Kochać swój toksyczny związek - Netkobiety.pl

I tak trzymaj Merry

buziaki

Witaj kochana Merry.
Wybacz moje milczenie, ale niestety trochę na głowie miałam, więc rzadko udzielałam się na forum. Ale jak tylko byłam zaglądałam na Twój wątek aby dowiedzieć się co się dzieje. Ogólnie żałuje, że się nie odezwałam, ale widzę, że nie tylko ja jestem od dawania Ci rad - super
Jednakże jakie to byłyby odwiedziny bez mojego głosu w Twojej sprawie - marne, po prostu marne i żałosne. A na dodatek Ty również mogłabyś poczuć się zawiedziona ("No kurna odwiedziła a milczy")... Pogroziłabyś mi palcem i wtedy by się zaczęło
A więc zaczynamy

GRATULEJSZYN za to, że zwiełaś się za siebie - studia, nowi ludzie, inne momenty do przeżycia, no i terapia - godne podziwu i moich najszczerszych gratulacji.
Ale nigdy nie jest tak kolorowo w moich wypowiedziach, bo zawsze gdzieś znajdę jakieś ALE no i znalazłam

Po co się z nim spotykasz? Jaki to ma cel, sens w Twoim życiu? (nie piszę tu tylko o tym spotkaniu i tej wymianie zdań, ale również i o jego odwiedzinach, gdy coś zaliczał, gdy wpadli do Ciebie znajomi). Po co? Każde z Was ma własne życie, a przebywanie razem nie ma sensu. Czemu? Sama zauważ, jak się zachował przy Twoich znajomych... Prawdziwy przyjaciel umiałby trzymać fason...
Ponadto po co pytasz o Was? To powinien być dla Ciebie temat TABU, przeszłość, do której się nie wraca? Chcesz w ten sposób sprawdzić granice swojej wytrzymałości? Nie warto...

Z sarkazmem zapytam -on też?? Też ma być osobą, która Cię wspiera?

Przyznaje, nie widzę największego sensu spotykania się z nim na jakiekolwiek płaszczyźnie. Twoje słowa Lepiej zostać przyjaciółmi... bo do związku się nie nadajemy... Kochana jaka przyjaźń?? Czy Ty wiesz co to w ogóle oznacza? To co jest między Tobą a nim na pewno tak nazwać nie można... Do przyjaźni na każdej płaszczyźnie trzeba dorosnąć, trzeba o nią zawalczyć jak o wszystko na tym świecie, bo nic z łaski nie przychodzi. Znajomość a i owszem, ale przyjaźń? Po tym co on Ci zrobił... Musiałby bardzo długo odpokutować i długo zdobywać Twoje zaufanie - bo ono jest wyznacznikiem każdych relacji ludzkich... Chyba, że Ty nie jesteś z nich i od razu dałaś mu kredyt zaufania itp...

Witaj Merry.

Na początku chciałabym Cię wyściskać, a szkoda, że nie mogę, bo chętnie bym to zrobiła [zasługujesz na to], że chodzisz na terapię, że wzięłaś życie w swoje ręce.
Cieszę się bardzo, bardzo, że sobie radzisz .
Oby tak było dalej, naprawdę tego Ci życzę z całego serducha!

Ja także uważam, że przyjaźń z Twoim eksem nie ma najmniejszego sensu, powinnaś odciąć się całkiem i nie spotykać się nawet na gruncie koleżeńskim, może Ci to mieszać w głowie, nawet jak nie zdajesz sobie z tego sprawy. A poza tym ten człowiek przez cały czas traktował Ciebie jak śmiecia, nawet przy Twoich nowych znajomych, więc po co Ci taki "przyjaciel"? Przyjaciel z niego taki jak ze mnie baletnica.

Powiało grozą? Co się dzieje? Pisz koniecznie.

Witaj Merry. Dawno nie pisałaś na forum. Mam nadzieję, że to oznacza, że jest wszystko OK. Pisz jak tam wizyty u psychologa, czy pomagają i jak się czujesz .

Witam wszystkie Dziewczyny

Też byłam w toksycznym związku - dwa lata, właściwie przez kobiety z tego portalu się "uwolniłam".
Jeszcze nie do końca, ale bardzo się staram.

Sporo czasu upłynęło od Twojego rozstania Merry, jak sobie radzisz??

Moją historię opisałam w swoim wątku...
Zastanawiam się, jak sobie radzicie. Dla mnie największym problemem jest w tej chwili to, że on chce powrotu, robi wszystko, abym wróciła i codziennie muszę walczyć z myślami i z przekonaniem, że lepiej samej niż z nim, ale nie jest łatwo, bo ja też chyba należę do grupy KKZB. Poza tym, im częściej czytam o KKZB biorę na siebie winę za rozpad tego związku i przez to czuję się słabsza. Staram się unikać kontaktu, ale mieszkaliśmy razem i jego rodzice podarowali mi "rodzinę" jakiej nigdy nie miałam, są mi bardziej bliscy, niż moi rodzice, dlatego czasem u nich goszczę - to dla mnie bardzo ważni ludzie. Przez to czasem widzę jego, choć staram się tam bywać, kiedy jego nie ma.

Gdybym mogła powiedzieć - wszystko z Tobą OK, to on jest popaprany, byłoby mi pewnie łatwiej...
Jak obronić się przed pokusą powrotu?
Zrobiłam listę warunków - znając jego, nie do spełnienia - ale wiem też, że potrafi się posunąć do wszystkiego, abyśmy byli razem...
Zrobiłam listę jego wad i złych zdarzeń jakie mi zafundował, ale nadzieja, że może jednak mnie kocha i się zmieni jest - od dwóch lat taka sama!

Gdyby to był wątek "Jesteśmy 10 lat po ślubie i nie chodzimy już codziennie do kina", Twój wpis miałby jakiś sens. Bo fakt, z czasem nie ma już codziennych, romantycznych randek, rozmów po świt przy kieliszku wina i smsów co 5 minut, za to są obowiązki, zmęczenie i dużo wspólnych trosk.

Ale czy możesz mi wyjaśnić, jaki, do diabła, sens miało napisanie tego, co napisałaś, w wątku dziewczyn, które doznają przemocy psychicznej, są bite, wyzywane od najgorszych, traktowane jak szmaty, a ich partnerzy mają problem z alkoholem? No jaki? Żeby przy kolejnym pobiciu zacisnęły zęby i pomyślały "nic złego się nie dzieje, nie mogę wymagać miłości i szacunku, takie jest życie, a dobrze jest tylko w filmach"?

Cieszę się. Ale nawet jeżeli nie chcesz jego, to nie znaczy, że Twoje problemy nagle zniknęły.
Czemu nie umiesz iść na leczenie? Kochana, wiesz, że to dla Twojego dobra. To na pewno nie jest łatwe, ale czasem konieczne.

Mam jakiś trudny okres ostatnio, więc znów powróciłam na forum. Po nocach śni mi się P. Budzę się rano zapłakana i przez kilka chwil dopiero dochodzę do siebie. Dziś miałam pół sen pół jawe. Czułam jakby leżał koło mnie, jakbyśmy na nowo zaczynali i byli szczęśliwi. Czułam jego ramiona, oddech i to jak mnie przytula. Czułam się bezpiecznie. Oczywiście w momencie gdy się "przebudziłam" znów byłam w niebezpieczeństwie. Nie wiem co to jest, ale wciąż czuje się niepewnie. Myślałam, że jak otocze sie tysiącem adoratorów to znikną moje problemy. Tak było na początku... teraz męczą mnie telefony, smsy. Nie jestem w stanie wejść w jakikolwiek kontakt fizyczny z innym facetem (nawet przytulić sie do kogoś). Nastąpiło u mnie jakieś "skrzywienie" i kompletne odrzucenie od facetów. I przez to zaczęłam myśleć o P.
No cóż... myślałam, że będę umiała się okłamać i stwierdzić, że już mi nie zależy, że nie boli. Nadal boli, ale tak głęboko to chowam i walcze z tym, że czuje się już zmęczona. To jest niesamowite jak człowiek potrafi schować w sobie wrażliwość i uczucia... Schować... Właściwie zabić. Ale mimo wszystko czuć ów kamień na sercu.

Nie wiem...mam mętlik w głowie. Nie umiem zebrać się na terapię. Jestem do bani w tej kwestii. Zrobiłam 50% roboty. Odeszłam i tyle. Tęsknie do beztroski...

Monia_3130 domyslam się, ze masz rację. Tyle, że obecne cierpienie rózni się nieco od poprzedniego cierpienia. Teraz tłumie je kompletnie w sobie. Nawet nie umiem z tego powodu płakać.

A dzisiaj wracałam z nim do domu. Zaoferował mi bezpłatny przejazd. Wracaliśmy i rozmawialiśmy o duperelach jak za dawnych dobrych czasów. I znów się, we mnie obudziło... obudziła właściwie... nadzieja.
Nie wiem na co... i nie wiem po co... ale chyba chce go odzyskać...

Błagam wybijcie mi to z głowy...

Dziewczyny potrzebuję pomoc !!
Dziękuję, jeżeli któraś z was poświęci 5 minut i to przeczyta i postara się pomóc.....
Jestem facetem, mam 25 lat. Jestem teraz z kobietą, która tak jak wy była w toksycznym związku.
Postaram się jak najkrócej. Chcę mocno kochać i potrafię mocno kochać i zasługuję na to żeby być kochanym.
Przez 3,5 roku byłem z kobietą. Wszystko zaczęło się w liceum. Przeżyłem wspaniałe uczucie, oraz niesamowicie rozwijałem się w tym związku ( 4 razy Afryka, 4 razy morze, 3 razy góry ) . Co miesiąc każdego 19-stego obchodziliśmy miesięcznice naszego związku ( najczęściej kolację ). Lecz ta kobieta miała ojca alkoholika, który zawsze był przede mną i złego słowa nie mogłem o nim powiedzieć. Jak kończył trans to kupował jej mieszkanie, samochód, ekspres itp. a ona o wszystkim zapominała. Przez pierwsze dwa lata naszego związku odezwał się do mnie raz a do kogoś przy mnie mówił 3. os "ON" , jak by mnie tak nie było. Rozeszliśmy się w płaczu ale czułem, że tak ma być. Pozbierałem się szybko i rozpocząłem nowe życie. Nigdy nie pozwolę powiedzieć na nią złego słowa, bo przy niej dojrzewałem, uczyłem się człowieczeństwa i kompromisu. Widziałem się z nią od rozstania przez dwa lata może dwa razy przypadkowo. Jestem inżynierem, gram na pianinie,sędzią piłkarskim, prowadzę zespół muzyczny,uwielbiam podróżować i wierzę w miłość idelaną.To był wstęp o mnie żebyście mogły mi lepiej pomóc.

Do senna. Obiecałem sobie, że zwiąże się z kobietą, którą pokocham bardziej od poprzedniej. Długo czekałem ( dwa lata) i wreście poznałem ją A. Spędzaliśmy ze sobą każdy wolny czas, bardzo dużo rozmawialiśmy, bez kontaktu fizycznego. Ugotowałem jej przez 6 miesięcy i przygotowałem ponad 30 kolacji. Upiekłem jej tort na urodziny, zostawiałem o 5 rano bukiet róż pod drzwiami, byliśmy w Krakowie, w Częstochowie na jasnej górze. Wyjawialiśmy sobie najskrytsze tajemnice. Po 4 miesiącach powiedziała, że tak dłużej nie może, że musi wiedzieć czy chcę z nią być. Powiedziałem że nie....... dlaczego ?
Zapytałem się jej kiedyś czy jest rzecz, której mi jeszcze nie powiedziała, a która wpływa znacząco na jej życie i na mój podgląd na nią. Domyślałem się, że mogła być bita w poprzednim związku, bo jak zbliżałem rękę do jej policzka to cofała głowę do tyłu i zamykała w strachu oczy. Zapytałem się jej " Ale nigdy nie uderzył Cię facet" , odpowiedziała że "Nie" . Kamień spadł mi z serca ale do końca mnie nie przekonała. Nasze uczucie się do tego stopnia rozwinęło, że w nieprawdopodobnych okolicznościach 1 stycznia wyznałem jej, że się w niej zakochałem i rozpoczęła się piękna historia i znów miałem poczucie, że jesteśmy najszczęśliwiej na świecie i wcale nie miałem ochoty tego rozpowiadać innym, bo starczało mi to, że ja to wiem i ona. Już tydzień po przyszedł pierwszy kryzys. W moje urodziny, które organizowałem dla 35 osób. A. się trochę upiła i wyznała mi, że bił ją wcześniejszy chłopak. Zapytałem się, po jakim czasie od tego jak ją pobił się z nim rozstała. Powiedziała, że po kilku miesiącach ( nie wiem czy od pierwszego czy ostatniego pobicia ). Mocno cierpiałem w tygodniu, bardzo ale przezwyciężyłem to ( zawsze chciałem mieć kobieta, która się szanuję,żebym mógł ja ją nasznować.I nie chodzi o to, że ją bił , tylko,że dalej potrafiła z nim być, akceptować to ( chodziła na kurs tańca w tajemnicy przed nim bo się go bała) ). Gdy się pozbierałem, równo tydzień później, kochaliśmy się całą noc. Zasneliśmy koło 5. O 8 obudziliśmy się przytuleni i powiedziała do mnie Tomek, a ja tak nie mam na imię, jej były tak ma. Znów dostałem cios na początku naszego związku ale znów było ciężko ale się pozbierałem, choć serce krwawiło. Minęło dwa tygodnie a ona znów do mnie powiedziała Tomek. Wychowywała się bez taty, który je zostawił. Ma tragiczną matkę, która nigdy nawet jej nie przytulała i nie pamięta swojego dzieciństwa. Ma tylko mnie i tylko mi odważyła się powiedzieć o tym wszystkim. Po rozstaniu z nim jeździł za nią i wyklinał ją od kurew i szmat,a mało co nie pobił jej mamy ( popychał ).
Teraz pomoc:  Dziewczyny ja nie rozumiem jak po tym jak ją bił, dołował, ograniczał, ona potrafiła trzymać ich zdjęcia w telefonie jeszcze przez 6 miesięcy po rozstaniu, już jak nasza historia trwała. I mi jeszcze mówiła, że je oglądała i je sobie zostawiła. Po drugie zapraszała mnie do swojego pokoju na wieczory a na wierzchu leżały przez 6 miesięcy prezerwatywy po tym związku. A a koniec myli moje imię z jego imieniem.
Czuję się okropnie, nie moge spać. Nie wiem czy jestem w stanie się w niej z dnia na dzień po tym wszystkim bardziej zakochiwać, czy z dnia na dzień będę się od niej oddalał. Jak bym ją zostawił, to boję się o nią. Wyjawiła mi taką rzecz, która kosztowała ją tyle emocji i odwagi i ja mam po tym ją zostawić ? Ale z drugiej strony mam sam skazywać się na cierpienie ? Nie rozumiem, po prostu nie rozumiem, jak mogła trzymać w telefonie te zdjęcia i je oglądać jak chciała ze mną rozpocząć nowy związek, nowe życie.  Dziewczyny zrobiłem dla niej bardzo dużo, pokazałem jej jak może wyglądać życie, przywróciłem w niej marzenia, wiarę w życie. Nie chcę tego jej zabrać ale też nie mogę zabrać szczęścia sobie. Napiszcie co o tym sądzicie. Chciałbym napisać wam wiele więcej ale wiem, że i tak to jest za długie do czytania ale może któraś z was przeczyta. Ja czytałem wasze wszystkie posty bo chcę walczyć o nią o nas!

Ten związek będzie Ciebie kosztował troszkę zdrowia jednak jeśli podejdziesz ze szczerą miłośćią do siebie i do niej to może się udać.
Twoja dziewczyna zbyt szybko najprawdopodobniej po poprzednim związku weszła w drugi , miała nadzieje , że zapomni o tym drugim . Jeśli Twoje uczucie jest silne to zapomni.

Często kiedy facet potrafi odnaleźć się w takiej sytuacji  to związek jest nie ziemski.
Tylko facet , który potrafi być w takiej sytuacji przyjacielem dla kobiety jest w stanie rozbudzić w niej zaufanie .
Jeśli jesteś gotowy na ciężką pracę ciągnij to dalej .
Jeśli jesteś z nią dla siebie , żeby uporać się ze swoimi związkowymi porażkami i oczekujesz odpuść , bo jeśli ta kobitka Ci zaufa to wtedy dopiero ją skrzywdzisz. Gdybyś nie dał rady.

Merry Witam

Otwórz sie również w tym temacie.
Mam wrażenie ,że pokazujesz dwie twarze.
W tym temacie jesteś ta biedna poszkodowana , a w tamtym sama sobie katem.
Być może jedno i drugie jest prawdziwe jednak????? Odnoszę wrazenie ,że jednak to głównie Ty zabiegasz o ten związek, pasuje Ci ten układ ,bo istniejesz , bo P dobrze Ciebie zna Twoje wady i zalety i przy nim właśnie czujesz się bezpiecznie , ponieważ on właśnie trzyma Twoje tajemnice przed światem (rodziną , znajomymi)  w relacjach z nim jesteś ta dobra i taki układ jest wygodny , przed nim nie musisz się ukrywać. A może to właśnie dla niego tylko  jesteś ważna ? Albo tak sobie wmawiasz , aby samodzielnie zapędzić siebie w kozi róg?

Zadecyduj wreszcie czy chcesz sobie pomóc????????????????

Oj Merry jak to wspaniale móc przeczytać takowe słowa. Mam nadzieję, że to prawda i że P jest naprawdę przeszłością
Życzę powodzenia :**

Naprawdę P. to przeszłość. Uświadomiłam sobie nawet,ze to nie była miłosc tylko chora obsesja. Na razie odpoczywam od facetów. Nie potrzeba mi ich do szczęścia i db mi z tym. Nawet bardzo... wszystko się da. Nie wierzyłam w to, ale teraz jestem pewna, ze sie da...

Ja od 2 miesięcy mieszkam u rodziców. Wyprowadziłam się od męża alkoholika... Tyrana... 8 lat znaliśmy się przed ślubem a po ślubie... Jakby diabeł w Niego wstąpił... Jak będę mieć więcej wolnego czasu to skrobnę co przeszłam... Teraz szukam pomocy u psychologów... Zaczęłam chodzić do psychoterapeuty... No i myślę nad unieważnieniem bądź rozwodem jeśli unieważnić się nie da. Po prostu mam dość!!!