małżeństwo się kończy i co dalej-ja tego nie chcę?

Lewa podziwiam Cię, zazdroszczę i gratuluję. Bo żeby dojść do takiego stanu uświadomienia trzeba być niezwykle odważnym i mądrym. Ty miałaś to szczęście, że otworzyłaś oczy na obłudę i cynizm, który otaczał Cię w związku. Tego samego życzę Rozczarowanej  ....

Napisz za parę dni jak sytuacja się rozwinie bardziej. Skoro nagle mu się "odwidziało" to albo z panienką cosik mu nie wychodzi (wtedy nie przesiadywałby do wieczora u dziecka). Chce je  codziennie widywać - ok, ale żeby od razu tak do wieczora...? Inna rzecz, że może coś do niego dotarło i przez te codzienne wizyty chce znienacka wrócić nie ponosząc żadnych konsekwencji. A to, że obarcza Cię winą i temu podobne to typowe dla osobników męskich jego pokroju. Jest winny, zdradził, uciekł z domu, poniżał...no, ale do winy się nigdy nie przyzna - nie licz na to, bo najlepszą obroną jest ATAK. Nie widzisz tego?

Rozczarowana, moja rada jest taka: musisz wystosować odpowiednie pisemko do sądu. Nie musi, to być od razu pozew o rozwód, ale przynajmniej o separację i oczywiście alimenty, bo sama mam dzieci i wiem ile kosztuje ich utrzymanie. Co ważne- musisz zaznaczyć kiedy godzisz się na widzenia ojca z dzieckiem i wtedy masz faceta z głowy. Chyba, że to typ "upierdliwca", ale i na takiego znajdzie się odpowiedni kodeks
Sama widzisz, że chyba nie warto płakać, bo nawet jeśli do siebie wrócicie, to przy każdej okazji będzie Cię obwiniał o to, że Cię zdradził (???)    Nie, no bez sensu... Nie mieści mi się, to w głowie, jak można bez próby ratowania związku wskoczyć pierwszej lepszej Pindzie do łóżka, a później obwiniać o to żonę??? To chore....
Ja Cię będę dopingować. Nie łam się i nie poddawaj. Do zemsty też nie zachęcam, bo uważam, to za prostackie. Nic tak go nie będzie irytowało, jak Twój błogi spokój. Trudno go zachować w takiej sytuacji, bo on w gruncie rzeczy dąży, by Cię wyprowadzić z równowagi. Nie daj się, trenuj, a po wyjściu męża polecam wyżyć się na poduszce

Kombiniera, zawsze chciałam mieć 178cm, w tym momencie tyle osiągnęłam
Czy jestem mądra? Nie wiem... Nie mnie to oceniać Myślę, że nie głupia, ale ta moja siła wzięła się z życia, bo ono jest najlepszym nauczycielem, a jak wiadomo człowiek uczy się na błędach. Troszkę się w życiu przeżyło i często ostro dostało po D...PiE. Takie sytuacje nauczyły mnie, że związek należy pielęgnować, bo miłość jest, jak ten kwiatek- delikatna i wymagająca poświęcenia. Trzeba za wszelką cenę nie dopuścić do monotonii, a przede wszystkim dużo i szczerze rozmawiać. na ogół jest z nami tak, że wstępujemy w związek małżeński i wydaje nam się, że już osiągnęliśmy, co trzeba i tak ma już zostać do grobowej deski, a to nieprawda. Wiecie, kto mnie najbardziej zadziwia?              - Kobiety!      Często są zaniedbane, a przynajmniej patrząc na nie widać, że jeszcze sporo mogłyby ze sobą zrobić. Artystyczny nieład na głowie, bez makijażu, w wyciągniętym sweterku. Taki obraz widzi mąż wracający z pracy. Więc często nie ma się, co dziwić, że facet szuka odskoczni od tej przykrej rzeczywistości. Nie twierdzę, że tak jest w każdym małżeństwie, ale niestety często, a raczej zbyt często. Trzeba zawsze coś w swoim wizerunku zmieniać, by nasz mężczyzna czuł, że jednak wciąż jeszcze nie do końca nas odkrył. Dlatego Babaczki, często spoglądajmy do lustra

rozczarowana jak sie czujesz??? ogarniasz sie powoli??? masz siłe na codzienne czynnosci??

Domini, staram się trzymać, jest ciężko, cały czas żyję jakąś pieprzo... nadzieją, nie wiem po co ale tak juz mam. Niestety muszę go widywać prawie codziennie i jest mi z tym ciężko. Staram sie przed nim pokazywac jaka to ja szczęśliwa jestem, ze nie jest mi do niczego potrzebny, że sobię radzę, ale w głębi jestem małym dzieckiem zagubionym we mgle. Wiem równiez że po mnie widać, ze jestem smutna, każdy pyta mnie co się stało dlaczego jestem tak smutna.

z jedzeniem różnie, przez najgorszy w moim zyciu miesiąc schudłam 5 kg, nie mogłam nic przełknąć, teraz się staram, ale żołądek skurczony na maxa. Pewnie ze sie dołuję, obwiniam, a on sie bawi. Jednak czasami sprowadzam go do pionu z dzieckiem, finansami. Staram mu sie pokazywać, że niestety tak jak sobie myśłał, ze to wszystko może zostawić bez kłopotu i konsekwencji to niestety tak nie jest bo nadal ma rodzinę.

Rozczarowana, nie czekaj, aż on zrobi ten pierwszy krok w sądzie, bo łatwiej Ci będzie jeśli Ty złożysz pozew o separację i będziesz miała spore szanse, by wszystko odbyło się na Twoich warunkach. Wiesz dlaczego jeszcze nie złożył papierów rozwodowych? Bo nic na Ciebie nie ma, to on zawinił i wie, że póki się czegoś nie doszuka, to nie ma szans na rozwód, póki Ty na to nie wyrazisz zgody. Separacja nie oznacza jeszcze końca małżeństwa, jeśli jet wam pisane być jeszcze ze sobą, to będziesz. Walcz o to, co Ci się należy, niech poczuje, co stracił.
Tak na marginesie- ile lat byliście małżeństwem?

lewa: bylismy małżeństwem 5 lat, znaliśmy sie dłużej, to on dążył do małżeństwa ja chciałam jeszcze poczekać.

anna: zrobiłam sobie taki spis, robiłam go kilka dni, wyszło mniej więcej po równo, tych złych i dobrych rzeczy. Za jakis czas spojrzę na te karte jeszcze raz może bez emocji i ja zweryfikuję.

nadal jednak mam mętlik w głowie. Wczoraj znowu był u dziecka do wieczora,nawet normalnie rozmawiał. Wypadł mi jogurt z lodówki, rozwalił się na podłodze, to przyszedł i zapytał czy może mi pomóc. Nie rozumiem tego zachowania. Przyzwyczaiłąm się juz, ze jest w stosunku do mnie obojetny, oziębły lub mnie oskarża. Teraz chyba znowu wraca do opcji "musimy starać się nie okazywac emocji". Ja się kiedyś wykończę, bo nie wiem co przyniesie kolejny dzień. Wiem jedno i powtarzam sobie to jak mantrę, ze on ma inna kobietę z którą żyje, że ją kocha, a mnie nie, ze nie chce byc ze mną, że mnie bardzo zranił... staram sie o tym nie zapominać, ale są chile (tak jak wczora) ze wracaja dobre wspomnienia i wraca nadzieją. Boze jaka ja głupia jestem. Dzisiaj do nie przychodzi, powiedział że nie może, w weekend wyjezdżam, więc może sie uspokoję troszkę.

Trudno jest odpuścić jeżeli widzi się tą osobę tak często jak rozczarowana.
Naprawdę nie rozumiem Twojego męża, powinien zachować się jak mężczyzna i postawić sprawę jasno.
Poza tym czy on nie ma żadnych wyrzutów sumienia??

Widocznie coś mu w tym lewym związku nie wychodzi, a on wyznaje zasadę: "nigdy nie pal za sobą mostów" , szukając w ten sposób wyjścia awaryjnego, a w razie niepowodzenia powrotu do domu.
To co my tu piszemy, to i tak raczej nie będzie miało żadnego wpływu na Twoją decyzję, bo zrobisz, co Ci podpowie serce, ale błędem by było przyjąć go z otwartymi ramionami i utwierdzenie w przekonaniu, że jest Ci niezbędny. Musiałby okazać szczerą skruchę, a przede wszystkim uznać swoją winę, ale z tym akurat, to sobie sam nie poradzi, musiałby skorzystać z rady psychologa.
Powinien dostać porządną nauczkę na przyszłość, by nie czuć się już tak pewnie.
A te 5 lat, tak prawdę powiedziawszy, to krótki okres, by tak się sobą znudzić.
Nie obwiniam Cię, ale wydaje mi się, że gdzieś też popełniłaś błąd, lecz myślę, że jest to dla Ciebie nauczka na przyszłość. No chyba, że Twój mąż, to "pies" na baby

hhhe .Mój tez zyczy mi szczęścia z kims innym nie z nim,ze sie wypaliło i takie tam bzdety .Ta sama taktyka żeby tylko się pozbyc ..... A on sobie żyje super i ma w dupie mnie ,moje zdrowie ,tylko żebym dała mu spokój, on sobie zycie układa po swojemu beze mnie ,a ja mam byc silna.... tylko ,ze to ja zostałam porzucona ,oszukana ,zdradzona a jemu tak lekko się zyje....mam nadziej ze przyjdzie taki czaz ze to jemu powinie sie noga... moze to zle ale z a tyle krzywdy nalezy mu sie.....

powiem tak jak sie nie kontaktuje np. tydzien nie pisze nic to sam szuka kontaktu pyta się czy u mnie ok... A jak ja zaczynam to przeobraza się w bestie i znowu atakuje... Nas łączą sprawy mieszkaniowe trudno sie nie kontaktować.... Z reszta ja i tak nie mam juz siły na kontakt z nim....Życie w dlugotrwałym stresie to jest masakra dlaetgo odpusc dobrze radze naprawde juz nic nie zrobisz jak wróci to sam ,dopóki jest tamta to ciezko bedzie ,moze sie znudzi nią i wróci ale Ty odpusc bo zajedziesz sie......Nie moge powiedzieć,ze mnie gnebi poprostu mówi ,ze mnie nie kocha itp,ze nie chce ze mna byc ,ze to moja wina wszystko moja wina.... moze jest to gnębienie w pewnym sensie, z reszta on mi juz tak narobił ze dziekuje bardzo.. A ty jak sobie radzisz ,moze udaj sie po pomoc do specjalisty.....

wypaliło ok ,ale przed jej poznaniem chciał dziecko ....i planował wspólną przyszłość...poprostu obrał taką taktyke ,bo wszyscy wkoło go atakują broni się.....

Tak rodzina wspiera,ale ileż można słuchac ciagle tego samego,juz kazdy ma poprostu dosc i nie dziwe sie. kazdy tylko mówi musisz sie wziąść w garść ,a ja bardzo chcę a nie mogę.... 8 lat to jest bardzo bardzo długo... i dlatego tak strasznie boli brak tej drugiej osoby. Nagle ciach prask i koniec do tego on sie bawi a ja gasnę .........Ty lewa miałas inna sytuacje Twój chciał wrócici przebaczyłas a mój mnie nienawidzi wrecz......

TO ZRÓB JESZCZE RAZ nowy, tamtem wyrzuć i zobacz co będzie

każda z nas miała...ja kilkakrotnie w najtrudniejszych momentach skorzystałam z psychologa i zawsze bardzo pomagało

ale manipulant!!!!!!!!!
przecież jemu własnie zależy, żeby cię zestabilizować, zostawia sobie otwartą furtkę?

lewa: planu jako takiego nie mam, na razie codzienność, dziecko do przedszkola, praca, jakieś spotkanie ze znajomymi, generalnie tak jak było tylko teraz bez niego. Każdy mi podpowiada, ze powinnam zrobic coś dla siebie, zeby sie odseparować, ale nie potrafię, nie chce mi się, szczerze to jestem juz zmęczona, trochę boję się co przyniesie nowy dzień. On znowu dziwnie się zachowuje. Nie odzywał sie przez dwa dni,nagle po tym czasie się odezwał  i pyta, jak nam mija dzień, czy wszystko wporzadku. Nie wiem co myśleć. Wiem, że o teraz będzie robił tak jak mu wygodnie, czyli nie chce to się nie odzywa, chce to to robi, a ja nie wiem co z tym zrobić?

ja juz nie wiem co czuję, codzienna huśtawka, stres jest ale jakiś dziwny. Z jednej strony codziennie dowiaduje się czegos nowego co utwierdza mnie w przekonaniu ze to dupek,a le z drugiej strony wiem jak było, jaki był... i teraz nie wiem co jest prawdą...czy prawdziwy człowiek to ten którego znałam 8 lat, który był mężem, ojcem, czy jednak ten który jest od 1,5 miesiąca - okropny. Denerwują mnie jego przebłyski dobroci, bo nie wiem czy to szczere, czy to kolejna jego gra aby mnie niszczyć. Najlepiej byłoby się odciąć, ale mamy dziecko więc to sie nie uda. Po ostatnich codziennych spotkaniach z dzieckeim teraz nie widział jej juz kilka dni i może, MOŻE, zobzczy ja jutro. Kur.. o co mu chodzi? Czy ta panna nim tak steruje? ja nie kumam... Podajcie mi jakis powód, może znacie tych dupków lepiej...

nie wiem gdziie mieszka i szczerze nie interesuje mnie to, z tego co mówił wynajął mieszkanie, nie wiem czy mieszka z nią czy nie, ale napewno z nia jest - tego jestem pewna, chociaz nie przyznał sie nigdy i iwem że tego nie zrobi. Zreszta ja nie pytam, o nic nie pytam, staram się nie inetesowac jego zyciem. Oczywiście ze myślę ale nie chce mówić niech nie mówi, jego sprawa. Wkurza mnie tylko że on interesuje sie moim zyciem, niby zakrywa się dzieckiem, ale przy okazji wie co ja robię.

Witaj rozczarowana78 jestem tutaj pierwszy raz bo tak jak Ty szukam pocieszenia.Moja historia jest troche inna,ale czuje to samo co Ty. Znaliśmy się ponad 8 lat. Małżeństwem jesteśmy od ponad roku. Wszystko było dobrze,przynajmniej tak mi sie wydawało. Zdażały się kłótnie bo każdy się kłóci,ale nie mieliśmy żadnych poważnych problemów. Wiele małżeństw chciałoby mieć na starcie tyle ile My mieliśmy.Do wszystkiego co teraz mamy dochodziliśmy razem. Widziałam że mnie kocha na każdym kroku.Zawsze to mówił i okazywał mi uczucia. Ja wszystko robiłam z myślą żeby było Mu dobrze i żeby był szczęśliwy. Aż tu pewnego dnia(2 miesiące temu)po kłótni o pierdoły powiedział że coś w Nim pękło,że od dwóch lat mnie nie kocha,że cały czas był nieszczęśliwy i chce rozwodu. Powiedział że nie ma nikogo,ale nie wiem czy Mu wierzyć.Byłam w takim szoku że nie wiedziałam czy to prawda czy mi się to śni. Wyprowadził się po dwóch dniach. Zabrał tylko troche ubrań resztę wszystko zostawił. Nie chce o tym rozmawiac,mówi że wszystko mi powiedział. Nie odzywa się odkąd się wyprowadził.Nie mam o Nim żadnych wieści. Nie wiem gdzie jest,nawet Jego Rodzice nie wiedzą gdzie się podziewa bo z Nimi też nie chce rozmawiać.Uciekł.Zostałam z tym sama. Z tyloma pytaniami bez odpowiedzi. Cały czas się obwiniam że to moja wina i zastanawiam się co ja takiego zrobiłam. Narazie nie umię o Nim zapomnieć i cały czas rozpamiętuję to co się stało.Chciałabym bardzo żeby wrócił, ale jak się nad tym zastanowić to przecież nie można być z kimś kto cie nie kocha,uszczęśliwiać kogoś kto nie chce Twojego szczęscia.Wiem co czujesz bo też nie umię przeboleć tego rozstania i czasami mam ochote Go przepraszać i prosić żeby wrócił, ale wtedy myśle o tym jak mnie oszukał. Nie poddawaj się,masz dla kogo żyć. Masz dziecko.które cię nie zostawi a z czasem stanie się dla Ciebie oparciem. Nie wiem co mam Ci poradzić jak to przetrwać i co robić,ale musimy sobie poradzić bo chociaż kochamy to Nasi panowie pokazali że nie są warci Naszej miłości.Trzymam za Ciebie i siebie kciuki o siłę na przetrwanie tego wszystkiego bo po każdej burzy zawsze wychodzi słońce:)

ja też myśle że chodzi o kogoś trzeciego,nie zostawia się wszystkiego z dnia na dzień. Nawet jeśli jeszcze nie są razem to napewno Ona "dobrze" Mu doradza i miesza w głowie. Ciężko się z tym pogodzić ale jeśli tak wybrał to nie mam wyjścia

rozczarowana rozumiem Cie doskonale. Ja tez mojego znałam jako innego człowieka, był dobt opiekuńczy a teraz zmienił sie w bestię totalna ,jest zupełnie innym człowiekiem, to wplyw tamtej kobiety, zmienił się nie do poznania. Równiez byłam u wrózki ale za bardzo nie pomogła buuuu

Lewa: wiem, ze tak powinnam zrobić, ale narazie jeszcze pare rzeczy muszę sie dowiedzieć. Druga sprawa jest taka, ze niech w końcu dupę ruszy i weźmie odpowiedzialność za SWOJE decyzje. Dlaczego ja mam go wyręczać w tym. Ja złożę pozew, ja będę chodziła po prawnikach, a on sobie przyjdzie na rozprawę i po sprawie. Kurcze dlaczego to zawsze kobiety muszą brac odpowiedzialność za nieodpowiedzialnych dupków. Dlaczego one muszą zajmować się wszystkimi sprawami i dawać mu wolność, ułatwiać mu zycie i załatwiać wszystko za nie, nawet jeśli to nie ich decyzja?

Jak on złoży pozew to Ty też będziesz musiała chodzić do prawnka, a gdybyś to Ty złożyła, pokazałabyś mu swoją siłę, wzięłabyś TWOJE życie w swoje własne ręce.
TWÓJ POZEW, TOJE DECYZJE,  TWOJE ŻYCIE

Sandy, niedawno coś podobnego oglądałam w tv Polsat. Bardzo się z tego śmiałam, bo facet kazał żonie robić pranie w deszczówce. Dosłownie oszczędzał na wszystkim, na czym tylko się dało. Nie było początkowo na co przeznacza zaoszczędzone pieniądze. Początkowe śledztwo zaprowadziło żonę do kliniki. Myślała, że mąż jest śmiertelnie chory, tym czasem okazało się, że miał kompleksy wieku średniego i zbierał na operację plastyczną twarzy :)
Wiem, że śmieszne, to jest tylko na ekranie, a w życiu inaczej wygląda. Mój mąż też do takich ludzi należał, z tym, że on zbierał głośniki, telewizory, śrubki i inne złomostwo. Kazał mi wyciągać nawet gwoździe z popielnika z wypalonych desek

hej ja mam to samo ,dzisiaj równiez mam doła ,tęsknię strasznie,popadam w samotność,nie chce mi sie nic zupełnie nic... Rozczarowana musisz pozwolić m u odejść poprostu musisz nie amsz innego wyjścia,bo sie wykończysz . Druga sprawa to odciąc sie od niego zupełnie zupełnie zero kontakyu popros go oto żeby uszanował Ciebie i nie kontaktował się dla Twojego spokoju.... tylko sprawy zwiazane z dzieckiem... . Jak sobie radzisz rozczarowana w życiu codziennym......

Wielokropku czy Ty również zostałas porzucona???

Wielokropku nie rozumiesz,naprawde nie rozumiesz myslisz ,ze rozumiesz.  Wiesz moja przyjaciólka trok temu miała podobną sytuację do mojej tez ją mąż porzucił i wtedy wydawalo mi ,ze ją rozumie dawalam jej tysiace rad co ma robic i wogóle ,ze był dupkiem ,ze nie zasługiwał na nią ,a jak spotkało to mnie nie potrafie sobie z tym poradzić ,z dnia na dzień pogłebiam siew depresji ,nie potrafie funkcjonować ,jestem załamana poprostu załamana.....

Wielokropku: nie wiem dlaczego chciałabym go znienawidzieć, moze dlatego, ze byłoby mi łatwiej niz nadal go kochać. Jemu jest łatwo ponieważ (jak twierdzi) mnie juz nie kocha. Ma inną (do czego sie nie przyznał do dzisiaj), jej poswięca czas. zastanawiam sie czasami co ona myśli, przecież wzięła go z całym dobrodziejstwem, czyli z żona i dzieckiem. Musi się ze mna cały czas liczyć. Czy kobieta (bo w tych kwestiach to rozpatruję) wytrzyma cos takiego. Ja jestem w tej gorszej sytuacji bo to nie mnie wybrał, ale w jakiej sytuacji jest ona. Niby wybrał ją, ale nadal musi się liczyc ze mną, być u dziecka. Czy tak da się ciągnąć, przecież to jest popiep... zycie i dla mnie i dla niej, nie wiem czy dla niego.
Koorwa czy ja jej współczuję?????????????????????? Jestem chyba nienormalna.... ale próbująć znaleźć odpowiedzi na wszystkie dręczące mnie pytania więc doszłam i do takich.

Rozumiem, że tak myślisz.
Współczuję.

Tak, jestem mądrą osobą. Długo i sumiennie pracowałam, by pozbyć się "głupiego rozumu". Zachęcam do naśladowania.

Skąd czerpiesz takie wiadomości na temat mojej ochoty?
To, że jestem mądrą osobą, nie znaczy że każdego dnia wstaję z energią pozwalającą przenosić góry. Ale zupełnie czym innym jest pozwalanie sobie na stany depresyjne lub na użalanie się nad sobą. Wiem dobrze, że takie postępowanie powoduje tylko pogłębianie się kiepskiego samopoczucia.

Co robić?
To, co napisałam w poście do autorki wątku. Zobacz, jakie uczucie kryje się pod tym brakiem energii. Czy nie jest to przypadkiem nagromadzona wściekłość? Im ona większa, tym więcej trzeba zużyć energii na jej ukrycie, stąd tak mało energii do życia. Przestań ukrywać swoje uczucia i udawać, że pewnych uczuć nie przeżywasz. Tak, wiem. Ja też słyszałam, że nieładnie jest się złościć. Ładnie, nieładnie, ale ja przeżywam czasami. I nie chowam w pietę, bo później skutkuje albo wybuchem wulkanu, albo apatią. I jedno, i drugie nie do pozazdroszczenia.

I odpowiedz sobie na jeszcze jedno pytanie. Jak długo chcesz być ofiarą? Bo to jest decyzja. Możesz być ofiarą, możesz stanąć na nogi. Decyzja należy do Ciebie. Nie stanę ani Tobie, ani komukolwiek innemu do boku, by użalać się, litować. Pomoc, wg mnie, polega na uzmysłowieniu danej osobie, że świat się nie skończył, że może być osoba samodzielną i szczęśliwą. Ale wszystko w swoim czasie. Nie na pstryknięcie palcami. Żałoba musi potrwać.

Czemu, u licha, tak zajmujesz się minionym?
Czemu zajmujesz się jeszczemężem?
Czemu tak bardzo pochlania Cię sprawa jego uczciwości?
Oczekiwać uczciwości od nieuczciwego. Gratuluję pomysłu.

Mam lepszą ofertę.
Zajmij się sobą.
Ale nie rozpamiętywaniem krzywd, tylko dbaniem o siebie.