Miłość na odległość - Netkobiety.pl

no a moja miłosc na odległosc własnie sie rozsypała heeee dobrze ze teraz a nie za pół roku albo pózniej... moze jakos ławiej bedzie mi to zniesc... całe zycie sobie powtarzałam ze na odeległosc nie ma sensu ze sie w to nie właduje...a tu prosze...No i faktycznie nie przetrwała...bo ten człowiek z którym byłam nie ma pojęcia co znaczy Miłosc on kocha tylko sam siebie... tylko po co były te wszytskie kłamstwa:( te deklaracje w które ja juz naprawde zaczełam wierzyc...i tak z dnia na dzien sie odmieniło.. jak jeszce tydzien temu mówił o miłosci na zawsze o slubie wspólnym zyciu tak nagle doszedł do wniosku ze chyba nie dorósł i nie da rady na odległosc a na wspólne mieszkanie nie jest gotowy! heee rozumiem zebym to ja naciskała ja o tym wspominała ale to on wszytsko inicjował! to on zaczą mówic o dzieciach rodzinie...wmawiał mi ze jest pewien...a kiedy wreszcie uwierzyłam sie zje.......:(

Edycja z powodu złamania punktu 7
Bożena

Noelle wiem wiem ze mówiłas... ale ja chciałam wierzyc ze tym razem bedzie inaczej... nie sądziłam ze tak szybko przyznam WAM rację:(:( ehh dotychczas podsumowując moje związki to wychodzi na to ze zaden nie jest mnie wart...do tego dochodzi mysl ze mam juz 22 lata! zawsze twerdziłam ze w tym wieku to juz bede planowac slub albo bede miała dziecko i rodzine...zawsze tak sobie marzyłam... a wyszło ze mam 22 lata jestem sama jak palec i chyba juz nie chce nawet myslec o jakimkolwiek osobniku płci przeciwnej!zaraz bedziecie pisały ze jestem młoda mam całe zycie przed soba zebym sobie szalała...ale mi sie juz nie chce szalec!

U mnie jest tak, że chcemy być razem, niestety nie mamy teraz mozliwości gdzie zamieszkać, a na kawalerke jeszcze nas nie stać (opisywałam juz naszą sytuacje ). Trzeba czekać i jakos dać radę.

I myślę, że jak sie kocha i myśli poważnie o związku takim i jest sie pewnym to to przetrwa.

Coś Wam opowiem,
5 lat temu poznałam kogoś, świat zawirował przed oczami! Ale dane nam było tylko kilkanaście wspólnych godzin a potem każde z nas wróciło do innego miasta. Dzieliło nas 450km! Ale ta iskra którą wtedy poczuliśmy nie pozwoliła nam o sobie zapomniec. Tysiące SMSów, mailów, telefonów, spotkania kilka razy w roku... Ale to był piękny czas poznania, oczekiwania,tęsknoty i ogromnego zaufania do siebie. Różne obowiązki i okoliczności pozwoloiły nam się połączyc dopiero po trzech latach czekania na siebie. Ale na pewno BYŁO WARTO. Nikt nie wierzył że ta miłośc ma szansę przetrwania na odległośc tyle czasu. Potem wróżyli że gdy zamieszkamy razem to się tylko sobą rozczarujemy bo real to nie to samo co jak mówili; wirtualny związek... A my po roku wzieliśmy ślub i jesteśmy najszczęśliwsi na świecie!!!

no ja też jestem właśnie w związku na odległość i już właściwie nie wytrzymuję.  To już dwa lata.

Witam Dziewczyny! Cieszę się, że trafiłam na to forum bo mam bardzo podobną sytuację a po przeczytaniu waszych postów wiem że nie jestem sama Mojego Pawełka poznałam 2,5 roku temu, byłam wtedy w stałym związku, on był sam. Na początku był dla mnie hmm takim wirtualnym kumplem z którym mogłam porozmawiać o wszystkim. Nigdy nie przyszło mi do głowy że to sie tak potoczy.. Jednak wiosną ubiegłego roku okazało się, że mój ówczesny związek okazał się klapą. Po 3 latach życia w zakłamaniu dowiedziałam się o zdradzie mojego ex. Ciężko było mi się pozbierać, byliśmy zaręczeni i właśnie wtedy obecność Pawła okazała się lekiem na  całe zło. Mimo że nie widzieliśmy się nigdy w rzeczywistości to dzięki jego wsparciu odżyłam na nowo. Dzwoniliśmy do siebie codziennie,odkrywaliśmy swoje charaktery i coś zaiskrzyło. wkońcu zaprosił mnie na spotkanie. Sama nie wiem jak udało mi się pokonać strach ale pojechałam do niego na drugi koniec Polski..(600 km) Dziś nie żałuję. Zakochałam się po uszy i wiem że jemu też bardzo zależy. Bonusowo jego rodzina bardzo mnie polubiła hehe. Widzieliśmy sie dopiero 3 razy, ostatni raz w lutym Teraz zobaczymy się dopiero w lipcu. Tęsknie potwornie  ale jestem pozytywnie nastawiona co do przyszłości naszego związku. Wiem już, że nie ma sensu rozgrzebywać przeszłości i uważam, że powiedzonko "lepszy wróbel w garści niż gołąb na dachu" nie jest do końca słuszne. Wolę poczekać na kogoś kto jest daleko ale kocha i stara się niż zdychać z kłamcą u boku. Nie wchodzi się 2 razy do tej samej rzeki i ja nie zamierzam. Nie kombinuję, i nie szukam przygód. Wierzę, że to sie kiedyś opłaci a przetrwać czas rozłąki można się nauczyć. Tylko trzeba dbać o związek i pielęgnować go na miarę możliwości (rozmowa, rozmowa i jeszcze raz rozmowa) My gadamy ze soba codziennie, chociaż te 5 minut jeśli nei ma zbytnio czasu. Nie należy też się użalać nad soba, nad osamotnieniem tylko myśleć przyszłościowo i działać w tym kierunku żeby kiedyś  móc budzić się codziennie przy ukochanej osobie mmm.. 3mam kciuki za swój i wasze związki dziewczynki. Pozdrawiam.

Astrinka gratuluję i trzymam kciuki a ze spotkaniami masz tak samo jak ja he he, ten sam okres Witaj siostro Bliźniaczko

Astrinka wow my tak samo planowalismy, ale teraz nie wiem co wyjdzie z tego jestem w dołku opisałam to w dziale  Nasza Społeczność w wątku, grupa wsparcia związków na odległość

zapraszam Cię do naszej grupy wow to super miło mi poznać kogoś podobnego i to w dodatku laskę choc jedna miła wiadomość dzisiejszego dnia, a ja mam jutro urodzinki... 22 myślałąm że będą piekne a będa i juz sa najgorsze jakie kiedykolwiek miałam

racja Kennedy czasem bywa tak, ze milość na odległość jest nawet bardziej trwalsza niż ta jak są osoby blisko siebie, lub nawet mieszkają razem

Kennedy zgadzam się z tobą Trzeba być silnym tylko ostatnio zauważam, że jak się jest juz te np 4, 5 lat na odległość to powoli zaczyna się coś już sypać, oddalać się itp ach

właśnie szkoda, że nie proste, czuje sie taka samotna, przegrana i beznadziejnie, chcę się wziąść w garść a jakos mi to nie wychodzi, obecałam sobie tyle razy już że nie będę się martwić i jakieś tam babki jego koleżanki a jakos nie potrafię wiecie gadałam z nim o tym na spotkaniu na zywo teraz no ale i tak czuje sie przegrana bo on i tak pisze do niej mimo ze mowil że nie, mowi się trudno, akurat on musi pisac do niej by sie umawiac na jakies tam oblanie sesji? pieknie czuje sie wykiwana wole sie wam tu wyzalic niz jemu bo on i tak nie rozumie mimo rozmowy a wy mialyscie tak? że koleżanka wygrała? jak sobie z tym radziłyście?

dziekuję blubel wiesz ja juz nie raz mu mówiłam i nic, może z czasem samo jakos się wyjasni i zakuma, ja już nie mam sił mu gadać poraz który i by znów kłotnie byly i wiecie co, zauwazylam w mym przypadku, że jak koleś mowi ze laska jest brzydka itp a z nia i tak sie zadaje to trzeba uwazać, on gada ze ona taka i taka a i tak z nia sie umawia na te debilne studia spotkania

nie i nie mam zamiaru na sam widok niej mnie taka złość bierze że mam ochotę ją udusić. bo ona taka chłopciara itp. już pisałam o tym w innych wątkach
byłam dzis na dworze, robiłam porządki w domu i tak myślę o wszystkim, a do faceta tak mało już pisze niech sam teraz sie stara jestem jakoś tak smutna i zmeczona ach i to w dodatku na naszym spotkaniu i pod mym dachem pisał do niej a ja wczoraj wieczorem to zauwazlam i tak mi nic nie mowil o tym
mam wrazenie jakby robił mi na zlość chyba tez zacznę pisać sobie z kolegami robic foty itp tak jak on, moze po tym coś zrozumie? jak tłumaczenia nic nie dają ani prośby?

Myślę, że warto czekać skoro tak sie kochacie, 8 lat to duzo i skoro przez ten czas bylo wam cudnie i  nie mieliście jakis milosnych klopotow to myslę ze macie to szczescie i ta rozlaka to tez was wzmocni a co do slubu to mysle ze on chce bys byla go pewna, jak moj wyjezdzal tez za granice to mowil mi to i o zareczynach nawet zareczac sie chcial wiec mysle ze mysli o was i o tobie powaznie, tak wnioskuje z tego co piszesz. Pozdrawiam i nie martw sie na zapas.

dziękuję może zrozumie, kto wie... i równiez zyczę Ci wszystkiego dobrego jest teraz tak, że ja sobie jakies zajęcia wynajduje i on w wiekszości sie pierwszy do mnie odzywa mozna powiedziec że sie oddalam... może to coś da by wiedzial że jeszcze mnie nie usidlil jak na razie skutkuje dzwoni, pisze jak nigdy może to okaze sie skuteczne na 100 % i bedzie juz tak jak dawniej?
a jak sobie pojdzie do niej to wiadomo bedzie co warte jego słowa.

racja kennedy no a kobiety są silne, wiecie czasem myślę, że tak naprawdę to facet to słaba płeć , przynajmniej jesli chodzi o uczucia i postanowienia

Przeniesiony post szirina

Przeniesiony post piezenica2

bardzo się cieszę i całe dnie moje myśli krążą koło tego tematu ale cholernie się boję tego wszystkiego hehe to normalne ale jednak martwię się o wszystko pieniądze, o relacje o wszystko

Na odległość zawsze jest trudniej. Bo nie można się wypłakac na ramieniu, opowiedzieć z wszystkimi emocjami ostatniego dnia itd... Poza tym telefony i internetowe komunikatory emocji nie przekażą i często rozumie się wszystko inaczej niż on/ona chcą to wyrazić... ale da się to pokonac jak się chce... A dążyć trzeba do tego, żeby "na odległosć" było na chwilę tylko, jak najkrótcej.

Ja jestem ze Śląska, on mieszka pracuje pod Warszawą... niby nie tak daleko ale jednak. Poznaliśmy się nad morzem, gdzie obydwoje pracowaliśmy w pizzerii przez niecałe 2 miesiące. Było wspaniale, czasem zdarzały sie gorsze dni. Poznałam jego rodzinę gdyż byłam z nim na weselu siostry. Polubiłam ich, oni chyba mnie też. Ja wróciłam 2 tyg temu do siebie, a on niedawno do siebie. Dzwonimy, piszemy, teraz on ma przyjechać do mnie na wesele mojej kuzynki. I wcześniej też. Czekam. Na razie mówi że zrobi mi niespodziankę jak przyjedzie nagle.
Czasem myślę że jakoś to będzie, do przyszłych wakacji. A czasem boję się że znajdzie inną. Taką która będzie bliżej... Nie wiem kiedy będziemy się spotykać on pracuje, ja mam tu studia. Wcześniej o tym nie pomyślałam, teraz myślę i się boję jak to będzie dalej. Boję się też siebie swojego zachowania jak pójdę sama na imprezę... Zdarza mi się robić coś po % nie myśląc a potem żałować... Miałam już związek na odległość nie przetrwał, ale to były całkiem inne powody.
Póki co patrzę staram się patrzeć pozytywnie na to co przed Nami.

Przeniesiony post mańka

Kiedyś zakochałam się na odległość. Dzieliło nas 250 km. Znałam go od lat przez internet, sporadycznie spotykaliśmy się gdzieś w Polsce z przyjaciółmi w grupie na imprezach kilkudniowych i zakochałam się juz na pierwszej imprezie. On też, bo było widać. On się bał, zdusił to. Wielki ból dla mnie. Znamy się tak 8 lat , lecz tylko jako kumple. Ale wspomnienia wracają, i to boli wciąż...

Rany. Czytałam kiedyś takie wpisy i i nie myślałam że sama będę w takiej sytuacji. Mój luby mieszka koło Katowic, ja koło Lublina. Spotkaliśmy się kiedyś przypadkiem na szkoleniu komputerowym i jakoś od razu zostaliśmy parą. Było wiele cudnych dni a potem klops. Kontakt przez skypa i gg to było dla mnie za mało. Urwałam tą znajomość bo stwierdziłam że ja tak nie potrafię. Odpuścił na kilka m-cy ale teraz znów zaczął pisać , twierdzi, że chce być ze mną, że jakoś będziemy się spotykać . A ja po prostu nie wiem czy taki związek może się udać, a z drugiej strony my się naprawdę rozumiemy i nie chcę mieć poczucia , że coś przegapiłam.

Wielkie dzięki. Fajnie mieć takie wsparcie:)

O tak zgadzam się z Tobą Bliźniaczko,że bycie w związku na odległość to wielka sztuka. Czasem właśnie szczegóły doprowadzają do bezsensownej kłotni... A potem tylko jakieś wyrzuty sumienia...
Mój też czasem ma 'godziny' ciszy, do tego problemy z telefonem tak naprawde nie wiem na ile prawdziwe a na ile nie, choć staram się wierzyć że nie okłamuje mnie. Problemem jest też to że jestem niesamowicie zazdrosna, on o tym wie i mimo jego zapewnien że nie mam o co to ja i tak jestem, tym bardziej że ostatnio wyciągnęłam od niego że jakaś koleżanka z pracy zaczęła go na piwo zapraszać itp;/
Coraz częściej wspomina żebym się przeprowadziła gdzieś bliżej... Ale jak mam studia w częstochowie, jestem przed licencjatem na 3 roku, nie mogę teraz podjąć takiego kroku. Nawet za rok po licencjacie, przeprowadzić się do obcego miasta, nie mając rodziny, znajomych kompletnie nikogo oprócz niego... Bałabym się. Nie myślę nawet jaka by była reakcja mojej rodziny i znajomych. To było by zbyt radykalne. A on by tak chciał, i chyba nie zdaje sobie z sprawy że to nie takie proste. Mówi olej studia zaczniesz znowu w warszawie... A ja tak nie potrafiłabym chyba... Tym bardziej że krótko jesteśmy razem, nie znamy się jakoś fenomenalnie, a co jeśli by nam nie wyszło... ehhh ciężka sprawa z takimi związkami.
Bliźniaczko wierz mi że bardzo dobrze rozumiem Twoje rozterki... ;]

Może i jest taki poradnik trzeba by poszukać Na pewno przydałby się każdej z nas:p
Bardzo ważne w takich związkach jest własnie realistyczne patrzenie na tenże związek, wszystko może sie zdarzyć, może kogoś poznać a my nie mamy sposobu żeby się o tym dowiedzieć nie mamy szanse żeby walczyć itp...;/ Smutne.
Ale chyba jednak najważniejsza jest wiara, że przetrwany i doczekamy się momentu kiedy będziemy mogli być razem na 100% / dopisek do tego ostatniego zdania...
Mnie dziś tej wiary brakuje... Ostatnio jakoś ciężko się nam dogadać przez telefon. Wszystko przez moją praktycznie chorobliwą zazdrość, chcę ciągle wiedzieć gdzie on jest z kim, po co o ktorej będzie w domu itp, jestem zazdrosna o jakieś koleżanki z pracy których nigdy w zyciu nie widziałam, najlepiej by było gdyby siedział cały czas w domu, jak wczoraj wyszedł na jakąś imprezę z ludzmi, powiedział mi o tym a ja momentalnie zmieniam ton głosu, i już się nakręcam. Nie chce tak, nie chcę żeby myślał że mu czegoś zabraniam. Tak strasznie chcę do niego jechać, a tu kasy brak, może byłabym spokojniejsza jakbym poznała te jego koleżanki z pracy, nie chcę się czepiać o wszystko. Mimo jego zapewnień ja ciąglę jestem niespokojna. Wyszedł ostatnio temat właśnie czy ja mu ufam, ufam, z zasadą ograniczonego zaufania... Zaczynam się bać ile jeszcze wytrzymam. Tylko tak naprawde nie chcę z tego rezygnować.
Tylko jestem taka że jak coś mi zaczyna nie pasować w związku to go kończę,i boję się że przez coś głupiego zrezygnuje i z tego.

ja żyłam w związku na odległość przez prawie 3 lata. bywało trudno ale... no wlaśnie - jeżeli naprawdę myśli się poważnie o takim związku, to ja wierze w powodzenie, bo teraz już mieszkam z moim mężczyzną i jest o wiele, wiele lepiej niż bylo wcześniej - nie musimy już tak tęsknić

Witam dziewczynki
co u mnie hmm od 2 tygodni jesteśmy z moim S na swoim mieszkaniu. kawalerka bardzo duża z pełnym nowym wyposażeniem. Płacimy tylko 400 zł plus opłaty, jak dla nas raj tylko pracować żyć i  cieszyć się wszystkim. Ale ..... no właśnie ale ......
teraz naprawdę widzę jak bardzo się różnimy i jak wiele daje do poznawania siebie wspólne mieszkanie.
oboje w tym miesiącu mieliśmy nie pełne wypłaty i praktycznie wszystko poszło na  opłaty na mieszkanie, teraz żyjemy z tego co zostało i z napiwków które dostajemy w pracy. z dnia na dzień oddalamy się od siebie ciągle praca dom i siedzimy oboje przed TV kiedy jesteśmy w domu razem. próbowałam coś z tym zrobić. zorganizowałam kolacje przy świecach kiedy wrócił do domu czekałam wystrojona w kolacją, potem wspólna kąpiel w pianie, było miło ale to nie pomogło. po rozmowie z mamą dotarło do mnie że jestem ciągle smutna bo bardzo martwię się o pieniądze o opłaty i jedzenie o to czy starczy nam na prezenty w grudniu o WSZYSTKOO !! kiedy przedstawiam mu wstępny kosztorys na grudzień i mówię że będzie krucho i nie wiem co ze świętami będzie a on na to "nie martwię się o to teraz bo co mi to da tylko się zadręczać będę" dla mnie to nie zrozumiałe. czuje się wszystkim obciążona za bardzo. to ja myślę co trzeba kupić czego brakuje w domu. powiedziałam mu o tym to poczuł się że to on jest tutaj ten najgorszy. ehh a nie to miałam na celu ..... potem powiedział mi kiedy nerwy wzięły już górę "myślisz że ja o tym nie myślę nie mogę zasnąć w nocy bo myślę o tym wszystkim i kombinuje co zrobić" ale  skąd mam wiedzieć że on akurat dlatego zasnąć nie może !! pytałam go "dlaczego mi nie mówisz o tym co myślisz co czujesz dlaczego tego nie robisz" na to on że po prostu nie umie.
brak mi tego całego uczucia i miłości co było kiedyś, wiem że niektóre rzeczy kończą się bezpowrotnie ale przecież coś innego zaczyna się na nowo !! chcę coś zrobić i nie wiem co. teraz on pojechał do domu do rodziców w odwiedziny i załatwić parę spraw i mamy czas aby odsapnąć od siebie na trochę. chce znów poczuć ten dreszcz i miłość co kiedyś ehh ;((

Szirina, niestety, ale wspólne mieszkanie weryfikuje każdą znajomość prędzej czy później... Teraz tak naprawdę go poznasz i zobaczysz, czy dojrzał do życia z kobietą, do wzięcia odpowiedzialności za codzienne sprawy i nie zagubienia w tym poczucia łączącej Was więzi. Z kolei sama też musisz uważać na siebie - czy nie zamieniasz się w jęczącą matronę, w ciągle wymagającą i niewyrozumiałą awanturnicę - oczywiście teraz przerysowuję ten obraz, ale warto mężczyźnie w trudnych chwilach okazywać swoje wsparcie, a nie żal i frustracje.

Na pewno powinnaś się zastanowić, na ile Wasze relacje pogorszyły się z powodu problemów, a na ile poprzez niewłaściwie prowadzone rozmowy i wyrzuty. Wierz mi, że faceci są na punkcie utrzymania domu bardzo wrażliwi, więc należało się spodziewać,  że jego "Nie myślę o tym na razie" można wsadzić między bajki. Jestem przekonana, że chciałby zdjąć z Was takie kłopoty i czuje się winny, że Ty też się tym zadręczasz. Pamiętaj, kochana, że my się od naszych facetów różnimy. My całe życie mając problemy czy nie dając sobie z czymś rady idziemy np. do innej kobiety i przyznajemy, że nas los ciągle kopie prosząc o poradę. Oni są raczej tacy, że próbują rozwiązać zmartwienie sami, w końcu taka jest "rola mężczyzny". Można się oczywiście uśmiechnąć, bo wszystkie wiemy, że kochając mężczyznę nie oceniamy go tak surowo pod tym kątem jak on sam osądza siebie i że jesteśmy gotowe na komunikat "Nie wiem, co robić", bo chcemy razem czemuś zaradzić. Nie ma nic złego w szczerości ze swoją kobietą i przyznania się do jakiejś "niemocy" w danej materii, ale to właśnie przed tą kobietą najtrudniej im się otworzyć.

Mężczyźni myślą o problemie w kontekście poszukiwania rozwiązań. Nie umieją prowadzić rozmów opartych jedynie na wałkowaniu w kółko kłopotu, któremu nie umieją zaradzić i postawieni w takiej sytuacji są po prostu sfrustrowani. Dlatego on odsuwa ten temat, byłby gotów znów go podjąć, gdyby wiedział, co zrobić. Jeśli chcesz mu pomóc, postaraj się w rozmowach z nim przestawić na konkretną, rzeczową wymianę pomysłów na rozwiązanie problemu. To znaczy nie mów "Nie mamy pieniędzy, idą Święta, jestem przerażona, a tu wszystko na mojej głowie, ja muszę o tym myśleć i decydować sama". Powiedz "Brakuje nam tyle i tyle, żebyśmy byli spokojni, ale gdybyśmy nie kupili w tym miesiącu tego/zrezygnowali z tamtego/wzięli więcej godzin w pracy (?)/poprosili rodziców o pomoc to damy radę". Wtedy na pewno wyjdzie z kontrargumentem, a w najgorszym przypadku przynajmniej się nie pokłócicie.
Nie poddawaj się. Wiem, że uczyć się takiego partnerstwa z kimś, z kim wcześniej nie dzieliło się codzienności jest cholernie trudne, ale warte zachodu. Kochasz tego faceta i jak odgarniesz z tej miłości całą beznadzieję dnia dzisiejszego to zobaczysz, że ta miłość wciąż tam jest. Nie zaniedbuj tych kolacji czy miłych wieczorów we dwoje, pokaż mu, że miło jest wrócić do domu, a na pewno łatwiej się dogadacie, kiedy już przyjdzie do poważnych konwersacji.
Trzymaj się!

Nie, nie powiedziałabym, że to wina bajek... Myślę, że oboje jesteście jednak bardzo młodzi, a rozwiązanie tej sytuacji wymaga pewnej gotowości do wyjścia ponad swoje "Już taki mam charakter". Zarówno z jego strony - przecież wie, że każda kobieta potrzebuje czułości, a tłumaczenie się przez najbliższe 50 lat, że on tego nie daje, bo coś zaszło w jego życiu przez pierwsze 20 jest bezowocne - jak i z Twojej.
Wiem, że bardzo, bardzo, bardzo chcemy gadać o tym, co nas boli z naszymi facetami. Tu się znowu muszę powtórzyć, gdzieś już to pisałam, że czasami lepiej powiedzieć o tym na Forum czy przyjaciółce, żeby napięcie z nas zeszło i nie trafiło w naszego mężczyznę. Nie musisz udawać, że wszystko gra, rozmawiajcie o problemach, jasne, ale zmieńcie sposób komunikacji. Zamiast bez sensu i rozwiązania drążyć, szukajcie wyjścia. I nie róbcie tego przez całą dobę. Jeżeli Tobie też nie daje to spać i potrzebujesz więcej rozmów, pocieszenia, wsparcia - zwróć się z tym do przyjaciół czy kogoś z rodziny, po prostu on za chwilę poczuje się przytłoczony. Nie dość, że pewnie ma poczucie, że "nie sprawdza się jako facet" to jeszcze Ty mu wiercisz dziurę w brzuchu.

Gracie w jednej drużynie. A każda drużyna potrzebuje sukcesu, żeby wierzyć dalej. Dajcie sobie ten "sukces" okazując bliskość... A może zobaczysz "światełko w tunelu" i przestaniesz czuć się nieszczęśliwa. Zawsze się zastanów, czy naprawdę wolałabyś być sama i nie martwić się o kasę, ale za to ze wszystkimi kłopotami zmierzyć się samotnie. Bo taka Cię czeka alternatywa, jeśli zamiast walczyć z losem zaczniecie walczyć ze sobą i poddawać się zniechęceniu.

Wierzę w to, że jeżeli włożycie w to wszystko maksimum wysiłku to odzyskasz szczęście, kochana. Ty też w to uwierz!

tu też przyznam racje że stajemy się wredne i bardziej wymagające.  dopiero się tego wszystkiego uczę dlatego się martwię przeżywam i w ogóle. czyli mogę zapomnieć już o przeżywaniu tego dreszczu co był kiedyś ??