JESTEM SZCZĘSLIWA? Dajmy nadzieję tym, którzy odbudowują swój związek

A powiedz mi czy ty nie masz za duzo czasu  skoro masz czas na szukanie  . Jak spedzasz swoj wolny czas ??

Jak on jest obok ciebie to jestes go pewna i ufasz mu ale jak tylko zostajesz sama to juz w glowie 1000 mysli - prawda  ??

Endi, czytałam wiele Twoich postów, potrafisz ubrać w słowa to co się czuje. To tak właśnie jest, taka myśl, że mówił, że kocha a jednak...

ja wiem, ze ja nie ufam nie tylko jemu ale też sobie. Nie ufam już temu co czuję, bo nie wiem czy ja to czuję, czy to zdrada, która zamieszkała tutaj, mi to podpowiada. Strach, że powiem sobie, ze to zdrada, a potem znów się okaże, że to nie była jednak zdrada, że dobrze czułam....

Boję się wyjść z tego bólu, boję się, że wyjdę i będę ja, a potem się okaże, ze on znów i to będzie bolało, tak jak bolało wcześniej albo i bardziej.

czasem wiem, ze nie ma sensu sprawdzać i szukać i doszukiwać się w jego głosie, geście, komputerze, bo to i tak wyjdzie...ale tylko czasem...

czego się boje? życia? szczęścia?

to już się stało, już wiem, na co go stać. Wiem też, że teraz jest inaczej miedzy nami. ja jestem inna, on jest inny, tak naprawdę jesteśmy lepsi, dla siebie, dbamy oboje. Wtedy było źle, był kryzys, ja wiedziałam co się dzieje, ale nie dopuszczałam. Po jego zachowaniu można było to wszystko wyczytać, ale ja sobie wmawiałam, ze to nie to, byłam zołzą, krzyczałam...

A teraz nie wiem już kim jesteśmy...

Wiem ze ten wolny czas nie pomaga a wiec nakreca na szukanie .Ale ty nie chcesz tak przecież żyć .

Tak jak ci wspominałam ja zajełam sie sportem . Na poczatku to poprostu była ucieczka od glownego tematu , ale pomagała bo chodz na godzine miałam glowe wolna od tego . Zaczełam od fitnesu . Grono dziewczyn ,  inne tematy to na prawdę pomaga .
Jak nie fitnes to słuchawki na uszy , glosna muza i rower, rolki , bieganie  - idzie wiosna , pogoda sprzyja

Ja teraz sie usmiecham , uwierz mozna . Uśmiecham sie ze swoich osiągnięć, moich sukcesów...

czy ja się czuję coś warta? sama nie wiem...gdy patrze dziś na siebie, na te kobietę, która ryje po cudzym telefonie, po necie w poszukiwaniu odpowiedzi jak go skontrolować całkowicie, totalnie, jak uzyskać pewność, na te kobietę przepełnioną nienawiścią do tej suki, która go skusiła, nie chciała się odczepić, mizdrzyła udając jego oddaną przyjaciółkę i koleżankę z pracy, do tej k...., która pokazała jaki jest słaby, jaki cyniczny, to nie wiem czy ta kobieta jest coś warta...

okazałam się głupia, słaba, tchórzliwa. Nie sprawdziłam go, bo się bałam, tego co zobaczę, nawet teraz wyobrażam sobie jak by to było gdyby wtedy pojechala pod jego prace i dorwała ich na spotkanku. Wyrzucam sobie, ze nie pojechałam i nie dalam jej po twarzy.

ona sobie tam zyje szczesliwa ze swoim mezem i może ciągle pisuje do mojego a ja tkwie w bagnie i nieszczęściu. I  jestem tak beznadziejna, ze nawet nie umiem z tego wyjść.

Mała,
Ja też swojego męża nie sprawdzałam. Do głowy mi to nie przyszło, chociaż niepokojących sygnałów było wiele. Po prostu mierzyłem go swoją miarą i ufałam.
I nie żałuję, że nie węszyłam. Dalej nie węszę, nie szukam, nie kontroluję.
Teraz wiem, że zdrada prędzej lub później ujrzy światło dzienne.
A jeśli tak się stanie, że on zdradzi ponownie to znaczy, że nie chce ze mną być i nie ma miejsca na NAS.
Wówczas będzie mi żal może zmarnowanego czasu, na pewno dzieci, ale nie jego.
A ja będę nadal tą samą osobą, którą jestem - pełną wad, ale i zalet, ale przede wszystkim starającą się żyć tak, aby nie krzywdzić innych ludzi.

300 stron zdradzonych/porzuconych i 14 szczęśliwych. Zacny procent.

nie da się pstryknąć palcami i zaczać od nowa
odbudowanie związku po zdradzie to rzecz o ..wybaczaniu

o tym, że nigdy nie zapomnisz, że zdradził, by ł nielojalny, nieuczciwy, nie liczył się z tobą. ale to także pytanie o to, czy pozwolisz, by ten stan, ten moment, te chwile stały się wszystkim co przezyłaś/ przezyłeś
czy po zdradzie ty =- sama lub sam - ty właśnie ty - potrafisz zyć DALEJ , iść NAPRZÓD
dac sobie szansę na normalne dobre życie
zauwazyć, że zasługujesaz na uczciwośc, lojalnośc i proste dobre codzienne szczęscie
uwierzyć, że dobre przed tobą
otrząsnąć się jak pies mz mokrego i zimnego i pobiec dalej

czy masz odwagę zaryzykowac zycie pełną piersią
zdrada jest hamulcpowym
jest dobrym pretekstem, by się jej trzymać
czasami jest wygodna
bezpieczna
trzymanie się jej pozwala na stanie w miejscu
'wiem, bo sama to robiłam

puścić się zdrady
stanąc naprzeciwko życia i powiedzieć

przepraszam moderatorki

pierdolę to wszystko, nie dam się zatrzymać
nie dam się stłamsić i zniszczyć
ty - mezu/żono/.partnerze - możesz mi towarzyszyć - ale to ja sama sobie wyznaczam kierunki

bo zasługuję na uczciwość, lojalność, szczęscie
a jesli ty uważasz inaczej - droga wolna
a jesli ty chcesz czegoś innego niż ja -droga wolna
a jesli ty nie potrafisz kochać mnie tak, jak na to zasługuję-droga wolna

doświadczenie życia po zdradzie uczy jednego - to najtrudniejszy moment w zyciu - lekcja jest tak powazna, że już wiem - że nigdy więcej z nikim więcej nie podejme próby zycia po zdradzie
dlatego mój mąz tez o tym wie
i wie, że ma wybór
ja albo nie ja
proste
ja tez mam wybór

Mała_mm witaj w klubie. Moj maz wrocil, ponoc zerwal z kochanka, nie spotyka sie, nie dzwoni, czasem kontakty czystosluzbowe jak nie ma juz jak inaczej. Ale ja caly czas nie wierze, wietrze podstep, szukam, sprawdzam. NIE UFAM. Wiem, ze tak latwo nie zaufam. Ale caly czas mam wrazenie, ze wszystko runie, ze zlapie go na czyms i kazde jego slowo okaze sie klamstwem, bo jezeli tak perfidnie klamal wczesniej, dlaczego ma teraz nie klamac. A ja kontroluje, nakrecam sie, mam koszmary w nocy, ogolnie nie umiem jakos ruszyc do przodu i zyc dalej. Takie puste to moje zycie i bezwladne. Nie wiem czego oczekuje, listu od niej, ze zerwali, czy czego.

Endi, często na forum spotykam Twoje przeszłe i teraźniejsze wpisy.
Czytam je szczególnie uważnie, bo wiem, że masz już kilkuletnie doświadczenie w związku po zdradzie a to dla mnie prawie jak lata świetlne.
Jak czytam wpis powyżej, to zastanawiam się, czy Ty jesteś stale przygotowana na to, że historia ze zdradą powtórzy się.
Nie  pytam, czy bierzesz pod uwagę taką możliwość, bo już wiem, że po zdradzie pewnym nigdy nikogo nie będziemy.
Ale czy Ty jesteś przygotowana na atak ?
Kontrolujesz swoją gotowość do szybkiej ewakuacji ?

Moje Drogie, czytam na boku w tel Przyszłość, widzę tam Sol i Endi...Tyle historii, tyle mądrych kobiet i jakby wszędzie to samo.
No właśnie, ja sprawdzam, szukam i nie znajduje. To zaczynam interpretować wszystko po swojemu, widzę, ze był online na komunikatorze a do mnie nic nie napisał, znaczy pisze do niej, zajrzał do telefonu i usiadł dwa metry dalej - na pewno czeka od niej na sms. A to, ze usiadł koło mnie, że przytulil sam z siebie, ze wziął tel i przy mnie na komunikatorze odpisał koledze na temat meczu - to dlatego, żeby ustawić zasłonę dymną...no głupie nie? ale jest tak, a ja chyba nie jestem głupia, nie byłam przynajmniej. chował się wtedy z tym telefonem, siadal 4 metry dalej, wsciekal się, ze się przysuwam, cale wieczory przed kompem, zajęty strasznie w pracy, nie mogl odebrać tel...teraz jest inaczej, ale teraz ja już wiem i w każdym geście widzę te zdradę. I nie jest mi z tym dobrze, nie jestem z siebie dumna, czuje do siebie wręcz obrzydzenie i jestem wsciekła jak sprawdze i nic. Wsciekła na co?

to jest tak jak tu zostało napisane, chcę znaleźć, żeby już było po. Bo się boję, że uwierzę, będę żyć i potem się okaże, że zmarnowałam kolejny czas. i co mu wtedy powiem? ja wiem co mu powiem, ja mam gotową mowę, wszystko przerobione w głowie, codziennie po kilka razy. Czy to stres pourazowy? ludzie tak chyba mają po wypadku. Jak się z tego wyleczyć? dziewczyny nie można żyć przecież i codziennie być przygotowanym na cios, tak się chyba nie da...choć ja tak mam już parę miesięcy, ile jeszcze?

i jeszcze coś.

Ten wybór, to mój wybór, że nie odeszłam, nie spakowałam go i nie wyrzuciłam. Decyzja podjęta na podstawie moich uczuć i jego zachowania, jego słów i deklaracji, że skończył, przeprasza, ze mnie kocha, powtórzone wielokrotnie, w awanturach, po awanturach, po wyrzucaniu z domu, kilkanaście razy. On nie chce odejść, on mnie kocha, on rozumie....no więc ja pozwoliłam mu być, widzieć jak boli, wysłuchać tego co mi się cisnęło na usta, przepraszać i zostać, budować od nowa, bo wiedzieliśmy, ze to już coś nowego. Tylko skąd ja mam wiedzieć, że on już teraz tego nie robi? Co jeżeli wszystkie dane  do podjęcia decyzji są fałszywe? Wtedy moja decyzja byłaby inna...
I właśnie, ja jestem ważna, ja Ci pozwalam, a jak nie chcesz na moich warunkach to idz.
Tylko problem się pojawia, jak on nie idzie, nie chce odejść, nawet wyrzucany, mówi, ze przyjmuje warunki a jednak się kontaktuje z nią.
Co wtedy?

Ja się chyba tego boję, że warunki są jasne, on się zgadza, wszystko wskazuje na to, ze on kocha i rozumie i budujemy, a jednak się cos okaże.
I nie wiem, czy to irracjonalny strach wynikający z paranoi czy strach wynikający z doświadczenia bólu zdrady czy strach wynikający z intuicji? Bo jeśli ten ostatni, to znaczy, ze zdradza. Wtedy był ten ostatni i w końcu sprawdziłam i znalazłam. A jak jest teraz?

Dziewczyny, to ja napiszę o zdradzie z perspektywy trzydziestu kilku lat.... Moi teściowie.... Teść na pozór miły, nadskakujacy żonie, ona z dystansem podchodząca do jego "adoracji" , czasami dziwnie oschła, nieobecna..... myślałam... taki ma charakter, nie umie okazywać uczuć... I tak przy okazji "mojej" zdrady opowiedzieli mi swoja historię.... teść trzydzieści kilka lat temu poznał jakąś kobietę, chciał odejść... niedaleko padło jabłko od jabłoni.....
A ja teraz widzę, że po tylu latach teściowa nie do końca mu przebaczyła... widzę i znam te zachowania....rozumiem ją... niestety tak bardzo ją rozumiem..... I tak naprawdę jestem przerażona tym, że zdrada zmienia wszystko i na zawsze....

Sol, napisałam do Ciebie, ale niewiem, czy doszło ??

Nie, nie uczepiła się..... nie wali łyżką męża i nie wymaga nadmiernie....
Ja przez wiele lat myślałam, że są wzorem małżeństwa.... teść, pięknie zwracający się do żony, ona trochę z dystansem do niego...
O tym co było trzydzieści kilka lat temu dowiedziałam się przez przypadek.  Mój teść w trakcie jednej z rozmów z moim mężem ( w gorącym momencie) powiedział mu co myśli o jego zachowaniu , że jest męską k...ą... na to mój mąż mu odpalił, że on robił to samo.... Konsternacja ze wszystkich stron i chcąc niechcąc teściowie musieli "się wytłumaczyć"
Potem rozmawiałam kilkakrotnie z teściową na ich temat.... no cóż.. zdrada teścia nie dominuje w ich życiu, podejrzewam, że gdyby nie zdrada mojego męża do końca życia nie wiedziałabym co się u nich wydarzyło....
Ale czasami widzę ten smutek w oczach teściowej, pewnego rodzaju zawieszenie ......brak odpowiedzi na miłe gesty teścia...mam tak samo....
Chciałabym zamknąć ten rozdział... bardzo....

Poza tym cały czas skłaniam się ku tezie że zdrada zdradzie nierówna, choć ból na pewno ten sam.
Jednak jest różnica, jak ktoś zdradzi raz (np. na tzw. wyjeździe) i się wyda...... lub kilkakrotnie....sam nie wie dlaczego.. ale bardzo żałuje, a jak ktoś zdradza wiele miesięcy, robiąc współmałżonkowi pranie mózgu, dodatkowo wie o tym już większość otoczenia.... Potem zdradzacz i zdradzający muszą się zmagać nie tylko z faktem zdrady, ale także z nadszarpniętą opinią o rodzinie (wiem, wiem ... nie powinno mnie to obchodzić, ale tak się nie da..)

czy zdrada zdradzie nierówna, nie wiem ale na pewno, są różni ludzie
jedni sobie radzą lepiej, inni gorzej
jedni pomimo zdrady pójdą dalej, inni zostają z tą zdradą na zawsze

mnie bardzo podoba się podejście End_aluzji...

Witaj ,ja mam to samo,to chyba jakas obsesja,jestem z nim po zdradzie,ale nie do konca mu wierzę,chociaż go kocham,cieżko mi z tymi myslami,ale to dopiero 7 miesięcy od wiadomosci o zdradzie,może z czasem będzie inaczej,mam nadzieję,bo inaczej to zwariuje.

nikt tego nie wie
ale nie będzie tak jak przedtem'
już nigdy

jes;li miesiąc jest ok, to tak naprawde jeszcze nie jest ok.. jeszcze jest burza....
\

Przyszłość, ja chyba tak, rozmawialiśmy o tym wielokrotnie, na różne sposoby, w kółko wracało, wraca właściwie...nie zgadzamy się w kwestii doniczek i trzy zdania dalej wraca, albo wraca w mojej głowie. Ja wiem, ze on ma rację, że tak się nie da żyć. Powiedział raz, ze ja już wszystko wiem, a on się wstydzi i chce o tym zapomnieć, a ja mu ciągle przypominam. Że to nie ma sensu, tak ciągle do tego wracać. Ja tez to widziałam, jak płakał, jak było mu wstyd, jaki był zszokowany jak opowiadałam te wszystkie myśli, które miałam w głowie. Jak sobie zdał sprawę, że on taki czarno- biały, z zasadami jest taki sam jak Ci który dotychczas odżegnywał od czci i wiary bo posuwali koleżanki z pracy. A on przecież z nią nie spał, ale już mu uzmysłowiłam, że to jednak niewiele zmienia.

Ja też widzę zmianę, widzę, że o mnie dba, że się stara, że kocha...tylko teraz ja jestem za szybą, jakbym już nie mogła uwierzyć w szczere intencje. Z drugiej strony nie chce do końca życia się zabezpieczać na wypadek, żyć na pół gwizdka, bo może mnie znów zdradzi, taplać się w tym błocie, za każdym razem jak mi smutno, godzić się z brakiem magii i zamiast cieszyć się jak do mnie wysyła serduszko zastanawiać czy do niej tez takie wysyła. ja tez nie jestem szesnastolatką, ale to nie znaczy, ze mamy być teraz taki starym dobrym małżeństwem po przejściach. nienawidzę tego określenia, ja chce żyć.

Tylko się boję, tak po prostu, tak jak pisała Enda, boje się wyjść i uwierzyć, bo znów może boleć, bo to ryzyko, bo nie ma gwarancji, bo mogę odpowiadać za swoje myśli i czyny, ale jego nie.

Mam czasem wrażenie, że my tutaj jesteśmy po prostu za mądre, wiemy czym grozi błąd i wiemy jak poważne są konsekwencje, a oni powinni być tak samo mądrzy a zachowują się jak dzieci. Tłumaczenie, kryzys wieku średniego, pogubił się, głupi po prostu, cokolwiek - i my wtedy bierzemy to na swoje barki, ten trud wychodzenia z kryzysu, uzmysławiania i zapominamy w tym o sobie. Ja już nie chcę go wychowywać, ale też boję się, że jak mu to zostawię, to on to spieprzy znów, a konsekwencje będziemy ponosić oboje. A ja nie chce ponosić tych konsekwencji drugi raz, bo ja nie zrobiłam nic złego, bo ja już naprawiłam i przeszłam przez ocean bólu i nadal mam problem z zostawieniem tego za mną.

Chcę pewności, że on to zrozumiał, tę pewność miałabym pewnie gdybym zaufała, a to nie wiem czy jest możliwe....

Przyszłość całkowicie się z Tobą zgadzam.Ja zrobiłam krok dalej w swoim życiu.Dopiero jak tracimy zaufanie do bliskiej nam osoby widzimy jak ważne jest ufać komuś.Pozwoliłam ,aby nasze życie było życiem ,a nie wegetacją.Wiem,ze teraz mąż pracując jest bliżej byłej kochanki.Wiem również ,że jego postawa pokarze jak szanuje darowaną szansę,rodzinę i wszystko co z nami związane.Nie chcę całe życie drżeć  jak osika .Drugiej szansy nie będzie ,a jak na razie nie żałuję ,że mu ją dałam.On na pewno zdaje sobie sprawę z tego i nie jest to łatwe.Dawać ciągle dowody ,że czegoś się nie popełni to męczące.Staram się zawsze rozmawiając  z mężem pokazywać co ja -ty zrobiłbyś na moim miejscu? to pomaga ,bo daje do myślenia ,a nie tylko do wyrażenia czegoś.Więc spuszczam go ze smyczy ,a to czy wróci do mnie facet  w którego wierzę ,czy obleśna świnia jest w jego rękach.Ja pokazałam jak dla mnie ważne jest nasze małżeństwo czas na egzamin z jego strony.Nie żałuję żadnego dnia poświęconego na wszystko co jest związane ze zdradą.Ból, płacz to wszystko nadal jest ,jest także osoba  z którą się wiąże swoją przyszłość.Życie nie jest proste ,ale to zawsze my będziemy je sobie utrudniać.Rzucić wszystko może jest prostszym sposobem,ale czyż nie będziemy bardziej doceniali ,że mamy siebie  ,gdy pokażemy drugiej osobie  ,że wybieramy ta trudniejszą drogę. Wiara czyni cuda ,a ja ją mam!!!!!!!!!!!a  jeśli się nie uda na pewno się o tym dowiecie !

A ciekawe czy wasi mężowie też by chcieli odbudowy związku po waszej wpadce, jeśli tak to jest nadzieja jeśli nie to lepiej dla siebie znaleźć kogoś kto was pokocha naprawdę i nie będziecie musieli się zadręczać czy można mu ufać czy nie a może znów zdradzi. Dobrze jest mu powiedzieć że może w każdej chwili się liczyć z odejściem a nawet z czymś gorszym niech się stara na maksa. Niech odciąża was we wszystkim a na to co się dotąd nie zgadzał teraz musi się zgodzić
Niech wie że nie ma już was na każde zawołanie że będzie mu mocno pod górkę, uderzenia w twarz oplucie też może się zdarzyć gdy będziecie w kiepskim humorze. On msui chcieć a ty to musisz widzieć po jego czynach.

Witam wszystkich zdradzonych . Jestem z kobiet kochających za bardzo,a po kryzysie jestesmy  już jakieś ponad 2 lata. W tamtym okresie czytając wpisy forum-dla kobiet kochających za bardzo  moje myślenie na temat małżeństwa zmieniło się i pomogło mi przetrwać ten trudny czas .Wszystkie "fazy po zdradzie" przeszłam i dalej przechodzę. Obecnie  jestem na etapie "zajmowania" się sobą.Fakt,gdy czytam to forum to pewne wspomnienia wracają, ale to mnie juz tak nie boli,jak wczesniej, nie zadręczam siebie i jego też tym co było (nie wypominam, nie kontroluję).Nie skupiam sie na M, tak jak robiłam to przez ponad 13 lat małżeństwa.Od czasu "powrotu" mojego męża 2 lata temu, po jego kilkudniowej wyprowadzce z domu nasze relacje się zmieniły. Zaczęłam podchodzić do wszystkiego z dystansem. Nie mówię że kocham. Jest mi smutno i czasem mam doła i płaczę,ale staram się tego nie robić w jego obecności. To jeszcze jest trudne  dla mnie po tym wszystkim... Nie wiem czy to jest jeszcze miłość? On nie mówi mi wprost,że mnie kocha,tylko ...kochanie itp. Uważa na to co i w jaki sposób do mnie mówi.
Co czuję?.... stratę części siebie, utraciłam spontaniczność, energię, to co czułam kiedyś do niego. Jestem teraz bardziej wrażliwa, zresztą zawsze taka byłam emocjonalna a jednocześnie chyba silniejsza i wiem że M mnie już nie zaskoczy  i chyba odzyskuję wewnetrzny spokój  tak......Uczę się siebie kochać. Czy jestem szczęśliwa? Raczej tak, bo staramy się być "dobrzy" i życzliwi dla siebie. Motyle odfrunęły już dawno...

Dopoki maz mnie nie zdradzil, nawet nie wiedzialam, ze mozna  kochac za bardzo. Myslalam, ze to nieustajace uczucie checi zlozenia calego swiata u stop ukochanej osoby jest tak naturalna, jak oddychanie. Nawet nie wyobrazalam sobi, ze mozna inaczej. Az tu nagle zimny prysznic, caly swiat runal w jednej sekundzie. Wlasciwie walil sie w gruzy przez kilka dni, jakbym obserwowala wszystko z boku w zwolnionym tempie. Jakis czas zajelo mi, zeby najpierw zrozumiec co sie stalo, a pozniej w to uwierzyc. Dla mnie najgorsze jest to, ze nawet po kilku latach, wciaz sie zastanaiam ile jest prawdy i szczerosci wtym, co robi moj maz. Jakby w glowie zapalalo sie czerwone swiatelko i dopiero musze sobie uswiadomic, ze gdyby mnie nie kochal naprawde, w zyciu nie przeszedl by przez to wszystko. Wszystkie moje humory, wyzywania sie na nim, wypominanai, dlugie bezsenne noce, kiedy tulil mnie w ramionach zebym sie uspokoila i takie tam. Dzis nawet zaczynam doceniac pozytywne strony tego, co sie zdarzylo. Nigdy przed tym nie slyszlam tyle czulosci i drzenia w jego glosie, tego specyficznego sposobu mowienia kocham cie ze scisnietym gardlem, ktorego niesposob udawac. W takich chwilach wiem, ze danie mu drugiej szansy bylo najlepsza decyzja w moim zyciu. I nauczylam sie tez czegos bezcennego dla siebie samej. Musze przede wszystkim kochac siebie, zeby we wlasciwy sposob moc obdarowac miloscia kogos innego.

Iwona,
Zdrada nas zmienia, przewartościowuje nasze życie.
Sama piszesz, że coś utraciłaś, coś zyskałaś, jest INACZEJ.
Fajnie się czyta, że Ty jesteś silniejsza, spokojniejsza, bardziej kochająca siebie , a Wasz związek jest żwiązkiem wspierających się ludzi, przyjaźnie do siebie nastawionych, dbających o siebie nawzajem
Nie wiem, jak Ty, ale ja wokół siebie często obserwuję wśród par taką rywalizację, brakuje mi tam ciepła i zrozumienia. Na tym tle, Twój nowy związek to niemal ideał.

Jestem pewna, że motyle odfrunęły już dawno przed kryzysem, bo taka jest normalna kolej rzeczy. Ale mam nadzieję, że z motywami nie odleciała namiętność
Wiesz Iwona, ja mam takie spostrzeżenie, że ludzie często ekscytację, fascynację i motyle mylą ze szczęściem. Czy to byłoby dla Ciebie pełnia szczęściem? Ja w życiu nie zamieniłabym spokoju i siły na motyle.
Pozdrawiam

Czytam Twój wątek i powiem, że mam ambiwalentne uczucia wobec Ciebie. Bo z jednej strony kibicuję Tobie w poszukiwaniu samej siebie, ale z drugiej strony brakuje mi w Tobie zdecydowania i konsekwencji w działaniu.
Lena, a czy Twój mąż wie, czego potrzebujesz ?
Nie pytam, czy się domyśla. Pytam, czy mu powiedziałaś, co jest dla Ciebie ważne i czy on to zrozumiał, sparafrazował, w jakikolwiek inny sposób potwierdził, że do niego to dotarło.
Idźmy dalej
Czy on wie, co się dzieje w Twojej głowie, czy każesz mu się domyślać a potem zapakujesz się, wyniesiesz i na odchodne powiesz mu " miałeś szansę, nie wykorzystałeś jej, żegnaj więc"
Dalej
Czy oboje podjęliście decyzję o odbudowie związku, ustaliliście zasady, charakter Waszej relacji?
Bo sama decyzja o byciu razem to dopiero początek drogi. Ważne aby rozmawiać i mówić o swoich potrzebach, oczekiwaniach, ale także słuchać, co on Tobie ma do powiedzenia. Wówczas jest szansa, że uda się zbudować związek NA NOWO. Nie warto być w związku, w którym nie jesteśmy szczerzy sami ze sobą.

Ja też tęsknię za motylami
Ale nie zostaję przy tej tęsknocie tylko próbuję te motyle od czasu do czasu przywołać.
I wiesz Lena, to się naprawdę udaje.
Czasami jest tak, że latami razem z nimi

Jeśli Wasze wzajemne oczekiwania i potrzeby rozmijają się.
Jeśli on nie potrafi dać Tobie tego, co Ty potrzebujesz i bez czego trudno Ci żyć.
I jeśli uważasz, że jak odejdziesz to będzie Tobie lepiej, łatwiej
to rozstanie, to Twoje odejście jest dobrym rozwiązaniem.
Ale z czystej przyzwoitości dobrze, aby on wiedział, co chodzi Tobie po głowie, co planujesz i zamierzasz.
Chyba, że sama nie jesteś na to gotowa.
Wtedy nic nie mów, bo brak konsekwencji z Twojej strony dla Ciebie samej będzie dołujący.

miło mi, że wątek się reaktywuje
ja własnie skończyłam urlopowanie,...

jestem jestem;)

zagubiona- mnie się na poczatku wydawało, że "panuję" nad tym, co było i nad moimi emocjami...
potem było dużo gorzej...

właściwie powinnam przenieść się do tego wątku...
bo staramy się razem z mężem naprawić to, co doprowadziło do kryzysu (u mnie nie było zdrady)
i tak napiszę, co ja zmieniam z czym miałam zawsze problem:
1. staram się akceptować mojego męża takim jaki jest - pomimo
2. panować nad emocjami, kiedy mnie zaczyna irytować ...
3. doceniać każdy moment, każdą chwilę czułości
4. zauważać i mówić dziękuję, wtedy kiedy stara się o coś dla mnie - nawet jak, to mu kiepsko wychodzi
5. nie wypominać, nie czepiać się
6. i stosować przysłowie "... nieraz trzeba mieć krótką pamięć"

wydaje mi się, że Inka ma racje. I w każdym z tych punktów nie musimy rezygnować z siebie...nie znaczy, że od razu rezygunjemy ze swoich przekonań, milczymy kiedy nam źłe. Chodzi o to żeby nauczyć się zachowywać wobec innego tak jak byśmy my same chciały, żeby nas traktował nasz partner. W każdym z tych punktów można zachowywać się skrajnie "dobrze" lub srkajnie żle. A wiem sama po sobie,że może to wypośrodkować i wtedy jest dużo lepiej. Więc jeśłi kogoś kochamy szczerze, dlaczego żądamy w nim zmian wszystkiego...czesania ubierania, jedzenia i czynności. Tak, jeśli mamy wady sami powinniśmy nad nimi pracować. Kiedy zaczyna nas irytować nie musimy buchać krzykiem, gniewem. Nie chodzi o celebrowanie najmniejszego dotyku, ale w momencie kiedy się go traci, wie się, jak bardzo go brakuje, wieć może doceniajmy i te małe rzeczy, które razem tworzą coś cennego i pięknego. Każdy lubi być doceniony. Warto to zauważać, oczywiście nie trzeba kłamać, że rezultat nam się podoba, ale można docenić wkład i zaangażowanie. Czepiać się, wypominać? Skoro się juz coś raz przeszło i coś ustaliło, po co do tego wracać?
Dlatego w pełni zgadzam się z tymi "zasadami". Jeśli mądrze się je stosuje i nie zapomina sie w tym wszystkim o sobie, a też docenia tę druga osobę, to na prawdę działa. Testowałam kiedyś sama

zagubiona  inka - chodzi mi o OCENĘ, OSĄD
gdy cos robi - ty to inko oceniasz, dobrze czy zle - a potem przymykasz oczy
jego zachowania interpretujesz i osądzasz
daje cioś, chciałabys więcej, ale bierzesz co daje i uczysz się to akceptowac, chociaż oczekiwałabys czegos więcej i czegos inne
o to mi chodzi
wszystkie twoje zasady są ok, jeżeli stoi za tym akceptacja
nie, jesli stoi rezygnacja, ocena, osąd, zrobiłes to na trzy punbkty - ale nic nie powiem, żeby było między nami ok
zrobiłes to krzywo, ja zrobiłabym lepiej, ale nnic nie powiem, przymkne oczy
pogłaskałeś po policzku -0 wolałabym całusa, ale się uciesze chociaż z tego...

inko - o to mi chodzi
masz w głoiwie swoją wizję, swoje oczekiwania, ale zgadzasz się na inne rzeczy... dla szczęscia i spokoju
a gdzie akceptacja i zgoda?

rezygnacja jest ... składnikiem życia, z biegiem czasu rezygnacja coraz bardziej nam towarzyszy
co do oceny to zawsze, wszystko i każdy jej podlega, chociaż może to nam się nie podobać
osądzamy, bo myślimy i dokonujemy wyborów

wybrałam życie z moim mężem, chociaz mogłam podjąć inną decyzję ale tak wybrałam i w tym jest i zgoda i akceptacja ...

End_aluzja

Wiem, że będzie ciężko ale postanowiłam spróbować.
Jeśli odeszłabym teraz wiem na pewno, że żałowałabym. Choćby tego, że nie spróbowałam.
On oczywiście też chce, inaczej to nie miałoby sensu.
W pewnym sensie cieszę się, że tak późno odkryłam prawdę, po tym jak sam się opamiętał i wszystko zakończył.
Gdybym dowiedziała się w trakcie to nigdy nie miałabym pewności czy skończył to bo chciał czy dlatego że się dowiedziałam.
Nasze małżeństwo było bardzo udane przez wiele lat, pobraliśmy się z wielkiej miłości, dopiero niedawno zaczęło się psuć, nie ukrywam że też z mojej winy. Powiedziałam mężowi takie rzeczy, których naprawdę żałuję. Powiedziałam, że już go nie potrzebuję. Później on znalazł sobie pocieszenie...
Teraz wiem co to znaczy kochać i nienawidzić jednocześnie.
Są chwile, kiedy myślę, że przecież wszystko jeszcze może być dobrze, ale są też takie kiedy mam ochotę rozpędzić samochód i zatrzymać na jakimś murze.
Wiem, że już nie będzie tak samo i to mnie bardzo boli.
Chciałabym wystartować od nowa, tak jak piszesz, ale te wszystkie ich maile i smsy, które przeczytałam trzymają mnie w miejscu. Chciałam wiedzieć wszystko a teraz nie mogę tego wyrzucić z głowy. Z drugiej strony, czy domysły byłyby lepsze?
Mimo wszystko, chcę spróbować, dać nam szansę.
Przeraża mnie to jak niewiele jest tych historii, gdzie udaje się wszystko odbudować, czy raczej zbudować od nowa.