20 lat i zawsze sam... - Netkobiety.pl

Pewnie że lepiej. Jaki sens jest pisać żeby ktoś odpisał. Może komuś pomagasz pisząc.

Głównie piszę w odpowiedzi na pytania innych a czasami samemu żeby lżej mi się zrobiło nic nadto, żadnych podtekstów ani tym bardziej nadziei, że ktoś na to poleci i poderwę

Coś, co od zawsze powtarza mój Ojciec "Czas najlepszy lekarz".
Chcesz by inni Cię szanowali?? Zacznij wpierw samą siebie szanować. Trudno z dnia na dzień się tego nauczyć ale uwierz mi, że można. Najgorzej pierwszy raz.
Najlepsza metoda?? Mieć w głębokim poważaniu. Przestań się odzywać. Po prostu. Odezwie się, to się odezwie, nie to nie. Jeżeli doprowadzał Ciebie do łez, nie jest ich wart. Masz zapewne tylu ludzi w koło siebie, że ktoś taki nie musi do ich otoczenia należeć. Rozumiem, że szkoda Ci tych dobrych momentów. Z każdym łączą nas dobre i złe wspomnienia. Na tym polega życie. Ludzie w dzisiejszych czasach są strasznymi egoistami, empatii w nich nie uświadczysz za grosz. Ktoś, kto ma miękkie serce, musi mieć twardy tyłek. Ja się tego uczyłam około 4 lat. Owszem nadal zdarzają się momenty, że ktoś mie wykorzysta, dam się podejść, ale o wiele szybciej sobie z tym radzę niż kiedyś. Do wszystkiego trzeba dojrzeć. Pamiętaj na przyszłość, że najważniejsze są czyny nie słowa. Faceci mają to do siebie, że bajać potrafią bosko, ale jak przychodzi do czynów - jest już gorzej. To typowi samcy, zdobywcy, - chociaż już nie tacy jak kiedyś. Strasznie się rozleniwili. Każdy z nich ma na celu jedno - wyszukanie najodpowiedniejszej samicy, by przekazać geny. My wcale nie jesteśmy lepsze. Po urodzeniu dziecka odstawiamy ich na bok, bo generalnie są nam już niepotrzebni i całą miłość przelewamy na potomstwo. (Tak przynajmniej wypowiadają się naukowcy. Ja jeszcze dzieci nie mam, więc zbyt obiektywnej opinii wydać nie mogę). Wiem, że to brutalnie brzmi, ale tak to niestety działa. I co najważniejsze masz 19 lat!!!! Dziewczyno, jeszcze tylu facetów spotkasz, od tylu będziesz się uganiać, że o tym jednym mamucim wypierdku przestaniesz pamiętać. Święta idą zajmij umysł nimi, pomóż w przygotowaniach, znajdź sobie hobby. Studiujesz?? Zacznij się już uczyć do sesji. Zajmij czymś głowę i po sprawie. W ostateczności zawsze pozostaje psycholog - on tez może Ci pomóc z tego wyjść. Pamiętaj, że nikt za Ciebie tego lepiej nie zrobi, a im bardziej będziesz się nad sobą użalać, tym glębiej w to wpadniesz i za kilka dni w ogóle się nie podniesiesz. Jak najszybciej trzeba wziąć się w garść i żyć dalej. Wiem co mówię

Pozdrawiam i uszy do góry, będzie dobrze

No cóż no, przestraszyłaś Go. Widocznie nie lubi bluszczy. Ty lubisz jak Cię ktoś z każdej strony osacza i męczy swoim towarzystwem, problemami etc?? Poczekaj i tyle. Odezwie się, to się odezwie, nie to nie. (Kochasz?? Puść wolno. Wróci - znaczy, że jest Twój. Nie wróci, że nigdy Twój nie był). Czasem trzeba pozwolić komuś zbłądzić, by odnalazł swoją drogę. Dobrać sobie prawdziwych przyjaciół, to wyższa szkoła jazdy.

Czasem łatwiej nam rozmawiać o cudzych problemach niż o własnych. Nasze wtedy są uśpione, nie zajmują nam czasu. Możemy je odłożyć na potem, potraktować jakby ich nie było.

Wiem że to zaboli ale straciłaś go... Nawet gdyby się odezwał to nie powinnaś utrzymywać z nim kontaktu. Jesteś jego zabawką, na jego zawołanie. Nie zmienisz go choćbyś chciała...

Ale popatrzcie nie ma ideałów. Ja przynajmniej nie spotkałam się z osobą ktora by od początku do końca była fair. Nie potrafię się pogodzić własnie tu jest problem bo jakby taką selekcje robić to by nikt na świecie nie był godny uwagi. Nie wiem ciagle tylko to mam w głowie ciągle powraca ciągle..

A co jeśli się okaże że ze mną jest coś nie tak? No bo na to wygląda bo każdy odchodzi wcześniej czy później po miesiacu, roku 6 latach nawet 10 latach znajomości. Teraz nie wiem czy to wiem czy co ale to dołuje jakby serio miała jakiś trąd czy co że nie może ktoś zostać na długo i to bardzo długo w znajomości ze mną. On ma schizy teraźniejszego świata że własnie obojętność, wszystkich mieć w dupie itp na pierwszym miejscu a mimo to i tak przyciąga

No własnie mam zasady i do nich też jest żeby nie kończyć znajomości tylko o nią walczyć bo potem się będzie żałować że się wszystkiego nie zrobiło. Też to zauważyłam że jest toksyczny ale wierz lub nie na bank takim łatwiej w życiu. No widzisz masz kogoś na kim możesz polegać a ja? Ja nie mam nikogo własnie przez to co stosuję. Jedna była "przyjaciółka" mi powiedziała: "jeśli się nie staniesz jak kameleon czyli nie dostosujesz do dzisiejszego świata to zginiesz" tak po prostu stwierdziła na mój temat po tym jak mi chamstwo zrobiła. Coś w tym jest że upadam już na serio upadam bo umiem raz poudawać że jest w miarę git a chwilę potem coś mi strzeli i się rozpłakać. Rodzina tez do mnie że jak wszystko tak będę przeżywac to się załamię. Już się załamuję tą ciągłą samotnością. Jak chcę z kimś pogadać to nagle wszyscy zajęci nikt od n czasu nie znalazł dla mnie chocby chwili.Przeraża mnie już to że jakoś tu na serio nie pasuję widze to z każdej strony.

niewazne, to, że nie masz dużego zaufania do ludzi to jedno, ale Ty nie masz zaufania do siebie, do tego, że potrafisz ludzi przyciagać i wyczuwać tych dobrych...troche wiary we własna intuicję...masz dopiero 19 lat...nie wierze, żeby przez ostatnia dekade czasy tak sie zmieniły i cięzko było znaleźć kogoś zaufanego...

doman dobrze mówi...nie płacz dziewczyno nad sobą...ja do 24 r.ż nie chodziłam na randki, bo jak już ktos budził moje zaufanie, to kompletnie na mnie nie działał, a jak działał, to nie dało się mu zaufać..po co robic coś na siłę? nigdy nie biadoliłam nad sobą..każdą wolną chwilę spędzałam COŚ robiąc...najczęściej chodziłam po górskich szlakach...jeździałam na rowerze, zaliczałam koncerty...jest dużo rzeczy, które możesz zrobić dla siebie...i nie koniecznie musi to być smucenie się, bo nie masz sie do kogo przytulić też miałam koleżanki, które wiązały się w wieku 18, 19 lat..i wiesz co, żadnej związek nie przetrwał dłużej niż do 23 r.ż...i nagle się okazało, że mając 23 lata mam mnóstwo samotnych koleżanek..jedynie co nas różniło to to, że ja nie musiałam nigdy udowadniać swojej atrakcyjności, a one po nieudanych związkach niestety czuły taką potrzebę i często wpakowywały się w relacje z góry skazane na porażkę...każdy ma swój rozum i dokonuje własnych wyborów..a Tobie więcej uśmiechu życzę

kochana, ja Ci nie mówię z teorii, ja Ci mówię z praktyki...własnej..

piszesz, że nie masz hobby...ale musi być coś, co lubisz robić bardziej...nie tylko spacery...lubisz zwierzęta? znajdź zajęcie w ramach wolontariatu w schronisku...lubisz tańczyć? zapisz się na kurs tańca...lubisz sport? zapisz się do jakiegoś fitnessclubu...jest naprawdę tyle możliwości...masz coś w sobie, to popracuj nad tym...ja np. byłam dość nieśmiała...wiesz, jaki znalazłam sposób, aby nad tą cechą popracować? zapisałam się na warsztaty teatralne...nie było łatwo, ale w końcu w jakimś stopniu cel osiągnęłam...

znajdziesz jakieś zajęcie, znajdziesz przyjaciół...tylko nie zamykaj się w 4 ścianach i nie myśl, że internet wszystko załatwi...i pozbądź się tego pesymizmu, bo pesymiści przyciągają zawsze czarne chmury do siebie..a tego nikt nie lubi..

Zawsze coś się da zrobić. Trzeba być optymistą. Nawet mieszkając otoczonym lasami można np spacerować, czytać książki, pobiegać. Nie ma rzeczy niemożliwych, zapamiętaj to.

Choćby skakanie z drzewa na drzewo . Kiedyś ktoś powiedział że człowiek inteligentny się nie nudzi. Zapomniałem tylko kto to powiedział

a w człowieku inteligentnym wyklucza się kreatywność ?

A ja ani jeden ani drugi

Ale dlaczego ? Musi być równowaga w świecie, nie może być pełno inteligentnych, kreatywnych

inteligentni się znajdą pewnie też

Jak dobrze poszukamy to kogoś znajdziemy

Semiramida, inteligencja, to nie jest dobry temat na dyskusję z nami hahaha.

Zmienicć znajomych na takich którzy Cie będą wspierać a nie dołować?

Btw masz nick ziomek, piszesz o koleżkach, całe towarzystwo kojarzy mi się z gośćmi z xx paskami na ciuchach.
A do tego nie pasuje teatr?

Obejrzeliśmy masę filmów.
Tzn co dokładnie robisz i czemu się rozstaliście?

Troszkę poboli i przestanie Każdy musi swoje odcierpieć. Ja męczyłam się 2 lata- tylko weź poprawkę, iż babą jestem:) Z tego co wiem, to kumple raczej powinni umieć wysłuchać, pochwalić, opić sukces etc. Dziwne, że facet faceta nie potrafi szczerze pocieszyć. Co z solidarnością plemników?? Co możesz robić?? Może się przyzwyczaić do tego stanu rzeczy Zaakceptować go:) Najbliżsi kumple po swoich rozstaniach starali się podbudować swoje ego kupując przeróżne nowinki techniczne, skacząc z łóżka do łóżka, spędzając całe tygodnie na imprezach itd - generalnie służyć to miało pocieszeniu. Baby za to ryczą miesiącami w poduszkę, poopadają w depresję, jedzą lody z popcornem oglądając bridget i wspierają rozwój produkcji chusteczek higienicznych. Trzeba się po prostu pogodzić z tym, że teraz jest Twój czas i umieć to wykorzystać jak najlepiej. Jeżeli nie umiesz z nikim z bliskich Ci kumpli porozmawiać o zainteresowaniach, nie czujesz z och strony wsparcia, to może to źli kumple są?? Może czas poszukać kogoś nowego, bardziej ogarniętego?? Masz tu Marzyciela pod nosem - korzystaj

z Wami facetami? ale to nie ja zaczęłam, tylko doman

to jest jedyne rowiązanie, jeśli się chce iśc dalej do przodu...ziomek, może Ty za bardzo rozpamiętujesz? za bardzo analizujesz, porównujesz? nie da się rozpocząć nowego rozdziału, jeśli nie zamknęło się starego..mnie sie zawsze wydawało, że ja całe zycie miałam "z górki", ale jak czytam tu na forum historie ludzi, to doszłam do wniosku, że moja historia wcale sie nie różni wiele od innych...po prostu moje nastawienie było inne...nie rozpatruj niepowodzeń w kategoriach porażki życiowej, tylko nauki na przyszłość..nie rozpatruj tego, że jesteś sam w kategoriach samotności, tylko jako szansę na nawiązanie nowych interesujących relacji..ja wiem z autopsji jak boli rozstanie, ale dopóki nie uwierzysz, że tak się stało, zebyś miał lepiej, to bedziesz stał w miejscu...

Napisałem we wcześniejszym poście :praca ,studia ,siłownia, basen, kurs językowy , imprezy ,spotkania ze znajomymi, poznawanie nowych ludzi ,dziewczyn ...to wszystko na nic.
Nakupowałem sobie nowych rzeczy od najnowszych ipadów ,smartphona, fenomenalnej fury , telewizora , kilku zegarków za pokaźną sume ,ciuchów itd.
To wszystko nie cieszy jak wczesniej , nie mam z kim sie tym cieszyc .Pamietam jak kupilem pierwszy wóz to pierwsze co zrobilem ,to jezdzilem nim z dziewczyna caly dzien .Bardziej cieszył mnie fakt, że Ona była zadowolona ,niż samo auto , ale doszedłem do tego dopiero teraz jak kupiłem kolejne ,dużo lepsze i jej przy tym nie było.
Zaznaczam ,że nie była to pierwsze dziewczyna, tylko 5 ,od poprzednich dziewczyn ja odchodziłem i nie czułem zadnego bólu.
Odeszła bo w pewnym momencie za duzo pracowalem i rzadko sie widywalismy ,,jednak rozmawialem z nia codziennie , a jak juz widzielismy sie ten minimum raz w tygodniu ,spedzaliśmy fantastycznie wspólne chwile.
Pewnego dnia do Niej przyjechalem i powiedziala ,ze to koniec ,podajac powody.Rozplakala sie , nie wiedzialem co sie dzieje.Powiedzialem ,ze spotkamy sie za jakis czas i porozmawaimy o tym w ekskluzywnej knajpie.Podjechalem w niedziele po 6 dniach nie odzywania sie , poszlismy do filharmonii .potem na kolacje  ze swiecami (wydalem w ten dzien chyba z 1050 zl) powspominalismy wspolne chwile , miala lzy w oczach ..na koniec odwiozlem ją do domu , przytulilem . pocalowalem w czoło i powiedzialem ,ze byla czyms najwspanialszym ,co spotkalo mnie w zyciu i podarowalem Jej bukiet czerownych róż.Chciałem zakończyc to z klasą.

Od tego momentu mija równy rok , przyzwyczaiłem sie do bólu(o ile to możliwe) ,ale wciąż nie potrafie o Niej zapomnieć

nie czytam wszystkich postów bo za dużo czasu by mi to zajęło.
A Więc z tego co piszesz  wynika że nie jesteś samotny. MAsz rodzinę która Cię kocha jak i również przyjaciół. A czy chcesz znaleźć dziewczynę na siłę?? To znajdziesz pełno jest takich. Pierwsza lepsza, która się nie szanuję, leci na pieniądze czy samochód. MAsz dopiero 20 lat i spokojnie znajdziesz dziewczynę. Widać że jesteś inteligentnym facetem. Dziewczyny patrzą na wygląd. A może spróbuj coś zmienić, styl ubierania, fryzurę ale uważam że najlepiej będzie jeżeli będziesz sobą. Mój kuzyn też nie miał nigdy dziewczyny i znalazł ją dopiero mając 24 lata. Więc spokojnie. Idź przez życie z uśmiechem. NIe myśl cały czas o tym że musisz kogoś mieć. Bądź odważny, mówisz że masz koleżanki. Jeżeli któraś Ci sie podoba daj jej to do zrozumienia. Albo zachowaj się jak gówniarz i kup sobie nowy nr do komórki i napisz jej podając się za kogoś innego spytaj sie jej co myśli o Tobie. NIe polecam ale może to coś pomorze.Bądź twardy. Uwierz w swoje możliwości:)P:)

Oj, może wcześnie zaczął, a może pod pojęcie "związek" podciąga wszystko. Hmmm, podumajmy chwilkę. Gościu lubi teatr, filharmonię, zapewne też ambitne kino i alternatywną muzykę - chyba, że to było jej hobby i chodził tam dla niej. Zabierał ją do restauracji, ekskluzywnych knajpek etc. Kupuje jedno auto, drugie, trzecie, nieba przychyla, bo chce jak najlepiej. Cały czas poświęca pracy, z nią widuje się raz na tydzień... Tylko, że pieniądze to nie wszystko. One nie zastąpią bliskości drugiej osoby, jej zapachu, blasku. Jej sprawiało przyjemność podróżowanie coraz to nowszymi autami... Heh dziwne, ja tam zębów nie szczerzę, jak do auta wsiadam. Auto jak auto. Koła, szyby, maska. Też zostawiłam swojego faceta, m in. dlatego, że za dużo pracował. Doszły jeszcze inne aspekty z tym powiązane, whatever. Czasem kobieta nie zdaje sobie sprawy z tego, co facet dla niej robi. Podchodzi do tego inaczej. To on chce, to dla niego, a nie dla nich. Gdzież, żeby coś dla niej było. To do niej w ogóle nie dociera. Jesteśmy czasem infantylne i niestety mądre po szkodzie. Może faktycznie bardziej boli fakt, że takiego gościa ogarniętego zostawiła, zapewne całkiem normalna laska. No chyba, że była typową wizytówką, wtedy nie ma czego żałować. Zacznij szukać radości w małych rzeczach. Zacznij od podstaw. Wymyśl sobie jakiś codzienny rytuał, który będziesz celebrować ponad wszystko. Kwadrans z kawą, fajka nocą na balkonie, whatever. Coś, do czego będziesz przez cały dzień ciągnąć. Co będzie nagrodą za pozytywnie przeżyty dzień. Masz dużo zajęć, więc gdzie Ty jeszcze w tym ferworze znajdujesz czas na myślenie??

Hmm co do tego rytuału to bardzo dobry pomysł, muszę sam jakiś wymyślić

Polecam Mi pomogło Codziennie na balkonie kwadrans z kawą w szlafroku, a pode mną pędzące samochody Super uczucie. Takie zatrzymanie czasu na chwileczkę.

tak, masz rację...teraz doczytałam dokładnie..napisał, że to był powód...

taki młody, a tak mądrze rozumuje

Piszesz że mija rok od rozstania a teraz nagle zastanawiasz się nad opuszczeniem miasta ? To przez 12 miesięcy wcześniej nie kojarzyło się Tobie nic z nią ? Kupy się to nie trzyma.