Śmierć męża - jak sobie poradzić? - Netkobiety.pl

To jest okropne... sama myśl o świętach... aż mnie coś ściska. Wszyscy będą siedzieć przy stole gadać o tym i owym, a my... będziemy tylko myśleć o jednym... o naszych kochanych mężach o tym, że już nigdy nie zasiądą razem z nami do stołu, nie złożą życzeń, nie uściskają itp
Ja też chcę uwierzyć w to że śmierć to tylko pewien etap... nawet dzisiaj przeczytałam książkę Andrzeja Sarwa "o Śmierci, Antychryście i o końcu Świata" jest tam wszystko opisane po kolei co dzieje się z duszą od chwili śmierci. "...życie ziemskie człowieka jest tylko etapem na drodze ku wieczności..."
niech ta wiara w to nam dopomoże w dalszym naszym życiu

Ja tez corce od razu powiedzialam prawde... nie mialam wyjscia, bo to Ona znalazla Go martwego w lozku z sina twarza. Ja bylam w szoku. Ona nie bardzo wiedziala z czym to zjesc. Wowczas kilka dni po wszystko wytlumaczylam jej co to jest smierc, jak serduszko bije, jak przestaje i dlaczego przestaje, jak serduszko dziala jak pompa i powoduje przeplyw krwi a krew to tlen, jedzonko ktore wszedzie sie dostaje. Potem wytlumaczylam jak ktos umiera to zamienia sie we wspanialego aniola, niewidzialnego i fruwa pomiedzy nami a niebem. A w niebie jest tak strasznie cudownie... Dziecko nie rozumie procesu smierci, nawet my nie rozumiemy, wiec trzeba wszystko wytlumaczyc w dziecinnym slowach. One nie rozumieja, ze ktos umarl i juz go nie bedzie z nami tak fizycznie. Mysle, ze dobrze zrobilas ze wszystko powiedzialas na poczatku. Ale staraj sie wytlumaczyc co to znaczy, ze ktos umiera.

Witajcie!
Zaglądam prawie codzień ale nie byłam w stanie nic napisac . Czuję to samo co Wy wszystkie, zazdroszczę że w takich pieknych słowach przekazujecie swoje mysli i uczucia. Ja nie potrafię sie skupić.
Zastanawiam się jak ja przezyłam te siedem miesięcy. niewazne ile miesięcy dni godzin jest żle.Czasami ogarnia mnie taka niemoc że siedzę bezczynnie i nie mam siły się podnieśc.Ciągle wracają obrazy kiedy go widziałam przez ostatnie dni i też zastanawiam się dlaczego on mnie zostawił?
Jego rzeczy praktycznie pochowałam ale łóżka nie potrafię przygotować tylko dla mnie samej.wierzę że jest ze mną z nami.Dzieci chyba też zaczynają wierzyć w cuda wiele szczęśliwych zbiegów okoliczności tez zaczynają przypisywać wszystko jego opiece.Miałam ostatnio takie wrażenie że gdybym tak do końca potrafiła uwierzyć w nadprzyrodzoną moc wszystko byłoby dobrze.Czułam w pewnym momencie taką lekkośc i radość zwariowałam?
Wiecie co zaczęłam pisać i poczułam sie trochę lepiej.

Witajcie kobietki.dlaczego? Wierzę w to że kiedyś ten ból przeminie i będzie lepiej.Wiem też z autopsji że dzieciom należy mówić prawdę bo oszukiwanie nic nie zmieni a może tylko pogorszyć,tylko trzeba zrobić to tak jak tłumaczy się dziecku inne sprawy.I tylko do momentu kiedy będą pytać i nie więcej jeśli będą chciały to nam same zadadzą kolejne pytanie.Ale i wtedy odpowiadajmy im ściśle na to pytanie.

Co do świąt to to nie będzie łatwy czas ale damy radę.Nie będą to wesołe święta ale ja jeśli ktoś składa mi życzenia to proszę go aby życzył mi spokojnych świąt i zdrowia abym mogła pracować i utrzymać siebie i  córkę.A reszta przyjdzie sama.

MILEN09 to pisanie naprawdę pomaga.Można zupełnie śmiało pisać o wszystkim a na pewno nikt z nas nie będzie tego źle traktować bo my przeżywamy to samo.i każda z nas ma takie same odczucia.Każda z nas tęskni za swoim mężem i chciałaby aby wrócił.

Mnie dziś odwiedził dorosły syn Maćka.Nie utrzymywali ze sobą kontaktów z powodów rodzinnych.Ten chłopak jak zobaczył że był tak blisko ojca to aż się popłakał ( ma 28 lat) bowiem przejeżdżał  obok domu ojca nawet nie wiedząc o tym.Niestety straconego czasu nie nadrobią.

Pozdrawiam was pa.

To sie ciesze, ze pomoglam. Zobaczysz jak twoj synek bedzie wiedzial prawde to inaczej bedzie wszystko przyjmowal, nawet beda momenty, ze bedzie w jakis sposob komunikowal sie z Ojcem. Przynajmniej ja tak mam z moja corka. Czasami sie budzi i mowi do mnie "Tata kazal Ci powiedziec, ze Cie bardzo kocha." Niby w snie, ale to jest fajne, wiesz... Mow prawde nawet najgorsza,. ale mow w dziecinnym jezyku. Ja wszystko tak wytlumaczylam dziecku, ze na lekcji, kiedy Pani zapytala jak funkcjonuje organizm ludzki w szkole, corka wszystko wiedziala i dokladnie wytlumaczyla na czym polega zycie a na czym smierc, oczywiscie z perspektywy dziecka. Corka moja teskni za Ojcem, ale ja zawsze jej odpowiadam, ze to dobrze, bo bardzo kochala swojego Ojca i to tylko swiadczy o tym. Zawsze odpowiadam, ze jak chce poczuc Tate kolo siebie, to ma zamknac oczka i bardzo o Nim myslec. To jej pomaga.

Tych wszystkich chwil bedzie mniej, ale zawsze beda i trzeba nauczyc sie z nimi zyc. Ja bardzo czesto ogladam zdjecia meza, wspominamy nasze wspolne czasy, i choc czasami mi lzy w oczach sie kreca to robimy to czesto. Mamy troche filmow video nagranych, wiec i glos i zachowanie nie do zapomnienia.

Nie drecz sie pytaniami co dalej, bo zycie to taki durny twor, ze samo sie uklada... samo idzie naprzod, czy chcesz czy nie... wazna jest pamiec... Moj maz nie zyje 15 miesiecy, a wciaz sa rzeczy ktore Nim pachna. Sa schowane w woreczki aby pachnialy jak najdluzej. Tesknota jest straszna i nikt jej nie wypelni, ale z biegiem czasu ta dziura zaczyna zarastac i zaczynamy patrzec na sprawy z innej perspektywy. Wszystko bedzie dobrze.... wszystko sie ulozy....  A co do swiat, sama nie wiem... ja goszcze Mame w domu i jakos ta pustka w domu jest wypelniona, ale to nie to samo, czuje sue samotna...  w tym swiatecznym sezonie, ale mam dziecko.

nie jestes jedyna z takimi uczuciami, ale nasze zycie jeszcze sie nie skonczylo, wiec glowa do gory....

Mi dzisiaj też jest bardzo ciężko,tak strasznie tęsknię...Nie mogę się przyzwyczaić do myśli że już nie ma mojego Mariuszka.[My zostałyśmy i musimy jakoś żyć dalej ,,,]

ech... swieta, swieta i po swietach... pomodl sie za Niego, i ciesz sie swietami - moze nie dla siebie, ale dla bliskich, dla syna!

Chciałabym coś napisać ale jest mi tak żle że niemogę zebrać myśli. Tak mnie też syn trzyma przy życiu i daje siły by znowu wstać z łóżka i tak mija dziń za dniem, i znowu zaczął się ten tydzień, te kilka dni walki o jego życie, przegranej walki. Niepotrafię przestać o tym myśleć, każdego miesiąca przeżywam to na nowo. Byłam dziś na cmantarzu wszystko zaśnieżone i pozamarzane jak zwykle, aż się płakać chce. Tak niewiele mogę dla niego zrobić.

Witaj Smutna Marysiu.
Dzięki za ciepłe słowa.Nadal nie wiem czy dobrze zrobiłam że szukałam Tomka ale czas pokaże.Wiem ze Agata moja córka cieszy się z tego że ma brata i cały czas o nim gada.Ja staram się podchodzić do tej całej sytuacji z dystansem.Najciekawsze że choć nie jest podobny do Maćka fizycznie to w genach dostał od niego bardzo wiele.Jest tak samo gadatliwy jak ojciec pali też jak smok klnie jeszcze bardziej.Zainteresowania też ma bardzo podobne.Jedynie nie lubi słodkiego a Maciej je uwielbiał.

Dlatego choć to Agata jest jakby skóra zdarta z Macieja to Tomek tez jest w jakiś sposób podobny.Ale jeszcze dużo wody upłynie zanim mnie przekona do siebie.Szkoda tylko tych straconych lat.....

A co do świąt to wczoraj bez emocji kupiłam choinkę sama musiałam ją oprawić  którą ubrała córka bo ja nie miałam do tego głowy.Ale widziałam że się cieszyła więc może te święta nie będą takie złe.Choć najchętniej bym je przespała.

Także trzymajcie się ciepło kobietki w ten zimny poranek(u nas jest -13 stopni)i pamiętajcie że damy radę.

Witaj dlaczego?

Ja też mam dni kiedy wydaję się pogodzona z losem ale mam też i takie jak dziś kiedy jak to mówią "bez kija nie podchodź."Jednak mimo wszystko w jakiś sposób cieszę się z tych świąt choćby dla wolnych dni bo ostatnio jestem potwornie zmęczona a i w pracy kocioł.staram się jednak podchodzić do wszystkiego na "zimno" i bez emocji i wydaje mi się ze jest łatwiej.

Moja córka też tęskni za tatą ale zaangażowałam wujków i chrzestnego do większego zainteresowania nią i wydaje się być szczęśliwsza.Dzwoni do nich, sms-uje.Zawsze jednak pogada sobie z facetami a to dla dziewczynki w jej wieku jest teraz ważne.Pochwali się ocenami w szkole.

Bo niestety ale mama nie zastąpi taty.Spróbuj zaangażować mężczyzn ze swojej rodziny do tego aby choć trochę czasu spędzali z twoim synkiem choćby na zabawie a wtedy będzie mu łatwiej.W końcu nie zawsze trzeba oczekiwać tylko  pomocy finansowej bo nieraz ta "duchowa" jest ważniejsza.

Witam ponownie dlaczego?

Z jednej strony to ci zazdroszczę tego zamieszkania z rodzicami bo zawsze masz kogoś dorosłego do pogadania jeśli ci źle ale z drugiej strony to człowiek czasami woli być sam. Ja niestety mieszkam tylko razem z córką i czasami to aż mnie irytuje.Zwłaszcza gdy są sytuacje z którymi ona ewidentnie sobie nie radzi.choćby ostatnio przeżywała aż tak bardzo spotkanie z bratem że nie dało się z nią wytrzymać!!!

Mojej  córce muszą wystarczyć tylko rozmowy albo sporadyczne spotkania z wujkami.Niestety choć ma dziadka (mój ojciec) to on niespecjalnie się nią zajmuje a i ona nie lgnie do niego. Mam nadzieję że teraz Tomek (jej brat) choć trochę zastąpi jej ojca choć mieszka od nas jakieś 50 km.

Dziś w ogóle jest jakiś  ciężki dzień chyba dla wszystkich , na szczęście już się kończy więc byle do jutra!!!

Czyli jest tak jak myślałam.Ja też nie potrafię rozmawiać z rodzicami na temat śmierci Maćka i tego co teraz czuję.Czasami to jest mi nawet głupio bo jak już przyjadą do mnie to nawet nie zrobię im kawy mimo ich wyraźnych sygnałów(choćby dziś) ale miałam prawo w końcu mieć zły humor.Ale zawsze można pogadać o sprawach bieżących lub mieć pomoc w nagłych sytuacjach.
Zawsze tata na miejscu może pomóc w domowych sprawach a ja niestety muszę radzić sobie sama.Zresztą już opanowałam większość "męskich" zajęć jak skręcanie mebli wymiana butli gazowej czy prozaiczne wbicie gwoździa.Ale zawsze miło jak jest ktoś kto może nam pomóc.

Brat Agaty jest dużo od niej starszy ma 28 lat i właśnie założył rodzinę dlatego boję się żeby to nie był z jego strony słomiany zapał.Na pewno cieszy się  że nie jest sama na tym świecie no bo brat to zawsze brat.Tylko nie wiem czy patrzy na to w kategorii cząstki taty.Wiadomo że ten kontakt między nimi jest i chciałabym aby się mimo wszystko utrzymał.Ale to już zależy od nich samych.Na razie póki co to gdy już go poznała to nie schodziła mu z kolan i tylko brat i brat.

Chyba wszystkie dokładnie to samo czujemy. Ze wszystkim ma tak samo jak Ty Smutna Marysia. Ja nie umiem rozmawiać z moja rodziną o tym co czuje, ale już zaczynam wspominać męża i mówić "bo Arek to zawsze robił tak..." Dla mnie najlepiej było wyrzucić na początku to wszystko obcym osobą najczęściej poprzez rozmowę przez gg lub naszą klasę. Dużo dla mnie to znaczyło wtedy. Teraz też czasem na wieczór włączę komputer i jak ktoś jest to pogadam a nie raz nie mam ochoty odpisywać. Tak to już jest z naszymi humorami nie wiem czy kiedyś to się unormuje...

Witajcie kobietki.

Witaj Milen09.Ja także wolę święta spędzić w jak najmniejszym gronie.Dlatego na szczęście (lub nieszczęście jak kto woli) moja córka zachorowała na ospę i dlatego święta jesteśmy zmuszone spędzić we własnym domu.Z jednej strony mnie to cieszy ale z drugiej boję się odwiedzin wszystkich z rodziny.Ale jak to mówią nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło.Teraz mam tylko problem bo muszę ją zostawiać samą w domu gdy muszę zrobić zakupy.No i wczoraj było 6 miesięcy jak Maciej nie żyje i na cmentarzu byłam zupełnie sama ale może to i lepiej."Pogadaliśmy" sobie choć przez chwilę zapaliłam znicze i położyłam na pomniku jak zwykle na rocznicę czerwoną różę.
W czwartek jeszcze tylko zaniosę mu choineczkę z szyszek i grób będzie miał ubrany.
Co mnie tylko zadziwiło wczoraj to spokój z jakim minął mi ten dzień.Nie czułam już tego ogromnego żalu co przy poprzednich rocznicach tylko jakiś taki wewnętrzny spokój.

Trzymajcie się pa.

MILEN09  ''Nie ten mocny kto burzy lecz ten który podpiera
Nie ten co łzy wyciska lecz ten co je wyciera
Człowiekiem najszlachetniejszym w całym ludzkim tłumie
Jest ten kto oprócz łez własnych łzy cudze zrozumie."
Bardzo ładnie napisane i prawdziwie.

Witajcie
U mnie dzisiaj też straszny dzień dzisiaj był a w szczególności końcówka dnia bo rano z jakimś lepszym humorem wstałam ale popołudniu... coś strasznego!!! Jest coraz gorzej... nie umiem teraz tego opisać ale nie wiem czy dam radę... ;-(

Wiecie co ja juz dzisiaj płaczę.Chciałam uniknąć wigilii w pracy nie chciałam tam płakać bo wiem że dla wszystkich innych jest to  radosny dzień prosiłam o wolne ale nie wiem czy dostanę.A do tego wszystkiego jestem bardzo przeziębiona już nie pamiętam kiedy byłam tak chora.
Jutro napiszę znowu coś ładnego jakby życzenia świąteczne.
Pozdrawiam do jutra!

"Podaruję Ci w noc cichą, łzę płynącą prosto z serca, żal tęsknote i bezsilność , miłość moją beznadziejną
W zamian za to pomyśl o mnie gdy opłatek weżmiesz w dłonie i choć będziesz tak daleko
bliższy bedziesz niż ktokolwiek, zamknę oczy Ty się zjawisz i iskierki płonąć będą popatrz w niebo
obok gwiazdkiznajdziesz skarbie mnie na pewno"
dlaczego? dlaczego ja płakałam? piękne nie słyszałam tego.
Pozdrawiam trzymajcie się!

Moje Drogie,
Wiem, że jest dużo osób, które stracily najbliższych, a tylko czytaja forum z różnych przyczyn, ja też jestem jedna z nich, ale dziś chcem cos dodac od siebie, musze sie wygadac przed tym okropnym dniem. W wigilie przypadnie równo 5 miesięcy od śmierci Piotra. Jak do tej pory przerabialam już alkohol, tabletki, myśli samobójcze, psychiatre, poczucie winy jeszcze mnie nie opuściło. Każda kłotnie sobie wypominam, nawet teraz jak zdarza mi się uśmiechnąć to mam poczucie winy.
Dziś jest lepszy dzień (takj je sobie kategoryzuje na lepsze i gorsze), łzy są prawie codziennie, ale one muszą byc, musimy płakac az sie skoncza, az emocja opadna, ile to bedzie trwac, u kazdej inaczej moze 1 rok a moze 10. Wiem napewno, że oni są z nami, że nie chca abysmy tak cierpialy, ja sie czasami pytam dlaczego akurat mnie to spotkalo, przeciez wszystko bylo idealinie, najpierw dorabianie się, mieszkanie zareczyny po 8 latach wspolnego zycia, mial byc slub wszystko przygotowane a tu koniec, mój świat się skończył. Czasem mówimy, że jak ocali sie jedna osobe to ocali sie caly swiat, a gdy jedenj zabraknie, caly swiat sie konczy.
Powiem Wam, że dzięki tej tragedii, ja sie zmienilam, inaczej patrze na druga osobe, to co jej mówię, czy sie uśmiechne, bo wiem, że może to być mój ostatni uśmiech lub ta osoba może widziec ostatni uśmiech w swoim zyciu. Ciesze sie z glupot, staram sie zyc dniem, doceniam milosc, zaluje ze ludzie nie potrafia jej okazywac. Ja już nie biegne ... ja staram sie chodzić po świecie spojrzej w niebo w slonce, poczuc wiatr. Piotr mi zawsze powtarzal, że wszystkie jego marzenia sie spelnily, że jest bardzo szczesliwy, ja wierze, że to doswiadczenie ma nas czegoś nauczyc, nie ukarac, a gdy sie pogodzimy (minie okres żałoby), to spotkaja nas piekne chwile. Tego Wam kobietki życzę z całego serca. A nasi mężowie będą z nami do końca naszych dni i przywitają nas jako pierwsi.

Witajcie kobietki.

Właśnie słucham kolędy dla nieobecnych(poleconą przez dlaczego?) i stwierdzam że jest super!!!!!!!!!Ona rzeczywiście oddaje to co się czuje w tych dniach a zwłaszcza jutrzejszym.

DrugaJa  ja wszystkim staram się złożyć  życzenia przede wszystkim spokoju wyciszenia i zdrowia.Bo i ja oczekuję tego samego.Nie jesteśmy w stanie zmienić kolei losu ale czas płynie i nie jesteśmy w stanie go zatrzymać choć byśmy chciały.Za rok znowu będzie Boże Narodzenie ale nie wiem czy ono będzie dla nas łatwiejsze.
Będzie tak samo trudne jak i te święta.Bo już zawsze będzie ich nam brakować.I tego nie zmienimy bo nie wykreślimy ich z naszej pamięci.Zawsze będzie już ich brakować przy świątecznym stole.

Dlatego musimy spróbować z całych sił podnieść się po tym ciosie i walczyć dalej a nagrodą będzie nasze spotkanie z nimi po tamtej stronie......

Więc kobietki głowy do góry i pamiętajcie że mamy być szczęśliwe bo oni tego dla nas chcieli!!!!!!!Nie chcieli naszych łez i rozpaczy.

Więc życzę wam kobietki dużo dużo siły spokoju i zdrowia.

                                                                KASIA.

Gdy pierwsza gwiazdka na niebie zabłyśnie,
Niech aniołek Was mocno ode mnie uściśnie,
I złoży serdeczne życzenia,
Z okazji Świąt Bożego Narodzenia! 
Kochane trzymajcie się<

Dzisiaj tylko łzy łzy sa pierwsze od słów.Byliśmy już na cmentarzu podzieliliśmy się opłatkiem a teraz też będziemy czekać przy wigilijnym stole na jakiś znak.
Spokojnych Swiąt!

Jak dalej żyć? Jak na razie staram się nie myśleć o śmierci męża, odpycham te myśli od siebie. Wiem, że kiedyś będę musiała się z tym pogodzić, ale może później będzie lepiej. Na razie muszę się trzymać ze względu na dzieci. Niestety wieczory są najgorsze. Pocieszam się myślą, że teraz jest mu lepiej, że już go nic nie boli.
Był taki kochany. Był moją największą miłością, rozumieliśmy się bez słów. Przy nim czułam się bezpiecznie. Mieliśmy się razem zestarzeć. Dlaczego?
Dziękuję Bogu za te kilka szczęśliwych lat, za dzieci które mamy. Za to że mąż zdążył zobaczyć syna przed śmiercią. Teraz może mu pomóc tylko modlitwa i pamięć.
Powiedzcie mi czy z czasem to mniej boli? Kiedy jest najgorzej np.miesiąc po czy później?

ciezko... choc juz tak dlugo bo prawie 15 miesiecy bez Niego, ale swieta zawsze jakies ciezkie sa. Zycze Wam odnalezienia radosci zycia - choc pewnie tej innej juz - i aby nowonarodzony Chrystus wypelnil pustke w Waszych serduszkach miloscia, ufnoscia, wiara i nadzieja.....

Mój mąż umarł na czerniaka 1 listopada. O tym że już nie ma szans na wyleczenie dowiedziałam się 31 października. Dzień przed śmiercią, lekarz mi powiedział że teraz to jedynie w miarę możliwości będą mu przedłużać życie. Nie przypuszczałam że został nam tylko jeden dzień. Do końca mieliśmy nadzieję że jednak z tego wyjdzie. Na początku miałam wielką chęć dołączyć do niego. Ale muszę żyć dla dzieci, on by mi tego nie wybaczył. Udaję że wszystko jest w porządku, ale w środku krzyczę z bólu. Tak chciałabym jeszcze raz móc się do niego przytulić, jeszcze raz porozmawiać. Tak bardzo mi go brakuje.

Ostatnio jadąc samochodem usłyszałam piosenkę:
ANIA WYSZKONI - Wiem że jesteś tam

"Dzisiaj proszę Cię
Ten jeden raz zatrzymaj się
Ten jeden raz stań tuż obok mnie
Dziś czuję, że brak mi sił
Ten jeden raz bądź blisko mnie
Poczuć mi daj, że to wszystko ma sens
Dziś wiem, że brak mi sił"

Witam
mam 22 lata choć to wiek w którym szczęście bije każdymi drzwiami to jednak nie u mnie...
9.10.2010r to wydawał się dzień jak kazdy dotychczas a okazał sie najgorszym dniem mojego życia
Jechaliśmy z moim mężem i 15 miesięczną córką samochodem, gdy zaś chcieliśmy przejechać przez  strzeżony przejazd to uderzył w nas pociąg. Rogatki były otwarte a my wjechaliśmy na przejazd ufając że żaden pociąg nie będzie przejeżdżał gdy rogatki są otwarte...
okazało się inaczej, dróżnik nieumyślnie otworzył rogatki i pociąg uderzył w nasze auto gdy wjechaliśmy na tory
W jednej chwili wszystko runęło, choć wszystkich wzięto do szpitala to niestety mojego kochanego męża nie udało się uratować...
Mąż zmarł mając 27 lat,  Bóg dał na m żyć razem za krótko stanowczo za krótko, bo dopiero niecałe 1.5 roku byliśmy małżeństwem.
Było tyle planów marzeń i nadziei a wszystko zawaliło się w jednej chwili. Będąc w szpitalu modliłam sie że to tylko koszmarny sen, że zaraz się obudzę i wszystko będzie dobrze.
Zostałam sama z małą córeczką i z jednym pytaniem na które nikt mi nie odpowie: Dlaczego akurat Nas to musiało spotkać
Tego nie mogę zrozumieć.
Byłam bardzo szczęśliwa u boku mojego męża, wszystko miałam już ułożone tak jak sobie to kiedyś wymarzyłam: wspaniały mąż, kochana córeczka i wielka Miłość.
Choć niedługo miną 3 miesiące to mi z każdym dniem jest gorzej.
Bardzo mi Go brakuje i tęsknie za Nim
chciała bym by przyszedł do mnie i mnie przytulił i pocałował i powiedział że wszystko będzie dobrze.
Jak iść dalej w przyszłość jeśli nie ma już osoby przy której każda chwila miała sens?

gdy wpiszesz w google Artur Ciupak wyskoczy Ci coś w rodzaju pamiętnika po zmarłym mężu
weszłam na tą stronę przypadkiem -mój mąż oddawał krew na rzecz tego człowieka
gdy wątpie w miłość i ludzi tam znajduje pocieszenie
Są sprawy które muszą wybrzmieć i daj sobie na to przyzwolenie

Chyba wszystkie z nas to samo czują co Ty tak przynajmniej mi się wydaje przynajmniej ja mogłabym się podpisać bezmała pod każdym Twoim słowem.
Mój mąż nie żyje 23 dni i mam te same pytania co Ty... dlaczego? Dlaczego to mnie spotkało, że za krótko nam dane było razem być tylko 3 lata i pretensje do całego świata... czemu to właśnie mnie musiało spotkać!!! Ja też zostałam z małym synkiem za miesiąc skończy 3 latka. Jest jeszcze na tyle mały że za bardzo nie rozumie tej całej sytuacji ale na tyle duży że tęskni pyta ostatnio mi powiedział "że może choć na chwilkę tata przyjdzie"... ja też bym tego chciała... oj jak bardzo ja też bym tego chciała żeby przyszedł choć na chwilkę przytulił mnie i powiedział że jest mu tam dobrze i żebym się nie martwiła bo wszystko będzie dobrze ;-(
Ten ból jest niesamowity... nie do wytłumaczenia... a tak prawdę mówiąc to ja jeszcze sobie tego nie uświadomiłam że Jego już nie ma. Mnie wciąż się wydaje że jest w pracy za granicą i że niedługo wróci

Mój mąż 6 stycznia skończyłby 29 lat, ja tak bardzo tęsknię.Codziennie gdy dzieci już zasnęły to mieliśmy czas tylko dla siebie. Mogliśmy sobie porozmawiać o wszystkim. A teraz dzieci śpią i co robić? Ostatnio znalazłam to forum. Wiem że nie jestem sama.Widzę, że każda z Was przeżywa to samo. Czasem zastanawiam się jaki sens ma ta śmierć? Dlaczego dzieci muszą wychowywać się bez taty? Dlaczego gdy spotyka się tą drugą "połówkę", swoją największą miłość to zostaje nam to odebrane? Gdyby chociaż był złym człowiekiem to może poczułabym ulgę a tak to ta pustka po nim mnie przeraża. Pomału do mnie dociera że już nigdy nie wróci.
Cząstka mnie umarła razem z nim. Zawsze byłam optymistką,wierzyłam że będzie dobrze. Teraz już nie potrafię. Raczej będę musiała spotkać się z psychologiem bo sama sobie z tym nie poradzę. Nie potrafię rozmawiać z rodziną .Duszę to w sobie. W myślach często rozmawiam z mężem, jest mi lżej myśląc że on gdziekolwiek jest to mnie słyszy.