małżeństwo się kończy i co dalej-ja tego nie chcę?

Faceci sobie szukaja innej przewaznie przez sex (tak sie rozpadly zwiazki moich znajomych) niestety wina była faceta (nie wazne jaka byle obca) ... na (marne) pocieszenie powiem, ze jestescie wspaniałymi kobietami, matkami i zonami ... są faceci co chcą mieć rodzine, dzieci patrzeć właśnie jak synek uczy sie czytać ... być przy nim w problemach i czerpać radość ... widze, że to wszystko kwestia doboru ... może trzeba szukać ... kazdy ma problemy w rodzinie bo nie sztuka rozwalic wszystko tylko utrzymac ... znam samotne matki z dzieckiem ... wszystkie sa same trudno im znalezc nowa milosc ... a zasluguja na to zeby byc kochanym ... one tak jak wy zostaly zostawione dla mlodszej ... ladniejszej ... te dzieci tylko smutne ... nowy wujek .. a gdzie tata ??? ja mialem inne wzorce ... moja rodzina sie nie rozpadla a tez byly problemy ... jakie wzorce bedzie mial moj synek ... szkoda gadac ...

Mój mąż dzisiaj do mnie zadzwonił i zaczął mnie obwiniać o wszystko: że przeze mnie nie ma pieniędzy, że samochód mu się zepsuł itd i w ogóle, że przecież nie byłam taka słodziutka. Dziwi mnie jego zachowanie, bo myślę, że powoli dociera do niego, że tą drogą do niczego nie dojdzie, a panienka powszednieje. Zaczął mnie nawet straszyć, że przegram sprawę o dom, bo praktycznie wszystko jest jego, biedaczek zapomniał o takim szczególiku jak rozszerzenie wspólności majątkowej, która zrobił.
Uwierz mi ja nie wiem skąd w nim tyle nienawiści do mnie. Widać, że nom stop jest sterowany przez tą panienkę, bo co rusz ma inną rewelację, która ma mnie dobić. Coś tam wspomniał, że bardzo kocha synka i jest szczęśliwy, że będzie go zawsze miał, to, że go miesiąc nie widział i zapomniał przesłać kasy to jakoś mu umknęło. To też jest chory człowiek, dlaczego ja byłam taka ślepa, ja uważałam, że mam fajnego faceta przy sobie, który dla nas zrobi wszystko, jak ja się myliłam. bardzo bym chciał żeby mimo wszystko im nie wypaliło na dłuższą metę, bo to niestety dla niej na nas postawił krzyżyk.
Mam nadzieję Kochana, że u Was sprawy nie potoczą się tym torem co u nas. Nie dosyć, że zdrada, porzucenie dla innej baby to jeszcze straszy. To już szczyt. Napisz czasami co u Was, bardzo Ci kibicuję cokolwiek postanowisz, bo jesteś trochę taka jak ja. Obie chcemy żeby było dobrze, ale to tylko my chcemy.

Musza jakos te negatywne emocje opasc. U mnie juz czasami rozmawiam normalnie z zona. Zdania tez nie zmienia. Ale juz nie jest tak 2 tygodnie temu. Czasami jeszcze sa emocje ale widze zmieczenie w niej rozmowami ze mna i tlumaczeniem wszystkiego. Postaraj sie porozmawiac jak nie bedzie zlosci. Jak bedziesz widziala, ze zlosc nagle narasta to odpusc nie ma sensu. Ja tak robie u mnie ja odpuszczam. Wracam do tematu wieczorem i jest lepiej. Choc powiem szczerze z pkt widzenia faceta to wolalbym kawe na lawe. Wydaje mi sie, ze to z kobietami jest trudniej rozmawiac. Moge sie jednak mylic.

Czlowiek chce wiedziec jak bedzie ... mowisz do niego a tu taka reakcja ... boli jak cholera ... mi wszyscy mowia czekaj ... ale jak tu znalezc w sobie ta wytrwalosc ... jak podjac decyzje wbrew sobie ... nie da sie ... ja musze czekac ... nie działaj wbrew sobie ...

Marika, szczerze...nie umiem opisać swoich uczuć, są niesamowicie skrajne. Jednego dnia zamykam sie strasznie w sobie, próbuje uciekac myślami gdzie indziej, innego dnia wyrzucam z siebie wszystko, krzykiem, złością, jest to oczywiście skierowane w strone męża. Zmiana w mężu jest tylko jedna. Wcześniej jak wykrzykiwałam mu co mnie boli, zlościłam się on mnie atakował jeszcze bardziej, teraz jak się tak zachowuje próbuje mnie uspokajać, podkula ogon...
Obecnie udajemy rodzinę, tzn. ja udaję, bo nie potrafię na razie inaczej, spimy osobno, bo ja tak chciałam. Próbuje zamieniać z nim kilka słów, ale jest to sztuczne, on też chyba nie ma potrzeby rozmawiania ze mną, nie wiem.... Czuje ból, ogromny, chciałabym się do niego przytulić, ale nie potrafię, cos mnie odtrąca. Powiedziałm mu, ze nie jestem w stanie teraz zrobić nic, nie umiem, on deklarował, ze nie muszę, ze on bedzie robił wszystko, ale jak dla mnie nie robi nic, nie próbuje nic zmienić. Żyje z nim jak z obca osobą, co ostatnio mu powiedziałam...
A jaka jest twoja historia?

Witam Was, długo nie pisałam, ale często czytam to forum i wiem, ze jesteście i znowu liczę na wasza radę. Dużo sie dział w moim życiu, aż za duzo, niestety aktualnie am wrażenie, ze jeśli nie podejme ostecznej decyzji nic sie nie zmieni, ale do rzeczy....
Ja wiecie mój mąż wrócił do domu, stany jakie od tego czasu przechodziłam były skrajne. Wyrzucałam całą złość z siebie i tak jak juz pisałam, wydawało mi się, ze maż cos zrozumiał, że chce walczyć, widziałm pewne oznaki, jednak nadszedł moment zwrotny, gdzie nie chciał mnie juz słuchać, wróciła agresja słowan z jego strony, atak jesli tylko zaczynałam temat zdrady, nas. Znowu zaczął sie wypierać i oskarzac mnie o wszystko. Długi czas było tak, ze byłam zadowolona, już zaczynałam sie usmiechać ale nadal byłam niepewna. Mąż dzwonił do mnie częśto, rozmaiwliśmy ze soba ale tylko o bieżących sprawach, w domu było czasami miło. Jednak ja co jakis czas próbowałam podjąć rozmowę na temat nas, pytałam co czuje, jak to wszystko widzi, nie otrzymywałąm odpowiedzi. Niedawno dowiedziałam się, ze kobieta z którą sie spotykał jest w ciąży. Coś we mnie pękło. Mąż nie wie, ze ja wiem. Po tym wszystkim zamknęłam się w sobie, no i się zaczęło. Mąż oskarzył mnie o zdradę, że wiedział od poczatku, ze za bardzo byłam szczęśliwa a zarazem zamknieta, że od dłuzszego czasu juz to czuł. Nie rozmawiamy ze sobą znowu, mimo, ze próbowałam podjąć osttnia próbe, to wysłal mnie do przyjacióki, żebym sobie znia pogadaął (to tez jest jego problem). Teraz zaczęłam sie zastanawiać, czy to, ze on wrócił to nie byłą proba znalezienia sobie pretekstu, ze ja jestem ta zła, która zdradza, kombinuje (sam mi to powiedział) i ze tak naprawdę jest to dla niego sposób przeczekania do nastepnego razu. Nie wiem co mam robić, na rozmowę nie liczę, mam wrażenie, ze ani ja ani on mi nie ufa, nie wierzy. Wszystko sie niesamowicie skomplikowało. terapia nie wchodzi w grę, bo on nie chce, wszystko jest nie tak, wszystko mu nie pasuje.

Atmosfere, to nie tak, ze wracam cały czas do temetu zdrady, to nie tak, ze go tym zamęczam, zdałąm sobie sprawę, ze to mój problem i tylko mój. Nawet mu o tym powiedziałam. Ja zaczynająć pewne rozmowy, nie pytam juz o tamto, wogóle to zawsze był temat tabu, nigdy nie mówiłam zdrada tylko "to". Ja zaczynająć rozmowy pytam o nas, o to co czuje, jak widzi nasz zwiazek, niestey nie dostaje zadnej odpowiedzi. To ja zabiegam o niego w łózku, staram sie uśmiechać, ale wtedy dostaje po dupie, bo pewnie cos kombinuje i go zdradzam, bo taka zadowolona chodzę. Też jak chce pogadać idę do koleżanki, i tu też jest problem bo mam to wypominane, ze ona mi doradza, z cos z nia kombinuję, on nie może znieść mysli ze o nas, o nim rozmwaim z kims innym. U nas był od dłuzszego czasu problem jesli chodzi o rozmowy, to z tego powodu zaczęło sie psuc, poprostu nie rozmawilismy o tym co złe, co dobre, co nas boli o niczym takim i nic dobrego z tego nie wyszło. Teraz nie raz proszę go o rozmowę, niestety zawsze wtedy jest atak. Osttnio sobie odpuściłam, nie chce niech nie rozmwia, ja wytrzymam, i tak długo wytrzymałam. Tylko niestety przeczucie mi mówi, że z tego nic dobrego nie wyniknie.

No widzisz, tak właśnie robiłam, cieszyłam się, stałam sie bardziej otwarta na swiat, i co otrzymałam w zamian, mówienie, że mam wszystko w dupie, ze zdradzam, pytanie, po co chciałam zeby wrócił, teksty typu złóż pozew o rozwód, mówi, ze się zmieniłam, ze nie jestem soba, że to jakaś inna ja, zła, cwaniara i kombinatorka. takie słowa bolą...Mam wrażenie, ze on chce sobie udowodnić, ze nie jestem odpowiednia. Ja naprawdę odpuściłam i i nie chce sie kłócic, wtedy on sie złości nie ma partnera do kłótni, bo ja przyznaje mu racje, odpowiem na pytanie i ucinam temat, nie chcę kłótni. Kiedys było inaczej, nie raz zaogniłabym całą sytuacje jeszcze bardziej. Tylko wiem ze to do niczego nie prowadziło, teraz jestem spokojna, faktem jest ze w środku aż kipi, ale to przez chwilę, później jest lepiej, a on obrazi, wykrzyczy, wyjdzie z domu... Czy to tak ma wyglądać?

Jest Ci dobrze, tak chcesz funkcjonować, przepraszam, ze tak to nazwałam ale to jest funkcjonowanie. Ja tak nie chcę, ja chcę czuć ogień, a nie poprostu ma być mi dobrze. Tego u nas brakowało. Nie wyobrażam sobie takie funkcjonowania, ale rozumim, ze wam jest ok. Dlatego walczę, o każdy gest z jego strony, o namiętność o uczucie o to czego mi tak długo brakowoało, o to co dał innej kobiecie. Tylko ta moja walka nic nie daje i tu jest problem. Odpuszczam ale nie chce funkcjonować.

inął juz prawie rok, odką to wszystko sie zacżęło, odką mąż wdał się w romans, zniszczył zycie mnie, sobie i dziecku. Chciałabym bardzo napisać, że nam się udało, że mąż żałuje, że teraz udowadnia każdego dnia, ze jestem dla niego najważniejsza. Niestety nie moge tego napisać, bo tak nie jest. Przezyłam koszmar, który się niestety nie skończył i wiem, ze jeśli sama z tym nie skończę mój kozmar będzie trwał. Napisałąm jakis czas temu, ze dowiedziałam się, iz jego kochanka jest w ciązy. Oczywiście nie mam pewności czy to jego dziecko szas jest przynajmniej 50 na 50. Powiedziałam mu o tym że wiem, skwitował to tylko szyderczym śmiechem. Niestety to nie wszystko i tu proszę o pomoc w zrozumieniu chorej psychiki mojego jeszczemęża. Sytuacja o tyle sie zminiła, ze on zaczął mnie oskarża ć o zdradę. zaznaczę tylko, ze nie ma żadnych podstaw i że nigdy tego nie zrobiłam. Jednak on w swojej paranoi, oskarża mnie że coś kombinuję, że go zdradzam, sprawdza mi telefon, mam wrażenie, ze mnie sledzi. Ostatnio do tego wszystkiego doszał agresja. Zaczyna się od wykrzykiwania, kończy na przepychaniu i wyzwiskach. Najgorsze w tym wszystkim jest to, iz nie hamuje się nawet przy dziecku. Ono to widzi, słyszy. Wiem że muszę iść do psychologa ponownie ze soba a przedewszystkim z dzieckeim. Wiem, że muszę złozyć pozew. Wiem również ze on sie nie wyprowadzi, nigdy... Boje się co się moze jeszcze wydarzyć. Uswiadomiłam sobie ostatnio, ze od roku zyję w ciągłym stresie. Niesty to, ze jestem swiadoma co musze zrobić nie przekłada sie na czyny. Nie mam poprostu siły.

Witam Was, czasami  jeszcze podczytuję wątki na tym forum, jednak strasznie mnie te sytuacje dołują, ale weszłam tu jeszcze raz, już nie prosic o pomoc w zrozumieniu sytuacji, ale w podjęciu decyzji, z którą się noszę juz od kilku tygodni - rozwód.
Uświadomiłam sobie, że jestem kobietą kochającą za bardzo, chyba...Mój związek, jeśli go jeszcze można tak nazwać, napewno jest toksyczny i dla mnie i dla męża i napewno dla dziecka. Próby rozmowy, bardziej prośby o rozmowę spełzały na niczym, mąż nie chce rozmawiać i nie będzie, chęć rozmowy z mojej strony wzbudza w nim agresję, tematy sa drażniące i tyle. Od pewnego czasu nie rozmawiam z nim już bo to nie ma sensu - przelewanie z pustego w próżne, żadnych decyzji, deklaracji, poprostu nic a może aż, agresja słowna ogromna, później mój płacz i obwinianie się po co znowu próbowałam. Więc nie rozmawiam, czekałam nie wiem na co... Wiem, że się nie doczekam na nic, ale tak strasznie się boję, tego jak nie będzie go już nigdy, tego że nie będzie mój, że nie będzie rodziny (raczej tej namiastki). Teraz co napiszę, wiem, że jest głupie, ale tak sobie myślę, że może jak dostanie pozew to cos go ruszy, to się opamięta, ale to jest głupia (znowu) nadzieja. Z drugiej strony, boję się walki, którą może wytoczyć np. o dziecko. Boje się wszystkiego, zadręczam się i zamęczam przeokrutnie, nie moge się na niczym skupić, mam lęki.

I jeszcze mam jedno pytanie, czy znacie dobrego psychoterapełtę w Warszawie, kogos sprawdzonego...ten do którego chodziałam, raczej mi nie pomógł tylko wprowadził w jeszcze większy dół.

Witam, miło że odnalazłaś jeszcze mój wątek, czasami tu zaglądam, ale rzadko, moze kiedyś wrócę ale już w innych tematach. Co u mnie???? Wydarzyło sie bardzo dużo, za dużo, nie rozwiodłam sie jeszcze, mąż mieszka w domu, jest kims zupełnie innym, ja też jestem inna (w moim przypadku to dobre zmiany). Napisałam jeszcze, bo mysle o tym nieustannie, chodzę na terapię, zaczynam myśleć o sobie, zyć dla siebie i mam nadzieję, że kiedyś przyjdzie ten piękny dzień, kiedy będę gotowa odejść. Niestety nie ma happy endu..........

Może nie ma happy endu, ale za to jest szczęśliwy początek, jakby nowego życia, którym żyjesz dla siebie, nie wyłącznie dla męża. Jesteś jak zwiędły kwiatek, który czekał na letni deszcz. Może i tego deszczu jeszcze nie wiele spadło, ale wystarczyło byś umiała unieść głowę do góry. Cieszę się, że w końcu jakoś sobie układasz życie.

Trzymam mocno kciuki, by happy end nadszedł wielkimi krokami
                                           
                                               Powodzenia!

Rozczarowana, przeczytałam cały Twój wątek i jestem w szoku, jak się tak można katować :-/ Miałam nadzieję, że pod koniec tego wątku zobaczę Twój wpis o tym, że wreszcie się rozstaliście i że jesteś szczęśliwa. Powiem Ci, że jak sobie wyobrażę, co Ty musiałaś znosić po powrocie męża do domu, to ciarki mnie przechodzą. U mnie nie było zdrady, tylko totalne wypalenie, ja się wyprowadziłam z domu i dopiero wtedy odżyłam, chociaż było ciężko, bo i ja chyba jestem kobietą kochającą za bardzo. Ale postanowiłam wreszcie walczyć o siebie i swoje szczęście, analizować siebie, a nie męża czy innych. Rozczarowana, proszę, zrób wreszcie ten krok, uwolnij się od tego pajaca (przepraszam, ale obraz, jaki się wyłania po Twoich wypowiedziach na temat męża, nie pozwala mi go inaczej nazwać), zacznij żyć swoim życiem, zrób to również dla dobra córki! Życie jest jedno, nie można się tak męczyć, dziewczyno...

rozczarowana. nie martw się, już nie jesteś rozczarowana
dzisiaj jesteś.. zdeterminowana.. a to róznica;)
dasz radę;)

Jesteś silna i wytrwasz w tym postanowienu wierzę w to. Tak jak piszesz analizuj swoje uczucia, nie męża, wiem, że to trudne dla kobiet, które kochają za bardzo, ale jest to do zrobienia.
Niech on sobie śpi na tej swojej kanapie, lepiej dla Ciebie, a Ty zajmij się sobą, rób to, co przynosi Ci przyjemność, spacer książka, wyjście z koleżanką. Nie analizuj co zrobiłaś źle, bo to w niczym nie pomaga i szukaj dobrego terapeuty.
Ja po ostatniej sesji w końcu czuję, że coś u mnie ruszyło, a moja terapeutka stwierdziła, że wychodzę w końcu z uzależnienia.
Mam nadzieję, że nie jest to przejściowy stan.

Rozczarowana, Ty po prostu boisz się nowego, nieznanego. Boisz się zaryzykować, bo wychodzisz z założenia, że lepiej jest tkwić w gorszym, ale dobrze Ci znanym. Ja Cię rozumiem, ale jako, że już to przerobiłam, to mogę Cię zapewnić, że NOWE wcale nie jest złe-wręcz przeciwnie, już z pierwszym (najtrudniejszym) krokiem, bardzo wciąga. Później już sama będziesz chciała iść do przodu.

Ja, dzisiaj cieszę się z życia i z uśmiechem patrzę wstecz, bo to co kiedyś wyciskało z oczu łzy, dzisiaj wzbudza śmiech, jak dobra komedia. Mam kochającego mężczyznę, wspólne dziecko i poczucie bezpieczeństwa- a to w życiu najważniejsze, by nie być samą.
Zapewniam Cię, że jeśli postawisz stopę do przodu, to dalej pójdzie już lekko.
Ty jesteś w związku, ale jesteś sama i tak będzie, dopóty-dopóki nie odejdziesz z podniesionym czołem, a lepiej tak, niż z podkulonym ogonem.
Jesteś młoda i na pewno ułożysz sobie życie z kimś, kto jest Ci pisany, kto gdzieś TAM, w tym NOWYM czeka na swoją połówkę, ktoś komu jesteś przeznaczona. Widocznie mąż nie jest Ci przeznaczony, dlatego uciekaj, póki nie zmarniejesz do końca i póki masz jeszcze w sercu miłość, by móc ją ofiarować komuś, kto na nią zasługuje.

Lewa, i Ty masz rację, znacie mnie dziewczyny, wiem że takie same doświadczenia łączą i rozumiecie mnie, mimo, iż mogę tego nie pisać. Masz rację, boje się nieznanego, bardzo się tego boję, samotności, niewiedzy co przyniesie jutro. zawsze byłam osobą, która lubiłą mieć plan, na życie, na jutro, planowałam to mnie cieszyło i dawało stabilizację. tearz nie planuję, żyję dniem codziennym i to mnie męczy.
Chciałabym przestać się bać, ale wiem że w ten sposób tylko tracę czas, wiem że z nim nie będę, że to się już nie uda, zresztą nie wyobrażam sobie z nim przyszłości, ale z tego strachu trwam w tym g..nie.
Lewa potrzebuję takiej siły jak Ty miałaś, potrzebuję wiary w lepsze jutro...

Rozczarowana, doskonale Cię rozumiem i nie dziwi mnie, że się boisz, bo też przez to przechodziłam. Bałam się, że nie dam sobie rady finansowo, bo reszta przemawiała za tym, żeby spakować walizki i nie oglądać się za siebie.
Nie wiem, jak wyglądają Twoje sprawy finansowe- mam nadzieję, że nie jest źle?
Najważniejsze, to żeby mieć wsparcie ze strony rodziny, bo z przyjaciółmi, to różnie bywa- szczególnie z tymi wspólnymi. Mnie wspierała  siostra, do której się wyprowadziłam. Dopiero po rozwodzie poczułam, że żyję. Wszyscy dostrzegli moją zmianę psychiczną, ale i też fizyczną. Dzieci także stały się pogodniejsze, bo dobra mama, to szczęśliwa mama.
To też nie jest tak, że od razu trafiłam na tego swojego "ideała". Zanim się poznaliśmy, spotykałam się z kilkoma facetami, ale jakoś nie wyszło. Ważne, żeby się nie poddawać i wierzyć, że ma się tę swoją drugą połówkę.
Kolejnym plusem jest przeżywanie swojej kolejnej "pierwszej" miłości. Pewnie pamiętasz to uczucie? Tego się nie zapomina. Człowiek jest jak w ekstazie, uskrzydlony
Swoim szczęściem zaraziłam również siostrę. Jej małżeństwo, to totalna klapa, ale również bała się odejść. Dopiero, kiedy zobaczyła, że nie ma się czego bać i jak ja odżyłam, to sama postanowiła odejść od męża alkoholika i awanturnika. Dzisiaj ma kochającego faceta, wspólne dziecko i wydaje jej się, że jest najszczęśliwszą kobietą-ale to nie prawda, bo to ja jestem najszczęśliwsza
Takie życie obok siebie prędzej, czy później sprawi,że nie będziecie mogli się ścierpieć. Facet jest twardszy i jakoś to przetrwa, natomiast kobieta, to krucha istota, dla której ciepło domowego ogniska jest najważniejsze, a taka sytuacja sprawi, że będziesz cierpiała i nocami płakała w poduszkę. Staniesz się cieniem człowieka, który nie będzie chciał patrzeć w lustro.

Powinnaś podzielić kartkę na dwie części po lewej plus, po prawej minus, i przeanalizować co mówi za tym, by dalej to ciągnąć, a co -żeby odejść.

Ze znajomymi, to wiesz sama jak jest. Natomiast jeśli chodzi o rzeczy, to akurat będzie miało najmniejsze znaczenie. Jakoś dojdziecie do porozumienia. Ty masz przy sobie dziecko, więc niektóre rzeczy- takie jak: pralka, lodówka są Ci bardziej potrzebne.
Wytycz sobie cel i tego staraj się trzymać, tak jest łatwiej.
  Trzymam kciuki za Ciebie, więc nie jesteś już sama

DZiękuję, że jesteś i wspierasz. Wsparcie osoby, która to przezyła jest nieocenione. Ja niestety nie mam rodzeństwa, więc nie będę miała nikogo blisko. Znajomi jacyś są ale, tak jak piszesz, może być różnie, zresztą każdy ma swoje życie i problemy. Boję się zostać sama, może mniej kwestii finansowej, chociaż nie będzie kolorowo, ale z głodu napewno nie poumieramy . kartkę już nie raz dzieliłam na pół, wypisywałam za i przeciw. Tych za było bardzo mało. Tak naprawdę chyba tylko to, ze nie będę sama, że nadal gdzieś tli się resztka uczucia i jeszcze kilka drobnostek. Wiem, ze przeciągając to małżeństwo nic już nie zmienię, on się nie zmieni, bo nie chce, moze mnie tylko spotkać kolejna podłość z jego strony, a tego nie chcę juz przeżywać. Sama nie wiem na co czekałam przez ten rok, żyłam nadzieją, bo gdzieś tam mi ją dawał, ale ja czuję, widzę, że on nie chce. On chce mnie tylko ranić. Zrobiłam sie już tak słaba, ze nie umiem się obronić.
W tym tygodniu wracam na terapię, miałam miesiąc przerwy, wiem, że bez tego sobie nie poradzę, wogóle boję się że sobie nie poradzę psychicznie, ze będę rozpamiętywać, rozgrzebywać to czego już nie ma. Tak bardzo chciałabym się juz od niego odciąć, nawet być wściekła, bo złość mnie motywuje. Wiem, ze jak pójdę do prawnika to machina ruszy, już mnie nic nie powstrzyma. Tylko zrobic ten krok, ten pierwszy krok...
Lewa, dajesz nadzieję na lepsze jutro, ja oczywiście jeszcze w nie nie wierzę, chociaż bardzo bym chciała....

Witam Was dziewczyny... kolejny samotny wieczór, bezsenna noc i przebrnęłam przez te 12 stron...U mnie kończy się już po raz...wyprowadzki, powroty itp, przedstawię skrót. Jesteśmy po ślubie prawie 13 lat, obecnie żyjemy, jak dwoje obcych osób, w osobnych pokojach, brak jakiejkolwiek rozmowy, planów, niczego wspólnego, bardzo mnie to męczy i nie daję już rady, podejrzewam, że męża również, ale nie potrafi ze mną porozmawiać. Rozmowę za każdym razem ja inicjuję, ale przeważnie jest to mój monolog, mąż milczy lub wywleka jakieś zdarzenia z dalekiej przeszłości, nie zależy mu na niczym, zachowuje się tak, jakby miał 100 lat i czekał tylko na śmierć. Dwa razy ja składałam pozwew rozwodowy, który na pierwszej rozprawie wycofałam. Pierwszy ponad cztery lata temu, kiedy waliło mi się wszystko, operacja syna, miesiąc wcześniej zmarł mój ojciec( jestem jedynaczką, rodzice po rozwodzie, codziennie w szpitalu, na mojej głowie załatwianie pogrzebu itd), działalność gospodarcza z której już zyski były minimalne, studia i pierwsza rozprawa w grudniu, przed samymi Świętami. Pozew poprzedzony wieloma rozmowami, z których nic nie wynikało, ale zdecydowaliśmy się spróbować raz jeszcze. Praktycznie nie wiele się zmieniło, wręcz na gorsze, po dziewięciu miesiącach mąż wyprowadził się do rodziców( moja decyzja, mąż nie oponował), nawet z synem 7 lat nie potrafił o tym porozmawiać (syn był w tym czasie przed domem, kiedy mąż wychodził z walizkami, posłał go płaczącego, abym ja mu to wyjaśniła). Podejrzewam, że wyprowadził się, ponieważ myślał, że to będzie na krótko, że zadzwonię i będę prosiła aby wrócił, byłam wtedy po zamknięciu działalnośći i nie pracowałam( trochę dorabiałam w domu). Poradziłam sobie i finansowo i byłam bardziej spokojna, mniej nerwowa, zaczęłam więcej wychodzić z koleżankami i ich dziećmi, wyjechałam z synem na wakacje, było ok, przyzwyczaiłam się, że go nie ma, po dwóch trzech miesiącach zaczął częściej przychodzić do syna, po syna i potrafiliśmy w miarę normalnie porozmawiać. Po pół roku od wyprowadzki mąż mi oświadczył, że z kimś się spotyka( do dzisiaj nie wiem od kiedy), nawet się ucieszyłam, że sobie ułoży życie ( jak się okazalo daleko nie szukał, była to nasza sąsiadka o 12 lat młodsza od niego, panna lecąca na kasę, wtedy jeszcze myślała, ze ją ma), po dwóch dniach zabrał syna na wspólne spotkanie, a po dwóch tygodniach ona zamieszkała z nim u jego rodziców( sama miala problemy w domu, rozwód rodziców, sprzedaż mieszkania). Wszystko byłoby nawet ok, gdyby nie to, że od naszych wspólnych znajomych dowiedzilam się, że panna szuka tzw: sponsora i w tym czasie nie spotyka się tylko z " moim" mężem. Dodam, że mąż nie zarabia zbyt wiele, dlatego alimenty placił kiedy chciał i ile chciał. Mąż bardzo zakochany szukał mieszkania dla nich, mnie wtedy traktował jak powietrze( dziecko brał kiedy im pasowało, czasami o 19.30 chciał zabrać syna na pizzę, na drugi dzień szkoła, gdy się nie zgodziłam, wykrzyczał mi przy dziecku, czy się obawiam, że ona będzie dla niego lepszą mamą). Wtedy złożyłam pozew rozwodowy po raz drugi( myślałam, że on tego chce albo ona, ale jak stwierdził jej to nie jest potrzebne do niczego). Nie narzucałam się , nie dzwoniłam, czekałam kiedy będzie miał czas i przyjedzie po syna, odwołane spotkania, musiałam go tłumaczyć - kryć przed dzieckiem,odwołane spotkania, ale ok... Nowa znajomość zakończyła się chyba po okolo dwóch miesiącach. Od tego czasu mąż znów był częstym gościem u mnie w domu, zaczął dzwonić, pisać sms-y. Tak to trwał około pół roku, przychodził, czasami gdzieś wychodziliśmy razem, porozmawialiśmy, zaczęliśmy się na nowo do siebie zbliżać, czuliśmy się chyba, jak przed ślubem. Kolejna rozprawa znów przed Świętami wycofana,,, już wdedy miało mi dać do myslenia- gdy wyszliśmy z sądu, powiedział mi, że dobrze to będzie między nami , jak ja się zmienię, powinnam iść do psychiatry... mąż wraca do domu, dziecko szczęśliwe, ja nie wiem czy do końca. Minęły od tego czasu dwa lata, tak fatalnie jak jest teraz jeszcze nie bylo nigdy, w każdym razie dla mnie, bo dla niego jest chyba wszystko ok... też chodziłam sama do psychologa, razem również( mąż chyba poszedł, bo myslał, że mu powiedzą, jaka to ja jestem zła)...
...On nie ma problemu z niczym, jemu prawie wszystko pasuje, nic nie robi oprócz chodzenia do pracy, na każde moje pytanie, odpowiedź rób jak chcesz. Dobra mnia do złej gry w Święta. Ja nie ma już siły prosić, pytać, robić wszystkiego, przepraszać- sama nie wiem za co, mysleć za wszystkich, zaczęły się jeszcze problemy z synem. Widzę, że staje się kopią ojca, tak fizycznie, tak i psychicznie, odzywki, które słyszy, pół dnia przed TV, brak jakiejkolwiek motywacji, wszystko mu zwisa, brak chęci do nauki, brak wychowywania ze strony taty( tzn: tata fajny, bo nic nie każe robić), mąż podważa moje zdanie przy dziecku, a on widzi, że ojciec nie szanuje mamy i zaczyna tak samo postępować, cokolwiek od niego wyegzekwować również bardzo ciężko. Rano zastanawiam się po co mam wstawać, gotować, sprzątać, jak i tak nikt tego nie zauważa. Nigdzie nie wychodzimy razem, nawet nie mam już ochoty, nikt do nas nie przychodzi, nawet się nie kłócimy, po prostu nie odzywamy się od siebie praktycznie wcale. Tkwimy w takim zawieszeniu i nie wiem czy to jeszcze ma jakikolwiek sens. Mąż ze swojej strony żadnego kroku nie podejmie, tego mogę być pewna( z lenistwa). Ja mam wrażenie, że on mnie traktuje, jak matkę i prowadzi życie kawalera, daje mi parę "groszy" na opłaty, przychodzi i wychodzi kiedy chce, o co go poproszę to w 80% nie załatwi, zapomni, nie kupi...zero ambicji, on nawet nie widzi, że żle robi, zero przepraszam
...czasami mam wrażenie, że on mnie sprawdza, ile jeszcze wytrzymam... ja przez tą wegetację nie poznaję siebie, mam wrażenie, że już nigdy nie będę szczęśliwa.

Dzięki...więcej opisałam w postach rok wceśniej, gdy tu zaczęłam pisać,,,dlaczego my nie potrafimy odciąć grubą krechą tego co było i nie wyszło...zacząć żyć na nowo, inazej, lepiej, dążyć do szczęścia...
...mnie się wydaje, że to już zbyt długo trwa i, że ja już nie potrafię żyć inaczej, nie mam pomocnej dłoni od nikogo, może się boję...wcześniej nawet się nie zastanawiałam i gdybym wytrwała w swoim postanowieniu byłabym może cztery lata po rozwodzie, a tak dalej ta bezsilność i niezdecydowanie,,,doskonale wiem, że to nie ma sensu, ale hyba dalej mam nadzieję, sama nie wiem na co

Witaj Żabcia, napisz, jak po wizycie, z doświadczenia wiem, że pierwsza, to taka bardziej informacyjna, opowiesz o wszystkim, pewnie pani psycholog każe Ci się zastanowić, co byś chciała albo czy jeszcze coś dobrego widzisz w mężu.
...później mam wizytę u psychiatry z synem, aż się boję...

Dziewczyny, z tymi psychologami trzeba uważać, aby nie trafić na osobę, która może wyrządzić więcej krzywdy niz pozytku. Przeżyłam to na własnej skórze. W momencie, gdy było juz ze mną bardzo źle, mąż nie mieszkał w domu, postanowiłam zwrócic się o pomoc do pewnej "sprawdzonej" Pani psychlog. Po odbytych dwóch wizytach i moich monologach, trafiliśmy do niej oboje z jm. Z jakiego powodu tam ze mna poszedł, wyszło na wizytach. Jm kłamał, co doprowadzało mnie do łez i złości. Pani psycholog stwierdziła, że dobrze ze pokazujemy emocje u niej, i jak mamy sie pokłócić to w jej gabinecie. No i wyrzucilismy sobie wiele rzeczy. Po czym Pani stwierdziła, że musi sie spotkać z nami osobno. I tu zaczął sie mój dół. Zostałam sprowadzona do poziomu podłogi, że tak nie można, że mąż to czy tamto. Nie wiem co powiedziała jemu. Ale wspólne spotkania sie skończyły. Ja byłam u niej jeszcze ze dwa trzy razy, co powodowało jeszcze większego doła, byłam oceniana. Po wizytach u niej, naprawde uwierzyłam ze byłam, jestem zła. Dopiero niedawno znalazłąm właściwą osobę i teraz mam nadzieję na skuteczną terapię, bo wiem, że jej potrzebuję.

Byłam na rozmowie z panią psycholog. Miałaś rację kameleon, że na pierwszym spotkaniu głównie ja o sobie mówiłam, ale usłyszałam dwie miłe uwagi. Zobaczymy co będzie dalej.
Jak u Ciebie wsparcie psychologiczne syna?

Łzy oznaczają rozpacz, bezradność. Wiem to sama po sobie. Zgadzam się, że powinnaś podjąć zdecydowane kroki co do swojego rozwodu, ale w moich ustach jest to mało przekonywujące, bo sama się waham, choć wiem, że dalej tak być nie może. Może chociaż ze względu na nasze dzieci to uczynimy.
Ja też mam wizytę za tydzień.

Może by było dobrze nasze przemyślenia z terapii z kimś przedyskutować i niekoniecznie na tym forum. Jeśli chcesz, to pisz na mojego mejla.

Witam, jestem nowy na tym forum, temat watku idealnie pasuje do mojej obecnej sytuacji. przeczytalem wiele watkow na tym i nie tylko forum i dochodze do wniosku ze ja chyba mam bardzo duzo w sobie z kobiety (albo z kobiecej wrazliwosci). Nie wiem czy to dobrze czy zle, ale bolesnie sie przekonuje co to znaczy rozstanie, odrzucenie i wszystko co z tym zwiazane (choc wiem i przyznaje sie do tego, ze ja tez zawinilem).
Duzo kobiet pisze, ze daloby wiele zeby ich mezczyzna dal choc maly znak, zeby sam pierwszy wykonal gest w strone pojednania, u mnie jest odwrotnie, to ja bym dal wiele zeby moja zona wykonala ten pierwszy krok. Nie wiem czy opisywac moja sytuacje, czy kogos to zainteresuje, jesli tak na napiszcie to podziele sie z Wami kawalkiem mojego zycia.

Facet wrażliwy delikatny to cipa ,mamy prze...ne.My delikatni wrażlwi oddani uczciwi tolerancyjni opiekuńczy itd jesteśmy marginesem ,patologia jak ta lala.

Wrazliwe i delikatne kobiety jakos tez dostaja po 4 literach... a latawce dmuchawce maja grono wielbicieli i mezow w nich wpatrzonych...

ludzie rzeczywiscie powinni dobierac sie wedlug podobienstw

Miałam tak samo, mój pierwszy facet, byliśmy długo ze sobą, nawet pojawiały się plany, dotyczące przyszłości, on myślał o finansach, o tym gdzie pojedziemy, potrafił coś zorganizować ( zwykłe, codzienne sprawy), był opiekuńczy, odpowiedzialny, zaradny, szanował mnie i potrafił to okazać, mogłam na niego zawsze liczyć, mając osiemnaście lat, potrafił posprzątać całe mieszkanie, gdy jego rodzice wracali z wakacji, po prostu był przy mnie w każdej sytuacji- normalna rzecz chyba- mnie też zachciało się czegoś innego i to jest chyba moja kara, całe moje pop.... życie. Szanujmy to co mamy, gdy jest dobrze, nie psujmy tego,  nie zawsze to nowe lepsze(niby) dzisiaj będzie takie za tydzień, miesiąc, rok...

Trzymaj sie!

Cześć Lewa, jak miło, że o mnie pamiętasz
Chciałabym juz byc po rozwodzie, jednak nie jest to takie proste i niestety nie zależne ode mnie Pozew złożyłam na poczatku czerwca, jm go dostał pod koniec sierpnia a do dnia dzisiejszego nie mam jeszcze wyznaczonego terminu rozprawy. Albo trafiłam na chorowitego sędziego albo na jakiś wysyp rozwodów w moim regionie . No ale cóż czekam cierpliwie, chociaż sytuacja w domu nie nalezy do przyjemnych. Niestety j.m. wyprowadzać się nie zamierza, więc na razie mijamy sie w tych samych czrerech scianach, czasami sie odezwie ale od razu z awanturą . Staram sie nie zwracać na niego uwagi, niestety jest jeszcze dziecko i z tego właśnie powodu  mysle o wyprowadzce.
Jeśli chodzi o mnie jestem spokojna, zaczęłam mieć swoje życie (moze to za dużo powiedziane, ale napewno swój mały kawałek), wiem, ze nie jestem sama, mam znajomych, rodzinę. Staram się żyć i cieszyć tym co mam i powoli wierzyć, ze niedługo będzie bardzo dobrze.
Obiecuję, ze sie odezwę jak nadejdą jakieś zmiany. Pozdrawiam gorąco