze jak się dowiedzą, ze TO mam to się odwrócą, wyśmieją, a już przyszły facet to na pewno potraktuje mnie jak wariatkę.
Mówiłam o tym u psychologa, on twierdzi, że moje myślenie jest błędne, ja się z nim zasadniczo zgadzam, bo innei osobie powiedziałabym to samo, ale sama sobie nie mogę.

Właśnie mnie też to dziwi. Bo przecież psychiatra zajmuje się stroną medyczną zaburzeń, a nie psychiczną. Od czasów Kartezjusza to jest rozdzielane. Chyba, że ten psychiatra był jednocześnie psychoterapeutą.

Niemniej, skoro nerwice to de facto konflikt intrapsychiczny, który jest wypierany a to konstytuuje lęk, to naturalnym wydaje się dotarcie do źródła konfliktu, żeby go sobie uświadomić i nie wypierać, ale poradzić sobie z nim w jakiś sposób. Lekarz zwalczający objawy medykamentami nie dotrze do źródeł, nie pomoże usunąć przyczyny.

Pewnie często i gęsto potrzebna jest współpraca lekarza od ciała i lekarza od psyche, bo te dwie sfery się przenikają, łączą, wzajemnie na siebie wpływają. Najlepiej jak jeden lekarz łączy jedno z drugim, ale jak to niemożliwe, to pewnie można połączyć współpracę ich obu.

Nie psychiatra wyciągnał mnie naprawdę ze złego stanu. Psychoterapii nie prowadził, na terapie chodziłam równolegle do terapeuty. O tym, że może mi to nie przejść psychiatra stwierdziła po doświadczeniach z poacjentami, ze raczej jak ktoś miał TO od dzieciństwa, to miał to przez całe życie z różnym masileniem, a jak pierwsze ataki były w wieku dorosłym - to taka osoba miała dużą szansę z tego wyjść.
To była 3cia moja lekarka. Do pierwszej psychiatry chodziłam, ale jakoś nie miałam przekonania. Druga to był całkiem niewypał i dopiero trafiłam wtedy na "moją", która zawsze tak mi dobietała leki, aby było dla mnie najlepiej i jak najmniejsze dawki jak się dało. Na szczęście na mnie zwykle działała minimalna dawka tego co mi przepisała, o ile trafiła w lek.

To też wiem i dlatego jestem teraz w punkcie, gdzie już nikt mi nie może pomóc, ani lekarz ani terapeuta tylko ja sama, ale nijak mi to nie wychodzi. Co jest już lepiej, byle stres i objawy znowu wracają. Znowu no nie mogą nic zjeść, albo mam nudności, albo ataki suchego psychosomatycznego kaszlu, albo drga mi powieka, piszczy i szumi w uszach i kręci się w głowie.   Plus tylko taki, że 20 lat temu wylądowałabym na ostrym dyżurze i płakała, ze umieram, a teraz to wiem, że nic mi nie będzie, to "tylko nerwica" i muszę to przeczekać. Najczęściej wtedy spaceruje, albo robię ćwiczenia oddechowe, albo sprzątam w domu. Potem przechodzi aż do nasytępnego razu. Przy partnerze to bym chyba umarła ze wstydu - tak zawsze myślałam. Moze i dlatego w te związki oprócz tego, ze mi nie wychodziły (pisałam), w jakiś sposób częściowo się na nie blokowałam.

Myślałam?
Już tak nie myślisz? Już się nie wstydzisz? Czy czas przeszły jest tylko figurą stylistyczną?

zobacz, trafiała w lek.. Terapię prowadził ktoś inny- ale to zdanie lekarki uznałaś za lepsze. Przecież na logikę, jak komuś się polepszyło, to już do niej nie przychodził?

ps. terapia była u kogo innego, skończyła sie i miałam już sobie radzić sama, bo dostałam narzędzia ale jak widać słabo idzie mi ich użycie.

Nie no ubyli, wiadomo, ktoś z tego wyszedł a ktoś nie. Jeszcze kiedy indziej przyszedł nowy pacjent. I tak dalej.
Pamiętam z poczekalni, zwykle soedziały same nerwice i depresje, ludzie po utracie bliskich, utracie pracy, rozwodach , wiem, bo czasem rozmawialiśmy.
Raz tylko była jakaś starsza babcia, z którą praktycznie nie było kontaktu, była z synem chyba.

Przecież nie cały czas. Raz na trzy lata to nie jest jakoś często. Tylko jak się wydarzy coś złego w moim życiu i psychika mi siada.

Nie rozumiem, przecież temat dotyczy chorób psychicznych i postrzegania zaburzonych osób przez innych. Opisuje jak zawsze bałam się, że przez nerwice odrzuci mnie partner. To jest jak najbardziej w temacie.