małżeństwo się kończy i co dalej-ja tego nie chcę?

jako facet podpisuję się 2 rękoma. Jak się ma rodzinę - myśli się o rodzinie, a nie o swoim czubku nosa

nie rozmawiałam z nim tzn. nie zaczęłam rozmowy na temat jego powrotu. Macie rację to on mnie powinien o tym poinformować. Nie wiem ile wytrzymam ale na razie nie pytam. Jeszcze jest jedna ważna rzecz, od weekendu nocuje w domu. Codziennie wieczorem przyjeżdża i zostaje. Oczywiście nie mam nic przeciwko temu, a nawet się cieszę, tylko jest małe ale... rano wtaję do dziecka , jedziemy do przedszkola, do pracy, on zostaje, spi, wstaje nie wiem o której, jedzie do "swojego mieszkania" przebiera się i jedzie do pracy. Ważne jest jeszcze to, ze ukrywam go przed dzieckiem tzn., nie chcę zeby rano go widziała, nie chcę jej mieszać w głowie - raz tatus jest , raz go nie ma, mnie również cała ta sytuacja męczy....

hello, zgodnie z sugestia, przeczytałem posta...
Smutna historia, ale mam wrażenie, że Twój facet do końca nie zrozumiał co może stracić...
Jakie wartości są dla niego ważne w życiu? Gdzie się on widzi za 5 lat.....
Ja uważam, że dziecko jest najważniejszym dobrem i porzucanie rodziny dla swoich egoistycznych potrzeb jest słabe...
Nikt nie jest w związku perfekt, więc się wybacza słabości.
Sprawa jest świeża, ale musicie zdecydowanie orzec się za opcją, albo pełna walka o związek, albo niech nie miesza Tobie w głowie...

Świetnie! Uwierz mi, że się na prawdę ucieszyłem!
Zapomnijcie przeszłość i mu nie wypominaj. Wprowadzcie nowe zasady. Bardzo się cieszę, uda wam się...

Lewa, może i tak było, chociaz czasami to ja sie tak czułam, ze dla niego dziecko jest ważniejsze ode mnie, ale mozliwe ze on czuł to samo. Tak jak na poczatku opisałam w skrócie nasze małżeństwo, uważam, ze nie jestem święta i wiele do pieca dołozyłam, bo potrafie to zrobić, potrafię być "wredną suką" jeśli chcę. Dlatego zawsze uważam, ze jezeli cos się psuje wina leży gdzies po środku. Mam nadzieję, ze to wszystko co wydazyło sie miedzy nami przez te parę miesięcy obojgu dało do myślenia, ze oboje cos zrozumieliśmy. Mogę tu pisać tylko o sobie, wiem ze wiele muszę w sobie zmienić aby nam sie udało. To z mojej strony, z jego nie wiem. Napewno musimy porozmawiać, ale tak jak pisałm wcześniej, nie teraz. Narazie nie ufamy sobie, tego jestem pewna. Powoli musimy odbudować to zaufanie i wtedy bedziemy mogli szczerze porozmawiać i zamknąc pewne etapy w naszym zyciu. Mam nadzieję, że przyjdzie taki dzień, bo nie da sie zaczynac czegoś nowego bez zamknięcia tego starego etapu.

no to koniec walki, krótka była wczoraj cos we mnie pękło, moje serce rozerwałao się na milion kawałeczków, nie potrafię na niego patrzec, bierze mnie obrzydzenie, że żyłam tyle lat z tak perfidnym człowiekiem.
Co sie stało?... ponieważ nie ufam i nie wierzę, do tego jeszcze to, że wypierał sie tej ku...wy od samego początku. Postanowiłam sprawdzić, upewnić się, ze mogę mu zaufać i co się stało, on nadal się z nia spotyka, wczoraj spędzili ze soba całe przedpołudnie. Powiedziałm mu o tym a on co.... z nikim się nie spotyka, nikt u niego nie był, wymyśliłam sobie. Potrafi mi kłąmać w oczy, patrzec na mnie i robic ze mnie idiotkę.
Co jest najśmiejszniejsze, a zarazem najokrutniejsze, ze po tym jak mi powiedział, ze chce wrócić i zaraz to nastapi nic w tym kierunku nie zrobił, nie przywiózł do domu nawet jednej swojej skarpetki, jak pytałam dlaczego zawsze słyszałam, ze nie ma czasu. Wczoraj natomiast, oświadczył mi ze przewozi swoje rzeczy i sie wprowadza, bo wymówił mieszkanie i nie ma gdzie mieszkać. Jak powiedziałm ze ja nie chcę, że koniec całej tej szopki która trwa juz za długo, ze nie potrafie z nim zyć, to oswiadczył tylko - trudno, bedziesz musiała sie na uczyć, bo ja sie wprowadzam i najwyżej bedziemy zyc obok siebie.

Rozczarowana78 wspólczuje Ci- prawie identyczna sytuacja , tylko że ja po drugiej stronie. Pozbadz sie go , bo to tchórz , manipulator i doopek Za jakis czas wytnie podobny numer albo jeszcze gorszy. Wykorzystuje zarówno Ciebie jak i ją , klamie Was  obydwie. Jest sens tracic czas i zycie z takim człowiekiem? Dla dziecka? tak naprawde to dla obojga staje sie ono w pewnym sensie i pretekstem i karta przetargową. Bylam w podobnej sytuacji. Ten "mój" wrocil do domu ze wzgledu na kase i dziecko, probowal róznych furtek. Szkoda mi jego żony , tak jak Ciebie . Jak chcesz porozmawiac o tym , co opowiadaja tej drugiej - czekam

Powiem Ci jak to wyglada z tej "drugiej" strony - możemy wieczorem spotkać sie na gg moje 26616049, chyba ze wolisz forum

Historia jakich pewnie wiele. Rozwiodłam się 4 lata temu w spokoju i w zgodzie, bez oskarżania itp. Do tej pory wychowujemy z byłym mężem dziecko, podejmujemy wspólnie decyzje dot szkoły naszej córki , opieki nad nią itd. Nie obrażamy się, dogadujemy lepiej niż w małżeństwie. Daliśmy sobie szansę na ponowne zakochanie się w kimś innym i założenie nowej rodziny. Rok temu poznałam nazwijmy go KP. Przyjaźniłam się z jego kolegą i w ten sposób sie poznaliśmy. Czasem wspólna impreza z dzieciakami najczęście, bo jakoś sie złozyło , ze każde z nas miało dziecko i organizowaliśmy grile, spotkania dzieciaki się bawiły (same dziewczynki, kilkoro rodziców). Towarzystwo koedukacyjne, dzieliło sie mniej lub bardziej głęboko problemami życiowymi. O tym, ze w jego małżeństwie jest fatalnie wszyscy wiedzieli, ale od jakiegoś czasu było beznadziejnie. Problemy różne tak jak ludzie teraz o tym nie napisze , bo to prv. KP nie interesował mnie bliżej - zonaty facet, z dzieckiem i problemami całkowite przeciwieństwo mnie samej. Z czasem zauważyłam, że coraz częściej go spotykam w mieście, dzwoni w sprawie jakiejs tam i jakby ogólnie szukal kontaktu. Olewalam, bo choć pasowal do mnie świetnie miał jedna wade  BYŁ ŻONATY . Ale jemu to nie przeszkadzało. Starałam sie ograniczyć te kontakty do minimum. Po jakis 2 m-cach wyprowadził sie z domu. Gdy pakowal rzeczy mówiąc , że odchodzi zona sie smiała. Mówilam- rozmawiaj, idzcie na terapie, macie przyjaciól niech wam pomogą; ja nie chce i nie moge sie angażować w to wszystko. Wynajał mieszkanie w bloku nade mna ( o losie )... i tak się zaczęło. Moje dziecko wyjechało na wakacje - morze , kolonie, 2 babcie z tata zagranica.... miałam 2 miesiące luzu. Rozmowy z KP - jesli ja kochasz i córke walcz, próbujcie , starajcie się zakończyły się stwierdzeniem ,że to jego życie podjął decyzje i już. Złozył pozew o rozwód , ona o alimenty, zabraniała sie widywac z dzieckiem ogólnie utrudniała mu życie w tym temacie - bo dla niej dziecko stało sie karta przetargową . Ulegał, bo kocha dziecko i mial taka wolę. Po czasie zorientowałam sie , że wchodze w gre uczucia inne niz przyjaźn z obu stron. Makabra. Co zrobić w takiej sytuacji, jak patrzec w przyszlość? Niewazne, że złozył pozew rozwodowy - wina bedzie i tak moja, bo przeciez to ta q..wa rozlozyla nogi... Dodam , że nie uprawialismy  wtedy sexu . Wyjechałam na tydzień, żeby to wszystko przemysleć i zastanowić się co dalej... Rozkrecałam firme, broniłam się - a tu do zycia wpakowal mi sie gościu z problemami. Po co mi to? Decyzje podjęlismy po moim powrocie i wspólnie- zostajemy razem. Prosilam , aby nie opowiadał o mnie innym, bo sytuacja napieta , a on moze zmienic zdanie, w końcu to jego żona i dziecko. Postapił na odwrót - opowiadał w pracy, przy piwie ze znajomymi i w innych różnych sytuacjach. Ludzie przyzyczaili się , ze nie jest z zona , część zaakceptowala ten fakt, częśc nie. Nie zalezało mi na tym, chcialam, żeby wreszcie sie wyciszyło i mozna było żyć. Wtedy jego żona , ta która się smiała i olewala sytuacje odwiedziła mnie w pracy kilka razy, rzucajac wyzwiskami i całym repertuarem oszczerstw. Nie słuchała , co do niej mówiłam. Powtarzała za kazdym razem - wyrzuc go wtedy wróci do mnie - ja go kocham. Piekło.  Minęły  2 miesiace , wyznaczono termin 2 rozprawy i na 2 tygodnie przed przyszła odpowiedz na pozew - zmiana z bez orzekania o winie, na jego wine z powodu kochanki.... Po dwóch dniach stwierdził , że odchodzi.... Płacił alimenty prawie tysiąc zlotych miesięcznie na 3-latke, przy wynagr 2600zł netto, oprócz tego spłacał ich kredyty jakies 2000 zł m-cznie. Powiedział, że musi sie podzielic mieszkaniem , które tak naprawde było jego a zostawił jej i dziecku i został z niczym, bez pieniedzy i bez honoru, bez dziecka , które chciał widziec codziennie. Powiedział, ze to nie tak, ze nie kocha, ale teraz nie mozemy byc razem , bo on czuje się jak smiec na utrzymaniu kobiety takiej jak ja(hm)... Przeprowadził sie z jednego domu do drugiego , z dnia na dzień. Na 4 dni przed rozwodem wycofał pozew, nie kontaktuje sie z zadnymi znajomymi odizolował się kompletnie. W pracy powiedział ,ze wrócił ze wzgledu pienądze i dziecko. Znajomi zasypywali mnie pytaniami, a wlasciwie zasypują do dzis, co sie stało. Ja nie znam odpowiedzi i wlasciwie już jej nie szukam. Kocham go , ale nie chce byc z nim , bo to tchórz i lawirant. Współczuje jego zonie, bo on tylko przyczaił się , żeby ja udobruchac , a potem zrobi co miał zrobic. Ona sie łudzi. Nawet gdybym jej to powiedziała, to i tak by mi nie uwierzyła- była"kochanka" męża , co ona moze o nim wiedzieć... to tyle . Troche chaotycznie i za mało szczegółów , tak mniej więcej to wygladało. Żałuję, ze byłam tak głupia i złamałam podstawowe zasady wg których zyłam- żonaty facet. Kiedys krytykowałam takie laski- teraz jestem jedna z nich. Mineło 1,5 miesiąca odkąd odszedł. Wspomnienia żywe , ale coraz bledsze. Żyje sie dalej....

bagno... miałaś komfortową sytuację kiedy się wyprowadził... pewnie teraz byłabyś z tego zadowolona... ale do rzeczy... wynajmij detektywa - niech zrobi gołąbeczkom kilka fajnych fotek /naprawdę koszt bardzo uzasadniony/ a następnie pozew o rozwód z jego winy i solidne alimenty na osłodę... skoro już wiesz co z niego za człowiek i jesteś pewna, że kręci na dwa fronty, a ty go nie chcesz - to śmiało bez skrupułów do dzieła... daj mu popalić i pokaż, że idiotką nie jesteś

Do tej pory będzie robił z Ciebie idiotkę dopóki będziesz na to mu pozwalała.
Wypiera się tej szmaty i będzie to robił, będzie się z nią gździł dopóki będzie widział, że latasz za nim, że Ci na nim zależy.

Z tym detektywem, to świetny pomysł, też Ci chciałam, to polecić, ale Tendre mnie ubiegła
To sprytni ludzie. Będziesz miała 100% dowód, że to łgarz,  który usiłuje Ci wmówić, że białe, to czarne.
Lepiej stracić trochę kasy i mieć w końcu pewność, bo inaczej nigdy nie zaznasz spokoju, który jest ważniejszy od pieniędzy, a sprawa będzie się ciągnąć w nieskończoność. On będzie kwitł, a Ty będziesz marniała...

Przemyśl to dobrze

Rozczarowana, bardzo współczuję tak długotrwałego stresu. Właściwie, to co do tej pory robiłaś było nieskuteczne, ale nie jest to Twoją winą, związku jedna osoba nie naprawi, obie muszą tego chcieć i razem nad tym pracować.
Strasznym draństwem jest jego wprowadzenie się do domu. Albo to celowe, żeby wytrącić Ci argumenty z rąk i osłabić, albo totalna głupota i egoizm.
Teraz to musisz zdecydować się jaką drogę obrać, żeby zminimalizować stres i jak najszybciej wyjść z tej sytuacji.
Czy już wiesz czego Ty chcesz?
1. naprawa małżeństwa w obecnej sytuacji nie jest możliwa, bo nie zostały spełnione warunki podstawowe, mąż nie zerwał kontaktów z tą kooorwą, nie zasłużył na powrót do rodziny, nie zrobił nic, żebyś chciała z nim dłużej być
2. rozstanie jest możliwe, a co za tym idzie przygotowanie do rozwodu i rozwód - zbieraj dowody, weź detektywa, zacznij robić tylko to co jest dla Ciebie korzystne - Twój mąż nie zasługuje na szacunek i Twoją miłość; zbierzesz dowody i złożysz o rozwód.

A na codzień spróbuj go ignorować, nie odpowiadaj na pytania, nie zauważaj go. Żyjcie i zachowujcie się w domu z dzieckiem, jakby go wcale obok was nie było. Niech odczuje, że Ci na nim nie zależy, że mimo iż mieszka z Wami, nie należy do rodziny, że dla Ciebie Ty jesteś najważniejsza. Wiem, że to trudne, ale dasz radę.
Rozczarowana, zacznij być uciekającym króliczkiem, bo do tej pory ty Ty wciąż króliczka goniłaś

-

Wiecie... Rozumiem Wasze rozgoryczenie, że jest Wam źle, ten żal, ten ból... Z całego serca jestem z Wami, ale muszę stwierdzić jeden fakt... te "kooorwy", to być może samotne kobiety, szukające bliskości, miłości, wszystkiego czego pragnie każda kobieta. Może one po prostu, tak jak Wy mają zamydlane oczy? Może taki cwaniaczek umie skrupulatnie wykorzystać ich samotność? Może one tym samym są w ten sam sposób przez nich wykorzystywane? Wasi faceci grają im na uczuciach, być może robią z siebie kozły ofiarne, nie kochane przez żony, zaniedbane, wyrzucone z domu? Może to zwykłe kobiety, które nie mają pojęcia jak jest naprawdę? Może "koorwa", to zbyt ostre słowa? Która normalna kobieta na dłuższą metę świadomie dzieliłaby się facetem z inną kobietą?
Jeśli się mylę, to według mnie ona i on są siebie warci i raczej nie ma w tej sytuacji o kogo walczyć.

No w takim wypadku nie dziwię się, że kochankę męża nazywasz tak, a nie inaczej.
Postaram Wam się wytłumaczyć, skąd u mnie pytanie, czy słusznie nazywacie te kobiety "k..rwami"
Otóż... mam koleżankę, która do niedawna nie miała szczęścia w miłości, ale wydaje mi się, że duża przyczyna jej niepowodzenia leżała w niej samej- po prostu ma dziwny charakter i każdemu trudno się z nią dogadać. Faceci przychodzili i w krótkim czasie odchodzili do innych kobiet, z którymi dobrze się dogadywali. Bardzo drażniło mnie u niej to, jak nazywała je "kxrwami", a wiedziałam, że te kobiety nie odbijały jej facetów. Wiedziałam, że niektóre z tych kobiet, to porządne osoby, inteligentne, wykształcone, którym w miłości się nie wiodło. Nie miały pojęcia, że ich facet uciekł od mojej koleżanki i wybrał akurat Je. Dlatego uważam, co również głośno stwierdziłam w obecności swojej koleżanki, że niesłusznie "pluje jadem" w ich kierunku, bo to niczemu winne kobiety. Niestety, ona zdania nie zmieniła, dla niej to są wciąż "Koorwy", a ja jestem innego zdania i to nas poróżniło. Być może teraz i ja jestem w gronie tych pań

rozczarowana78 bardzo mi przykro... ale widze, że jestes niesamowicie silną kobietą. Brak mi słów na takich typów. Kochana znam wiele takich sytuacji.. mnie to nie spotkało ale moje znajome, jedną mąż zostawił zaraz po narodzinach wyczekiwanego dziecka, wolał byc ze starsza kobietą i wychowywać jej 2 dzieci.. bezlitosne zwierzeta. Jedna znajoma była dokładnie w takiej samej sytuacji jak Ty, dziecko kilka lat a on poszedł w tango, romans z jej koleżanką, wywaliła go z domu, spakował się i wyszedł jakby tylko na to czekał, później minęło pół roku przyszedł na klęczkach, błagac.. a wiesz czemu? karmił się wczesniej jej cierpieniem, cieszył sie ze tak cierpi, bo to niby swiadczyło ze ona go kocha, ze zawsze ma gdzie wrocic.. ale zmieniło sie wszystko, podniosła się, zaczeła o siebie dbać, stała sie niesamowicie silną kobietą.. kobietą niezalezną.. nie potrzebowała go.. wrócił na klęczkach a ona pokazała mu drzwi.. teraz ten typ leczy się na depresje.. tego sie nie spodziewał.. nawet podobna sytuacja jest z jego mamą, tak synka wspierała, mieszkanie mu kupiła, umeblowała..
Jestes wzorem do nasladowania... podnies głowe i dumnie daj mu kopa w tyłek!

Dziewczyny... Nie wiem od czego zacząć... Walczymy, staramy się, "stajemy na rzęsach i klaszczemy  uszami" ... po co? Obecnie sama jestem po tej  "burzy mózgu" i nie wiedziałam co zrobilam źle?  Analizowałam wszystko następująco  :
    Dom- zadbany, dzieci- na mojej głowie, dodatkowo pracuję i też wszyscy uważają mnie za "twardą sztukę", a w śodku- drżę, krzyczę z rozpaczy i walę jak idiotka głową w mur... popadam z skrajności w skrajność i jedyne co mam ochotę zrobić, to wbić temu debilowi paznokcie w klatę i wyrwać mu tak samo boleśnie serce, jak on zrobił to mi!!! 5 lat małżeństwa, jego kłamstw, matactw, ściem, podejrzeń o jego zdradę ( chociaż ON twierdzi, że smsy do "koleżanki" z pracy w ilości od 20- 100 w ciągu doby to tylko PRACA) i co usłyszałam?-   " NIE KOCHAM CIĘ!"... - i to nawet pier***ony pal*nt nie miał odwagi powiedzieć wprost tylko przysłał mi smsem... Nie mam rodziców i jestem przerażona, bo byłam przekonana, że pomimo tego, że bywało między nami źle, to łączył nas chociaż miłość! Teściowa zarzuca mi, że to moja wina , bo : " synek nie pije, nie bije mnie , nie robi awantur, a ja miałam wieczną pretensję do niego!". Ku**a mać!!!  A co miałm mu robić? Po d*pie całwać, że ten dysponuje tak naszymi pieniążkami, że obecnie jesteśmy zadłużeni na 50 kawałków? Order mu wręczyć za to, że robił co chciał, chodził dokąd chciał i z kim chciał, i w ogóle COKOLWIEK chciał? Siedzę przed kompem, czytam  blogi na których MY zranione dusze błagamy o miłość, o zrozumienie, wsparcie i dochodzę do wniosku, że to nie MY jesteśmy problemem! Ale te sku***syny bez serc, mózgów i egoistycznym przekonaniem o swojej  pożal się Panie Boże  "wyjątkowości"!!! 
  Byłam gotowa na wszystko, byleby tylko zatrzymać GO przy sobie, nawet zmusić do miłości, upodlić siebie a jemu wznieść ołtarz! 5 lat wierności z mojej strony, bezgranicznej milości, która z dnia na dzień była co raz większa, a ten KRETYN nawet nie umiał uszanować tego, że urodziłam mu jego synów i praktycznie sama ich wychowuję, bo "tatusia" nigdy nie ma w domu! Ba! Tchórz nie miał odwagi mi tego powiedzieć w oczy! Wyrwał mi serce, rozerwał dusze na kawałki, zakpił i ośmieszył mnie! Czytałm wasze wypowiedzi i wiem, że mnie doskonale rozumiecie, ten ból stan "pobitego psa"... skoro teraz nie kocha to tak naprawdę NIGDY nie kochał!!! I cała operacja użalania się nad sobą przewijała się przez moje zbolałe jestestwo na nowo...
   Moja siostra poradziła mi wówczas coś co nie zrozumialam od razu : " PRZESTAŃ KOCHAĆ!!!" .
     I być może bym nie zrozumiał tych słów do dziś lecz w pewnym momencie, gdy wyłam do poduszki, ryczałam i traciłam zdrowe zmysły, niejaka DoDa, którą uważałam za ostatnią kret**kę, na VIVIE wypowiedziała mniej więcej takie słowa: " w związku rządzi ten, któremu mniej zależy...". To było jak grom z jasnego nieba! Rabczewską należy uznać za świętą! Obecnie jestem na etapie " catharsis". tzn.: osobne konta, fryzjer i modny image, odchudzam się, idąc nawet do głupiego sklepu ubieram się tak, że ten kretyn zgrzyta zębami z zazdrości na mój widok, nie śpię z nim, nawet nie kładę się obok niego,nie tłumaczę się i robię to co on robił dotychczas (  o ironio! w końcu miałam dobrego " mistrza"), i uczę się go NIE KOCHAĆ!!! czy jest to możliwe?! Nie, bo nie ma się co okłamywać- jesli kocha się kogoś szczerze, to  nigdy nie przestaje się czuć tego... Ale można oduczyć się wyrażnia uczuć, patrzenia w jego stronę z rozmarzonym wzrokiem, powtarzania bez konca "kocham"... Można uczyć się jak stać się zimną i wyrafinowaną s*ką!  Jest trudno, źle i samotnie. Powtarzam sobie, że to nie ja zawiniłam, że to nie ja powinnam była walczyć, bo nie mam sobie nic do zarzucenia! To boli, bo nieraz mam ochotę ździelić go w ten głupi łeb i porozmawiać szcerze, ale wiem , że to nie miałoby najmniejszego sensu ( ON nie potrafi być szczery! Ale za to jak pięknie kłamie... ).
  Dziewczyny to  nie ma sensu jeśli ONI nie doceniają największego skarbu, jaki udało im się kiedykolwiek znaleźć, nie doceniają nas...  Mamy walczyć? O co? Im bardziej się staramy tym oni  to mniej doceniają! Dzieci?! Dla nich ratować związek? Moi  chłpcy dorosną
i będą wspominać jak to rodzice awanturowali się, przepychali, a pewnego dnia odejdą, a ja nie mam zamiaru być z DZIADEM, który nigdy mnie nie doceniał... MY KOBIETY musimy dbać o siebie bo mimo fakty, że jest równouprawnienie, to ONI nadal myślą o nas jak o zabawkach... Przykre, bolesne, prawdziwe. Z tym "piętnem"   nie musimy  walczyć, ale wykorzystać go na swój mądry  sposób!!!
  Zapytacie się  czy to skutkuje? Efekt jest powolny , ale warty wysiłku. i pewnego dnia obudzicie się na rano i stwierdzicie, że role się odwróciły... Jestem w trakcie i już zaczynam widzieć efekty w postaci jego zazdrości... Tą drogą przeszła moja przyjaciółka i siostra i uwierzcie mi... Dzisiaj to ona choć nie mówi " KOCHAM" to słyszy bez przerwy to słowo...

No tak... Uda Ci się zabić w końcu tę miłość i co dalej??
Będziesz nadal tkwić w związku bez przyszłości, czy pójdziesz dalej swoją drogą?
Wiesz, że związek bez miłości, to nie związek?
W sumie, może to jest jakaś metoda- rozkochać, zranić serce i porzucić... Tak, jak Oni postąpili z Wami.... Tylko musicie być świadome, że do tej walki trzeba być silną. Macie w sobie siłę, by to ciągnąć?
Wiem, co czujecie, bo w małżeństwie też dużo przeszłam. Przez 10 lat starałam się, to wszystko posklejać, by mój mąż w końcu docenił, to co robiłam dla naszej rodziny.
Tylko, że zbiegiem lat, doszłam do wniosku, że nie warto było, że jednak go nie kochałam, a wszystko, co robiłam, to przez wzgląd na dzieci, by chowały się w pełnej rodzinie, jak ich koledzy... Ale, co to za rodzina, gdzie nie ma miłości, tylko pogarda? Co z takiego domu wyniosą nasze dzieci?
Było mi o tyle łatwiej odejść, bo byłam już przygotowana na życie w roli samotnej matki. Miałam męża, ale byłam samotna. Sama od narodzin dzieci wszystko przy nich robiłam, mąż w niczym nie pomagał, ciągle tylko czegoś żądał i wciąż "podnosił poprzeczkę".
Z czasem mnie docenił, ale było za późno...
Ułożyłam sobie życie na nowo. Mam wspaniałego mężczyznę, spodziewamy się wspólnego dziecka i wiem, że nie będę sama, że zawsze mogę na niego liczyć. Nie jest takim egoistą, jak mój były...
Jeśli wiecie już, że nie chcecie być z Waszymi mężami, to nie traćcie czasu na walkę, bo życie jest zbyt krótkie, by je zmarnować, na kogoś, kto nie jest nawet tego wart.
Mam nadzieję, że odnajdziecie spokój ducha. Pamiętajcie tylko, że choć Wasza droga życiowa jest kręta, to jednak za każdym zakrętem jest prosta, musicie tylko wytrwale nią podążać

Pozdrawiam Was serdecznie i życzę szczęścia...

Nie chodzi o to aby " zabić" miłość... Bo jak napisałam, jeśli naprawdę się kocha to nigdy nie będzie się w stanie przestać kochać, miłość można zagłuszyć silniejszą miłością a tylko czas pomaga zabliźnić rany. Pisząc to co powyżej napisałam, nie miałam też na myśli bezustannej walki, ale to abyśmy nie zapomniały o sobie i pokazały tym matołom, że jeśli to ONI nie zaczną walczyć o nasze względy to nie są ich warci! Musiny im pokazać , że jesteśmy mądrzejsze i warte każdego pałaca. Fakt inny z kolei jest taki, że jeśli oni mają kogoś innego (mówię o tej "bolesnej "  trzeciej..n.) to WALKA tylko wepchnie ich w ramiona tamtych... Ale nie wolno NAM przestać myśleć o sobie! Moja koleżanka z pracy poświęcała się 25 lat dla męża idioty i dzieci, które zostawiły ją teraz samą bo pozakładały swoje rodziny. Ta kobieta jest teraz po rozwodzie i powiedziała mi jedną rzecz : związek jest jak masło- im mocniej je ogrzewasz tym bardziej się rozpływa. Czyli bycie egoistą w związku nie jest złe! Zadbajmy o siebie, sprawmy, że te palanty zrozumieją , że jeśli to ONI nie zaczną dbać o NAS to stracą NAS. Fryzjer to naprawdę dobry terapeuta, a jeszcze lepszy to milczenie. Oni często prowokują nas abyśmy rzucały się na nich i okazywały , że nam zależy i w tym tkwi nasz błąd.! Brak emocji i tzw. ZIMNO emocjonalne sprawi , że to ONI zaczną myśleć i się zastanawiać co jest nie tak. Mój mąż bezustannie straszył mnie , że sie spakuje, wyprowadzi i rozwiedzie.  A ja płakałam, błagałam i szczerze z nim rozmawiałam (a właściwie próbowałam do niego dotrzeć bo on tylko milczał...), i gdy przyszedł ten dzień gdy wszystko zrozumiałam, to coś pękło we mnie i już nie robię nic aby go zatrzymać. Za pierwszym razem gdy mi powiedział swoją formułkę "końca " wzdrygnęłam tylko ramionami i nie komentowałam tegoc chociaż myślałam , że odgryzę sobie język. Teraz gdy jestem już po jego dwudniowej wyprowadzce do mamusi i powrocie "dla dzieci " ... Nic mnie nie wzruszy. Te dwa dni to był dopiero koszmar, ale nie zadzwniłam do niego i nie odebrałam jego połączeń. Ba! Nawet mu nie odpisałam na jego smsy! Jedyna walka jaką toczę to sama ze sobą aby się z nim nie pogodzić , przytulić i pokazać że nadal go kocham... Chodzę na spacery z moimi chłopcami, zawsze ubieram się tak aby wyglądać pięknie, czuć się tak i aby ON to widział. Jest zazdrosny bo rzuca w moją stronę tak głupie teksty, że słysząc je sama zastanawiam się czy i ja byłam tak żałosna! Spok?j i moje opanowanie wytrąca go z równowagi, a milczenie tylko dodaje pikanterii jego wyobraźni. Małe kroki ale skuteczne, bo to już 3 miesiąc i mimo że boli jak jasna cho*** a nie poddam się aż mnie nie przeprosi. Także walczcie dziewczyny tym co macie najcenniejsze: sobą, a ich OLEWAJCIE!!!  Lewa walczyłaś o NIEGO a zapomniałaś o sobie i to co poświęciłaś to 10 lat dawania i bezgranicznego kochania. Ale teraz na nowo zaczęłaś żyć i to najważniejsze! Nie wiem czy to co robię opłaci mi się, ale widzę jakie efekty są u mojej siostry. Wiem natomiast że jeśli nawet się kiedyś z nim rozejdę to przynajmniej będę miała świadomość, że nie zatraciłam siebie w tym wszystkim. A wspólnie spędzony czas z dziećmi na zabawach , zbliża mnie do nich i to moje dwa skarbki kiedyś powiedzą , że nie pamiętają kłótni w domu.
Jest mi ciężko jak nigdy dotąd, ale sił dodają mi słowa : " w związku rzadzi ten, któremu zależy mniej"...

Moją historię opisałam w innym wątku "nie mogę się podnieść po odejściu męża" , być może tutaj nie wszystko  jest dość oczywiste, mój mąż wyprowadził się  w dniu kiedy wydał się jego romansik z koleżanką z pracy. To było ponad rok temu. Jeszcze rano mówił do mnie kotku, a wieczorem kiedy dostałam telefon od obcego faceta, że mąż bywa od dawna u pewnej pani w domu i tam pojechałam  nawet niczego mi nie wyjaśniał i został u niej  tak naprawdę do dziś, z wielką ściemą, że mieszka u mamusi. Faktycznie czasami mieszka jak panienka się  już zmęczy  i chce od niego odpocząć wtedy on na dwa dni wpada do mamusi, zostawia pranko i wraca do kochanki czyściutki i pachnący, bo ona ma dość duże potrzeby i zbyt długo sama być nie może.  Do tego tragicznego dnia byliśmy razem 14 lat, zawsze mówił, że dzięki mnie osiągnął wszystko co ma, bo potrafiłam go wspierać i czasami podpowiedzieć, że nie tędy droga. Ja uważałam, że jesteśmy dla siebie, widziałam przez ostatni rok, że coś się dzieje, zamyślony, nieobecny, coraz bardziej nerwowy, z czasem  coraz częściej po piwku, nawet samochodem. To mnie przerażało, nie wiedziałam co się dzieje, a on mi mówił wytrzymaj, to się zmieni, jeszcze trochę. I się zmieniło, jak jej nie udało się już męża przekonać żeby jej wybaczył mój mąż zdecydował, że nas zostawia. Ufałam mu jak nikomu na świecie i do dziś nie mogę sobie darować, że nigdy nie sprawdziłam dokąd jedzie, że uśpił moją czujność. Dla mnie był najprzystojniejszym facetem pod słońcem i bardzo tęskniłam za nim wtedy kiedy mnie stopniowo odrzucał, dziś myślę, że odkąd zaczął z tamtą sypiać nasz seks traktował w kategorii zdrady. Dziś spotykamy się albo w sądzie, albo przy okazji  jak zabiera synka, raz na miesiąc na dwie godziny. Koszmar dla mnie i dziecka. On mi mówi " tata mamusiu Cię kochał, to minie". Ja wiem, że nie minie, zatracił się w niej i teraz już nie ma dla nas odwrotu. Zresztą ja teraz już bałabym się z nim być, bo strasznie mnie skrzywdził i bardzo długo okłamywał. Kłamie nawet teraz. Dla niej walczy o rozwód bez orzekania i winie i to strasznie boli. Zawsze mówił: mi dałaś mi wspaniałe dziecko, co ja bym bez ciebie zrobił. I co ja mam myśleć w ogóle o ludziach, ona zwykła kur..., która mojemu dziecku wypisywała zaświadczenie i doskonale wiedziała o jego istnieniu, a on  kim on jest ? Zostawił nas z dnia na dzień  i prowadzi życie kawalera. Zabiegał o mnie przed ślubem 7 lat i jak w końcu mogliśmy być razem i cieszyć się sobą to mnie zostawił, bo podobno coś tam mu kiedyś powiedziałam, czy krzyczałam jak on był zapracowany, prawda jest taka, że ani jego czas, ani nasza kasa nie szła na budowę tylko na pannę, tylko ja wtedy o tym nie wiedziałam. Wiedziałam, że coś jest nie tak, ale wierzyłam, że mąż mnie kocha, a to , że ma babę to mi przez myśl nie przeszło. Mam cudowne dziecko i w tej chwili to jest najważniejsze, ale to nie los odebrał nam szansę na fajne życie, tylko świadomie zrobił to mój jedyny facet, a tata mojego syna i to jest najgorsze.

Czesc chcialabym powiedziec ze ja tez rozstalam sie z mezem. Myslalam ze jestem silna i jakos sobie dam rade ale nie daje. Wracaja wspomnienia i wyrzuty sumienia

Przyznam szczerze droga Bet, że ścięło mnie z nóg, jak Ty sobie radzisz z tak maleńkim dzieckiem? To jest nieludzkie zostawić żonę, dzieci dla innej baby, która myśli tylko o tym żeby miała z kim spać i pokazać się w gronie swoich koleżanek. ja nie wiem co takie sobie myślą, są tak puste w środku, że nawet nie dopuszczają myśli, że ten jej kochanek, który jest na każde skinienie i nosi ja na rękach zostawił świadomie inną kobietę, z którą był związany na całe życie, której przysięgał lojalność, wsparcie, nawet wtedy jak pojawia się problemy, czy zawiśnie jakaś katastrofa, kobiecie, która urodziła mu dzieci. Te baby jedynie co potrafią to iść z naszymi mężami do łóżka najszybciej jak się da, a potem to już nie ma odwrotu, no bo  przecież one tłumacza " wrócisz do tej żony i ona dopiero ci pokaże". Każdy z nich powinien zapłacić za ten wybór taką cenę jaką w tej chwili płacimy my i nasze dzieci. Wiem, że nie ma odwrotu, ale nie mogę pojąć jak ten człowiek, który był z nami tyle lat z godziny na godzinę mógł powiedzieć "nie będę już z wami". Choć bardzo się staram nie potrafię do tego nie wracać, cały czas myślę co ze mną było nie tak, że on odważył się na tak radykalny krok. Kochanka w rozmowie ze mną powiedziała "że ona może mu kazać wrócić do mnie i on dla niej to zrobi, tylko ona tego nie chce". Ma nad nim ogromną władzę. Dziewczyny ja zaczynam wątpić w swoją kobiecość, taka mala czarna tir...eczka  (tak trochę wygląda i potrzeby ma podobno ogromne) zabrała mi chłopa, a on sprawia wrażenie, że to jest jego miejsce na ziemi. Teraz z nią w 4 ścianach, bez dziecka, bez tego czym do tej pory żył. On nie potrafił siedzieć bezczynnie, ciągle zajęty, cieszyło go to co razem osiągnęliśmy, teraz wczasy, panna, seks, praca  i tak w kółko. Jedyne co zaprząta jego uwagę to żeby mnie spłacić i mieć dla siebie nasz nowy domek, w którym nie zdążyliśmy jeszcze zamieszkać. U nas nie było awantur, jedyne o co miałam żal to, że zostaję z synkiem non stop sama, a on wiecznie w rozjazdach, teraz już wiemy gdzie tak się spieszył. Całe moje dorosłe  życie diabli wzięli, jedyny promyczek to mój synek. Wiecie co jest najgorsze, że on mnie cenił za mój rozsądek, a poszedł  do rozrywkowej panienki. 
Droga Joasiu wiem co czujesz, bo ja mimo wszystko też mam wyrzuty, że może gdybym w jakimś  momencie postąpiła inaczej to dziś nie byłoby tego dramatu. Tylko dla mnie on był jedyny na świcie, a ja dla niego byłam tylko żoną, którą z zimną krwią zdradzał i udawał, ze nic się nie dzieje.
A co do Ciebie Żononiczyja to gratuluję pomysłu, bo u Was chyba jeszcze wiele może się zmienić skoro jesteście mimo wszystko razem. Masz rację niech patrzy i podziwia jaką ma żonę, być może zatęskni żeby się co Ciebie przytulić i stanie na rzęsach żebyś na to pozwoliła. Ja uważam, że facet jak chce to góry przeniesie.  Mój mąż mi takiej szansy nie dał, dla niego przestałam się liczyć jako kobieta, powiedział mi, że ona jest dla niego  bardzo delikatna i zawsze miła, jak jeszcze o niej mówił, bo teraz oczywiście twierdzi, że kochanki nigdy nie miał.
Do mnie nie dociera, że mnie może kto inny pokochać. Ja tego nie widzę, byłam zaprogramowana: ja, mój mąż, nasz synek i pewnie kiedyś jeszcze jedno dziecko, wspólne wieczory, zabawy, wczasy, wyjazdy i problemy a tu  koniec!!! nic z tego zostałam ja, mój synek i same problemy. Mój mąż okazał się strasznym draniem, ale dla mnie był całym światem, nie wiem co teraz jak mój świat przestał istnieć, a ja muszę się jeszcze przed nim bronić. Takiego scenariusza nigdy nie wiedziałam w najgorszych snach, choć czasami czułam, że coś wisi nad nami, ale uważałam, że jeżeli tylko to nie jest jakaś choroba to damy radę, bo mamy siebie. Ja jestem za uczciwa do tych czasów widocznie. Dlaczego ludzie sami tak niszczą udane życie sobie i innym.

Kochana Rozczarowana jestem całym sercem z Tobą. Mogę sobie tylko wyobrazić co przeżywasz jak patrzysz na męża, który na pewno próbuje sprytnie ukrywać powody swoich wyjść sms - sy itd. Myślę, że musimy to traktować w kategorii próby na jaką nas los wystawił, trudno  inaczej nie będzie  i wiem, że obydwie damy radę.  Wiem jak bardzo jest Ci ciężko, bo jeszcze niedawno w Twoje serce wstąpiła nadzieja i na pewno z całego serca wierzyłaś, że komu jak komu, ale Wam musi się udać, bo tak się myśli jak kogoś się bardzo kocha tak ja my swoich mężów. Mam szczerą nadzieję, że te inne modele, na które nas pozamieniali  (u nas ona jest moją równolatką) nie dorastają nam do pięt, a to czym w tej chwili karmią ich ego to są mrzonki, które miną jak sprawy przybiorą trochę inny obrót. Za długo o nich walczyłyśmy i dlatego tak nas potraktowali. Ten beznadziejny stan musi minąć i minie, niestety wiem, że w tej chwili ból  i poczucie żalu jest nie do wytrzymania. Trzymaj się kochana, pewnie nie raz   jeszcze sobie pogadamy i będziemy się wspierać jak możemy - tworzymy tu trochę taką jedną rodzinę, niestety jest nas bardzo dużo.  A jak Wasze dziecko? Ważne jest to żebyś  do Niej się jak najwięcej się uśmiechała, mój synek mówi, a ja bym tak chciał żeby mama była szczęśliwa i powiedziałam sobie żeby nie wiem co dla niego będę się uśmiechać - Pa
No i jeszcze jedno na pewno nie byłaś głupia, ty byłaś i jesteś rozsądna, bo chciałaś Mu wybaczyć, a on? Szkoda gadać. Właśnie za miłość płacimy taką cenę.

Macieju, nie umiem Ci odpowiedzieć dlaczego tak sie dzieje. Wiem jedno, teraz są okropne czasy, gdzie ludzie zapominaja o tym co jest w życiu najważniejsze, cały czas wmawia się nam myśl tylko o sobie, bądx szczęsliwy...ok, tylko dlaczego to wszystko odbywa się kosztem bliskich osób. Wszycy co zdradzaja, zachłystuja się tymi nowymi osobami, wierzą, że one dadzą im to czego w danej chwili im brakuje. Tylko, ze to kiedyś mieli z nami, to my im dawaliśmy szczęście, ale o tym się nie pamięta.
U mnie mąż dał mi nadzieję, że moze być znowu tak jak kiedys, ja jemu napewno też. Uwierzcie mi, przez jakieś dwa tygodnie, mimo bólu, który w sobie nosiłam, cieszyłam się, że jest tak dobrze. Teraz juz nie potrafię, nie potrafie sie do niego usmiechać, byc miła, o czułości nawet nie wspomnę. Bardzo byc chciała na nowo potrafic to zrobić, zeby zobaczył jaka jestem naprawdę, ale nie potrafię. Chciałabym zeby kiedys był ze mna szczery, powiedział jak barzdo załuje, ze popełnił błąd, że jestem dla niego kims wyjątkowym i chce tylko mnie (juz mam swieczki w oczach jak to piszę), ale wiem, ze on tego nigdy nie powie, nigdy nie bedzie szczery.
W tej sytuacji pozostaje mi tylko jedno, odciecie się od niego, pomimo, że mam ogromny dylemat czy to zrobić, ale nie mam wyjścia. Oczywiscie, że od niego usłyszałam, ze on chce mieć rodzine i będzie walczył, ale to sa puste słowa, nie robi nic, czuję się przy nim jak ostatni śmieć, którym mozna się bawić. I jeszcze świadomość, ze oni się nadal spotykaja, zabija mnie od środka. Nie wiem czy juz nie lepiej byłoby tak jak u Ciebie Kaju, ze on sobie do niej odszedł i dał Ci spokój. U mnie to będzie tak trwało dopóki teraz ja nie zrobię zadnego kroku. Nie wiem jak jeszcze długo wytrzymam............................

Nie wiem czy wy tez tak macie, ale ja jak widze mojego meza to ledwo wytrzymuje. Nie umiem zniesc jego widoku.
On taki zadowolony, swietnie wyglada. Szczuply zadbany, cholerka ubylo mu chyba z 10 lat. Ludzie jak to dziala zwiazek z 18 lat mlodsza modelka.
A ja, ciagle przy piersi z malym, bol glowy z niewyspania, figura jeszcze tez nie ta ( chociaz wchodze juz w 36, bylo 34). I tak zostalam na lodzie. Mam wrazenie, ze to tak dziala: urodzilam 4 dzieci, teraz dziekuje biore sie za mlodsza.
Dla mnie despota, a dla niej jak " pies Pawlowa", na kazde skinienie, ciagle telefony. Melduje sie nie pozniej niz o 19 i cale weekendy. Moze sie walic, palic nic go nie interesuje. Oczywiscie za wszystko placi, wyjazdy, mieszkanie, media, meble, pralka, jedzenie, ciuszki i chyba oplaca jej zaoczne studia. Ale jej nie chodzi o pieniadze, a sie dziwi co ona w nim widzi ( moze Audi Q7 ktorym jezdzi i mega frajera - a moze wielka milosc).
Nie wazne co, wychodzi na to samo, lasce sie nie dziwie, takie zawsze sie znajda, ale na mojego meza nie chce patrzec. Tak jakby nigdy nic usmiecha sie, zartuje i spija smietanke jaki to super facet 4 dzieci a on taki wypoczety, odswiezony jak mlodzieniaszek
Jak te kochanki to robia, ze Ci faceci wszystko rzucaja, o wszystkim zapominaja i sa im tacy oddani?

Droga Rozczarowana jestem z okolic Łodzi i szczerze powiem miałam zapytać Cię o to samo w ostatnim poście. Myślę, że gdyby jakiś czas temu ktoś powiedział, że będziemy  odwiedzać tego typu forum  i to jeszcze w osobistej sprawie to  na pewno kazałybyśmy  mu się puknąć w czoło  i niestety stało się. Ja uważam dokładnie tak jak Ty, nasze małżeństwa były po prostu normalne, tylko, że panom się głowach poprzewracało, no bo ta żona jak zwykle czegoś by chciała, a kochanka  się cieszy, że oni po prostu są i to się liczy. Oni zaczęli  małymi kroczkami się od nas oddalać, być może wtedy nawet nie planowali, że sprawy tak się potoczą, bo tego typu kobiety potrafią zapewnić, że to tylko taka rozrywka, seks bez zobowiązań, pełne zrozumienia rozmowy i każdy wraca do siebie. Tylko, że one to kontrolowały i uzależniały ich od siebie, a ci nasi "mężowie" połknęli haczyk no i było po zawodach, bez tamtej już nie da się żyć. Niestety jeden i drugi zaprezentowali szczyt głupoty. Myślę, że brakowało Ci go bardzo i czekałaś na moment, że on Ci powie co się dzieje, dlaczego jest właśnie takim nawet jakby miał szczerze przyznać " wiesz była kobieta, ale Ty jesteś najważniejsza dlatego Ci to wszystko mówię, od dziś  jeśli tylko chcesz walczymy o Nas, bo warto".  Ja bardzo na to czekałam zarówno wtedy kiedy byliśmy razem, a mimo wszystko zostawałam cały czas z synkiem sama, ale i wtedy  kiedy już faktycznie byłam sama. Tak bardzo na Niego czekałam, wierzyłam, że usłyszę "jesteś niezwykła, uratowałaś nas". Nie doczekałam się. Myślę, że my ich też trochę przeceniamy  jako ludzi. Faktycznie mój mąż  jest bardzo przystojny, miałam z nim spokojne życie, byl zaradnym, pracowitym człowiekiem, tylko, że on taki był, a teraz jest tchórzem, który siedzi w czterech ścianach z panienką, a jego syn wspaniale czyta, pisze i słyszę to tylko ja, bo tatuś ma inne przyjemności. Powiem szczerze ja mu po prostu współczuję. Mnie jest bardzo ciężko, ale  ja jestem na swoim miejscu, chciałam mieć dziecko i opiekuję się nim najlepiej jak potrafię, mój mąż pragnął dziecka jeszcze bardziej jak ja, a teraz je zostawił. Co on będzie robił jak już zaspokoi jej pragnienia wszelkiego rodzaju i usłyszy, że może to jednak nie to. Jak on spojrzy w lustro.  Pozwolił się tej babie zniszczyć moralnie jako mąż i ojciec. Wiem, że mimo, iż Twój mąż zachowuje się w ten sposób Ty go kochasz, wszyscy mówią: daj sobie spokój, ale Ty wiesz, że On jest Twoim mężem, nie jej i taka jest prawda. Nie rozumiem  do czego Twój mąż i ta kobieta zmierzają. Tak an dłuższą metę nie da się żyć. Łatwo powiedzieć żeby udawać obojętność, ale jak to zrobić  jak człowieka ogrania taka rozpacz, że jak zacznie ryczeć to nie można przestać, a każde zdjęcie, rzecz przywieziona z wakacji przypomina jak mogło być fajnie gdyby nie ona. Ja wiem, że to mężowie nawalili, ale niestety dzięki niej, takiej podłej babie, która postanowiła sobie udowodnić, że uwiedzie żonatego chłopa.
Mąż Be wygląda wspaniale i to ją wkurza, wcale się nie dziwię, powiem Wam tylko, że mój mąż poza pracą  czas spędza wyłącznie z damą swojego serca, a moja koleżanka nie poznała go na ulicy,  go wygląda o 10 lat poważniej niż ma. Czyżby to życie tak wyczerpujące było? Zastanawiam się też dlaczego jak widzi dziecko to płacze, czyżby coś jednak było nie tak. Dla mnie uczciwość to sprawa numer jeden i od każdej z Was właśnie czuje się to samo: ból, żal, opuszczenie, ale przede wszystkim  szczerość. My ich nie zdradzałyśmy, a w związku zgrzytało, bo zamiast dwojga ludzi było troje. Oni nam zarzucają, że byłyśmy wkurzone, szkoda, że żaden nie wspomni, że zamiast spać z żoną robił to z kochanką.

Witam! Przebrnęłam przez ten wątek od początku i muszę powiedzieć że bardzo ale to bardzo Cię rozczarowana podziwiam.Jesteś silną i mądrą kobietą,moje życie jest obecnie bardzo podobne do Twojego,w sensie życia obok siebie.
"chroni ta koorwę, nie przyzjane się, idzie w zaparte bo ja chroni, ona ma jakiegoś faceta i on pewnie nic nie wie"
Myślę że tak właśnie jest:)Ja osobiście pomogłabym mu się dowiedzieć znaczy mężowi owej pani:)

Oj tam,oj tam:) Znasz adres,więc i nazwisko zdobyć to żadna filozofia, a jak znasz nazwisko to i nr.tel. przestaje być problemem:).Sytuacja wtedy zmieniłaby się na pewno,ja zrobiłabym to dla zwykłej satysfakcji i po to żeby z twarzy Twojego męża zdjąć ten perfidny uśmiech.

To jest najgorsze, że za wszelką cenę oni chronią swoje kochanki, a nie pomyślą co przeżywają ich żony i te biedne dzieci. To niestety już są inni ludzie, to nie ci fajni faceci, w których się zakochałyśmy, a po ślubie myślałyśmy nam to  dopiero będzie razem fajnie. Mąż kobiety,  dla której mój mąż  nas zostawił nie chciał kontaktu ze mną. On dowiedział się o wszystkim  dużo wcześniej ode mnie, jakieś pół roku i już nie było zmiłuj, tylko w ten sam dzień spakował rzeczy i za miesiąc rozprawa. Ponieważ się dogadali  finansowo,  ona za rozwód bez orzekania o winie zażyczyła sobie tylko  nowego samochodu i została w mieszkaniu mamusi, a on wziął  nowy domek,  dlatego on nie jest zainteresowany żeby mi pomóc. A co do tego jaką miał żonę doskonale wie, bo to nie pierwszy kochanek w jej życiu. Ale u Was sytuacja jest nieco inna dlatego warto by było tej "pani" pomóc się zdecydować czego w końcu chce, bo na dłuższą metę nie wytrzymasz tej prowizorki, choć ja wiem co przeżywasz i że najbardziej na świecie  chciałabyś z Nim być. Niestety ja się przekonałam, że nadzieja nie pomaga w sytuacjach już beznadziejnych, trzeba po prostu dać sobie spokój i przestać walić głową w mur, bo skutek jest odwrotny od zamierzonego, a facet tylko patrzy i się dziwi co ta żona z siebie robi. Z nią raczej nie rozmawiaj, bo tak Ci dokopie, że nie pozbierasz się przez miesiąc, one wiedzą co powiedzieć żeby Cię bardzo zabolało, a zresztą czy ona jest warta żeby z nią rozmawiać?

trafiłam na niezły artykuł
http://zdrowie.onet.pl/psychologia/zlodziejka-mezow-macocha-i-samotna-matka,1,5013327,artykul.html

Kaju Rozczarowanej raczej chodziło o  pozbycie się męża,a nie naprawianie czegokolwiek.Uświadomienie potencjalnego  męża musi być koniecznie.Rozczarowana działaj,chociaż w ten sposób minimalnie sobie ulżysz.
Link który wrzuciłaś odnalazłam,przeczytałam,podoba mi się opowieść pani zdradzonej i jednocześnie zdradzającej:) Bezcenne:)