małżeństwo się kończy i co dalej-ja tego nie chcę?

Uwierz mi ,ze nie zacznie go to dręczyć  dopóki jest z nia ma w dupie wszystko a przede wszystkim Ciebie sory ,ze tak piszę ale mój tak sie zachowuje byle tylko sie mnie pozbyc ,pamietaj on ma wsparcie w niej a Ty jesteś sama ,słaba zrozum to , tak jak mój ex żyje jak lord a ja z dnia na dzień marnieje. Zawsze miał dobre serce ,był dobry czuły kochany a odkąd jest z nią jest innym człowiekiem poprostu skur.... poniża mnie na kazdym kroku i upokarza ale ja juz przestałam pisac do niego oraz dzwonic poprostu olałam temat i juz, wiem ze to koniec i nie zmienia nic moge tylko sie uzalać ale to bezsensu. Byłam tak głupia i naiwna ufałam bezgranicznie to teraz mam,nie reagowałam na zadne sygnały , zawsze myslałam,ze jest mądry i odpowiedzialny a tu masz .... żyłam jego życiem i zgubiło mnie to a teraz muszę walczyć z kazdym dniem ,a on sie smieje i jest szćzesliwy .... kino,obiadki,restauracje,zabawy....

Specjalnie się odwrócił żeby nikt nie dowiedział się ,ze ma kogos taka taktyka ,bo wie ze mogłabys to wykorzystac w sądzie. My nie bylismy małżeństwem ale mieszkalismy ze sobą 6 lat i to jak mnie potraktował z jaką agresja i pastwieniem się tylko zeby miał wolne terytorium zebym wypier...... tak chciał zeby zrobic miejsce tej suce, a za co ?? za to,ze u pomagalam ,wspierałam to jest w tym wszystkim najbardziej bolesne. w 10 dni rozpier...... 8 lat A ty się dowiedz czy kogos ma nawet go sledź

anna: bardzo często czytałam to forum, nim zdecydowałam się tu napisać, czytałam wiele historii i może dlatego męczyłam się tylko (moze aż) miesiąć. Bo ostatni miesiąc wspólnego mieszkania był równiez koszmarem. Ja również schudłam, nie spałam wogóle. Jak patrzyłam jak on spokojnie spi to mnie skręcało i jeszcze te oskarżenia, straszenie. Równiez przezyłam swój koszmar, niesty przezywam go nadal ale juz inaczej. Po tym jak wyrzuciłam go z domu (oczywiście nie protestował) to stałam sie ta najgorszą, bo ja go wyrzuciłam, biedaka...CZasami załuję ze to zrobiłam, ale wiem ze gdybyśmy nadal mieszkali razem zniszczył by mnie totalnie. Dzięki Wam wszystkim  postanowiłam szybko działać i pewnie kiedyś będę pewna że była to słuszna decyzja, na razie tak nie jest.
Chciałabym miec taki dystans jak Ty ale wiem, ze na to trzeba czasu. Chciałabym również odciąć się od niego zupełnie ale nie mogę bo tez mamy dziecko, które strasznie za nim tęskni, więc dla niej męczę sie dalej, muszę go widywać i to sprawia mi ogromny bół. Nie pomagam mu, nie kontaktuje sie z nim, to on musi to robic jak chce się spotkac z dzieckiem, staram się pokazywać ze sobie ze wszystkim radzę i usmiecham się. Jednak to tylko pozory, bo myslę o nim w każdej chwili, płaczę w poduszkę, gadam godzinami przez telefon żeby właśnie to wszystko z siebie wyrzucić. Też jak Ty nie myslę o sobie, o dziecku tylko o nim, cały czas i mnie to zabija, powoli tracę siły. Ja staram sie nie wspominać o tej trzeciej, chociaż chciałabym poznac prawdę. Powiedziałam mu kiedys ze on sam wie co zrobił i nie muszę mu tego mówić, ze ma swoje sumienie i tego sie trzymam, chcociaz boje sie, ze przyjdzie taki dzień w którym nie wytrzymam i wyciągne z niego wszystko i wtedy mnie to zabije.

nie Wielokropku, nie lubie być upokarzana i lekceważoną, ale teraz sie tak czuję. Uważam, ze zasługuje na prawdę, na wyjasnienia. Wiem, ze to nic nie zmieni w nim, a we mnie dużo, lecz jak to sie pięknie mówi "prawda nas wyzwoli", na razie zabijaja mnie pytania bez odpowiedzi.

bardzo boli to co napisałaś, ale wiem ze taka jest prawda - odzyskał radość życia, a ja straciłam. Wiem, ze samo sobie przeczę i generalnie w tym momencie wszystko mnie zabija, może dlatego, ze nie moge w to uwierzyc, ze kochał mnie bezgranicznie a teraz kocha inną, nie mogę....

i jestem z powrotem, staram się odnajdywać rzeczywistoć, staram się, ale myśli nadal krążą wokół niego, niestety....
On również nie pozwala o sobie zapomnieć, teraz nagle zapałął uczuciami do dziecka, nagle chce się interesować, jak powiedziałąm, że któregoś dnia nie może się z nią zobazyc to wręcz mnie błągał czy może przyjechać i pobyć z dzieckiem... Pokłóciłam się z nim tego dnia, zupełnie niepotrzebnie bo wiem, że już nie warto rozdrapywać ran, ale po tym wszystkim utwierdziałąm się w przekonaniu, że on nadal uważa że jestem wszystkiemu winna, że on nic nie zrobił złego, nie przyznał się do niczego ani mnie, ani nikomu, nawet swojej rodzinie. Chodzi do swojego brata i opowiada jaki to on był przeze mnie skrzywdzony.... Co Wy o tym myślicie? Czy to nie jest chore?

Chore, zdrowe. To tylko słowa.
Czemu zajmujesz się tymi słowami?
Czemu jemu poświęcasz swą uwagę?

Każdy przekazuje swoją prawdę, widzianą swoimi oczyma.
On też.
Ty też.
A ona gdzieś pośrodku.

...sama się nad tym wszystkim zastanawiałąm, czy to prawda czy nie, wszystko wskazywałao na to że jest ta trzecia, miałam dowody, to nie tak, że sobie coś ubzdurałam.... Zaczęło się od ukrywania telefonu, mnóstwa wysyłanych smsów i maili, które od razu kasował, wychodzenie z domu, powroty późnym wieczorem lub nad ranem i jeszcze miłosny list który znalazłam. Wszystkiego się wyparł, na wszystko miał wymówkę ale gnębił, poniżał, straszył... Więc proszę dziewczyny same oceńce czy zwariowałam czy to prawda.
Mieszkamy w dużym mieście, on mieszka teraz "nie wiem gdzie" ponieważ nie chce mi podać adresu. Rodzinę ma w innym mieście. I faktem jest że nikt nic nie wie, każdemu mówi że sobie cos ubzdurałam, że jestem wariatką.
Czasami się tak czuję, jak wariatka, ale może o to muchodzi....

anno: z tego co napisałaś Twoja sytuacja była bardzo podobna i dlatego proszę Cie o pomoc, abym nie popełaniła błędów.
Tak jak juz pisałam nikt nie wie o tym, ze on kogoś ma, z tego co sie dwiedziałam nawet jego rodzina, więc zyje sobie w tych kłamstewku i z jednej strony cieszę się, bo wiem, ze sie pogubi, ale to juz jego problem. Z drugiej strony nie wiem czy dobrze postępuję i dlatego proszę Cię o radę.
Zaczął sie ostatnio interesować bardzo dzieckiem, stwierdził, ze chce uczestniczyć w jego zyciu. Zaczęło się to po tym jak mu wygarnęłam, że interesuje sie tylko wtedy kiedy chce i kiedy mu pasuje. Twierdzi, że chce uczestniczyć w jego życiu i nie byłoby w tym nic strasznego tylko tyle, że tym samym będzie uczestniczył w moim, a to nie wiem czy wytrzymam. Nie chcę udawać rodzinki, którą nie jesteśmy idąc np. z dzieckiem gdzieś razem. Druga sprawa jest taka, że nadal cos do niego czuję i męczę się jak jest w domu z dzieckeim. Staram się wychodzić, nie patrzeć na to, ale przeciez nie da sie codziennie z domu wieczorami wybywać, też chce odpocząć. Od 2 miesięcy straszy mnie rozwodem, jak ostatnio zapytałam czy złozył juz pozew to odpowiedział ze nie, bo nie miał czasu. Jak przychodzi do dziecka to jednego dnia jest naburmuszony, obrażony coś pod nosem burczy, kolejnego znowu zachowuje sie jakby nigdy nic normalnie (w miarę). Czasami wydaje mi się że zwariuję, ze nie dam rady na chuśtawke, którą mi funduje.

minęło kilka dni, sama nie wiem co się dzieje, gubię się w tym wszystkim, czasami myślę sobie, że albo ja zwariowałam albo on ma niepokolei pod kopułką.
Dziecko zachorowało, zaczął się bardzo interesować, dzwonić codziennie (nigdy wcześniej, nawet jak byliśmy razem nie interesował się tak), przychodzić codziennie, prosić ze chce się z nią zobaczyć. Siedział mi na głowie do wieczora. Ja starałm się wychodzić, ale nie codziennie. Teraz dzwoni, pisze codziennie jak się dziecko czuje, jak ja się czuje, czy sobie radzimy.
Nie wiem co ja mam z tym wszystkim zrobić, już się zaczęłam godzić z moją sytuacją, a tu.... Czy to jest normalne? Co on knuje? Trochę się obawiam. Wiem, że nie chce ze mną być, to po cholerę takie zainteresowanie. Poradzcie coś, czy powinnam mu dobitnie powiedzieć, żeby się odczepił, czy grać w jego grę - bo tak to teraz odbieram.

już się zaczęłam godzić z moją sytuacją, jednak nadzieja....sama nie wiem na co - na to że może on jednak coś nadal czuje - bzdura, nadzieja, że za nami tęskni - bzdura, nadzieja, że moze wróci - bzdura. Już raczej w to nie wierzę, raczej.... Nie wiem czego chcę, a może wiem... chciałabym mieć wybór, mieć możliwość wyboru i decyzji, tak tego bym chciała....żebym teraz ja mogła zadecydować co dalej będzie z naszym życiem, naszym małżeństwem...

Witaj Rozczarowana:)

Opiszę Ci jak ja sobie radzę w takiej samej sytuacji: mąż zdradził mnie emocjonalnie, zakochał się w pewnej młodziutkiej dziewczynie, która była dla niego twierdzą nie do zdobycia i to go tak w niej fascynowało. Tajemniczość, niedostępność oraz zakazany owoc w postaci jej osoby przyćmiły mu cały świat. Wydało się przypadkiem , przyznał się do wszystkiego i....i wyprowadziłam się z domu. od tego dnia minęły 3 miesiące. Nie jest jeszcze dobrze, ale staram się jak mogę by bolało jak najmniej. Miałam różne stany - złość, nienawisć, niezrozumienie itp., ale teraz pokazuję mu, że umiem bez niego żyć, że świetnie sobie radzę, mam malutkiego synka o którego dbam i to on powinien żałować, że nie widzi go codziennie. Ustaliłam spotkania jego z synkiem 2 razy w tygodniu po 3 godziny i tego się trzymam. Żadnych dodatkowych odwiedzin - zostawił nas, więc niech ponosi tego konsekwencje. To nie jest z mojej strony złośliwość, ale nie mogę godzić się na wszystko czego chciałby oczekiwać. Mamy dobry kontakt, rozmawiamy spokojnie, ale tylko na temat synka, bo tak chciałam i taka granicę postawiłam:)
Od pewnego czasu (tak zresztą jak u Ciebie) mąż pisze do mnie każdego dnia i wieczora życząc nam miłego dnia i dobrej nocy. Ja odpisuję na te smsy życząc tego samego. Nie wiem czy dobrze robię, ale tak czuję, nie chcę nic udawać.
JEDNAK ROBIĘ TAK DLATEGO PONIEWAŻ NIGDY Z NIM NIE BĘDĘ! nie umiałabym żyć z nim po tym wszystkim co mi powiedział.
I to właśnie daje mi siłę, powtarzanie sobie - nigdy z nim nie będę, bo nie potrafię zaufać komuś takiemu itp.
Gdybym żyła nadzieją, pewnie byłoby mi trudniej i znowu przeżyłabym rozczarowanie, a tak wiem przynajmniej, że potrafię się nieco do tego wszystkiego zdystansować i oddzielić w nim ojca, męża i po prostu człowieka.
Wiem, że jest dobrym człowiekiem, wrażliwym i pomocnym, wiem, że stara się być dobrym ojcem i wiem jak złym był dla mnie mężem.
Czasu nie cofnę, choć bardzo bym chciała. Tak jak Ty Niekochana czuję coś jeszcze do męża, ale nie wiem co...to chyba nie miłość, lecz wspomnienie cudownych chwil i lat spędzonych razem.
Pamiętaj Niekochana to oni powinni żałować, a nie my...
Pozdrawiam Cię i bądź dzielna:)

Bombassa - nigdy go nie zdradziłam, ani emocjonalnie, ani fizycznie...ja jestem raczej z tych niedzisiejszych, czyli monogamistka do bólu...jednak w naszym całym związku również swoje do pieca dołozyłam i jestem tego świadoma, on równiez... Najgorsze jest to że ja umiałam się przyznać do popełnionych przez siebie błędów, on nie...wiedział również, że zdrady nie toleruję. Wiem, że podle ze mna postapił, staram się o tym nie zapominać, ale nadal go kocham, może jednak wspomnienie po nim, nie wiem, ale dażę go uczuciem i dlatego bardzo dobrze \cie rozumiem, jesli chodzi o spotkania z Twoja żona. Ja tez nie daje rady jak go widzę...

Aguszka - zazdroszczę Ci Twojej postawy i postanowienia które zrobiłaś, że już nigdy z nim nie będziesz, chciałabym umieć tak powiedzieć, zrobić, ale jeszcze nie potrafię, dlatego każdy gest który robi odradza nadzieję. Wolałabym, zeby było tak jak na poczatku, czyli zero kontaktu.

Mam mnóstwo wątpliwości. Z jednej strony chciałabym go widywać bo tęsknię, po drugie chcę aby opiekował sie dzieckiem. Z drugiej jednak strony łatwiej byłoby mi zapomniec gdyby nie było zadnego kontaktu, ale co wtedy z dzieckeim. Pogubiłam sie w tym wszystkim...

Nie masz czego zazdrościć, bo jeszcze nie jest tak, jak chciałabym żeby było:( Marzę o tym, żeby spojrzeć na niego i poczuć obojetność, ale do tego jeszcze daleka droga.
Myślę, że nasi mężowie wiedzą, że jeszcze ich kochamy, mimo tego co nam zrobili, dlatego wysyłając smsy itp. badają granicę na jaką mogą sobie pozwolić i wykorzystują naszą dobroć wobec nich. Ale nie ze mną już te numery:) Jestem miła, bo taki mam charakter, rozmawiam z nim spokojnie, bo taka już jestem...
Zastanów się Niekochana proszę, czy gdybyś znowu była ze swoim mężem po tym wszystkim, jak wyglądałby Twój dzień?
Ja ci podpowiem, choć pewności nie mam...Włożyłabyś maskę pt. "Dobra żona", która wszystko wybacza, toleruje, nigdy się nie kłóci i nie wyraża swojego zdania, tylko po to, aby czasem ów mąż znowu nie odszedł. To błędne koło! Nie zapomnisz o tej krzywdzie, będziesz drżała o każdy dzień, czy czasem aby nie zdradza. To w efekcie prowadzi do zaborczości, nadmiernej kontroli itp. wtedy delikwent na pewno ucieknie.
Ja tak cały czas myślę, że powrót nigdy się nie uda, bo po tym wszystkim nie może się udać. Dusiłabym się w związku. w którym nie jestem sobą.
To bardzo boli, myśl, że nie można być z człowiekiem, którego się kocha. Jednak to trumf rozumu nad uczuciami. Serce mnie zawiodło, więc teraz stawiam na racjonalne myślenie:)
Trzymam za ciebie kciuki, bo dziś nie wyobrażasz sobie życia bez niego, ale jutro...kto wie.

Moj zona zlozyla pozew o rozwod po prawie 10-ciu latach wspolnego zycia. Jakie bylo? Mysle ze nie najgorsze jak dla mnie tak i dla niej. W spadku dostalem nasza wspolna coreczke(7 lat). Moja rada to nie walcz, bo ja tak zrobilem i jest mi lzej. Znalazla sobie innego. Sa teraz na etapie wspolnych wyjazdow, kolacji, kwiatow, kina itd. itp. My bylismy na etapie codziennych obowiazkow, zaczela wkradac sie codziennosc i jej to nie odpowiadalo. Odpusc  bedziesz zdrowsza.

anno, ja też jestem ciekawa co te przyjaciółki radziły. Mnie wiele osób radzi różne rzeczy, dzieki jednej z nich "poprosiłam" mojego jeszczemęża o wyprowadzkę natychmiastową i oczywiście (jak pewnie się domyslacie) czasami żałuje tej decyzji.

a wracając do mojego tematu, to w tej chili bardzo boję sie pozwu, który mogę otrzymać, boję się, ze wtedy ból osiągnie apogeum...

i jeszcze jedno kochane/ni: czy nie myslałyście kiedyś o tym, ze za Was zadecydowała druga połówka, że Wy nie miałyście na to wpływu? I z drugiej strony, czy nie chciałybyście Wy zadecydować? Dlaczego pytam, ponieważ ja tak się czuję, ze ktoś zadecydowal za mnie. Kobiety, których mężowie wracaja, maja wybór będą z nimi lub nie - ich decyzja - ja wyboru nie mam i czasami mnie to wkurza....

anno, nie wiem czy chcesz wracać do swoich wspomnień, ale Twoje doświadczenia dają mi dużo, m.in. to, że staram się już nie mieć nadzieji i że to co on teraz robi to jest tylko jego gra. Napisz proszę czy Twoj ex chciał się z Tobą rozwieźć, czy złożył pozew o rozwód, czy Ty to zrobiłaś? Ja wyglądały Wasze kontakty po jego wyprowadzeniu się?
Ja obecnie cały czas zastanawiam się czy złożyć pozew, ale waham się bo przecież on tego chciał nie ja, więc dlaczego tego nie robi? On mi ostatnio powiedział, ze teraz jesteśmy jakby w separacji, bo on z nami nie miaszka, uświadomiłam mu tylko że żadnej separacji nie ma i nadal jesteśmy małżeństwem i mamy takie same obowiążki co wcześniej. Nieźle to sobie wykombinował...

anno, bardzo chętnie przeczytam Twoją historię, bardzo....

anno: przeczytała Twoją historię z zapartym tchem i cholernie Ci współczuję ale zarazem zazdroszczę, że umiałąś sobie z tym wszystkim poradzić.
Napewno masz rację pisząc "znam takie przypadki, to nie oczekuj że Twój mąż będzie chciał ci zrobić dobrze. W jego pokręconym umyśle Ty ponosisz winę, że on się wniósł" - to aktualnie przerabiam. Nie istotne było, ze przez dłuższy czas słyszaełam, ze musi się wyprowadzić, żeby odpocząć, że nie chce już ze mną być, że mnie nie kocha, że zrobi to kidy będzie chciał...jednak nie dałąm mu tej satysfakcji i uprzedziłąm nieuniknione, spakował się również sam, teraz to ja jestem ta niedobra, która wyrzuciłą z domu. Długo tego żałowałam, i pewnie jeszcze są chwile, że żałuję ale mam spokój, nie muszę patrzeć jak wychodzi wieczorami i wraca nad ranem, nie muszę wysłuchiwać wyzwisk w moim kierunku, ale oczywiście nadal tęsknię, za tym co było kiedyś...
Aktorką staram się być i chyba całkiem nieźle mi idzie, o niczym nie informuję, tylko najgorsze jeste, że ja tak nie potrafię, więc pewnie długo to nie potrwa i wybuchnę. Poprostu nie umiem żyć w kłamstiwe, to mnie wyniszcza...

Jeśli chodzi o rozmowę, to bardzo bym jej chciała, ale boję się, że usłyszę to samo co już nie jeden raz usłyszałam, ze on nic odemnie nie chce, tylko że ja chcę wyjaśnień, cały czas tego chcę i to nie daje mi spokoju. Wiem jednak że tych wyjaśnień nigdy nie usłyszę, a wręcz przeciwnie kolejne kłamstwa, wymigiwanie się...

Kochana Rozczarowana, chyba na tym chceniu wyjaśnień musimy poprzestać. Chcemy i już.
Nie odpowie na żadne pytanie ktoś, kto sam siebie i własnych czynów nie rozumie. Nie odpowie uczciwie, obiektywnie żaden prawiebyły czy były mąż, bo zazwyczaj facet który tak narozrabiał jest głupcem i choć w jego podświadomości jest poczucie winy czy klęski to jak taki dupek mógłby żyć z samym sobą i samoświadomością, że głupcem i dupkiem jest. Panowie najpierw sami siebie oszukują, a dalej kłamstwa zataczają kręgi jak na wodzie wrzucony kamyk.
Na pocieszenie powiem, że nie tylko on sam siebie oszukuje, nie tylko Ciebie, choc myślę że tak dobrze go znasz, że wyczuwasz każdy fałsz. Najbardziej to on oszukuje kobietę z którą się spotyka. Wcale jej nie wspólczuje bo ona ma na co zasługuje.
Pisząc o rozmowie nie myślałam o roztrząsaniu tego co się wydarzyło. Stanowczo na to za wcześnie. Natomiast jeśli będziesz miała wyraźny sygnał od niego, że chce coś ratować, wtedy możecie rozmawiać o przyszłości. Ale na to niestety będziesz musiała poczekać.

anno, a ja Ci powiem jedno - napewno nie jesteś głupia, a wręcz przeciwnie, uważam że jesteś bardzo mądrą kobietą, którą życie doświadczyło w podły sposób, a Ty w tym wszystkim potrafisz być nadal wspaniałym i dobrym człowiekiem...

Wiem, ze i ja głupia jestem

Po co nam wspomnienia ? One powodują tylko tęsknotę. Tęsknię, niestety tęsknię a najchętniej zapomniałabym o nim. Ja 3 lata walczyłam o małżeństwo, swoja godność. Za tą walkę zapłaciłabym najwyższą cenę. Dziś wiem , że męża nie kocham ale te wspomnienia a i owszem. Kocham tak naprawdę iluzję - wiem. Każde spotkanie z nim sprowadza mnie na ziemie. Uczucia po takich spotkaniach mam różne : radość, bo nie jestem już z nim, smutek, bo stwierdzam, że żyję złudą, że jego dobrego nigdy nie było a wspomnienia są wyidealizowane - zawsze wspomnienia są wyidealizowane ale w moim przypadku szczególnie.
Mnie niestety dzieci nie kibicowały. Na początku starszy syn buntował się. Krzywił, stękał, dzisiaj mam w nim zrozumienie i podporę to znowu młodszy zbuntowany. Dzisiaj wiem , ze oni na swój sposób to odreagowywali. Obaj cieszą sie , ze ojca nie ma  i nie chcą jego powrotu. Bardzo mi brakuje siostry (jedynej) i przyjaciółek - mieszkają za granicą. Owszem mam koleżanki ale na ich wsparcie nawet nie chcę liczyć. Nie każdy jest w stanie zrozumieć moje problemy. Często sama ich nie rozumiem. Powinnam skakać do góry z radości, że nie jesteśmy razem a taką euforię odczuwam tylko czasami........
No właśnie ta duża doza empatii, która w nas jest. Dzisiaj wiem, ze nie pomaga ona w życiu.
Ja także chciałabym, by miał on kontakt z dziećmi - ja chcę, nie on. Owszem potrafi głośno mówić: jestem dobrym ojcem ale na tym się kończy. Mnie jako matkę bardzo to boli. Odbieram to jako odrzucenie ich.

Oj Zosiu, właśnie się serdecznie roześmiałam sama z siebie. Z nas też.
Wariatki jesteśmy, na własne życznie. Do tego ratowniczki tego świata.
Wiesz, jak ex po wyprowadzce różne złe rzeczy robił, to najpierw młodsza córka chciała łyknąć za dużo tabletek, a już po miesiącu miała najlepszego ojca na świecie i najgorszą matkę. Dwa lata żyłyśmy w nienawiści. Jedyne co mgłam wtedy zrobić, to czekać cierpliwie, aż przejrzy na oczy i doczekałam się. Starsza córka musiała się nauczyć mnie szanować i doceniać, bo przez 20 lat w jej postrzeganiu byłam słaba a moje zdanie nie liczyło się. Gdzieś tam byłam na samym końcu rodzinnego łańcucha.
Ze starszą żadko która matka ma takie relacje jak teraz ja mam, a z młodszą wciąż idziemy z tym do przodu.
Chcę żeby moje wspaniałe córki miały normalnego ojca, tylko że ich nadaje się na niezłe leczenie. Na siłę nikt go na nie nie skieruje i może dlatego czekam na to jego dno, a nuż będzie chciał się odbić.
Babska moja złośliwość, może i jakieś poczucie satysfakcji pojawiły sie oczywiście. Ja daję sobie radę, mnie jest dobrze, mam wszystko co jest dla mnie ważne, a że mało kasy, trudno i już. On nie daje sobie rady zawodowo, czyli wykształcony facet nie jest w stanie na siebie zarobić, kobieta z którą jest to nie ideał, a mnie miło słyszeć głosy negatywnego zdziwienia tych, którzy mieli okazję poznać i stwierdzenia: tem świetny K ....jak on nisko upadł.
A że pojawiają się miłe wspomnienia, to też daję sobie z tym radę. Jutro może w końcu zmobilizuję się i zadzwoniędo niego i ....nałąduję akumulatory na jakiś czas.

Niech se gada.... Akurat mózgiem teraz myśli. Hehehheh wywloka wywloka wywloka. Wiesz swoje.

Akumulatory naładujesz złością, czy energią ?

Masz rację wariatki i ratowniczki na własne życzenie

U mnie w rodzinie dzieci były podzielone. Starszy był zawsze po stronie ojca. Ojciec zachowywał sie tak jakby tylko jedno dziecko miał. Młodszy zawsze był pomijany. Starszy dostawał komputer, młodszy nic. Starszemu kupił samochód, młodszemu nic. Młodszy był przyzwyczajony i nie narzekał. Starszego też mąż ustawiał przeciwko mnie tzn. jeśli chciał mu coś kupić a ja byłam przeciwna ale jednak razem doszliśmy do wniosku, ze nie warto kupować, bo powielimy to co juz jest w domu to zawsze mówił: chciałem Ci kupić tylko mama sie nie zgodziła( na przykład Play Station 3) . I tak było, tata ten dobry co kupuje (tylko mąż pracował) lub ten co chciał kupić. Jak rozstaliśmy się starszy "chciał przejąć rządy w domu", zastąpić głowę rodziny. Walczyłam ostro nawet kazałam mu 2 razy wyprowadzić się. Prosiłam tez męża o interwencje. Od jakiegoś czasu czuję, że jest emocjonalnie po mojej stronie. Dogadujemy sie, rozumiemy. Skończyły sie jego dziwne pretensje - jest super.
Młodszy zawsze był za mną, taki co trzyma sie spódnicy. Był realistą i widział ojca "obiecanki" i zachowania. Mąż jego wciągał w sprawy dorosłych oszukując go, kłamiąc. Młodszy nie dawał sie, potrafił głośno powiedzieć swoje zdanie, potrafił bronić mnie. Dziś z ojcem nie chce rozmawiać, są to tylko krótkie odpowiedzi. Nie bierze do głowy jego obiecanek(ostatnio obiecał mu upragnioną perkusję - we wrześniu miała być kupiona). Jeszcze przed rozstaniem był on moim przyjacielem i jakiś czas po. Teraz jest do mnie oschły i małomówny. Nagle nie umiemy ze sobą rozmawiać. Któregoś dnia wykrzyczałam mu, że dużo przeszłam i potrzebuję wsparcia a nie dołowania mnie i zaskoczyła mnie jego odpowiedź : myślisz, ze tylko ty przeszłaś........ma rację oni też na swój własny sposób muszą to przetrawić. Oni tez przeżyli kawał swojego dramatu i maja prawo na dojście do siebie. Ja zapomniałam, ze oni MAJĄ także prawo do przeżywania. Dzisiaj powolutku próbuję znaleźć porozumienie z młodszym.
Mojego małżonka nic nie jest w stanie zmienić - taki sie urodził. Z wiekiem jedynie zachowanie jego pogarsza się. Marzyłabym o tym by to była choroba, bo zawsze jest szansa na poprawę zdrowia lub całkowite wyleczenie. Gdyby był chory nie zostawiłabym go, próbowała leczyć. Z moją ogromną empatią ( juz coraz mniejszą na szczęście) walczyłabym o niego.
.....złośliwość, złość, wściekłość,śmiech, rozbawienie i żal, zwykły żal te uczucia często mi towarzyszą przy i po spotkaniach z M. Nie wiem tylko co to satysfakcja jeszcze jej nie przeżyłam. Na razie podnoszę się. Małymi krokami realizuję postanowienia. Myślę też o przyszłości. Nie jest to łatwe ponieważ 20 lat prowadziłam dom i na pytanie jakie mam doświadczenie........no i wiek nie zachęca pracodawcę. Myślę o swoim małym biznesie usługowym ale też potrzebny mi czas ......... Nie łatwo zaczynać od początku w tym wieku ( 50 lat).
Nie znam człowieka, który mówi, że ma dosyć kasy. Milionerzy nadal inwestują i pewnie im brakuje na te inwestycje.

Nie wierz ludziom w to co gadają , bo często ludzie bawią sie czyimś życiem i problemami a tak na prawdę to maja to gdzieś i Ciebie i jego. Każdy mówi tak jak mu wygodnie i oby swoje 4 litery przy tym uchronić. Nie są zainteresowani prawdą są zainteresowani swoim własnym ego. Przerobiłam to na własnej skórze szczególnie jeśli w grę wchodzą pieniądze - jakiekolwiek pieniądze. Ja,moje dzieci i to czy on uczciwie sie z nami rozstał nikogo nie interesuje. Interesują sie i oburzają jeśli ich mój małżonek w coś wkręci. Wtedy tak , wtedy słysze słowa ich oburzenia.

Ja partnerkę męża znam osobiście. Młodsza o 10 lat, ładna, wykształcona - super,
jak już wymieniał to chociaż na fajną.
Ja nigdy nie użyłam obraźliwych słów na nią: początkowo mówiłam bumerang - ponieważ ciągle wracała.
Mówił, że odchodzi z pracy ( 3razy) a ona nadal była( pracowali razem) - jak bumerang, wyrzucisz a on wraca.
Potem nazywałam ją imieniem i tak jest do dzisiaj. Kiedyś było to mówione ironicznie dzisiaj już nie.
Ale zakochałam sie w określeniu pocieszycielka ( tu na forum je poznałam) to super określenie.
Każdy z nich biedny i pokrzywdzony a ona mało, ze pocieszycielka to i wybawicielka

Dzisiaj mi jej szkoda. Mąż mój pewnej nocy po kilku głębszych przyszedł
i źle o niej mówił: nie taka, inna kultura, inne zwyczaje inne wszystko.
Więcej ich dzieli jak łączy począwszy od muzyki. Mój małżonek jest kłamcą i nie uwierzyłam mu.
Potwierdzenie znalazłam u jej męża - tak lubi słuchać discopolo
a tego gatunku muzyki mój mąż nie trawi.

Chciał wrócić ale nie wyobrażam sobie tego ze względu na jego stan
i ze względu na siebie. Nie miałam satysfakcji słuchając tego jak
i słów, ze wystarczy jedno moje słowo a przyleci na skrzydłach,
że przemyślał i żałuje. Nie wiem czemu nie miałam tej cholernej satysfakcji,
która powinnam mieć ! Ja też żałuję, że jest jaki jest i nie da się tego leczyć
i nie ma szans na poprawę, na normalne życie.
Ja tego doświadczyłam, ona dopiero doświadczy - szkoda mi jej, dzisiaj mi jej szkoda.
Mówił, ze jeśli nie wrócę do niego to i tak tamten związek zakończy.
Może ona już coś złego w jego zachowaniu zauważa ?

też czekałąm kiedyś i zawsze dzwoniłam sama,czy też smsowałam. Wkurzałam się na samą siebie. Zaczęłam trenować a głos "nie dzwoń!!!", nawet napisałam sobie to nie dźwoń na kartce. Nie wiem co pomogło, może czas był najlepszym remedium, ale pomogło.
Trzymajcie kciuki, zaraz zadzwonię, wystarczy tych 3 tygodni zbierania się. Będę się smiała jak np rzuci słuchawkę.

Zadzwoniłam, było śmiesznie. Pół godziny rozgrzanego ucha, pół godziny po skończonej rozmowie zrobiłam się wściekła, już mi trochę przechodzi, ale oj jak sobie bym tu zaklęła. Jest bardzo nieszczęśliwy, nie chce mnie widzieć, bo 4 miesiące po rozwodzie to za szybko, a tak wogóle to wciąż mieszam w jego życiu i niedaję mu spokoju. Kuźwa, jak? Jak w marnym amerykańskim filmie.
Otóż 4 miesiące temu zostałam ?oskarżona? przez ex o nękanie jego partnerki. Podobno zaczęło się to prawie 2 lata roku temu, zaczęła dostawać sms-y, głuche telefony, a jego maile (ktoś znał jego hasła) były przesyłane na jej skrzynkę. Dwa lata temu ex  wyjechał za pracą i mówił córkom, mnie zresztą też wspomniał, że chce zmienić swoje obecne życie, bo osoby którymi się otacza go niszczą. Wrócił, bo jej życie było zagrożone. Te sms-y o treści wyraźnie przeciwko jego ukochanej (typu żyjesz z tą trzecią, porównaj ją z żoną, nigdy nie zapomnisz o rodzinie, w której przeżyłeś 25 lat) zawsze nasilały się w okolicy spraw sądowych, czyli gdy mieliśmy kontakt.  Zdarzało się jakby ktoś ich obserwował, np. kłócili się na ulicy, a za jakiś czas dostawał sms-a z komentarzem: zobacz z kim jesteś i jak wasze życie wygląda. Wysyłane były z tel. na kartę, którego nikt nie odbierał.  Jak ex zarzucił mi że to ja, skierowałam go na policję, w końcu jest już ustawa o nękaniu. Ja tego nie robiłam, nie robię i robić nie będę. Jesteśmy po rozwodzie, a to wciąż podobno trwa. Na policję chyba raczej nie poszedł, podejrzewa wciąż mnie, bo oczywiście chcę się zemścić, tyko za co, że jestem wolna?
Chyba mu napiszę zaraz smsa co o tym myślę i że jak dorwę tego kto to robi to...

Temat "zasadniczy" zdominował rozmowę. Tylko mu zapowiedziałam, że uzbierało się kilka spraw o których chcę porozmawiać osobiści i g. mnie obchodzi, czy chce mniewidzieć czy nie. Jak ja będę chciała się z nim zobaczyć to mu zrobię nalot w biurze i nic mnie nie powstrzyma.

Nie wiem kiedy to się skończy. Po prostu nie wiem.
Gdyby wyjechał na księżyc byłoby ok. Jak 2 lata temu 3 miesiące był daleko, to w naszym życiu był błogi spokój. Ja czułam się bezpiecznie, córka tęskniła, ale szybko odpoczęła od jego toksyczności.
Nie wiem jak długo będę w ich życiu. Wkurza mnie to, bo gdyby był mądrzejszy, przestałby już mnie obwiniać o wszystko. On jest słąby i głupi, ale ja jednak uważam, że jego partnerka jest straszną suką. Jestem w 100% pewna, że to ona wysyła te smsy, czyta jego maile, ma przecież dostęp do jego komputera i komórki. Od początku była bardzo zazdrosna, nawet o córki i nie akceptuje jego kontaktów z nimi. Kontroluje go w pracy, po pracy w domu, jak chce odwiedzić rodziców to "kradnie czas", a z córką widuje się w tajemniecy. Chore to bardzo.

Jeśli chciałabymmu pomóc, to dla mnie samej. Gdyby był szczęśliwy, to odp. by się od nas. 4 lata jest z tą suką, a dziś była w nim zazdrośc i żal, że ja z kimś jestem. Tylko nie jetem pewna, czy żałuje że starcił nas, mnie, rodzinę, przyjaciól, czy że stracił dom i pieniądze.

Ghana, chciałam zawalczyć, bardzo, bo nadal kocham go, mimo, ze jest dupkiem? Wiem, ze był innym człowiekiem i ze stać go było na wiele, teraz nie wiem na co go stać, bo wiele krzywdy mi zrobił i tak naprawdę nie wiem czego on chce. Nie raz mówił mi że nie chce ze mna być ale to są słowa, czyny czasami dla mnie niezrozumiałe mówiły jednak, że może cos się w nim jeszcze tli. Chciałabym z nim porozmawiać, ale boje się że usłyszę nadal to samo...

Trochę żal bidulkowi tego co traci. Trudno Ci radzić, ale masz wiele możliwości. To że kochasz jeszcze męża nie jest wystarczającym powodem, żeby z nim być. Pytanie, czy tylko mu żal, czy chciałby naprawić to co zepsuł. A jeśli on chce naprawić, to musisz zadać sobie pytanie i szczerze odpowiedzieć: czy potrafisz wybaczyć.
Zakładając, że jeszczemąż na krótkie, wyraźne pytanie odpowie TAK, musisz postawić mu wyraźne warunki powrotu. Dodatkowo, to on na ten powrót musi zasłużyć.
Rozczarowana, może zamiast myśleć i wciąż zastanawiać się "co poeta ma na myśli" zapisz sobie na kartce tezy do rozmowy, warunki itp. Przygotuj się bardzo dobrze. Nie zadawaj mu nigdy pytań dlaczego, a zadawaj po co? Sobie zresztą też.
Np: Po co chcesz wrócić do domu?
Po co chcesz naprawiać błędy?
Po co znalazłeś sobie kochankę?
Dodatkowo, jeśli będziesz chciała z nim rozmawiać, nie zaczynaj zdań od TY. Najlepszą formą wyrażania jest konstrukcja zdania: fakt-uczucie-potrzeba-prośba. Nie jest łatwo tak rozmawiać, ale jak się to przetrenuje, jest ok.
W praktyce to np może być "Związałeś się z inną kobietą, czuję się nieszczęśliwa, bo zaburzyło to moją potrzebę bezpieczeństwa w rodzinie. Nie rób tego więcej"
Takie zdanie nie ocenia go, a panowie szczególnie boją się krytyki.
Osobiście uważam, że jedyną drogą wyjścia z kłopotów jakie macie i naprawy jest pomoc specjalisty. To też może być Twój warunek.