Miłość na odległość - Netkobiety.pl

Cześc kobitki dawno sie nie odzywałam tu bo dużo sie wydarzyło ach.
Facet powiedział mi że nie czuje że ja mu ufam, że dopiero jak razem zamieszkamy to poczuje co wy na to?
A jak pytałam czy czuł me zaufanie nim zaszła ta sytuacja z tą dziewczyną jego koleżanką ze studiów to powiedział, ze tak czuł.
A teraz w dodatku wybrali go na starostę i kurczę (nie mówiłam mu o tym) ale obawiam sie że ta ... jeszcze bardziej zacznie sie do niego "kleić"

Szirina, spokojnie. Może on potrzebuje chwili oddechu?
To nie był łatwy związek, wystarczy prześledzić Twoje posty w tym temacie i w naszej kafejce związków na odległość, żeby to stwierdzić. Teraz zamieszkaliście razem, osiągnęliście to, na czym Wam zależało, a w odpowiedzi nadeszły tylko kłótnie i problemy finansowe, nic dziwnego, że to się odbiło na Waszym związku...

Macie teraz kryzys, wszystko się sypie, nic nie układa i to jest jakaś "skała" na Waszej drodze. Czy się na niej rozbijecie, to już zależy od Was. W takiej sytuacji albo weźmiecie się w garść i spróbujecie znaleźć jakieś rozwiązanie albo się rozstaniecie, naprawdę nie ma trzeciej opcji. I tu niestety możesz doświadczyć bardzo gorzkiej prawdy o relacjach z ludźmi - możesz dać z siebie wszystko, ale Twoje starania to tylko 50% sukcesu. 50% szans na to, że dwójce ludzi się uda zależy od partnera, z którym jesteś. I nie możesz zrobić nic, jeśli on nie jest dość dojrzały/gotowy do podjęcia tego trudu z Tobą, jeżeli zagubił w tej codzienności uczucie do Ciebie i sens bycia razem. Nie sprawisz, że on dojrzeje czy poczuje jak Ty, że podejmie dobrą decyzję - a jaka decyzja będzie najlepsza to kwestia subiektywnych odczuć. Ty możesz widzieć wyjście w związku, on - w wyjściu ze związku...
Bądź gotowa na obie opcje. Niezależnie od podjętej przez Was decyzji pamiętaj, że mimo trudnych chwil walczysz wciąż o SIEBIE. O siebie szczęśliwą - a czy osiągniesz to z tym facetem, czy nie to jest coś, co dopiero się okaże. Związek jest dla Ciebie, nie Ty dla związku i weź do sobie do serca, kochana...
"Jesteśmy" z Tobą

dziewczyny jestem już w czarnej du....e. godzinę temu dowiedziałam się że mój facet ma sprawę w prokuraturze o rozboje czy jakieś pobicia z przeszłości i za to albo będzie miał odsiadkę albo prace społeczne !!!!
dopiero się przeprowadził a tu ciągle coś na niekorzyść !!!!!! co ja mam zrobić zostawić go ?? pomóc mu nie wiem już nic. on sam jest tak zdołowany że szok.
wszystkie jego sprawy z przeszłości go ścigają i odbijają się na mnie !!!!!! boże czemu mnie to spotyka !!

dziś odbyłam z nim rozmowę nie mogłam czekać do momentu aż wróci do domu.
powiedziałam mu nie owijając w bawełnę co czuje, jak czuje ...... że czuje się zmęczona, że marzę o tym aby być z niego dumną, aby pokazać mu że nie musi być tylko tym złym, że musi teraz zapłacić za swoje błędy. pytałam czy on sam by chciał być z takim człowiekiem jak on sam jest. powiedział odrazu NIE. więc zapytałam "więc myślisz że ja będę chciała jak dłużej tak będzie?" cisza ...... na to ja "no właśnie więc postaraj się być osobą z która chciał byś sam być"
dziś przez to wszystko złożył aplikacje na marynarza aby wypłynąć, to jedyna szansa dla niego na jakieś dobre pieniądze. niestety to brutalna prawda.

potem dostałam sms - a "będę taki jaki chcesz, ale jak mi się nie uda i znów przeze mnie będziesz płakać sam odejdę, nie jestem wart twoich łez. teraz już śpi a ja myślę jak to przeżyję kiedy on wróci do domu, kiedy wypłynie w morze. ile ja jeszcze jestem w stanie znieść ?? ile ??

Ojejku szirina przeczytałam wszystkie posty z tego watku... nie sadzilam ze moze sie u ciebie tyle dziać .....jak z wenezuelskiej telenoweli.... to z pewnoscia nie znaczy ze nie ma na to rozwiazania, z kazdej sytuacji musi byc przeciez jakies wyjscie...

mieszkanie razem na poczatku napewno nie jest sielanka , ja miałam tak samo. klocilismy sie, ja miałam doła az pewnego dnia przyszłam z pracy polozyłam sie do lozka i zaczelam plakac .. a moj Ł. siedzial przed tv i czekal az ja zrobie obiad... kiedy zobaczyl co sie dzieje przyszedl przytulil mnie i porozmawialismy... musicie tak samo zrobic... to nowa sytuacja dla was i nie facet nie umie moze do konca sie odnalesc....synus mamusi nie musial w domku robic nic a tu nagle musi byc glowa rodziny.... teraz juz minely 3 miesiace odkad  mieszkam z Ł. i jest super.. Moj kochany nagle wie jak zrobic obiad kiedy jest w domu czasem szybciej niz ja,  jak złozyc pranie ,jak wyniesc smieci a nawet jak zmyc naczynia... uzupelniamy sie nawzajem i pomagamy i codzienne obowiazki domowe nie sa juz zadnym problemem , mozemy usiasc sobie spokojnie przed tv i posmiac sie przy ulubionej komedi. Do tego potrzeba czasu ... nie mozecie sie od siebie oddalac przez te wspolne mieszkanie.... wiadomo jesli pieniazki sie koncza to zaczynaja sie problemy ale tak jak juz jedna z dziewczyn pisala wyzej moze wziac dodatkowy dzien w pracy albo nie kupic czegos w zamian za cos... los okaze sie zyczliwy i dla was ... kochana głowa do góry! musicie tylko porozmawiac na spokojnie ze zrozumieniem i zyczliwoscią , nie naskakując ciagle bo to facetow tylko odstarsza... kochacie sie przeciez i jak jest taki mały kryzys to te słowa przychodza ciezej ale on napewno tez cie kocha.... inaczej nie chcialby tego tak samo mocno jak ty... a ze teraz sie nie odzywa to moze ma troche problemów albo chce sobie wszystko poukladac... zadzwon do niego i milym tonem zapytaj cos w sensie"kochanie jak ci minal dzien ja juz jestem w naszym mieszkanku kiedy przyjedziesz tesknie za toba......"
jak przyjedzie do domu usiadzcie porozmawiajcie, spedzcie jakos milo dzien wyjdzcie do kina czy cos.. rozmawiajcie smiejcie sie , zapomnijcie o problemach one wszystkie napewno sie rozwiaza ... przezyliscie już tyle i kiedy wkoncu mozecie byc razem wykorzystajcie to

jesli chodzi o jego sytuacje prawną to napewno nie jest miła sytuacja ale nie mozna odrazu myslec o najgorszym... sama pracuje w sadzie i wiem z praktyki ze tak łatwo do wiezienia się nie idzie.. napewno sprawa bedzie sie toczyła i dostanie w rezultacie zawiasy albo  grzywne czy prace spoleczne ale wazne jest zebys była dla niego wsparciem zeby widzial w tobie kobiete z ktora moze przezywac nie tylko dobre chwile ale i te gorsze... kazdy z nas mial w przeszłosci dziwne historie o ktorych chce sie zapomniec to co zrobil napewno sie nie powtorzy ale niestety konsekwencje musi poniesc, co nie znaczy ze to go od razu przekresla, nie wiem na ile powazne ma zarzuty ale kochana musisz wierzyc w niego.
wierze w ciebie ! 3mam kciuki!!

wiem że yvette masz rację. wiem o tym i sama kiedy go nie ma przy mnie widzę to jak wielki świecący neon. Boli mnie to że on prędzej czy później musi wrócić do domu, znów będzie odległość znów czekanie znów denerwowanie się i tak w koło macieju. nie mam nic z tego związku, ani radości ani szczęścia ani perspektyw.niby sytuacja jasna jak słońce, ale trudno mi powiedzieć stop. nie wiem co on takiego myśli, dziś wraca w nocy i mamy rano pogadać ale ja już nie umiem czekać. wykańcza mnie to wszystko. jak mam znaleść pozytywy z tego skoro mnie to tak niszczy. muszę się z tego oderwać a nie umiem. nie mam siły bo całe siły poszły w walkę o nas

trudno mi . nawet po zdradzie mojego ex faceta nie czułam się tak źle. gdybym go nie kochała gdybym go wyrzuciła z serca. tak mnie ciśnie na płacz tak nie mogę znów do końca oddychać.

Co robić? Po pierwsze głęboki wdech i wydech. To, co piszesz, dla mnie brzmi bardzo znajomo, bo miałam kiedyś związek, który choć nie był na odległość, zafundował mi właśnie takie przeżycia i stale obecny był w nim syndrom "Nie chce mi się". I dobrze wiem, jak bardzo irytuje niesłowność, dla mnie też nie ma nic gorszego. ALE...
Zastanów się, czy to, co się dzieje między Wami nie jest przejściowe. Spróbuj potraktować to w ten sposób i choć będzie to wymagało zaciśnięcia zębów zgrzytających z wściekłości, zdobądź się na wyrozumiałość. Czasami każdy człowiek ma w życiu moment, kiedy nie ma motywacji, żeby zająć się nawet najbardziej elementarnymi sprawami, a co tu dopiero mówić o tak złożonej czynności jak dbanie o związek, co wymaga przecież nie lada siły i chęci.
I teraz masz dwie możliwości - tą, którą już "wybrałaś" i stosujesz, a która totalnie się nie sprawdza - mówienie "Nie zależy Ci na mnie" i przelewanie swojej frustracji na niego. Nawet, jeśli Twoja frustracja ma swoje powody i jest uzasadniona, prowadzi do tego, że jemu jeszcze mniej chce się przyjeżdżać, bo wie, że z Twojej strony może liczyć tylko na kolejne pretensje.
Możesz też zrobić to, o czym wspominałam i spróbować "wrzucić na luz". Czasami im więcej energii wkładamy w związek, tym bardziej się denerwujemy, zwłaszcza, kiedy partner ma okres, gdy nie wkłada w tą relację wiele więcej niż protokół wymaga. Zamiast się wściekać, spróbuj zająć się czymś innym. Może on widząc, że nie jesteś zależna od jego przyjazdu i za przeproszeniem nie czekasz na niego jak pies na powrót pana będzie miał ochotę dołączyć do Ciebie...
A może nie. Jak już powiedziałyśmy te parę postów wcześniej, nie na wszystko można mieć wpływ i do tanga trzeba dwojga...

Będziemy trzymać za Was kciuki
Skądś to znam, złość przechodząca na widok ukochanych oczu, zdziwiłabym się, gdyby na kobietę w niektórych momentach to spojrzenie nie działało kojąco
Wydaje mi się, że jeżeli nie dacie się zjeść frustracji to się dotrzecie - w końcu każdy związek ma swoje zakręty...

Tak jeszcze tylko jedno słowo odnośnie pytań "Czy zależy Ci na mnie?" - nie każdej kobiecie doradzałabym ich zadawanie... Bo w czystej złości można kiedyś usłyszeć nie to, czego się oczekiwało...

Na pewno koniec świata to nie jest. Nie jest jedynym mężczyzną. Więc prędzej czy później spotkasz kogoś dla siebie.
Jeszcze z tym moim się nie rozstałam,ale bałabym się tego mimo że tak rzadko się widzimy, bałabym się że nie spotkam nikogo dla siebie póki co. A też nie chce być całkiem sama...

Bliźniaczko, wiesz co, ale to nawet z boku już od pewnego czasu wygląda tak, jakbyś była jednak zbyt zazdrosna.

Przepraszam Cię bardzo, ale jestem zdania, że wchodzenie na konto swojego faceta i prowadzenie jakichkolwiek śledztw w internecie to już spore nadużycie zaufania. Poza tym ta dziewczyna to jakiś Twój punkt zapalny - zamiast już dawno ten temat pogrzebać, co chwilę go poruszasz...
I wobec nadmiaru tych pretensji - jak nie do tej dziewczyny to do koleżanek na Facebooku - nic dziwnego, że jednorazowy incydent, kiedy ze spokojem przyjęłaś jakąś informację traci na znaczeniu. Jedna normalna sytuacja w morzu pretensji o... Byle co. Nie masz żadnych dowodów na to, że Twój partner Cię zdradza, zbierasz za to i poszukujesz dowodów tego, że do kogoś pisze, z kimś rozmawia - to nie jest zdrowe!

Miałam kiedyś faceta, który czepiał się każdego mojego komentarza na naszej klasie, każdej rozmowy z jakimś facetem. Nie mogłam się z żadnym innym mężczyzną przyjaźnić, chociaż chciałam być wierna jak pies. I też od niego odeszłam, bo zwyczajnie nie miałam już siły tego znosić.

Tylko wierność psa zależy od wytrzymałości smyczy. Z mężczyzną działa to "niestety" na odwrót, im bardziej próbujesz go kontrolować i mieć na własność, tym szybciej Cię zostawi.

Czemu Ci nie powie? Bo jest dorosłym człowiekiem. I ma prawo zawierać czy kontynuować znajomości niezależnie od tego, czy jest z kimś związany czy nie. Nie ma obowiązku informować Cię o wszystkim, a to, że tego wymagasz sprawiło, że dziś jesteście od siebie o mile świetlne dalej niż bylibyście, gdybyś mu zaufała.
Weź się w garść, masz ostatni moment.

weszlam bo gadał mi że nie pisze nie interesuje go już patrzenie i komentowanie koleżanek a dziwnie sie zachowywal pisał smsy itp nie na temat i wogóle nie do mnie. gadał mi że nic złego nie robi itp a znow sie dziwnie zachowywał chłod itp

Yvette wszystko świetnie podsumowała(jak zawsze zresztą)

Musisz Blizniaczko zastanowić się nas sobą i tym co tak naprawdę jest między Tobą i Twoim chłopakiem- możesz interesowac się jego znajomymi, rozmawiać z nim na ten temat, ale nie wolno Ci czytac jego wiadomości, włamywac się na konta, itd.

każdy ma swoich znajomych, ale trzeba miec też zaufanie do swojej połówki, dopóki człowiek tego nie zrozumie, dopóty związek będzie się rozpadał..

to jest coś okropnego dziewczyny. całą noc nie spałam tylko analizowałam cały swój związek. Przyszłość i teraźniejszość, doszłam do wniosku iż przy nim wiecznie będę musiała o wszystko walczyć. Czy to o czułość czy to o wyegzekwowanie czegoś od niego czy też o uwagę.
wiem też że on nie dorósł jeszcze do prawdziwego życia z kimś, do dzielenia się obowiązkami do wspierania się wzajemnie do dbania o drugiego człowieka. to człowiek wiecznie bujający w chmurach który marzy o milionach a matury nawet nie ma. wiem że przy nim wiele będzie mi brakować i już nawet brakuje, ale ....... no właśnie ale. nie umiem powiedzieć koniec. serce mówi nie rozum tak, nie mogę uwierzyć w to że znajdę się w takiej sytuacji. Kocham tego faceta, kocham go jak cholera, i ciągle mam nadzieję chyba że on jednak dojrzeje że on coś zrozumie że bardziej mu zależy na mnie niż to okazuje. nie chcę go stracić ..... myślałam że to tylko w telenoweli może być możliwe  a tu proszę. ehh  coś okropnego nie umiem się pogodzić z tym że moje życie z nim to jeden wielki nie wypał. kiedy on wyjedzie z powrotem do domu to może będę miała czas na uporządkowanie sobie wszystkiego w głowie nie wiem, może wtedy to ja dojrzenie do decyzji która znów zmieni moje życie. czasem trzeba czasu, czasem trzeba dostać jeszcze więcej po dupie aby coś zrozumieć......
jestem już zmęczona wszystkim. 1 lub 2 grudnia opuszczamy nasze mieszkanie. znów wracamy do domów i znów zacznie się to od czego się zaczęło. kolejny cios od losu, a ja dalej nie umiem powiedzieć sobie stop.
jednak wiem że tym razem zajmę się tylko sobą i swoimi marzeniami nie będę się skupiać na tym aby jemu było dobrze i fajnie tylko mi. pójdę w końcu na prawko, kupie sobie laptopa ehh fajnie by było wyjść na prostą

I tak to już właśnie jest...Czasem lepiej byłoby to wszystko dosłownie "olać". Ciekawe jak wtedy by się zachowywali mężczyźni... Bo na razie jak widać, to większość z nich jest egoistami z typowym syndromem Piotrusia Pana.
A my kobietki potrzebujemy, aby to o nas zabiegano, walczono, abyśmy czuły się kochane i potrzebne.
Tylko "Gdzie Ci mężczyźni?"

Pozdrawiam Was serdecznie

ta pojdziesz do wrózki jakby ona to wiedziała, jasne. Widać nie jest wam pisane i tyle, albo jest ale baaardzo trudno bedzie wyjsc na prostą, we wrozke to kazda z nas sie bawic moze.
tak jak juz tu pisala pewna kobieta, to my jestesmy takie glupie że sie staramy martwimy itp a im to po prostu wszystko zwisa!

dziś przyszłam do domu, potrzebowałam obecności moich rodziców. mama powiedziała do mnie po pewnym czasie "dziecko ty jakoś zgasłaś coś jest nie tak" no i wtedy się przytuliłam i powiedziałam że potwornie się boje tego że my zwyczajnie już nie przetrwamy bo mój ukochany wraca do domu.
wtedy usłyszałam od niej że, co ma być to i tak będzie a teraz jest czas abym zadbała o siebie o swoje sprawy o swoje szczęście. niektóre sprawy trzeba przyjąć na klatę jak są i nic nie da się zrobić tylko czekać na leprze dni, a na pewno nadejdą bo zawsze wychodzi słońce. mówiła że jeszcze wiele przede mną i jeszcze życie mnie nie raz mile zaskoczy. a co się tyczy mojego S, to wszystko teraz leży w jego rękach, wszystko jest teraz zależne od jego dojrzałości, ja już tu nic nie mogę zrobić bo swoje zrobiłam.
pomogło mi to i mimo że dalej chodzę zamyślona to jednak mam odwagę temu stawić czoła.
super że mamy to forum, czuję się dzięki temu bezpieczniejsza że nie zeświruje z rozpaczy, i nie zrobię nic głupiego.
jeden zły ruch po jego powrocie do domu, który spowoduje że będę płakać, to KONIEC ..... przysięgam, bo dłużej nie mogę  już być nieszczęśliwa.

od jakiegoś czasu śni mi się mój eks. rozmawiamy, on nie jest zachwycony rozmową ze mną. w senniku piszą że to tęsknota za nim, ale ja ABSOLUTNIE za nim nie tęsknie, ale tęsknie za poczuciem takiego bezpieczeństwa i pewności w związku tego mi brakuje i dlatego mi się tak śni.

dziś zabieram rzeczy z mieszkania. moment czekania na jego wyjazd do domu jest katorgą. ciągle myślę o tym jak to będzie. w pracy jestem non stop bo tylko tu nie myślę o tym, ale już jestem zmęczona tym wszystkim. nie wysypiam się bo miałam już 3 nockę z rzędu. jeden dzień wolnego i potem znów w pracy na 12 godzin. muszę sobie zrobić terapię zakupowo, fryzjerowo, alkoholową KONIECZNIE

ja tu czegoś nie rozumiem ty tutj a on tam przyjeżdzatu wynajmujecie mieszkanie na jakiś czas potem on wraca do własnego domu a ty do rodziców nie rozmawiał z tobą o rachunku za gaz a tobie śni się chłopak z dawnych lat tęsknisz za poczuciem bezpieczeńswa stabilizacji płaczesz nieśpisz coś tu nie tak jak powinno być szirino napisz mi po krutce co i jak może twoja intuicja się odzywa a ty niedajesz jej dojśc do głosu przeczuwszasz że coś nie tak tylko niewiesz co ; uszy do góry z czasem będzie dobrze tylko trzeba przeżyć to piekło.

oj Boże mam siostre w twoim wieku sama jestem 10 lat od ciebie starsza sama nie wiem co ci poradzić to wcale nie łatwa sprawa bo najprościej jest powiedzieć : skończ to i już , te staromodne dyrdymały że to męzczyzna ma dbać o względy kobiety itp nie ja ci tego nie powiem miłaś w życiu już jakieś poważne związki ile miałaś lat jak miałaś pierwszego życiowego partnera ? ile ten nierozważny męzczyzna ma lat? ile on miał lat jak miał pierwszą partnerke życiową partnerkę? czy wczesciej był w jakiś związkach ?pytam o cały balans doswiadczeń szczególnie twoich .Kłania się pytanie jaki miałaś wzorzec z domu rodzinnego ? jakie relacje były między twoimi rodzicami ? jeśli masz starsze rodzeństwo zastanów się jaki rodzaj relacji jest w ich małżeństwach ? poszukaj odpowiedzi na te pytania względem tego Piotrusia Pana. tych odpowiedzi nie pisz tu . weź zeszyt i sama sobie odpowiedz czy dłużej warto ciągnąć te farse . przeanalizuj za i przeciw co ci to daj a co odbiera policz ile jest na nie ile na tak napisz co ci wyszło jaką podjełaś decyzje Szczególnie pod lubię wieś swoje relacje z ojcem i pierwszym  życiowym partnerem nawet jak nie było to coś poważnego zaufaj najbardziej sobie kochaj zdrowym egoizmem a wszystko z czasem się ułoży .Sama piszę się na psychoterpie bo tego wszystkigo już mam dosyć też miałam dwa związki choć mieszkaliśmy bardzo blisko rozpadły sie z wielkim hukiem .Pierwsze trzy lata żyłam jak zakonnica kolejnych 3 popadałam w rozliczne romanse od roku prubuje to zmienić i w końcu kiedy sobie kogoś znalazłam poczułam się docenina i hormony strzeliły mi 300% przez krótką chwile myślałam że nie jestem już sama dal mi buzi i tyle go widziałam choć było to1380 km stąd chciałam walczyć o przetrwanie tego wytworu tylko że 'do tanga trzeba dwojga''Jeszcze tam na skandynawi doszły mnie wieści zresztą postronne że to zwykły łajdak co ma problem z kobietami nie może zagrzać sobie stałego miejsca przy żadnej i pędzi jak wiatr na złamanie karku i szuka wiatru w polu. najgorsze jest to że ja tego podrywcza wyśniłam sobie ciemną nocą samotnie leżąc w łóżku i rozmyślają nad swoją samotnościa .Boję się tych świąt bo jeszcze popełnie jakiś głupstwo wymiotowac mi się chce jak poprzyjeżdzają moje siostry z mężami i tylko z każdej strony mężu mężu a ja muszę być sama choć tego nie chce no i ten sylwester to też będę musiała jakoś przeżyć to chyba najgorsze dni w roku w tamtym roku to spedziłam go z matką przed telewizorem a potem jak wyszłam na podwórko to rozmawiałam z sąsiadką i jej kilkuletnim wnukiem  patrzyłyśmy jak strzelają petardy .W tym roku ona zachorowała na raka a jej wnuk razem z rodzicami wyjechał Ach to bedzie cieżki sylwester i z roku na rok jest gorzej pozdrawiam

najdłużej z mężczyzną byłam 2.5 roku pomimo doświadczenia życiowego to wciaż boli . Od przyjazdu do polski mineło póltora miesiąca a mnie myśli dręczą

za parę lat jak to będziesz wspominć będziesz wiedziała że to nie była miłość a słowo kocham co to znaczy? czasmi słowo kocham brzmi jak podziekowanie za piekne chwile tak ma już nasz piękny polski jezyk przed tobą  straszne chwile myśl o sobie i swoich mażeniach a jeśli dopadnie cie handra masz to forum zobaczysz że bedziesz sie ztego śmiać dobranoc

Bardzo Ci współczuję, mogę się tylko domyślać, że nie jest Ci teraz lekko. Sama rok temu o tej porze rozstawałam się z partnerem i wiem, że Gwiazdka to nie jest najlepszy moment na takie życiowe przewroty. Ale pomyśl sobie, że za chwilę wchodzisz w Nowy Rok, bardziej świadoma swoich oczekiwań i gotowa, żeby zrobić coś dobrego dla siebie. Wierzę, że jeśli skupisz się na tym, czego najbardziej Ci trzeba i dasz sobie czas, za kilka miesięcy będziesz o wiele szczęśliwsza niż byłabyś tkwiąc w tym związku.
Gdybyś chciała z kimś pogadać, do kogoś się zwrócić - masz nas tutaj, dumne z Twojej odwagi - pisz śmiało!

Ech, wiem, że to wątpliwa pociecha, ale chyba każda z kobiet na tym Forum przynajmniej raz w życiu tego doświadczyła i wszystkie świetnie wiemy, jak te noce bolą. Serce mi się kiedyś - tak jak Tobie - rozdzierało. Wracałam do domu, ogarniałam wzrokiem mieszkanie, w którym spędziliśmy tyle czasu razem i nie miałam siły wyjść z przedpokoju. Jedyną motywacją, żeby się wziąć w garść była praca i treningi tańca, jedyne miejsca, gdzie muzyka z niczym mi się nie kojarzyła i gdzie czułam się w pewien sposób "oczyszczona". Wydawało mi się, że to będzie trwało wiecznie. A potem któregoś dnia wstałam rano i odkryłam, że dziś boli ciut mniej niż wczoraj. I w końcu przyszedł taki dzień, gdy już o tym nie pomyślałam. Z Tobą też tak będzie - rozstanie jest jak żałoba, ma swoje etapy i trzeba przez nie po prostu przejść, z tymi zaciśniętymi zębami.

Przypomnij sobie, co mi pisałaś, jak ja się zdobyłam na singlowanie, byle nie zadowalać się byle czym - łatwo się mówi, ale weź teraz te wszystkie rady do siebie. Jesteśmy silnymi kobietkami, nie z takich rzeczy się już podnosiłyśmy to i z tego wyjdziemy!

hey:) ja byłam w takim związku przez rok.. 2 miesiace temu rozpadło sie , tak poprostu bez sprzeczki, kłótni mówiąc szczerze nawet nie wiem o co.. mysle że miłość na odległość ma sens wtedy kiedy znasz ta osobę na tyle że możesz jej zaufać tzn jeżeli ona mieszka w Twoim mieście i jesteście ze soba np 1,2 poźniej np sie rozjeżdżacie na studia np a jeżeli od początku jest to miłość na odległośc to może być to trudne do utrzymania. Tak mi się wydaje ale może sie myle.. 'pozdrawiam

i moj związek na odległeść przestal istniec zerwał ze mną po 4 latach z taką łatwością i złością to juz drugi dzień jak jestem singlem, siedzę w domu i czytam forum świat jest bolesny. Myślałam że łączy nas coś pieknego, wyzwał mnie i nawet dorzucił że nie mogę sobie pracy nadal znaleśc i jestem beznadziejna, że ma koleżanke w pracy którą lubi (podrywała go) i powinnam brac z niej przykład bo to porządna dziewczyna i pracuje by utrzymac siebie i dziecko heh zmieszał mnie z blotem ot tak... nie uwierze juz facetowi!!!

ale były spotkania duuuzo pzre te lata i była ta chemnie itp czulo sie to z obu stron

Witam was dziewczyny,a ja tak po skrócie chciałam wam opowiedziec o mnie...jesli chodzi o milosc na odległosc to oczywiscie jest,,,ja poznałam mojego obecnego meza przez telefon..calkiem przypadkiem i pisalismy do siebie i dzownilismy przez 2lata..byl u mnie tylko raz przez 3dni i postanowilismy sie pobrac,,,i ot tak mija 2lata po slubie...i jestesmy szczesliwi a jak wspominam te chwile kiedy tylko pisalismy do siebie to cieplutko na sercu sie robi,bo to bylo takie fascynujace........;)))))

Ja byłam w związku na odległość z moim mężem ponad 2 lata zanim zamieszkaliśmy razem. Daliśmy radę, chociaż strasznie ciężko było. Mieliśmy do siebie ponad 400 km, czasami nie widzieliśmy się 2 miesiące, a jak już się widywaliśmy to na 2-3 dni. Najważniejsze w takim związku jest zaufanie do drugiej osoby, bez tego, nie widzę przyszłości dla takich związków.

Evelinqa Twój wybranek nie wie czego chce. Uważam, że powinniście się jak najszybciej spotkac, poznać w realu. Ja zanim spotkałąm sie poraz pierwszy z moim wtedy chłopakiem minął miesiąc. Też postanowiliśmy być razem zanim się spotkaliśmy, ale wiecznie nie można czekać na to spotkanie.

ja chyba zwariuję. w maju stuka mi 2 lata kiedy żyje w powalonym związku na odległość. powalony bo już rady nie daję. do końca szkoły zostało mi tylko 3 miesiące i zbliża się moment że moglibyśmy zmienić nasze życie, zmienić wszystko i być razem ALE ALE ALE ALE !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
on nie ma pracy już rok czasu ;(( teraz czeka na rejs aby dostać kontrakt. ile może trwać bezrobocie !!!!??? powoli zaczynam się czuć w tym związku jak facet, ja do niego jeżdżę te 400 km raz w miesiącu, omijają mnie przy tym często zjazdy w szkole, przez te wyjazdy mi też brakuje już kasy do kolejnego 1 dnia miesiąca. nie wiem już co zrobić, czasami myślę że nie wytrzymam już. dopada nas brak zaufania, gryziemy się tym. często się kłócimy i to wszystko przez ten głupi brak pracy !!! jak byliśmy pierwszy rok razem i miał pracę było inaczej, a teraz jest z miesiąca na miesiąc gorzej. i to ja się staje oziębła obojętna i boje się że w końcu puszczą nerwy i któreś z nas powie dość. boże nie wiem co zrobić, dać temu wszystkiemu szanse czy co ?:((

zgadza się było tak yvette

lireen, oplułam ekran po Twoich ostatnich słowach