JESTEM SZCZĘSLIWA? Dajmy nadzieję tym, którzy odbudowują swój związek

zawsze to jakies nowe doznanie

Te druga polowe zajęła tęsknota. Potrzeba zespolenia. Brak. Ja juz wiem ze tak nie pokocham. Nikogo. Jak kochalam kiedyś. I kiedy czytam wątki teo mussu i innych kobiet po rozczarowaniach, toksycznych związkach, które teraz są w nowych relacjach- to rozumiem ich punkt widzenia nastawiony- dopóki mi dobrze to twoje miejsce jest przy mnie. Tylko pod tym warunkiem i na moich warunkach.
A w moich życiowych relacjach nigdy nie było słowa "dopóki"
Zawsze było słowo- zawsze.

Troche walczylysmy Ewka rownież o to, zeby nasze zycie nie było tymczasem i etapowe. Zeby było stałe mocne i trwałe. Wierząc w to- ze zycie to nie zaczynanie od nowa- ale kontunuowanie go od urodzenia.

Brakuje mi ten miłości. Jest teraz inna. Wcale nie bardziej dojrzała. Mądrzejsza. Stabilniejsza. Taka jest. Ale przede wszystkim jest gorsza.
Tamta przenosila góry. Ta idzie szeroka ścieżka..
Tamta nie ulekla sie zła.ta sie od niego odwróci.

A ja bede na razie trzymac sie jednak tego, ze jest to zupelnie nowe doznanie.
Cos calkowicie innego.
Czy lepsze, czy gorsze - jeszcze tego nie wiem.
Ale widze ze paradoksalnie wiele sie teraz ucze... od mojego meza.
Ja od niego, on... mnie.
Kiedys tak nie bylo.
Przynajmniej na poziomie takiej swiadomosci.

Moja milosc ( ? ) dzisiaj gor nie przenosi
ale przenosi je moj maz.
A ja pozwalam sie kochac, piescic i rozpieszczac...:)
I to jest calkowicie cos nowego, czego nigdy nie doswiadczylam
bo kiedys odwzajemnialam, potem odrzucilam, a teraz po prostu ...poddalam sie temu
i chyba zaczyna mi sie to podobac;)

Bo może wiara w "i że cię nie opuszczę aż do śmierci" była trochę naiwna. Bo słowo "dopóki" zakłada jakąś granicę, interesowność. A miłość z założenia ma być bezinteresowna, nie kochasz za coś przecież, ale kogoś. I teraz kwestia kochasz go, bo daje ci to czego potrzebujesz tzn. jest ci z nim dobrze czy kochasz go bo kochasz. Nawet jesli nie daje ci wszystkiego co byś chciała. A skoro nie daje albo wręcz zabiera to można jeszcze kochać?
Skoro miłośc jest bezinteresowna i kocha się człowieka a nie to jakim jest, to dlaczego tak często próbujemy zmieniać tych których kochamy? Dlaczego niektóre zachowania nas irytują, sa nieakceptowalne. Gdzie jest granica tego kochania? To jest bezinteresowna czy nie ??
Kurcze chyba sie trochę rozpędziłam :) ale czasami nachodzą mnie takie refleksje.

onazona a ja cie pocieszac i glaskac po glowce nie bede,
szczerze powiem to mam ochote dac ci klapsa - klapa wrecz;)
i powiem - przestan babo medzic, stekac i jeczec
przestan mu brzeczec za uchem... bo
ani sie prawdy tak nie dowiesz, ani nic tym nie osiagniesz
onazona - powiem prosto i banalnie - albo cos jest, albo tego nie ma.
Nie istnieje po srodku.
Wiec, albo jest uczciowosc - albo jej nie ma
albo jest chec naprawy - albo nie ma
albo masz swira - albo nie;)
po srodku NIE ISTNIEJE - taka prosta prawda.

Ty tez jestes po srodku - nie ufasz ale chcesz budowac jednoczesnie niszczac to ciaglymi podejrzeniami, zarzutami...
chcesz uprawiac na ugorze, w dodatku sama na polu gdzie powinno orac dwoje.

Jeszcze nie wiesz co, ale juz wybaczylas, juz chcesz dac szanse, juz sie pogodzilas... ale jednak nie... bo drazysz, zadreczasz, powracasz...
Wyjdz ze z tego srodka, bo sie calkiem pogubisz.
woz albo przewoz
czyli albo start w nowy, swiadomy poczatek
albo meta...

czemu np. nie zarzadasz bilingow ?

tajemnicza, tu nie chodzi o to zeby olac, nie poznac prawdy jesli tego chcesz i na tym ci zalezy.
Tu chodzi o to zeby odpowiedziec sobie na pytanie czy postepujac w taki sposob osiagne to na czym mi zalezy.
lub, co tym moge osiagnac.

A jak sie oduczyc ?
Ja znam jedna metode - konsekwencja
tzn. odpowiadam sobie na powyzsze pytanie i jestem KONSEKWENTNA w stosunku do odpowiedzi na nie.
proste:)

eine gute ehefrau - czyli konsekwentnie odpowiadam sobie, ze nic nie zdzialam tym dopytywaniem i drazeniem. z drugiej strony prawde znam nawet wtedy jak facet sie wypiera albo sam mi ja wyleje w twarz(prawde). i mimo ze ją znam to dalej ciagne jakąś dyskusję bo to mnie boli i we mnie siedzi i wszystko sie powtarza, facet sie coraz bardziej wkurza i tak tworzy sie to cholerne bledne kolo...

my kobiety jestesmy takie ze lubimy sobie pogadac, co moze meczyc naszych mezczyzn. i wydaje mi sie ze maz uzytkowniczki onazona tym wlasnie jest zmeczony... ze ciagle cos.. tak jak moj narzeczony.

kobiety powinny byc bardziej pewne siebie, stawiac na siebie i swoj rozwoj, byc dla kogos ale jednoczesnie obok kogos, to potem faceci sie uganiaja:) latwo mowic, bo ja ciagle sie tej pewnosci siebie ucze i nie wychodzi mi to tak jakbym chciala;/

wiesz co tajemnicza, mysle ze czym innym jest drazenie po to zeby sie czegos dowiedziec,
a czym innym jest rozmowa o tym czego sie dowiedzialo lub co sie wie.
Taka mala subtelna roznica.
Subtelnie tez nalezy wyczuc kiedy ta rozmowa czemus sluzy,
a kiedy zamienia sie w zwykle mielenie.

A co do faceta,
jesli zachowasz rozsadek w tym co napisalam wyzej,
uwarzam ze ten ktoremu na tobie zalezy ZAWSZE bedzie z toba rozmawial.
i tyle

ehh... to ja draze zawsze jak czegos szukam i jak juz cos wiem.. za duzo kontroli..
ale u mnie temat jest zwiazny z masturbacja partnera ktora poglebila sie przez moje zachowanie jak mniemam, ale tez do konca winna ja tylko nie jestem..
jest ciezko a tez chce odbudowac to co stracilismy, a tak jak mąż onazony - jak zmienie sie na kilka godzin lub dni to on od razu sie tez nie zmieni i nie bedzie super szczesliwy.. to wszystko wymaga CIERPLIWOSCI:/

Onazona ja tez podejrzewalam ze kogos ma (od pewnego smsa, i klotni po nim i panice), byly objawy, paniczne trzymanie komorki przy dupier, haslowanie jej, paniczne wrecz pilnowanie. Pozne powroty, mnostwo wyjazdow sluzbowych, krytykowanie mnie, wywolywanie awantur, aby sie wyprowadzic, wyprowadzki bo on musi odpoczac. Ale byl tez seks, bliskosc, calonocne przytulanie, calowanie, mowienie jaka jestem piekna.
Setki razy pytalam sie co go z nia laczy (czulam ze to ona), czy ma kogos, ba przysiegal, zarzekal sie, ze nigdy mnie nie zdradzil, nawet pocalunkiem z nikim. I co i dupa. Kochanka od roku, w czasie kiedy byly te zapewnienia, mowienie ze mnie kocha, pozada i w ogole. To chyba jest najgorsze. Bo mogl mnie wtedy zwyczajnie zostawic a nie skazywac na to co jest teraz. Wiec pytanie drazenie nic Ci nie da, bo moj klamal rok. Ale takie rzeczy predzej czy pozniej wychodza, lepiej predzej.... Zycie w niepewnosci i strachu jest straszne i zabija to co pozostalo, wiem to z doswiadczenia, ale niezaleznie od tego zdradzana zasluguje na odrobine uczciwosci i nieszmacenie jej.
Podejrzenia, mysli beda Cie zatruwac i zabijac od srodka. Nie da sie ich wylaczyc.

a jeśli ja zacznę sie zmieniac, to jaką mam pewność że on tez? ze zacznie byc lepiej i wrocimy do czasow sprzed kryzysu?

napisałam Ci - to porste i oczywiste - jak dla mnie

robię gruntowny REMONT swojego związku- potrafisz zrobić remont nie robiąc bałaganu?

ja - nie

naprawdę na żadnym etapie nie miałaś mętliku w głowie? - może emocje targają Tobą inne, czy też inaczej je okazujesz- ale ja widzę dużo podobieństw - choć równie dużo inności - ale chyba to dobrze, że jesteśmy inni- życie byłoby zbyt monotonne, jakby wszystko było takie oczywiste i przewidywalne

JA nie napisałam - jak to odebrałaś - że w takim bajzlu można przyjąć właściwą postawę - wrecz przeciwnie - mówię, że jestem na etapie postanowień- nie wiem czy sa dobre, czy złe- okaze się w przyszłości- zaczynam odnosić wrażenie, że ustosunkowujesz się do moich odczuć i emocji, a nie do końca zapoznałas sie z moim ...hmmm....przypadkiem...

wiesz- wydaje mi się, że jesli chce się kogoś oceniać to wypada dokładniej zapoznać się z tym co ma do powiedzenia i nie oceniac przez pryzmat swoich doświadczeń i emocji

nie oceniam Cię negatywnie - troszkę jak na razie podczytałam i uważam, że jesteś konkretną babką twardo stąpającą po ziemi - nie każdy taki jest- ja zazwyczaj bujam w obłokach i zdaję soobie sprawę, że moja sytuacja troszkę też z tego wynika

mam wrażenie- i nie rozumiem dlaczego, że się mnie czepiasz, a wiesz doskonale, że taki typ jak ja tego nie lubi - więc dlaczego to robisz?

sama napisałaś, że pocieszać głasakac po głowie mnie nie będziesz i każesz mi się ogarnąc - dobra rada, ale ja tego JUŻ nie oczekuję -  ja dopiero jestem na etapie brzęczenia nad uchem i niestety pewnie jeszcze długo będę to robić - choć jak pisałam - wiem doskonale, że nie powinnam - jedno się zmienia- zmieniam ucho:)

nie mamy tej pewności- ani ja, ani Ty, ani nikt Ci jej nie da

ale musisz sobie odpowiedzić na pytanie- czy warto

ja - mając zasób wiedzy jaki mam w tej chwili- mówię, że warto i chce spróbować

zaryzykować - i jesli nawet on nie zacznie się zmieniać od razu - zaczekam...ale wyznaczyłam sobie okres - i zobaczymy

po to mi to forum- żeby mi się udało- zamiast jego obarczać moją niepewnością i watpliwościami - wywalę to Tutaj- myślę, że to jakiś sposób...

wiem, czy to czy się uda, czy nie uda- zależy przede wszystkim ode mnie

SOl - napisalaś "Podejrzenia, mysli beda Cie zatruwac i zabijac od srodka. Nie da sie ich wylaczyc"

- no właśnie - nie da - przynajmniej na etapie, kiedy on nie umie się określić czy chce to naprawiać, czy już nie...odejść- nie odchodzi - więc co mi szkodzi zaryzykować, nawet jak jestem pełna tych podejrzeń i chyba już każdy jego gest i słowo będę interpretować pod kątem zdrady  - ale wiem, że nie będzie tak zawsze- wiem, że jak rozejdzie się po kościach, on stanie się normalnym facetem, jakim być potrafi i od czasu do czasu bywa  - odpuszę sobię te podejrzenia, ale jeszcze nie teraz...

moje postanowienie-nigdy już ich JEMU nie wyjawiać - myslę, że uda mi się to "zagrać" - co jak co, ale przyznam Wam się - i możecie po mnie pojechac- troszkę jestem manipulantką i jak dotąd najczęściej osiągałam cel - tylko w obliczu tego podejrzenia zdrady moje manipulacyjne umiejętności odeszły wraz z goryczą, ale teraz przełknęłam tę gorycz i jestem gotowa podjąć to wyzwanie -

obawiam się jednego -

że swoim zachowaniem uśpię jego czujność i wyjdzie szydło z worka - tak już na 100% - i nie wiem czy wiedząc - mając pełnowartościowe dowody zdrady- będę chciała jeszcze tego związku

Teraz - chcę - bo dowodów nie mam - tylko poszlaki i przypuszczenia- chcę być sprawiedliwym sędzią - wątpliwości rozstrzygam na korzyść oskarżonego:))))

noooo, zaskocz go:)
po tych 9 miesiacach dobrze wam to zrobi

dokładnie o to- i właśnie tego oczekuję - też jestem wdzięczna za Twoja opinię- tylko- przepraszam, może to zabrzmi że pozjadałam wszystkie rozumy-- ale to co napisałać jest dla mnie oczywiste- ja to wiem, mam tego świadomość....

a z tym Remontem...

hmmm

Ty uważasz, że rozlewam farby- a ja, że zrywam stare tapety i zamierzam wygładzić ściany ...tylko jak zaczęłam je zdzierać okazało się, że mój mąż tapetował nie raz nasz związek i teraz pod przykrywką niby czegoś na pozór może i ładnego - były nieciekawe wzory...

stąd ten bałagan - tak ja to widzę:))))

odpoczynek od siebie jest wrecz czasem wskazany, jak sie bylo tyle czasu kolo siebie to i zatesknic nie mozna bo jak? ja jak u jego rodzicow siedzialam to i tak jak bylam na dole bo mu chcialam dac spokoj to i tak swiadomosc ze ja jestem siedziala w glowie.. z drugiej strony dowody na to co robil sam ze soba jak juz wrocilam na gore mnie bolaly i niestety bola dalej ;/ bo jak tu takie cos mozna robic jak sie ma kobiete obok siebie, ale duzo sie wydarzylo miedzy nami zlego a odbudowac ciezko.. tylko szuka okazji az ja znikne z pola widzenia bo mu sie kojarze ze zrzedkiwoscia niezadowoleniem pytaniami dociekliwoscia ehh. inna sprawa ze sie uzaleznil a mnie to boli i bledne kolo jest.
trzeba na nowo rozbudzic ta namietnosc i miec wiecej odwagi.. robic a nie gadac..
jest tez okres taki nerwoy przez to bo zalatwia sobie nowa prace, musio zrobic prawko na C itd.. latac po urzedach i jest nerwowka, a ja chodze traz po lekarzach i jestem u mamy a widzimy sie na walentynki.. dzwonil dzis i wczoraj co zalatwil ale ta czulosc miedzy nami gdzies znikla, teraz ja mujej daje wiecej a kiedys bylo na odwrot.. brakuje mi tego

nowy (chyba) fajny dzień

jednego jestem już pewna

nie powinnam pisać w tym wątku...bo ja nie wiem czy jestem zdradzona, czy też to może jak On mówi- tylko moja paranoja...

Dobra Żono - dzięki za dobre rady...miałaś racje - zdarłam pierwszą tapetę i zamiast dojść do tynku zaczęłam ją zamalowywać w ulubionym kolorze -i okazało się, że to tylko kosztowna prowizorka:)

...ale przecież to można było przewidzieć - nawet ja to wiedziałam - już sama nie rozumiem czemu zachowuje się tak jak się zachowuję...

na pewno potrzebuję wsparcia, pomocy - ale na pewno nie w kwestii asekuracji podczas odnowy związku...bo ja nie do końca wiem - po czym chcę ten związek odnawiać - wymyśliłam sobie zdradę (choć faktycznie wiele rzeczy na nią wskazuje), ale sama nie jestem jej pewna - jedno co jest pewne to fakt, że ten związek wymaga gruntownej odnowy....

chciałam przeskoczyć pewien etap- ale tak się nie da...ale może dobrze - mam kolejne doświadczenie, z którego już  wyciągnęłam wnioski- staję się inną kobietą - zaczynam mniej krzyczeć, być bardziej wyluzowana, gadać zawsze dużo gadałam- a to akurat wkurza mojego męża nieznośnie;) - choć większość z Was daje rady, by przede wszystkim rozmawiać - no właśnie, a ja chyba gadam, zamiast rozmawiać i to mój błąd:)

- fakt, że zmieniam się poniekąd na lepsze, bardzo kłóci się z moim typem osobowości...wiele pracy przede mną - ten REMONT okazuje się większy niż zakładałam ...samo życie:)

tyle rozważań - na koniec

pytanie dokobiet, które okazały się zdradzone, a których mężowie zaklinali na wszelkie świętości, że są święci;)

czy to możliwe?

że zdradza - ale każdą sytuację, która mogłaby na to wskazywać - neguje, a wręcz odwraca przeciwko mnie - wybuchając gniewem, wyzywając mnie od idiotek, paranoiczek i stwierdzając, że ma mnie dość, że to już koniec...a końca nie widać:)

nie piszcie tylko- po co w takim razie go tyle wypytuję i kontroluję- już wiem, że nie powinnam, że muszę odczekać, ale jestem takim niepokornym typem, że jeszcze dużo wody (łez) upłynie zanim zacznę to realizować w praktyce - choć pomału mi wychodzi - ale boli jak cholera, zaciskać tak zęby...już sama nie wiem czy dam radę, czy nie zeświruję do reszty...:)

po co ja się pytam- jak znam odpowiedź...no, ale wariatki zawsze muszą dociekać, pytać- dopóki nie dostaną odpowiedzi- a nawet jak dostaną to zaczynają zastanawiać się czy jest szczera..to jakiś obłęd

no cóż - trzeba przetrwać

zaczynam się tylko zastanawiać cz na pewno chcę znać prawdę - bo na tym etapie, na którym jestem - wiem, że będę potrafiła odbudować ten związek i jestem przekonana, że po tym co przeszliśmy i nadal przechodzimy związek ten będzie w końcu stabilny (najbardziej odpowiednie słowo jakie przyszło mi do głowy;)

a jeśli niestety nie znajdę dowodów na moją paranoję i okaże się, że to nie tylko wynik mojej zbyt wybujałej wyobraźni i przewrażliwienia- myślę, że to co zrobię przerośnie wszelkie moje wyobrażenia o tym do czego zdolna jest zdradzona kobieta...

pozostaje mi przestać dociekać- ale kto był w mojej sytuacji - wie, że to trudne...

a ja - mimo, że dzień zaczął się i przebiega pozytywnie, mimo, że rankiem było naprawdę miło i powinnam być wniebowzięta - mam wrażenie, jakby na mojej piersi ktoś położył przeogromny kamień...

onazona- naprawde, musisz znalezc czas dla siebie. nie wiem czy pracujesz, ale jesli nie to sprobuj wypelnic swoj wolny czas a jesli pracujesz to tez go jakos wypelnij. moze jakis kurs? ja np cwicze od dluzszego czasu z roznym efektem bo za bradzo lubie slodycze heh, ale daje mi to jakas satysfakcje i mam jakis cel, choc nieraz w trakcie cwiczen mysle o glupotach.. ale nie ma co, trzeba patrzec siebie.
po prostu nie zadawaj mu juz pytan o zdrade. tak jak pisala poprzedniczka, predzej czy pozniej prawda wyjdzie na jaw. nie mozesz tracic swojej swiadomosci bycia kobieta i realizowania się. eh ja tak ladnie radzę a sama bym chciala tak umiec postepowac:)

ktoś mądry napisał że zbyt częste myslenie i zamartwianie się nie sprzyja niczemu dobremu. odbija się to na naszym zdrowiu i samopoczuciu. a przeciez chcemy byc piękne i zdrowo wyglądać, wysypiać się bo to też jest potrzebne. im czlowiek ma więcej wolnego czasu, tym więcej spędza go na rozmyslaniu i rozstrząsaniu tego co go boli.

no kurde, zazcnijmy w końcu być niezależne!!!

no widzisz, sama zauwazylas swoje mankamenty a zamartwuianiem się nic nie zdziałamy! sexi wygląd dodaje pewności siebie i w ogóle podnosi samoocenę, a mam wrażenie że mimo że popełniamy w naszych związkach błędy nasi faceci sami nie są święci a potem nasza samoocena kuleje,.. nie chcę ich osoądzać bo sama mam za uszami, ale wszystko naraz skumulowane powoduje że więcej się martwimy niż patrzymy na siebie i swoje zdrowie. nie mówię teraz o tym żeby zanidbywac osoby bliskie ale zeby zadbac przede wzsytkim o siebie.

ja w sumie szczupła byłam zawsze, teraz nawet o rozmiar spadłam ale od oaru lat brzuszek wiekszy mam. fast foody słodycze itd. teraz jest taka konkurencja że jedna chce byc lepsza od drugiej. sa baby, ktore tym  ze dobrze wygladaja wykorzystuja faceta dlatego wlasnie ze jest facetem. wiec jesli my o siebie najpierw nie zadbamy ale rowniez jakos emocjonalnie i wewnatrz siebie, to nigdy pewne siebie nie bedziemy.

chyba bede dziennie moje posty po pare razy czyutac bo wydaje mi sie ze moje rady sa dobre,ale sama mam problem zeby sie tak zachowac. ale staram sie i nie poddam sie. wiecej zajmowania sie soba- mniej zrzedzenia i dociekania.

Polecam to:
http://www.youtube.com/watch?v=K_bdKNluAuk

druga czesc

http://www.youtube.com/watch?v=mixhpAxKZA0

i niestey po angielsku ale jak znasz to zrozumiesz:

http://www.youtube.com/watch?v=h2-Of83crRo

radze słuchac tego co jakis czas bo ja zapominam po prostu ze tak mi sie to podobalo co uslyszalam i zapominam sie stosowac do tego.. zazcęłam bym własnie od tego co wysłałam na koncu, robiłam notatki do tego i czytałam je.

I pamiętaj onazona- niezaleznie od tego co się bedzie działo będzie dobrze!

W końcu nie wytrzymałem. To często odwiedzany wątek więc możliwe, że to dobre miejsce, a i temat też jest stosowny. Konkretnie: gdyby przeprowadzić pewną statystykę, to z całą pewnością jednym z najczęściej powtarzanych tutaj zdań byłoby: "Nie wchodzi sie dwa razy do tej ...." Też miałem wątpliwą przyjemność usłyszenia ostatnio tej wyjątkowej sentencji. Tylko, to niewłaściwa jej interpretacja. Rzeka zmienia się w każdej chwili, woda płynie (czas mija), nurt wymywa dno, nanosi osady, kamienie i piach, prąd pochłania brzegi (czas zminia nasze charaktery, podejście do życia  doświadczając określonymi sytuacjami), w końcu rzeka zmienia koryto pozostawiając po sobie tylko bagienne, porośnięte szuwarami starorzecze (doświdczenia zminiają nas, nasze zachowania i poglądy pozostawiając ślady w pamięci i wspomniania). Podsumowując: nie można wejść do tej samej rzeki dwa razy bo jest już zupełnie inna albo przynajmniej różni się od momentu kiedy ostatni raz zamoczyliśmy w niej nogi.  Jeśli mamy już kierować swoim życie i naszymi realcjami odwołując się do powiedzonek, to przynajmniej znajmy ich przesłanie. Może jadnak warto próbować jeśli się razem tego chce. Panta Rhei.

chcieć to móc, tego muszą chcieć obie osoby ale czasem ktoś po prostu musi "zacząć" ..:)

Podziwiam! Ja nie potrafiła bym wybaczyć zdrady i mój narzeczony o tym wie!
Skoro dzisiaj nie spędzam z nim wieczoru bo przegiął(nie z powodu zdrady) i zastanawiam się nad naszym dalszym wspólnym życiem to po zdradzie nawet bym się nie zastanawiała...Nie chciała bym słyszeć żadnych przeprosin, wyjaśnień -NICZEGO!!

bo w tym cały jest ambaras aby dwoje chciało na raz.... ja też się borykam z ratowaniem związku, ale on nie chce zrozumieć, albo nie che nic naprawiac.. musze ratowac swoją godnośc i komfort psychiczny, kocham go ale musze odejść nie bede patrzec na wspólne dobra, jakoś się to podzieli, muszę zadbac o siebie..ja daje szanse, skoro nie chce z niej skorzystac, trudno jego wybór

znalazłam mały artykuł na temat " czy i jak ratowac zwiazek po zdradzie " moze kogos to zainteresuje

http://www.womenshealth.pl/czy-i-jak-ratowac-zwiazek-po-zdradzie/

Nie żyje życiem forum. Zawsze robiłam tysiąc rzeczy naraz. Jestem bardzo aktywna. Forum to jedna z form aktywności.
Pamietam co czułam maya. Mam taka potrzebę- zawsze miałam- dzielenia sie i empatie. Mam poczucie ze mogę wesprzeć kobiety zdradzane. Pamietam jak bolały durne posty niedoswiadczonych małolat- zdrady bym nie wybaczyla- ale jednocześnie pozwalają swoim partnerom by traktowali je jak dmuchane lale....
Pamietam jak bolała mnie ocena innych. Pamietam niezrozumienie tego przez
Co przechodzilam.. Odbieranie mi prawa to wątpliwości. Bólu.
Powiedziałas ze ze z nim zostajesz? To udawaj ze nic sie nie stało.

Dlatego zakładam ze moje doświadczenie pozwoli uwierzyć innym ze to co sie z nimi dzieje jest normalne. Pokaze jak ważne by zaakceptować to co sie z nami dzieje i uszanować to.

Pogarda w wątkach do zdradzajacych..
Maya zawsze bede ja czuc. Ta pogarda jest tez częścią moich uczuć do meza. I bedzie. Przeciez
Dał dupy. Ostatnio powiedział mi ze jego mama ma o cos tam pretensje do niej. A
Ja odpowiedzialam. Miałam z nią relacje takie i takie. Ona zrobiła to i to. To znaczy ze nie odpowiadały jej tamte relacje. Teraz są takie..
I dodalam takim teatralnym. Złośliwie smutnym głosem--- a było tak fajnie... I sie skończyło.
A on tak zamilkł...
Bo jest inaczej. Ja jestem inna. Bardziej pewna siebie. Bezkompromisowa. Silniejsza.
Nie wspominam zdrady nie żyje nią.
Ale ona mnie zmieniła.
Sprawiła jedno- przestałam sie bać. Doświadczenia zdrady nauczyły mnie ze gorzej być nie moze.
Reszta zależy ode mnie. Od  moich decyzji. Pracy rak. Podejścia do życia.
Zdradę uczynił mi ktoś kogo ufalam i w czyja miłośc wierzyłam

Pogarda dla zdradzajacych to także kubeł zimnej wody. Stosowanej świadomie. Jak sie wtedy czułas maja? Ile mialas mechanizmów w sobie które usprawiedliwialy to co robisz usprawiedliwialy?
Więc ten kibel pogardy ma pokazać... Jestes w dupie a nie na kwiatku....
Rozumiesz?

Witajcie, czuję że bardzoo powoli robi się to wątek dla mnie. Odbudowujemy razem. Trwa to już 14 miesięcy, chodzimy na terapię.Trochę to wygląda tak, że ja robię 3 kroki do przodu i 2 do tytułu.Wykukuję ze swojej bezpiecznej norki "zranionej kobiety", ale rozglądam się coraz szerzej, śmielej i dłużej zanim znów do niej wskoczę.On trwa w postanowieniu i bardzo się stara. Między nami pełna szczerość. Nie ma żadnego tabu (to warunek). Cóż ciężko jak cholera, ale piszę bo już wiem, że jest światełko w tunelu. Widzę je wyraźnie.

Dziewczyny jak u Was? Ja mam jakąś dolinę, im bardziej staram się o tym nie myśleć tym więcej "wizji" mam w głowie. Ostatnio totalnie wkurzają mnie sceny erotyczne w filmach (pewnie wiecie z jakiego powodu). Czy starałyście się "na siłę" o tym nie myśleć? Najdziwniejsze jest to, że mam wrażenie, że teraz sfera erotyczna mi dokucza dużo bardziej niż przez pierwsze miesiące.Ile to jeszcze potrwa (trwa już w sumie ponad 14 miesięcy). On oczywiście nadal się stara, nie ma z nią żadnego kontaktu, jestem pewna. Ja sama już się na siebie wkurzam, ciągle sobie ich wyobrażam. Czytałam gdzieś, że takie natrętne myśli są powodowane przez ukryte lęki. Napiszcie jak sobie z tym poradziłyście/radzicie.

Dodam tylko, że nadal się staramy. Tak jak pisałam, na pewno z tego nie zrezygnuję, gdyż nasza komunikacja nigdy nie była na takim poziomie. Oczywiście nikomu nie polecam takiej terapii szokowej, ale prawda jest taka, że nie wiem co by się innego musiało wydarzyć żebyśmy rozmawiali ze sobą tak jak teraz. Razem jesteśmy 14 lat, jesteśmy po 30, mamy 2 dzieci.

Dziewczyny uważam że powinniśmy dbać o ten wątek co niniejszym czynię. Niemal 1,5 roku po zdradzie zaczynam inaczej na to patrzeć. Jesteśmy po terapii, nasz związek bardzo dojrzał. Inaczej się komunikujemy i reagujemy na swoje potrzeby. Prawda jest jednak taka, że obie strony muszą tego chcieć, w pojedynkę nic się nie zdziała. Nadal dobre dni przeplatają się z dniami wypełnionymi lękiem, brakiem zaufania i obawami czy dobrze zrobiłam. Ale tych złych dni zaczyna być coraz mniej. Coś w tym jest, że choć nikomu nie polecam terapii związku zdradą, może ona wpłynąć na związek budująco. Dalej ciężko pracujemy, ale o dziwo nie wymaga już to aż tyle wysiłku co w pierwszym roku. Dziś taki piękny, słoneczny dzień, więc dzielę się z Wami swoją radością. Wychodzimy na prostą! Pozdrawiam Was gorąco!

Ja też nikomu nie polecam tego typu terapii, ale poważnie Endi NIE WIEM czy bylibyśmy w stanie bez takiego wstrząsu, komunikacją dotrzeć do tego punktu gdzie teraz się znajdujemy. Wydaje mi się to niemożliwe. Stopień zaangażowania obu stron i zapał chyba nie do wywołania samym gadaniem. Taka prawda. Po drugiej stronie szali nerwy, trzaskanie drzwiami, utrata zaufania, istne zgliszcza.... Ale właśnie na tych zgliszczach rośnie coś co za kilka lat chyba będzie ślicznie wyglądać i pachnieć. Może nawet lepiej niż wcześniej;) Buźka

Znam te emocje i stany zwątpienia . Ja tez na poczatku ( 6mc)  tez szukałam mimo ze on nie dawał mi powodów do wątpliwości.  To siedziało w mojej głowie a z czasem weszło już w nawyk. Cel - coś znaleźć. I nic nie znajdowałam.

Swiat zewnetrzny tez cały czas mi przypominał o tym .:

a to postac z baki jaka czytałam dziecku miała imie jak  ona
monopolowy niedaleko nazywał sie jak ona
jakies audycje i programy w radio czy w TV - dlaczego jest tyle rozwodów i zdrad .

I tak w kolko wszystko sie kręciło wokół zdrady .

Powiedziałam dość . Dlaczego to ma być centrum mojego życia .

Przecież on robi wszystko abym mu zaufała , przecież on sie o mnie troszczy daje dowody swojej miłości.
To on robi plany i czyny na przyszłość to coś przecież znaczy

Przecież ja tez muszę sie starać bo jeśli doszło do zdrady to coś nie działało miedzy nami wiec tez to chce poprawić .

Poza tym postawiłam na siebie . Aby zabić czas który mogłam bym wykorzystać na dalsze szukanie, wykorzystuje np na sport.
Zaczęłam uczęszczać na rożnego rodzaju kursy , warsztaty . Głowa nie skupiała sie już na zdradzie a na bieżącej nowej czynności .On mnie motywuje a nawet chwali sie moimi małymi sukcesami w towarzystwie . Doceniam teraz teraźniejszość. 

Nawyk szukania pomału umierał. Byłam, jestem spokojniejsza.

Przeciez gdyby miał cos do ukrycia nie zostawiał by telefonu na wierzchu .... Patrz na takie małe czyny , świadczące ze nie ma nic do ukrycia .

Ja po 8mc od zdrady i 8latach małzeństwa dostałam kwiaty tak poprostu bez okazji . - i jakie pytanie w glowie - czy on znowu cos zrobił ?? Ale szybko uwolniłam sie od tej mysli

A zadałas sobie pytanie czy jak bys nie była juz z nim tylko z kims innym to tez tak bys szukała. Niestety zdrada jest juz w nas do konca zycia.

Ja zajmujesz swój wolny czas?? Moze u ciebie jest jak u mnie to juz poprosty nawyk szukania czegoś czego nie ma .