20 lat i zawsze sam... - Netkobiety.pl

Fajnie. Serio. Melduj co dalej się wydarzy.

Historii cz. 2

Znamy się już dobre 2 tygodnie. Wspólne spacery były, urocze pożegnanie przed krótkim wyjazdem również. Coś jest w powietrzu, to na pewno.
Mam rozjechaną psychikę, jak narkoman na głodzie. Jutro znów będę kilka metrów nad ziemią.
Kiedy się widzimy, czy piszemy wyczuwam bardzo pozytywny feedback. Szkoda, że na razie ja wykazuje większą inicjatywę, zwykle też piszę pierwszy. Ale przyjmuję, że to kwestia jej charakteru, jak facet biorę to na klatę i pierwszy się bardziej odsłoniłem. Jutro postaram się ją bardziej odsłonić
Oboje studiujemy zupełnie różne kierunki, ale łączy je wspólny mianownik: DUŻO pracy. Więc akceptuję jej napięty plan, tym bardziej, że jest na początku akademickiej przygody, a ja już 4 sesje zaliczyłem.
Jeszcze w tygodniu będzie kino, na które umówiliśmy się pierwszego dnia

Mam mętlik w głowie, bo nie mam pojęcia jakie jest prawidłowe tempo rozwoju, ale stawiam na moją zajebistą intuicję Generalnie wypierdzielam wszelkie bariery na naszej drodze. Brakuje mi tylko odrobiny więcej zaangażowania z jej strony, by odzyskać spokój ducha.

Ostatnio zapoznałem się z prostym i genialnym sposobem dla 'dobrych' facetów na uniknięcie friendzony. Hasło to 'keep it sexy', więc pilnuję temperatury rozmowy, odpowiednia dawka dwuznaczności (z bystrą dziewczyną to sama przyjemność) i niewybrednych komentarzy, odsuwają platoniczne wizje w niebyt

C.D.N.

Fascynujące, że napisanie zwykłego posta tak uspokaja i rozluźnia

Chyba nie czytasz zbyt uważnie Poza tym, jeśli idę z dziewczyną trzymając ją w talii, to ona musiała by mieć niezły problem, myśląc ze nic nie chcę xD
Na szczęście ta, którą poznałem, jest bystra jak diabli. Jutro kolejna dawka fenyloetyloaminy, aż mnie wykręca na samą myśl

A Ja Cię z miłą chęcią zaproszę na randkę
Skąd jesteś?

Witam wszystkich. Dawno nie zaglądałem do tego wątku, ze 2 miesiące będzie Po przejrzeniu paru stron, od razu rzuca się w oczy jedna rzecz. Wypowiadający się tu podzielili się na tych, którzy przede wszystkim narzekają na sytuację w jakiej od długiego czasu tkwią i na tych którzy na prawdę postanowili coś z tym zrobić i faktycznie pracują nad sobą Ale do rzeczy.

Nie przedstawiałem się nigdzie i jestem raczej biernym użytkownikiem tego forum, więc może napiszę coś o sobie. Mam 21 lat i studiuję sobie spokojnie z mniejszymi lub większymi sukcesami na uczelni, która nie ułatwia zbytnio kontaktów z płcią przeciwną Trafiłem tutaj mniej więcej rok temu, całkowicie rozbity emocjonalnie po pewnych nieprzyjemnych dla życiowych perypetiach, googlując właśnie bez sensu coś o samotności . Z wyglądu jestem raczej przeciętnym facetem, raczej jakoś szczególnie się nie wyróżniam, chociaż są podobno kobiety którym się podobam Mam dosyć pokręcony charakter, czego nie da się zauważyć na pierwszy rzut oka. W towarzystwie jestem generalnie lubiany, mimo, że zwykle stałem z boku, nie wyróżniając się zbytnio. Nigdy nie miałem powodzenia wśród kobiet i zawsze mnie zastanawiało dlaczego. Zastanawiałem się, co można zobaczyć nawet w moich nielicznych postach, co takiego niektórzy faceci w sobie mają, że one na nich lecą. Miałem pretensje o wszystko i do wszystkich, do całego świata, o swoje niepowodzenia

Po długim czasie dołowania się i totalnej bezczynności postanowiłem, że albo zrobię coś sobie albo zrobię coś z sobą Zacząłem, co na początku nie było zbyt łatwe, pracować nad sobą, nad swoim charakterem i podejściem do życia. Przede wszystkim nauczyłem się odganiać złe myśli i organizować sobie czas w taki sposób, żebym nie miał właśnie ani czasu, ani siły ani chęci myśleć Gdzieś kiedyś przeczytałem pewne mądre słowa "Zrób dzisiaj coś, czego innym się nie chce, a jutro będziesz miał coś czego inni pragną". I coś w tym jest. Wystarczą szczere chęci i odrobina wysiłku, żeby choć zacząć coś zmieniać w swoim życiu. Później to już samo się napędza, kiedy dostrzega się tego efekty. Nauczyłem się wiele. Cieszę się z małych rzeczy, z tego co mam dookoła, z tego że mam w pobliżu ludzi na których mogę liczyć i dla których coś znaczę. Naprawiłem wiele relacji które również zaczęły się sypać z mojej winy. Z wiecznie smutnego, przygnębionego i totalnie zdołowanego człowieka zacząłem powoli stawać się pewnym siebie facetem, który wie czego chce od życia, wie co chce robić i ma jakiś konkretny cel. Nawet w tym czasie dostałem niejednego kopa w dupę. Ale starałem się nie łamać, a raczej wyciągać z tego wnioski i iść jakoś do przodu. Nie narzekam, nie marudzę jak mi jest źle. Mam zły humor? Czarne myśli? Wracają przykre wspomnienia? Tak Samotność dobija? Czasem. Ale na wszystko są sposoby, żeby sobie radzić. Słuchawki z dobrą muzyką na uszy i na spacer, żeby w domu nie siedzieć Na piwo ze znajomymi, na koncert, gdziekolwiek.

Jakie jeszcze efekty? Duuużo by opisywać Co prawda nie znalazłem jak na razie odpowiedniej kobiety, ale cóż wszystko przede mną. Zacząłem zauważać zainteresowanie moją osobą i z tego korzystam, rozmawiam, dobrze się bawię i cieszę się życiem
Więc widzicie, warto się wziąć za siebie zamiast bezczynnie siedzieć i narzekać, że nic się nie zmieni. I jeszcze jedno. Nie uzależniajcie swojego szczęścia w życiu od znalezienia drugiej połówki, bo to dosyć egoistyczne podejście. Szczęściem trzeba się nawzajem dzielić, a nie tylko je czerpać

Uff.... Dawno tu nie pisałem. U mnie coraz lepiej. Oczywiście nie jakoś rewelacyjnie. Ale rozmawiam z dziewczynami, osiągam cele i stawiam sobie nowe. Zacząłem co nieco ćwiczyć. Ogólnie jest bardzo dobrze.

Siłownia pomaga tylko w przypadku gdy się nie było odrzucanym zbytnio przez kobiety. Nie wiem ile miałeś koszy od kobiet ale u mnie to liczba dwu cyfrowa. A co do kulturystyki, to nawet mam za sobą zawody....bez większych wyników ale trenuje już 15lat w klubie "Atletic" w Siedlcach. Nawet mam już swojego podopiecznego.

Uuuu ale tu cisza nastała, dawno na forum nie zaglądałem to fakt, ale myślałem, że wątek żyje .
Cóż mogę napisać. U mnie nic się nie zmieniło, mimo że tak napiszę olania i zajęcia się sobą i swoimi sprawami kompletnie nikt się na horyzoncie nie pojawił, baaaa mam wrażenie, że straciłem jeszcze paru znajomych . . . Kurka jakby nie patrzeć to teoretycznie mam 25 lat na karku ani to dużo ani jakoś strasznie mało jednak w pewnych kwestiach niedosyt jest i jakieś dziwne komentarze osób z rodziny na które raczej się uodporniłem.
Chyba nie ma żadnej zasady kto kiedy znajdzie kogoś pisanego sobie, od tych znajomych którzy się jeszcze ostali słyszę same dobre rzeczy na mój temat (tak, słodzą mi aczkolwiek z przymrużeniem oka to traktuje bo nie jestem czysty jak łza ) każdy z jakimś problemem zapyta mnie co sądzę na ten temat, no lubią mnie to wiem ale wiem też dlaczego . Patrząc na grono znajomych to osoby w 85% w wieku 34/35 i więcej bo z nimi najlepiej mi się rozmawia. Kulturalnie, grzecznie, na temat i wesoło, brak jakichkolwiek spięć czy kłótni! Normalnie życie jest tak strasznie nieprzewidywalne i to jakie osoby codziennie spotykamy na drodze, że tak kolokwialnie napiszę masakra (tak wiem co to znaczy jednakże młodość rządzi się swoim językiem ).

Patrząc z perspektywy czasu w przeciągu minionych 5 lat zmieniło się dużo i mało. Dużo bo główny cel osiągnięty (-30kg ) - i taka ciekawostka związana z tym, będąc "dużym" było mi jakoś łatwiej? Miałem więcej kolegów niż aktualnie, do 20 roku życia miałem jakieś tam pseudo związki dłuższe bądź krótsze ale były. Teraz gdy zadbałem o siebie mam gorzej!! Ok pewność siebie jakaś jest, nawet ostatnio usłyszałem, że bywam zbyt pewny siebie ale w moim wydaniu fajne to jest (przede wszystkim na wesoło bo tak mi pasuje), wreszcie mogę kupować ubrania które mi się podobają i mi pasują a nie tuszują , ale jeżeli chodzi o kobiety to nagle jakby przestały się mną interesować? Ostatnie 5 lat było pełne różnych i dziwnych rzeczy w moim życiu, z większością sobie poradziłem. Część czeka na rozwiązanie bo trzeba ciężkie działa wytoczyć. Jednym słowem opisałbym te okres jako stagnacja. Ale ale po co ja się produkuję . . . Chyba musiałem się gdzieś wygadać (wypisać ) nie wiem jeszcze w jakim celu to zrobiłem ale chyba po prostu wygadania się. Każdy czasami ma takie chwile, chwile zwątpienia (?), bierności, bezradności? Dobra dosyć biadolenia kto to przeczyta temu winszuję bo sam w potoku myśli swych się już powoli gubię, muszę je uporządkować wreszcie . . .

A może tak to się zmieniło przez to że zmieniłeś / skończyłeś szkołę / pracę / studia i stało się po prostu trudniej bo 'każdy żyje swoim życiem'?

alfaalfa bez przesady nie wyglądam jak Apollo hahahah. Na serio zastanawia mnie to dlaczego tak się dzieje bo ja logicznej przyczyny w tym jeszcze nie widzę .

Ciemnooki to co miało się pozmieniać pozmieniało wcześniej, teraz są tylko drobne modyfikacje . Raczej zawsze od kiedy pamiętam jakoś mało miałem kolegów i byli nietrwali. Prościej mówiąc kiepsko było z moją akceptacją u nich i kompletnie nie wiem z czego to wynika/wynikało. Natomiast z dziewczynami nie było i raczej nie ma takich problemów. Mogę się odezwać do koleżanki z LO z którą się nie widziałem 4-5 lat ani nie rozmawiałem a ona na 95% znajdzie czas na kawkę i koleżeńskie spotkanie.

Widzę, że temat zaczął trochę "umierać" więc myślę, że czas go odkopać Co u was słychać? Jakieś postępy w życiu? 

Też mi problem... Ja nawet prawa jazdy nie mam (a już 3 krzyżyki na karku). . Quod attinet wychodzenia do klubów, dyskotek i na imprezy, dawno już straciłem wiarę w sens takich wyjść. Dziewczyny spławiały mnie pod byle pretekstem, choć starałem się jak ostatni kretyn. Kiedyś nie wytrzymałem i powiedziałem jednej, żeby wymyśliła sobie lepszą wymówkę. Od tamtej pory stałem się nieufny wobec kobiet. W końcu zupełnie już się zniechęciłem i nawet jak dziewczyna okazuje mi zainteresowanie (a wbrew pozorom takowych jest sporo; dlaczego pojawiły się dopiero teraz, gdy przestało mi zależeć?), nie jestem w stanie jej uwierzyć. Ciągle myślę, że z jakiegoś powodu chce mnie ośmieszyć, upokorzyć. Parę razy w przeszłości zostałem wyszydzony przez laski i dlatego zacząłem traktować je z rezerwą. Ale autor tematu ma dopiero 20 lat

Puste słowa. Ja nie narzekałem siedząc bezczynnie i podejmowałem działania w odpowiednim kierunku; egoistą nie jestem. Efekt? 30letni prawiczek, z tabunem przyjaciółek, którego kobiety nie traktują jak potencjalnego partnera, ale jak przyjaciela. Narzekam dopiero teraz. "Wziąć się za siebie"? Co za bzdura!

Dostrzegam sygnały (nie jestem głuchy i ślepy), tylko nie bardzo wierzę w ich szczerość (w przeszłości kobiety zbyt często w taki okrutny sposób sobie ze mnie źartowały i zrobiłem się nieufny). Wygląd? Mimo dość specyficznego typu urody (niski wzrost, garbaty nos i facjata a la Jack Nicholson w II-ej połowie filmu "Lśnienie") oraz niskiego, mało przyjemnego głosu, mam pewien urok zdystansowanego i powściągliwego w słowach samotnika. Umiem zabawić kobietę rozmową, ale każde niepowodzenie się we mnie odkłada; nie jestem człowiekiem z teflonu, po którym wszystko spływa. Oswoiłem się juź jednak z myślą, że nic dobrego mnie na niwie kontaktów towarzyskich nie czeka. Poważnie nawet rozważam chirurgiczne usunięcie jąder na żądanie (nigdy nie uprawiałem, nie uprawiam seksu i mam na niego znikome szanse w przyszłości, więc są mi właściwie zbędne). Przynajmniej w przyszłości nie będę miał guza jąder he, he. Ograniczę kontakty ze światem zewnętrznym do niezbędnego minimum. A miłość? Coś takiego nie istnieje. Kobiety mające super wymagania zwykle kończą jako zgorzkniałe stare panny, bo odstraszają potencjalnych kandydatów. A co do "koleżeńskich rozmów", to nikogo zwykle nie pocieszam, tylko wysłuchuję (bywa, że się nie odzywam, tylko słucham). Ale zdarzyło mi się też, że najpierw dziewczyna mi odmówiła (nie wiedziała, że jestem prawiczkiem), a po pewnym czasie zmieniła zdanie (i bądź tu mądry!). Nie wiedziałem, co myśleć. Podobała mi się, jednak wolałem jej odmówić (zwykła przezorność, bo fałszywie pojmowaną dumę umiem w sobie poskromić)- wolałem nie fundować sobie takiej huśtawki. Może i miała względem mnie uczciwe zamiary, ale resztki godności mnie powstrzymały przed przyjęciem jej propozycji. Grzecznie odrzuciłem tę ofertę (nie wyglądała na zdesperowaną, ale poradziłem, żeby się nie poniżała, zabiegając o względy mężczyzny, którego awanse wcześniej sama odrzuciła). Nie odniosłem też wrażenia, że z jakiegoś powodu chce ze mnie zakpić. Była jedyną wśród wszystkich kobiet, które zmieniły zdanie na mój temat, nie budzącą mojej nieufności

Tak, teraz wlewam w siebie cztery butelki porto miesięcznie, zamiast dwóch.

Ja chyba już w ogóle przestanę podchodzić.

Nie podniecaj się tak- przecież użył trybu przypuszczającego.

hejmozemy popisac na priva lubmeilowo