małżeństwo się kończy i co dalej-ja tego nie chcę?

hej, byłam u psychologa, wiele mówiłam, ale jak mnie zapytała czego w tym momencie tak naprawdę chcę odpowiedziałam, że nie wiem, niestety zgodnie z prawda, bo cały czas nie wiem. Powiedziała mi cos dla mnie bardzo ważnego, że dla mojego męża zawsze i do końca życia będę ważna i cokolwiek by się nie wydażyło zawsze tak będzie ponieważ byłam (jestem) jego pierwszą żoną, która dała mu pierwsze wspaniałe dziecko...

Witaj anno, usłyszałam ostatnio od męża, że chce ze mną rozmawiać, od razu zapaliła mi się lampka, po tym co mi kiedyś napisałaś, że twój ex też chciał rozmawiać. Powiedziałam mu, owszem ale tylko przy psychologu i o dziwo zgodził się. Zobaczymy czy przyjdzie....

Skorzystaj z wizyty u psychologa dla siebie samej. Tobie ma dać zrozumienie, umiejętność rozpoznawania uczuć, wyrażania potrzeb, także nauczysz się jak rozmawiać, co mówić a czego nie, a jeśli jemu zależy na was, to też prędzej czy później zrozumie.
Sądziłam, że takie wizyty są osobno, ale widać się myliłam. Dopiero po kilku seansach możesz spodziewać się poprawy. Nie pokazuj mu swoich dowodów, bo może będziesz je musiała kiedyś wykorzystać.
Ciekawe po co Twój mąż tak się zapiera

to była pierwsza nasza wspólna wizyta u psychologa. ja byłam tam wcześniej sama, więć podejrzewam, że psycholog dał mu się wygadać i poznać sprawę z jego strony.  Dowodów troszkę mam i nie ujawniam ich właśnie z tego powodu, ze moga mi sie przydać. On wie ze coś mam, ale nie wie co. Ja go troszkę sprawdzam i zadaję dziwne dla niego pytania, on oczywiscie ze wszystkiego sie wykręca, a ja utwierdzam sie jak kłamie. Ostatnio powiedziałam mu zeby spojrzał mi prosto w oczy i powiedział, ze mnie nie zdradził i wiecie że to zrobił....pieprzo... obłudnik

Terapia, jeśli nie pomoże waszemu związkowi, to na pewno Tobie, więc chyba lepiej, to ciągnąć.
Myślę, że on nie zdradza się ze swoim romansem, ponieważ chce być czysty stojąc przed sądem.
Słuchaj.... A może ma romans z kimś kogo znasz? Może dlatego tak się z tym kryje?

Rozczarowana, pozbywałaś sie tego bólu, bo mąż znowu pojawił się w Twoim zyciu, a ponieważ cierpisz z powodu rozstania, to kiedy go nie ma - jest ból, a kiedy on jest - ból odchodzi.
Czy Wy nadal mieszkacie osobno?

Dopiero jesteś 5 lat po ślubie,jest małe dziecko,więc możesz być wściekła.W dużej mierze obwiniamy zawsze tę drugą,że to ona oplotła naszego partnera jak bluszcz,omamiła i uwiodła,ale on też nie jest bez winy,gdyby nie chciał i myślał o rodzinie,do tego by nie doszło,ale to wydawałoby się chwilowe zauroczenie może trwać także dłużej niż byśmy się spodziewali.Wiele kobiet postanawia w takich sytuacjach przeczekać,czasem jest to najmądrzejsza decyzja.Bo najłatwiej jest unieść się ambicją,przegnać zdradzieckiego męża na cztery wiatry i rozwalić całe życie. Trudniej wybaczyć i poskładać to,co przepadło.Trzeba także myśleć o dziecku,ale widocznie mężowi to nie przeszkadzało zapomnieć o swoim,a bawić cudze.To jest bardzo trudno zrozumieć nam,ale jak to wytłumaczyć dziecku,gdzie jest tatuś?.Widocznie Twój mąż nagle przestał czuć się w obowiązku dalszego tworzenia rodziny z poślubioną kobietą.Chyba,że nagle to wszystko go przerosło,chociaż z drugiej strony kochanki dziecko mu nie przeszkadza.Ale...bo zawsze takie jest,zapewniam Ciebie,jako porzuconą i nieszczęśliwą,że zdrada choć pali żywym ogniem,to nie koniec świata.Musisz w to jak najszybciej uwierzyć,a będzie dobrze.Bo to co zrobił Twój mąż/na to miano wcale nie zasługuje/ Tobie i Waszemu dziecku nie jest warte tego,aby dalej o nim myśleć jak o mężu.Na Twoim miejscu czekałabym na dalszy rozwój,bo może rzeczywiście się opamięta,jeśli postanowił inaczej,będziesz się musiała niestety z tym pogodzić.Głowa do góry,jeszcze i dla Ciebie zaświeci słońce.Pozdrawiam.Dasz radę.

Nie masz możliwości wysłać kogoś, by go sprawdził? Wtedy miałabyś niezbity dowód jego zdrady

Nie było mnie troszkę, i troszke się zmieniło....i dlatego znowu proszę was bardzo o radę.
Chodzimy do psychologa, byliśmy na 3 wizytach...szczerze, to narazie nic mi one nie dały. Jeszczemaż nadal idzie w zaparte i nie przyznaje sie do niczego (u psychologa jeszcze nie poruszalismy tego tematu), niestety łapię go na kolejnych kłamstwach, więc nadal obługa do potęgi entej. On ostatnio powiedział, że chce wrócic do domu naszemu znajomemu, mnie również jak go o to zapytałam. Ja oczywiście nie wiem czego chcę, nadal nie wiem. Czy to tak zawsze musi być: jak na poczatku tak bardzo go chciałam z powrotem to on nie chciał, jak ja teraz nie wiem co robić to on się nawraca. Błagam poraddzie cosik, wiem ze nie zadecydujecie za mnie, ale błagam o radę.

Świetnie rozumiem twoją niepewność co dalej.Ja jestem z mężem 14 lat po ślubie,7 lat temu mąż mnie zdradził rok czasu miał kochankę ,dostałam nawet pozew rozwodowy do rozwodu nie doszło wybaczyłam mężowi ,żyliśmy kolejne 7 lat i znowu mąż mnie zdradził ma kolejną kochankę a ja rozdarte serce. Zastanawiam się czym sobie zasłużyłam na takie traktowanie.Mamy mądrego syna,dobrze się uczy w domu mąż praktycznie nie robił nic ja go wyręczałam we wszystkim.Pracuje ,przychodzę do domu i ryczę w poduszkę nie wiem co mam robić jak dalej funkcjonować.Kocham męża ale to tak strasznie boli idą święta i jak tu się z nich cieszyć.

myślałam o tym wszystkim dużo, czytałam wasze wątki i dochodzę do jednego wniosku, ze chyba jestem w stanie wybaczyć - chyba, (oczywiście nie zapomnieć) ale pod wieloma warunkami. Po pierwsze i najważniejsze - muszę to usłyszeć od niego, musi powiedzieć mi prawdę i oczywiście muszę zobaczyć w nim skruchę. na razie nie ma ani zalu ani skruchy, no bo przecież dlaczego, przecież on nic złego nie zrobił (cały czas to samo). Psycholog mnie zapytała (oczywiście jak byłam u niej sama) po co chcę uslyszeć to od niego, jeśli i tak mam pewność - nie umiałam odpowiedzieć, po prostu chcę, nie będę potrafiła z nim normalnie rozmawiać, żyć jeśli będę miała cały czas w świadomości jego kłamstwa - a jest ich wiele.
Nie wiem jak to się skończy, ale już mam dosyć takiego marazmu, wiem ze czas, dużo czasu jest potzrebne i pośpiech nic tu nie da, ale jak długo jeszcze....

Nie zazdroszcze  Ci twojej sytuacji i nie wiem jak sie czujesz ale wydaje mi sie ze najlepsze rozwiązanie było by zapomniec o nim, wiem ze to nie latwe bo macie dziecko ale musisz sie postarac powoli bo powoli az w koncu zacznie spadac ci kamień z serca nic na siłe

No i chyba popełniłam błąd....Zaczęła się rozmowa, w której powiedziałam, zeby zastanowił się czego tak naprawde chce, ze ja też sie zastanowię i dalismy sobie tydzień czasu. Niestey rozmowa dalej się ciągnęła, ja naciskałam zeby w końcu był ze mną szczery, oczywiście nadal się do niczego nie przyznał, tylko chciał zebym mu powiedziała jakie mam dowody na jego zdradę... Ciągnał mnie za język, zadawał mnóstwo pytac i ja głupia na nie odpowiadałam...i w końcu padło ostatnie pyatnie: Co ja do niego czuję? I ja głupia odpowiedziałam szczerze, ze nadal go kocham, że moje uczucia się do niego nie zmieniły i co sie stało... Znowu wróciło wsztystko do punktu wyjścia, widzę ze juz nie chce się starać, nie chce ze mną rozmawiać... I wiecie co ja mam juz dosyć, chce przeprowadzic z nim ostatnią rozmowę, taka ostateczną i musze sama podjąc decyzję bo nie daję juz rady, za długo czekałam na to wszystko, za długo to wszystko w sobie trzymałam. wiem jedno on nie chce się zmienić, powiedział mi ze nie moge mu stawiać żadnych warunków. Boże i znowu czuję ten cholerny ból, jaki czułam 3 miesiące temu jak sie wyprowadził, znowu wiem ze go straciłam i jeśli nie powiem mu że to koniec to wszystko będzie trawało w takim zawieszenie, w takim gó..nie.

Żeby powiedzieć że koniec, musisz być pewna, że tego chcesz. Musisz też wiedzieć czego oprócz końca chcesz dla siebie.
Kilka spotkań u psychologa to niewiele. Jeszcze nie zrozumieliście samych siebie, własnych potrzeb, uczuć, a rozmawiać chyba najtrudniej się nauczyć. Wydaję mi się, że najbardziej zależy Ci, żeby on się przyznał. Tylko po co? Ta wiedza tak naprawdę nie jest Ci potrzebna, chyba że do sprawy sądowej.
Ostateczna rozmowa musi być bardzo precyzyjna. Nie oczekuj od niego, że powie czego chce, a czego nie. Oni zazwyczaj chcą wszystkiego i niczego zarazem.
Tyle już o tym myślisz, że na pewno potrafisz postawić bardzo konkretne warunki: czego chcesz, czego nie akceptujesz

masz 100% racje, tylko w rozmowie najpierw mówimy o naszych potrzebach i uczuciach. Wydaję mi się, że zbytnie drążenie w celu jego przyznania się, powoduje jego zamknięcie się na to co ważne. On myśli pewnie sobie, że dla rozczarowanej tylko to się liczy, nie rozumie, że za jej drążeniem jest to, że ona chce żyć z uczciwością, prawdą, zaufaniem no i czuje się osaczony. Nie zrozum mnie źle, bo ja go nie tłumaczę. Jest słabym facetem i ma problem, a jak to facet, niewiele umie z tym zrobić. To i tak duży postęp, że chce chodzić na terapię

Muszę się niestety zgodzić z AnnąJo. Zbyt mocno drążysz mu dziurę w brzuchu i widocznie to Go zniechęciło do dalszej terapii. Powinnaś poczekać, aż sam się otworzy, bo jeśli by mu zaczęło zależeć na odbudowaniu Waszych relacji, to prawdopodobnie przyznałby się w końcu- oczywiście jeśli by mu zależało! Ale widocznie jeszcze nie doszedł do tego etapu.
Co dalej zamierzasz? Walczysz, czy odpuszczasz?
Współczuję Ci, bo ta sytuacje staje się, jak zamknięte koło.

Spokojnie, wypocznij, nabierz siły psychicznej, a później staraj się pomału Go zdobywać, tak jak to było na początku. Pokaż mu, że jesteś nadal tą zmysłową kobietą, w której się zakochał. Niech odżyją w nim dawne wspomnienia, niech zatęskni za tym, co było. Nie może widzieć w Tobie tylko zrzędzącej baby, dochodzącej prawdy za wszelką cenę.
Nadal utrzymuję, że prawda jest ważna, ale nie atakuj Go, by na siłę otwierał się przed Tobą. Ludzie latami budują zaufanie, tymczasem Ty chcesz teraz, już. Wiesz, że dla miłości człowiek jest w stanie wiele znieść? Na początek naucz się z nim rozmawiać, nie roztrząsaj przy każdej okazji tematu nr1.:"ZDRADA". Przyjdzie odpowiedni moment, kiedy już nabierze zaufania do Ciebie, dostrzeże w Tobie osobę, z którą nadal można rozmawiać na każdy temat(bo tak chyba kiedyś było-prawda?), to powie Ci o wszystkim, wytłumaczy co go do tego skłoniło. Musisz być cierpliwa...
Zbliżają się święta, a to chyba najlepszy moment na pojednanie. Zaproś Go na wigilijną wieczerzę i obiecaj nie roztrząsać tego tematu... Może to coś zmieni- na lepsze
Czego Ci życzę

Rozczarowana78 widać z daleka, że Twój mąż to straszliwy manipulator....
Bai się Twoimi uczuciami, żongluje miłością, patrzy z niemalże sadystycznym uśmiechem jak cierpisz.

Słońce pokochaj samą siebie i uwolnij się z tego toksycznego związku.
On Ci nie da szczęścia, przyniesie tylko ból.
Bądź ważna sama dla siebie, bo jesteś wspaniała, dobra i mądra i nikt nie ma prawa robić z Ciebie wraka człowieka!
Ty jesteś ważna! I rób tak, żebyś nie wstydziła się spojrzeć w lustro....

Buźka.

wygląda to jak typowy kryzys wieku średniego...nic nie wie, chce mieć spokój i żadnych kłopotów (nawet katar dziecka urasta do rozmiarów wojny nuklearnej), życie chce zmienić (nawet czasami myślą o zmianie zawodu), a najgorsze, że nic go nie cieszy, z niczego nie jest zadowolony
ile on ma lat?

Co zrobić?
Odciąć się całkowicie, zupełnie, na amen, nie pokazywać że Ci na nim zależy. On wie, że jesteś na każde jego skinienie. Nie wiesz, że mężczyźni we krwi mają walkę, że walczą o to, co jest trudno dla nich osiągalne, że szanują rzeczy, o które muszą walczyć? Teraz jesteś dla niego na skinienie palca(bo nawet już nie ręki) i on to wie, więc będzie jeszcze tak Cię podtrzymywał w tym "NIE WIEM" sam w tym czasie prowadząc towarzyskie życie.
  A gdybyś Ty tak mu zaczęła mówić "NIE, NIE WIEM"? co co on na to? Byłoby na pewno zaskoczenie, dezorientacja bo oto ta zawsze czekająca, skamlająca postawiła się i zmieniła front.
Ja też przed dwoma laty skamlałam, proponowałam wspólne święta, powiedział "NIE WIEM'' , dwa dni przed wigilią wrócił z ciepłych krajów z kochanką(jeszcze nią śmierdział), przyjechał do mnie z łaskawą zgodą na wspólne spędzenie wigilii(kochanka spędzała święta z mężem i dzieckiem), wtedy ja powiedziałam NIE, NIE WIEM. Wiecie, jak mu szczena opadła??? Odprawiłam go z kwitkiem i zmieniłam  sposób działania. Efekt? Czołgał się na mojej wycieraczce, bo tak to ujmę. Teraz jesteśmy razem, okazuje mi, że mu na mnie zależy, że znów mnie kocha  a ja zachowuję rezerwę w stosunku do niego bo wiem, że nie zaufam mu, on wie, że ja sobie bez niego doskonale poradziłam i robię to nadal.

Przede wszystkim wymiana zamków w drzwiach, dom to nie hotel(mój m wpadał o każdej porze i z garnków mi wyżerał), zmiana nr telefonu, zajęcie się czymkolwiek, chociażby robótki ręczne, siłownia  aby wyrzucać myśli o nim z głowy.  Nie dzwonić do niego, nie smsować, dość często nie odbierać od niego telefonu. Zacząć stawiać warunki, walczyć o "swój kawałek podłogi". Sądzisz, że jak będziesz się na wszystko zgadzała to on powie, pomyśli, że jesteś wspaniała?  Nie, pomyśli, że jesteś głupia i naiwna.  I chyba będzie miał rację, przepraszam, że to piszę ale takie są fakty.
Zauważy zmiany w Twoim postępowaniu to zacznie coś kumać.
Pomyśl, czy Ty chciałabyś spędzać czas z osobą, która cały czas marudzi, płacze, skomle, prosi? Przecież gdzieś tam czeka go radosny powitalny uśmiech innej kobiety, zabawa wśród wesołych przyjaciół, miałby wracać do zapłakanej smutnej żony? Po więcej wyrzutów?
Wiem, że trudno, wiem, że ciężko ale to mój mąż uświadomił mi pewnego dnia, że płaczem, smutkiem, marudzeniem odpycham go od siebie a ona zachęca beztroską,. uśmiechem, zalotnym spojrzeniem. Oni tak to widzą.
I tak też mu się pokaż-radosna, zadowolona, wyluzowana ale na dystans, niedostępna dla niego.
Zobaczysz, przy takim postępowaniu efekt po 2-3 miesiącach murowany.

A może już czas uświadomić sobie, że musisz polegać tylko na sobie? Oderwać tę nić współuzależnienia. Odkryłaś się i dostałaś po  łapkach. Spróbujesz ponownie? Znów zaboli. Otworzyć się można gdy ma się pewność, że PAN skończył z kawalerskim żywiołem, skończył z pannami, gdy udowodni, że chce z nami być, nie otwierać się gdy nam SIĘ WYDAJE, że on chce.
I co z tego, że macie dziecko? Owszem, nie utrudniaj mu dostępu do dziecka, ale podczas tych spotkań nie musisz przecież być, niech spędzają sami czas bo to czas dla dziecka, nie dla ciebie. Ja podczas takich spotkań specjalnie ubierałam się ładnie, wychodziłam, czasem wracałam z kwiatem, czasem z rozmazaną szminka na ustach. A co tam, niech se baran pomyśli i pogłówkuje co ja wyrabiam jak on przy potomstwie siedzi. Poskutkowało.

Trochę późno trafiałam na Twoją historię, niestety doskonale wiem co czujesz. Nie wiem co w tej chwili u Ciebie się dzieje, ale wydaje mi się, że towarzyszą  nam identyczne uczucia. Mój mąż w momencie jak dowiedziałam się, o tym iż ma od  roku romans z koleżanką z pracy powiedział, że takich rzeczy się nie wybacza i musi odejść. Mieliśmy mnóstwo planów na przyszłość, piękny nowy dom, a przede wszystkim małe dziecko. Ja widziałam, że się oddalamy, setki razy pytałam co się dzieje, może jakaś pomoc psychologa, może gdzieś sami wyjedziemy  i co słyszałam "kotuś nie szukaj problemów tam gdzie ich nie ma". W tej chwili  od roku nie mieszkamy razem, złożył pozew bez orzekania o winie (kochanka wyparowała na potrzeby sądu). Wiem, że z tą panią spotyka się prawie codziennie (w jej domu i w pracy, bo razem pracują). Mój mąż oficjalnie mieszka u mamy, z kochanką spędza kilka nocek w tygodniu. Uwierz mi przez osiem miesięcy prosiłam tłumaczyłam, że nie warto, że wybaczę, bo Go kocham, bo mamy wspaniałe dziecko, że wszystko będzie dobrze. Moja siostra Go wspierała, że mu pomoże  żeby w rodzinie jakoś to przeszło i tak na zwodził  przez pół roku, że myśli nad tym, że to ważne , ale nie wie co ma zrobić, a tymczasem w kochanką śmiał się z mojego zachowania.  Ja uważałam, że mimo  wszystko między Nim, a mną jest coś magicznego, bo już wtedy wiedziałam, że chcę mu wybaczyć. Miałam do tego powód , bo mi wmawiał, że zbłądził, ale nie było warto, bo  ona go ładnie podeszła, bo jest milutka. Cały czas mówił: "to nie twoja wina niczego sobie nie zarzucaj". Dzisiaj po roku nie mieszkania razem, po dwóch rozprawach (gdzie Sąd uważa, że nasze małżeństwo należy ratować) mój mąż twierdzi, że to  tylko i wyłącznie moja wina,że rozwaliłam rodzinę, że tak się stało, bo coś tam kiedyś powiedziałam na Jego rodziców (trudno nie powiedzieć jak dziadkowie widzą  jedynego wnuka 3 razy w roku, a mieszkają 10 kilometrów od nas), a tak w ogóle to byłam z niczego niezadowolona, a on czuje się wykorzystany.  On wie, że najbardziej dotknie mnie wmawiając we mnie winę i powiem Ci , że  ja już tracę wiarę w ludzi. To jest zwyczajny tchórz, który nie potrafi się przyznać, że tak panna uzależniła Go od seksu z nią, że nie umie się temu oprzeć, bo kandydatka na żonę to raczej nie jest.  Mam na dzieję, że u Was jest  jednak trochę inaczej. Ja nie potrafiłam się poddać w walce o Niego i mogę dzisiaj w 100% powiedzieć ja zrobiłam wszystko żeby nas ocalić, On nawet nie spróbował.

Wiesz wytrzymałam, bo mam wspaniałą rodzinę,  ja nie potrafiłam i do dziś nie potrafię o tym nie mówić (ja w krytycznym momencie dzwoniłam do siostry po 5 razy na dzień, a ona nigdy nie powiedziała daj już spokój i nie mów mi o Nim) . Nie umiem oszukiwać siebie, że mnie nie boli. Bardzo boli, bo byliśmy fajną rodziną, od losu dostaliśmy wszystko to o czym niektórzy mogą pomarzyć i mój mąż to zniszczył. Z tym, że w naszym domu ( o którym mój synek śni po nocach, bo od roku też tam nie był) nie zamieszkam to już się pogodziłam, ale z tym, że po tym co On zrobił ma czelność mnie obwiniać nie pogodzę się nigdy. U nas była wielka szansa, bo nawet moi teściowie mieli wielką nadzieję, że to małżeństwo ocaleje (oni długo z Nim walczyli), mimo tych bajeczek, które wraz z upływem czasu nabierają coraz to nowych rumieńców,  oni wiedzą jak było naprawdę, bo mój mąż przez 5 lat nie powiedział na mnie złego słowa (no gdyby tak się synuś męczył to oni powinni o tym wiedzieć). Najgorsze jest to, że nasi mężowie nam się nadal podobają, że za nimi tęsknimy, bo ich kochamy, a teraz powiem dosadnie: oni kochają się z kim innym - to nas boli. To nie jest tak , że raptem znalazły się dwie połóweczki, które wcześniej się nie spotkały. Tą są wyrachowane k....., które albo lecą na kasę i seks ( tak jest u nas), albo chcą przeżyć przygodę, a reszta ich nie interesuje. One nam do pięt nie dorosły i tak sobie powtarzaj. Ani jedna, ani druga ich do końca nie zdobyły, więc jeszcze jest super, jak będzie orzeczony rozwód zacznie się normalne życie. Nasi mężowie żyją jak kawalerowie i nawet nie widzą, że to co najcenniejsze w życiu już stracili. Mój ostatnio sili się na super tatusia ..... żałosny jest.  On myśli, że prezentami zrekompensuje dziecku swoje odejście. Ja też wiele mu tłumaczyłam, mówiłam co czuję,że baaardzo Go kocham i wiesz co nawet powiedziałam "no może nie byłam super żoną" i to był mój wielki błąd, bo teraz to jedno moje zdanie słyszę jak echo przy każdej rozmowie z Nim. Ja  miałam na myśli to , że może miałam za mało czasu dla Niego, tylko z drugiej strony jak ta pani się Nim zajęła to on już mojego czasu nie chciał. On zaczyna mnie obwiniać, bo dociera do niego to co zrobił, ja wiem, że kociaczek jest milutki, ale też ma pazurki i te pazurki niedługo pokaże. To jest straszne, bo kładziemy się spać i wstajemy z tą jedną myślą " Jego nie ma, a chcę żeby tu był", ale wiesz to świadczy jak my ich kochałyśmy, a co oni nam za to zrobili. Myślę że Ty też nie wyobrażasz sobie życia z kimś innym.  Nie rozmawiaj z Nim niech sobie będzie z tą k....oleżanką, jeszcze nas docenią zobaczysz,  im Ty będziesz silniejsza tym on będzie słabszy. Oni muszą poczuć, że my ich już nie chcemy (nawet jeśli prawda  jest inna). Po tym co zrobili z naszej strony nie może być wyciągniętej ręki, bo to ich tylko śmieszy i świadczy, że same się nie szanujemy. Nie zrobiłyśmy nic złego. Kto zawinił niech się stara, a jak się nie stara to znaczy, że jeszcze nie widzi co traci. To smutne co powiem, ale czas jest przyjacielem, ja po roku jestem  już inna, mimo, że moje uczucia do Niego się nie zmieniły. My tez byliśmy u psychologa, ale chyba tylko dla tego, że ja tego chciałam. Nic to nie dało wręcz odwrotnie, bo pani psycholog powiedziała, że  zawsze winne są dwie strony choć w różnym stopniu  i mąż nie jest  jeszcze gotowy  do rozmowy (dolała jeszcze oliwy do ognia, choć byłam u niej sama trzy razy i narobiła mi wielkich nadziei, bo jeśli w ogóle mąż chce przyjść  to już coś znaczy). Teraz żałuje , że ta wizyta była, bo nic na siłę się nie da.  Trzeba się szanować, bo inaczej nie da się żyć. Kiedyś o ciebie zabiegał, bo mu się podobałaś, to teraz nie ma powodu  żebyś ty zabiegała o Niego. Facet ceni to o co musi walczyć. Trzymaj się Ty też jesteś silna. Ja wiem, że w jednym i drugim przypadku to co było kiedyś do końca jeszcze nie umarło, zobaczysz jeszcze kiedyś to usłyszymy, tylko nie wiem czy będziemy jeszcze zainteresowane.

PS. Po co mają rezygnować z kochanki jak wiedzą, że i tak czekamy, same Im to pokazałyśmy, ale nie róbmy tego więcej, bo efekt jest odwrotny. Niestety ludzie uczciwi tacy są. Trzymaj się, co ma być to będzie, każdy dostanie to  na co zasłużył tylko nie od razu. Pa. Będę czekać, jak możesz to się odezwij.

Kaja,
jak czytam Twoja chistorię to widzę siebie. mnie też nie pomogły wizyty u psychologa, a wręcz przeciwnie tez usłyszałam ze jestem również winna. I to go podbudowałao. Również usłyszłam, jak byłam u niej sama, że mój maż ma dużo uczuć do mnie i tym zrobiła mi nadzieję. chyba tez popełniłam błąd ze tam poszłam z nim. Na początku miałam plan chodzić sama, ale łaskawie się zgodził. Ale to była moja inicjatywa. On sie zastanawiał czy to ma sens. Mam wrażenie ze wilele błędów popełniłam, ze za szybko dałam się skusić na jego słówka, jak to bardzo tęskni i chce walczyć. Jednak to była ściema, on chciał mnie wyczuć, czy ma jeszcze szansę, no i pokazałam mu że ma. teraz mnie nie szanuję, bo dla niego zmieniłam zasadę, ze zdrady nie wybaczam. Najsmiejszniejsze w tym momencie jest to, że on chciałby zebym ja podjęła ostateczną decyzję, że go nie chce. Prowokuje mnie. 4 misiące temu mówił mi że on nigdy do mnie nie wróci, teraz mówi ze nie wie i jeszcze stara się żebym to ja powiedziała koniec. Robi to tylko dlatego żebym to ja była winna do końca, ze nie chiałąm czekać aż się jasniepan namysli. Źle się z tym wszystkim czuję, bo nie cofnę czasu, a czuje się że straciłam do siebie szacunek, który miałam, ale powiedziałm co czuję, więc teraz nie mogę znowu grać. Nie chcę czekać na niego w nieskończoność. zastanawiam się czy nie postawić mu warunku i dać okreslonego czasu np. miesiąc, dwa. I jeśli po tym czasie nie bedzie się w stanie okreslić to koniec i nie ma więcej szans. W tym momencie wyglada to tak, ze on nic nie wie. Nie wie czy chodzimy dalej na terapię, nie wie czy chce spędzić z nami np. weekend, nie wie czy chce spędzić z nami święta. Nic nie wie, albo mówi ze musi się zastanowic i da mi odpowiedź np. jutro. Niestey to jutro nigdy nie nadchodzi, a ja pytania nie powtarzam.
Kaja czy Ty stawiałaś jakieś ultimatum? dawałaś mu jakis określony czas?

Rozczarowana, Kaja.
Wiem jak bardzo jest Wam ciężko, bo przeżywałam dokładnie to samo, tez myślałam o ex na pierwszym miejscu, stawałam na głowie,  chciałam ratować małżeństwo wszystkimi znanymi mi metodami. Najpierw walczyłam jak lwica o rodzinę, potem o zdrowie (nawet życie) córek i moje. Teraz nie żałuję niczego, rozwodu też. Dziś po raz kolejny i chyba ostatni wyciągam wnioski z mojego i innych życia.
Przeczytajcie wątek "Maz porzucil mnie w ciazy a tak bardzo sie cieszyl z tego dziecka..."
Przeczytajcie o miłości, nieszczęściu i bólu.
Ja już nigdy nie pozwolę, żeby jakikolwiek mężczyzna zrobił mnie i moim córkom krzywdę.

Rozczarowana, może to co napiszę zabrzmi złośliwie, ale...
Prosisz nas o rady, my Ci udzielamy, dajemy wskazówki, dziewczyny podobnie doświadczone, jak Ty piszą, czego masz nie robić, a z Tobą, jak grochem o ścianę, i tak zrobisz swoje. Nie pierwszy raz dostajesz "po głowie" od męża, za swoja otwartość. Sama widzisz, jakie skutki przynosi Twoje płaszczenie się przed nim- wręcz przeciwne, niż byś chciała, ale Ty i tak robisz swoje. Fakt, nie możemy Ci przecież tego zabronić, ale chociaż wytrzymaj w swoim postanowieniu- mówisz:"Nie będę mu mówić, jak bardzo jest mi potrzebny, jak mi na nim zależy" i się tego postanowienia trzymaj. Bądź twarda, bo nic z tego nie wyjdzie. Kaja dobrze Ci radzi i doskonale Cię rozumie, bo sama to przerabiała. Przynajmniej trochę bierz z niej przykład. Wiem, że Ci ciężko. Sama też nie raz dostałam życiowego kopa, byłam zdradzana, porzucana- może nie przez męża, ale to też bolało i też toczyłam walkę.
Może ostro Cię potraktowałam, ale czasem tak trzeba na otrzeźwienie, więc nie miej mi tego za złe i bierz się w garść Malutka

Kaja, chciałabym sie od niego odciąć, nie oglądać go, ale on codziennie przychodzi do dziecka, codziennie.... Robi sobie herbatę, wywiesza mi pranie, wyrzuca smieci i takie tam bzdury.... Nie chcę zeby to robił, bo po co ale z drugiej strony Pani psycholog mi powiedziała, ze jeśli chcę zeby wrócił, musze mu pokazać ze to jest również jego dom, więc nie zabraniam przychodzić, nie zabraniam robić tych drobnych rzeczy. Od wczoraj z nim nie rozmawiam i obiecuję wytrzymam w tym postanowieniu. Zrobiiłam dużo, pewnie za dużo on tego nie docenił, ale teraz wiem, ze na tym etapie nawet jakbym stanęła na głowie to i tak nic z tego. Mam plan wyjechac na tydzień, odciąc się od tego wszytskiego, nie oglądać go. Wiem ze później będzie robił mi pretensje, ze uniemozliwiłam mu kontakt z dzieckiem, ale trudno.
Kaja masz rację, ze on czeka aż ja nie wytrzymam i złożę pozew o rozwód, bo do tego dąży. Ja jednak tego nie zrobię, nie ułatwie mu życia, raz juz to zrobiła wyrzucająć go z domu, a teraz on niech robi co chce. Przeraza mnie tylko fakt, ze to się tak będzie ciagnąć jak u Ciebie, ze on zawsze gdzies będzie a ja nie będę umiała zapomnieć. Czasami chciałabym odciąć się zupełnie, zeby nie przychodził, zeby dał mi spokój, ale on tego nie zrobi. Kurcze i co mnie najbardziej zadziwia i w Twojej i w mojej historii to fakt, ze oni się nie przyznaja i idą w zaparte, ze nikogo nie mają. To jest nesamowite. Przecież wiadomo, że nie uda im się stworzyć normalnego związku, zycia z panną o której nikt nic nie wie. To jest chore.

Dziękuję Wam za rady i za to ze czasami "kopniecie mnie w tyłek" dla otrzeźwienia. Ponieważ nadal kocham męża i chcialabym abysmy kiedys mogli być ze sobą, muszę cos postanowić, a jedynym i najważniejszym postanowiem, które zrozumiałam dzięki Wam to zawalczyć o siebie. Na razie walczyłam o nasz związek o niego (mimo, ze usłyszałam, że walczę z nim nie o niego) i ta walka dała mi więcej upokorzenia i bólu, niz mogłąm sobie wyobrazić. Dał mi nadzieję, a ja się nabrałam. Z jednej strony chciłabym aby kiedyś dał mi ją ponownie, ale chcę być wtedy na innym etape mojej swiadomości, abym mogła wtedy racjonalnie na wzsystko spojrzeć i nie poddać się po kilku miłych słówkach.
Mój maż zrezygnował ze wspólnej terapii ( z jednej strony chciałam tego, bo to nie ten etap), więc postanowiłam ratować siebie, teraz sama będę chodzić do psychologa i wiem, ze długa praca przede mną, ale chcę sie do tego wszystkiego zdystansować, zrozumieć siebie, i nie chcę sie wiecej za wszytsko obwiniać. Bo na razie tak jest. Winię się za to co ja mówię, winię za to co on powie, zrobi, winię się za rozpad związku, za wszystko i jest mi z tym cholernie źle. Chciłąbym móc kiedyś powiedzieć - nie byłaś idealna, ale to nie tylko Twoja wina, było nas dwoje i wspólnie to spiep.... Na razie tak nie jest, na razie nawet za jego zdradę obwiniam siebie.
Wiecie co jest najśmieszniejsze, ze ja gdzieś tam głęboko wiem, ze jestem dla niego ważna i że on to kiedys zrozumie, ale ja chcę zrozumic teraz siebie. Na tym etapie szukam odpowiedzi wszędzie tylko nie w sobie.

Dziekuję Wam wszystkim, że byliście ze mną i mam nadzieję, ze kidys będę mogła Wam napisać w swoim wątku, że jest juz dobrze z nim lub bez niego, ale dobrze......

Droga Rozczarowana
Czy coś się zmieniło w zachowaniu Twojego męża? Bardzo często o Tobie myślę, bo uważam, że jeszcze istnieje szansa na uratowanie Waszego małżeństwa. Mąż chyba do końca nie jest zdecydowany, tylko nie wiadomo jakie argumenty ma tamta Pa... no nieważne to zbyt ładne słowo, by takie osoby tak nazywać.

Witajcie Dziewczyny, u mnie znowu duzo się dzieje, az za dużo, a obiecałam sobie zająć się sobą, no i oczywiscie po moim postanowieniu, zaczęłam je realizować.... i co .... i doopa. To moze po kolei:
zaplanowałam wyjazd w góry ze znajomymi w sylwestra na kilka dni, w piątek przed sylwesterm zadzwonił do mnie mój mąż z pytaniem co robie w sylwestra, ja go tylko zapytałam dlaczego pyta i czy chce go spędzić ze mną, stwierdził, ze on nic nie planował i ze jesli ja nic nie robie to moglibysmy go spędzić razem. Więc co ja głupia zrobiłam, zaproponowałam zeby pojechał ze mna w góry, oczywiscie sie nie zgodził, wyniknęła znowu wymiana zdań i rozmowa zakończyła się jak zwykle w kłótni. Następnego dnia wyjechałam, dotstawałam od niego tylko smsy, ze przeprasza za taka rozmowę, że nie miał takich intencji abysmy sie znowu pokłócili. Ja nie odpisywałam, więc były kolejne, ze on powinien o nas walczyc, ze teraz to juz chyba za późno i takie tam.... Rozmawialismy dopiero po północy w sylwestra, rozmowa dziwna z której oczywiscie nic nie wynikało. Później codzinne smsy w róznych sprawach, z pytaniami jak się bawię, czy jest ok i takie tam. Wiem, ze sylwestra spędził sam. W nowy rok poszedł do naszych wspólnych znajomych, którym podobno powiedział, ze ja chyba nie chcę juz walczyć o nas, że on by bardzo chciał, ale sie boi (ciekawe czego?). Kilka dni wcześniej był u tych samych znajomych, gdzie próbował wybielać się, oskarżać mnie o wszystko i liczył, ze wstawią się za nim a tu pech, dostał od nich niezłą lekcję, oczywiście nie przyznał się do niczego, powiedział im ze za bardzo mnie kochał, zeby móc mnie zdradzić ha, ha, ha. Oni wiedzą ode mnie bardzo dużo i zadawali mu wiele pytań z których wynikało ze nadal kłamie.
Później wydażyło się jeszcze wiele, oj chyba za wiele , może opiszę to później, ale obecnie jestem w jeszcze większej czarnej doopie niż 2 tygodnie temu. Mam tylko wrażenie, że on próbuje coś zrobić, że chciałby wrócic ale nie wie jak, na razie próbuje odbudować relacje ze wszystkimi naszymi znajomymi... a ja znowu zrobiłam kilka głupot, a moze nie głupot sama nie wiem...

Jestem cały, sercem z Tobą, nie tylko z reszta z Tobą, ja jestem  z Wami, ale jedna rzecz mi się tu nie podoba, skoro coś w Nim drgnęło, jeżeli faktycznie szuka sposobu żeby do Ciebie wrócić dlaczego próbuje  zrzucić odpowiedzialność za ten kryzys na Ciebie. Tyle już w życiu nakłamał, że jedynym sposobem na uzdrowienie tej sytuacji jest szczerość bez względu na to jaką cenę miałby za to zapłacić On. Tylko On jest odpowiedzialny za tę sytuację, że sprawy potoczyły  się tak, a nie inaczej,  więc jeśli Jego intencje są czyste i faktycznie Mu zależy nie powinien na Ciebie zwalać winy i próbować się wybronić wśród znajomych. Tak naprawdę znajomi, sąsiedzi, rodzina to tylko otoczka, ważna jesteś Ty, Wasze Dziecko no i on, cała reszta to tylko tło i On Ciebie teraz ma nosić na rękach, a nie tłumaczyć wszystkim dookoła co i  jak. To jest tylko Wasza sprawa, a On wie kto jest temu winien. Dlatego bądź naprawdę ostrożna i zastanów się dziesięć razy zanim cokolwiek postanowisz i ja radziłabym powściągliwość  w rozmowach  z Nim. On nie musi koniecznie wiedzieć gdzie  i kiedy byłaś. Przepraszam za ton moich rad, ale ja wiem to najlepiej jak mój mąż udawał zainteresowanie moją osobą  i nawet mnie pocieszał, a odkładał słuchawkę i jechał do niej. Pocieszeniem u was ten samotny Jego Sylwester to może o czymś świadczyć, u mnie natomiast  jest inaczej mój mąż już zamieszkał z panią, za długo Sąd mu kazał czekać na rozwód więc zrobił to mimo, że jeszcze jesteśmy małżeństwem,  no ale oficjalnie to  jest sam i w ogóle bajki jakieś opowiadam, przecież on nigdy nie miał kobiety. Bądź ostrożna, może  faktycznie coś się u Twojego męża zmieniło, ale człowiek który naprawdę kocha  jest gotów  wziąć wszystko na siebie, a nie obwinia osobę, którą kocha i o którą walczy.