Przypomnę, że mąż zaczął romans dwa lata temu.
Mam za sobą etap pt. rozwód.
Wiem już co to znaczy być samą z dziećmi.
Mąż mieszkał z tamtą ponad rok.
Ja nie walcze o małżęństwo, bo ono przestało istnieć kiedy zaczął z nią sypiać, kiedy powiedział z nami koniec. On się z domu wyprowadził, ale najpierw ja powiedziałm mu, ze to koniec, że nie chcę go znać, po tym jak odkryłam, że z nią spypia.
I tak się stało. Nie było mowy o dogadaniu się.
Była stanowacza decyzja, żadnej walki, żadnych szans.
No to poszedł do niej.
Moim zdaniem i tak by podzedł.
Może dobrze, że nie było walki, że nie było szansy.
Bolało cholernie. Ciąża, codzienność, dwanie sobie rady. Oschłość wobec niego.
Złość, żał, gniew.
Gdyby nie ciąża byłabym już rozwódką.
Latałam po prawnikach jak wściekła. Chciałam jak najszybciej się rozwięźć, obojętne za jaką cenę.
Nie miałam co liczyć na rozwód będąc z nim w ciąży. Mając małe dziecko i synów.
A po ciąży, poznałam uroki bycia samodzielnei wychowującą dziecko kobietą.
Przekonałam się jak to jest być samotną matką.
Jakie jest życie.
End_aluzja dała szansę, ja jej kiedyś nie dałam. Ale też on nie bardzo był nią zainteresowany.
Moj asytuacja rózni się tym, że ja już jestem, po rozstaniu, po nie daniu szansy, po stracie małżeństwa.
To nie był romans. On ją wybrał, z nią żył.
Jak mi potem powiedział, bo nie miał do czego wracać, bo nie dałam mu szansy.
Nie chciał być z nią, wiązać się. Nie chciał starcić rodziny.
Ale nie dałam mu tej szansy.
Nie potrafiłam. Zbyt mnie zranił. To był za wielki cios.
Ten czas pozwolił mi na refleksję. N apoznanie tego co tracę a co zyskuję.
Pogodziłam się już, że to koniec.
Właściwie to dla mnie pojawiła się szansa.
Stało się coś nieprawdopodobnego. Zerwał z nią.
Między nami był jakiś kontakt. bardzo słaby , ale stopniowo jakby większy.
Nie dowierzałm, nadal jestem pełna obaw.
Monia, kiedy twój mąż zdradził, End_aluzja a Twój?
Każdej z nas sutuacja jest inna.
Mam za sobą inną drogę.
End _aluzja ty piszesz o tym jak jesteś gotowa żyć sama.
Ale to jest teoria.
Ja już sama żyłam.
Już wiem jak za nim tęsknię. Jak jestem zamknięta na innych.
Już wiem co to jest życie bez niego. Jakie silne jest to uczucie.
Straciłam go, mogę go jedynie odzyskać.
Monia, byłam w takiej sytuacji jak ty.
Tamta była 2 razy w ciąży. Dwa razy poroniła. Nadal się obawiam.
Godziłam się z tym czego nie chciałam.
Dopiero po czasie zrozumiałam czym jest rozwód, że nie chcę zaczynać nowego życia, że bardzo bym chciała żeby to był zły sen.
To co się teraz dzieje jest dla mnie właśnie tym światełkiem w tunelu.
Zdradę już przepłakałam, przegryzłam.
Teraz jest to co jest.
Bolą mnie sprawy codzienne.
A jakże bym chciała, żeby on ze łzami w oczach wyznawał mi miłość. Nosił na rękach i w ogóle nie odstępował na krok.
Ale tak nie jest.
On się z tamtą zżył, a ode mnie oddalił. Jest coraz bliżej, ale tak przez skórę czuję, że jeszcze nie całkiem mój.
Zaprzecza...
Ale mnie tego jeszcze brakuje, to jeszcze nie to. Chociaż nie jest źle.
Ona jeszcze nas dzieli. Całkiem nie znikła.
Żyć będę w zawieszeniu dopóki tamten rozdział nie zostanie definitywnie zamknięty.
On go nie zamknie.
Wracając do wątku.
Jetem szczęśliwa. Szczęściem przez łzy, ale może jeszcze większym.
Straciłam kochaną osobę, a teraz są chwile kiedy z nią jestem.
I nie ogłądam się czasem na nic.
Napawam się tymi chwilami szczęścia, bo nie wiem ile one będa trwać.
Bywam nieszczesliwa i zrozpaczona kiedy coś się wymyka, jest nie tak.
Ja już żyłam sama. Wiem jak było mi ciężko. Da się, ale teraz chcę wykorzystać szansę, którą dało mi życie.
Nie wiem czy dam komuś nadzieję.
Napiszę tylko, że nawet kiedy wydaje się benadziejnie, że to już definitywny koniec, życie może się potoczyć różnie. Warto mieć nadzieję.
Kto wie, może za parę lat napiszę tutaj:
Jestem mega szczęśliwa. Małymi krokami, budując na zgliszczach od nowa zachowaliśmy naszą rodzinę, jesteśmy prawdziwym małżeństwem, wyszliśmy z prawie niemożliwego.
Udało się nam. Jest rana, ale już wiemy jak cenne są nasze chwile razem, miłość, rodzina.
Pokonaliśmy romans, uzależnienie, trudny charakter.
Nauczyliśmy się wybaczać, tolerancji i dobroci względem drugiej osoby.
I najważniejsze ta druga osoba dalej nas kręci.
Lub napiszę: jestem sama, ale uczę się czerpać z tego szczęscie, bo tak też się da.
Dzisiaj jestem bardzo za: razem
Ale, nie za wszelką cenę. To jest taka moja granica wytrzymałości.
i mieszaja mi sie czasem historie
