JESTEM SZCZĘSLIWA? Dajmy nadzieję tym, którzy odbudowują swój związek

Ło cholera:(

Kurcze, aż tak beznadziejnie?
Może chociaż 0,02 PLN pocieszenia?

?

No jasne, że tak, ale musimy być też ewentualnie pewni tego, że nie chcemy dalej razem ze sobą żyć. Na razie tej pewności też nie mamy...
Trwamy w jakimś zawieszeniu i czekamy chyba na grom z jasnego nieba. To oczywiście droga do nikąd, ale jak już pisałem, widząc postawę żony, brakuje mi motywacji i nie mogę się zdobyć na wysiłek, bo chyba boję się kolejnego zranienia...

Muszę zacząć od samego siebie, tj. zmienić się dla siebie, nie wiem, jakoś bardziej się ze sobą dogadać, utrwalić poczucie wartości itd.
Na razie chodzę z nosem spuszczonym na kwintę, rozpamiętuję. Kto się w kimś takim emocjonalnie zaangażuje?

Podziwiam Cię moja Droga, bardzo Czytając Twoje posty wierzę, że i mój związek się ułoży. Otóż ja zostałam 'zdradzona' przez chłopaka z jego byłą partnerką. Zdradził, nie zdradził.. nie wiem... Tak to nazywam, bo jednak był to jakiś rodzaj zdrady. Pisał ze swoją byłą, dość jednoznaczne wiadomości. Tłumaczył, że tylko mnie kocha, że to było tylko krótkie zawirowanie w jego życiu, sam nie wie czemu do niej pisał. Na pewno nie tęsknił za tym co było. Dla nas obojga jest to okropna sytuacja. Dla mnie szczególnie, boję się zaufać na nowo, ale wiem też, że chcę z nim być, może głupio wierzę, ale wierzę w jego słowa teraz, że wie na pewno, że mnie nie zrani drugi raz, nie zawiedzie, bo teraz widzi i wie co prawie stracił, zrozumiał, że jestem miłością jego życia. Chciałabym wiedzieć na pewno, że mówi prawdę, że już nie kłamie...
Potrzebuje pocieszenia i rady. Co robić?

Dziewczyny, myślicie, że takie pisanie z byłą, a co za tym idzie też kłamstwa, da się wybaczyć, czy to w ogóle jest zdrada... Pewnie jest, ale ja chyba jestem zaślepiona tą miłością.

ziemniaczana, czyli po zdradzie wróciliście do siebie, a potem on sam Cię zostawił, bo się coś wypaliło? A jak było między Wami do tego czasu, gdy Cię zostawił?? Ja jestem osobą, która zapominając coś, już do tego nie wraca, nie rozdrapuje starych ran. Twierdzę, że 'co było a nie jest, nie pisze się w rejestr'. Cóż, może to i głupie i naiwne, ale z doświadczenia wiem, że jeśli mój chłopak mówi, że coś zrozumiał i zmienił w sobie, to tak jest. Pokazał już że potrafi coś dla mnie zrobić, zmienić w sobie. Dlatego też i w tej sytuacji może i naiwnie, ale wierzę, że mówi prawdę, że chce się zmienić i że już jego przeszłość nie wróci. Dowiedziałam się o tym wszystkim niedawno, więc sprawa jest jeszcze świeża, ale staram się pozbierać po tym, chcę się ogarnąć i myśleć racjonalnie. Mam nadzieję, że nie zawiodę się po raz kolejny..

Witam wszystkim, chciałabym podzielić się tym co ja czułam, co czuję.. Ziemniaczana, czytając Twojego ostatniego posta, Twoje odczucia to tak jakby ktoś opisywał moje... może w skrócie opiszę moją sytuację. Jesteśmy małżeństwem z przeszło 10-letnim stażem, zawsze czułam się kochana, nigdy nie miałam powodów aby przypuszczać, chociażby przez chwilę że mąż może szukać jakiś wrażeń, tyle lat zapewnień że jestem tą jedyną, najlepszą i do końca życia... i naprawdę było nam dobrze... do momentu gdy wyszło na jaw ,że przez ostatnie dwa lata (prawie 2,5) mąż regularnie pisał z inną kobietą. Oczywiście tłumaczenia, ze to koleżanka, że tylko pisali ze sobą, ze nigdy nie spotkali się - to wszystko to dla mnie jest żałosne próby ratowania małżeństwa. Nie wierzę- koleżanka?regularne pisanie nawet po 20 smsów dziennie (w jednym miesiącu było ich 150)?wysyłanie mmsów?jakich?długie rozmowy, o czym?dlaczego kasował wszystko?i do tego nie spotkali się??? nie wierzę, w nic nie wierzę!!! dałam szansę... ale z dnia na dzień jest co raz gorzej, wszystkie te pytania pojawiają sie po kilkanaście  razy dziennie, w nocy śni mi się wszystko a rano wstaję z głową pełną tych myśli, nie potrafię tak szczerze jak kiedyś przytulić sie do niego - tuliłam sie tyle lat, a on co w tym czasie robił?? nie potrafię powiedzieć mu nic miłego, nie potrafię z nim rozmawiać... próbuję ale wówczas wyobrażam sobie ich pisanie, ich spotkania, rozmowy... widocznie on w ostatnich latach nie potrzebował tego ode mnie tylko od kogoś innego więc dlaczego teraz miałabym mu cokolwiek dawać!!! nie wiem, jak to będzie, chwilami nachodzi mnie takie zwątpienie ze jestem przerażona, uświadamiam sobie że świetnie poradziłabym sobie sama,bez niego i chyba byłoby mi dużo łatwiej, jest dla mnie zupełnie obcy, ja znałam i kochałam zupełnie innego człowieka i chyba raczej nie mam już siły zaczynać wszystkiego od początku, bać się, sprawdzać,kontrolować,przekonywać sie że mnie już nie oszukuje, zwyczajnie go nie znam... ale z drugiej strony kocham go.

jednak możliwe...przeżyliśmy ze sobą 12 wspaniałych lat, zawsze wydawało mi się że tworzymy bardzo udane małżeństwo... miałam całkowicie inny obraz mojego męża, nigdy nie pomyślałabym że może robić coś takiego przez dwa lata, zgrywając szczęśliwego męża, nigdy!! teraz jak na to patrzę, to widzę rzeczy o których nigdy bym nie pomyślała że On mógłby to robić... pisać po kilkanaście, kilkadziesiąt smsów dziennie, mmsy, telefony,kasowanie tego, kombinowanie...nie znałam go z tej strony!!! a jednak przez 12 lat kochałam i nie można tak odkochać sie w jednej chwili..po prostu zmienił mi się zupełnie jego wizerunek, wiem że jest zdolny do takich świństw, do takiego zakłamania,i nie wiem do czego jeszcze może być zdolny. Bardzo stara sie teraz ale ja już nie mam siły, nie mam już siły na to aby ciągle bać sie czy znowu czegoś nie odwali, sprawdzać, kontrolować... a do tego wszystkiego fakt, że nadal twierdzi że to koleżanka...

ziemniaczana - Aha, to naprawdę musiało boleć, kiedy Ty starasz się zrobić wszystko, aby odbudować związek po zdradzie, a on tak nagle odchodzi. Nie rozumiem takiego zachowania... Cóż, mam tylko nadzieję i wierzę mocno w to, że mój chłopak zmieni się i naprawdę zerwał kontakt z tamtą dziewczyną, bo mówił, że zerwał ponad pół roku temu i rzeczywiście żadnych wiadomości od tamtej pory już nie odkryłam. To pisanie też nie było jakieś regularne, pisali do siebie co mniej więcej dwa miesiące, po kilka wiadomości. może i to był sentyment, który już nie wróci i tylko to mnie teraz trzyma przy nadziei, że będzie dobrze i się ułoży. Jesteśmy razem ponad dwa lata. Z jednej strony krótko, z drugiej aż dwa lata...

wg mnie to też nie rokuje....chciałabym się mylić, ale to przypomina reanimację człowieka bez głowy (matko ale porównanie znalazłam...chyba za póxna pora na myuślenie)

Generalnie dobre porównanie

Żona mi powtarza, że OBECNIE nie potrzebuje uczuć, bliskości, namiętności i tym podobnych rzeczy.
Ona chce być ze mną i ma nadzieję, że to, co zgasło z jej strony, odrodzi się... tylko jak się to ma stać przy jej bierności, to ja nie wiem.

End_aluzja napisała, że bez pomocy żony nie przejdę sam przez gorycz, żal, złość i cierpienie spowodowane zdradą. Dokładnie tak jest. Ja nie znajduję ukojenia swojego bólu, bo żona jest emocjonalnie gdzieś daleko. Zachowuje się "normalnie" i liczy na "normalność", przynajmniej na początku, z nadziejami na przyszłość (bliżej nieokreśloną).
Problem w tym, że mi to teraz nie wystarcza. Ja się wypalam, duszę, wewnętrznie krzyczę. Taki układ mi nie pasuje.

Poukładałem sobie swoje uczucia w głowie i wczoraj powiedziałem jej wprost, czego pragnę (nie mylić z "potrzebuję" czy "oczekuję").
Pragnę jej miłości, troski, zaangażowania, aby przejść przez gorycz, żal, złość i cierpienie spowodowane zdradą. Nie dostaję tego i tylko czekać, aż dojdę do punktu przegięcia i powiem: "Dość, tak się nie da!"
Ja jestem gotowy iść do przodu, wybaczyć, ale tylko wtedy, gdy poczuję się kochany, akceptowany, doceniany...
Sam od siebie nadal mam wiele do zaoferowania i pragnę te uczucia okazywać. Nie chcę tego robić, coś mnie blokuje, bo ona przecież wyraźnie powiedziała, że nie potrzebuje tego. Zresztą dawałem z siebie wszystko, gdy ona zabawiała się z tamtym. Brała moje uczucia i wyrzucała na śmietnik, bo była zaspokajana emocjonalnie przez kogoś innego. Ja nie chcę drugi raz, aby to, co jej daję, lądowało w próżni.
Wysłuchała, łzy polały jej się z oczu, ale nic nie powiedziała. Wyczytałem z jej oczu: "Ja nie dam rady mu tego dać! Nie czuję tego!"
Kilka godzin później powiedziała to na głos. Wypaliła się, nie czuje, chciałaby, ale nie może. Mam dać jej czas. To ta sama gadka, którą "sprzedawała mi", gdy spotykała się z "kolegą".

Następnego dnia coś drgnęło. Podeszła do mnie, przytuliła i powiedziała "będzie coraz lepiej".
Problem w tym, że ja nie wiem, ile wytrzymam... czy nie będzie tak, że odejdę, a ona po paru miesiącach w końcu sobie poukłada sprawy w głowie...

Witaj
Mój mąż po swojej zdradzie mówił to samo co Twoja żona. Nawet zaproponował, żebyśmy dali sobie wiecej swobody, spędzali razem mniej czasu itp...A ja się głupio zgodziłam bo tak mi zależało na nim. Tak jakby to on był poraniony i skrzywdzony. Pozwoliłam jemu stawiać warunki jak ma wyglądać nasz związek. Z perspektywy czasu wiem, że to był kardynalny błąd. Stałam się ofiarą, on wiedział, że może zrobić ze mną wszystko, przestał się w ogóle starać. Nieraz myślę, że gdybym wtedy była bardziej nieugięta, gdybym postawiła warunki, granice i stanowczo się ich trzymała, to może teraz bylibyśmy razem. A tak robił co chciał, nie zwracał uwagi na moje uczucia, rana po zdradzie się nie zabliźniła bo mi w tym nie pomógł, a wręcz utrudniał. No i w końcu wypaliłam się, odeszłam. A on wtedy błagał, żebym została, w końcu zrozumiał, że mnie kocha, i takie tam...Tylko, że we mnie już nic nie było, totalna pustka. Gdybyśmy dotarli do tego punktu 3 lata wcześniej...

Wiem, że za późno już, ale błędem było angażowanie się w nowy związek przed definitywnym rozwiązaniem starego.
Musisz zrobić rachunek zysków i strat między dwiema wizjami życia...

No u mnie generalnie wszystko zmierza do takiego zakończenia. Ja w końcu przekroczę psychicznie jakąś granicę i nie będę w stanie nic z siebie dać. Wypalę się od środka... Myślę o dziecku i nie chcę tego. Chcę być szczęśliwy w pełnej rodzinie...

No dokładnie. Ja czuję, że daję za dużo, jestem wytrzymały, cierpliwy, znoszę to wszystko, czekam... ale gdzieś w tym wszystkim tracę godność...

Radocha chwilowa, bo ogólny obraz się nie zmienia zbytnio.
A czy będzie lepiej, zobaczymy.
Teraz mam dobry nastrój, bo jestem po siłowni, ale to minie i wieczorem znowu będzie dół

Bartolomeo, jak tak to wyglądało z tamtej strony (nowy facet, z którym mieszka), to ja bym się nie zastanawiał, tylko z utęsknieniem czekał na ten rozwód i wiązał przyszłe plany z kimś innym...

Chaffink, to nie tak powinno być, że Tobie bardziej zależy niż Jej...zniszczysz się i znienawidzisz ją po czasie, a chyba nie o to chodzi??? macie dziecko, ale nie może być tak, że tylko ono Was łączy. dziecko wychowywane w pełnej rodzinie, ale bez miłości którą darzą się rodzice będzie skaleczone na całe życie....będzie miało zaburzone postrzeganie związku między kobietą a mężczyzną.
dzieci są mądre i nawet jeśli nie wszystko potrafią pojąć umysłem, to bezbłędnie odczuwają emocje.
to nie Ty powinieneś łazić i sie prosić o to czy tamto. to Żona powinna za Tobą....powinna się starać, bardzo starać i pokazywać, że jej zależy. bez tego nie ma szans na cokolwiek.
przemyśl sobie sprawę dogłębnie, bo im dłużej tkwisz w tej próżni tym gorzej dla Was wszystkich...
takie moje zdanie

hmm, czyli ona potrzebuje sponsora (nie mogłam się oprzeć złośliwości...przepraszam;))

dla mnie to niezrozumiałe, bo ja tez doświadczyłam zdrady i gdyby mąż mi powiedział, że nie potrzebuje bliskości itd, dla mnie byłoby to równoznaczne z tym, że Jego miłość do mnie się skończyła....nie rozumiem, jak można nie chcieć bliskości osoby, którą się kocha (ok rozumiem, ale tylko w sytuacji, gdy ta osoba nas bardzo zrani, a tutaj to Ty zostałeś zraniony, a nie Ona!)

choć z drugiej strony ludzie tez tak żyją, po przyjacielsku i jakoś jest....

Chaffink, jak dobrze ze faceci tez tak odczuwają.
Ja mieszkam sama i nawet nie tęsknię za mieszkaniem z mężem, ale brakuje mi tego uczucia, które kochanka mi skradła.
Mój mąz też piwedział, że ma nadzieję, ze to wróci z czasem.
Ale jak ma wrócić kiedy on jest z nią.
Może już nie fizucznie, ale ona zawładnęła jego życiem. Siedzi w nim.
Nie ma mnie , dzieci.
Mam wrażenie, że tak jest u Twojej żony.
Tez rozmawiam z mężem jak ze znajomym. Nie ma intymności. Nie patrzy na mnie jak na kobietę.

Twoje żonie opłaca się być z Tobą.

Imponujesz mi, że chcesz małżeństwo ratować:)

Kurcze, nie jestem sam 8-)

Oj, boli. Boli, ale tak niestety jest. Jej się opłaca, z pewnością.

Ja sam się sobie dziwię, że mam w sobie tyle cierpliwości i wytrzymałości, ale powoli niestety zaczynam tracić szacunek do samego siebie. Czuję, że w tym wszystkim tracę godność, bo ona mi nie pomaga i mnie nie docenia. Ty piszesz, że Ci imponuję... dzięki, tak jakoś od razu mi sił dodałaś Niestety dla kogo innego moja postawa może być głupia i naiwna...

Tak, miała ją zawsze. Ja się nie wypaliłem.
Sądzę też, że ona ma w sercu jakąś iskrę dla mnie. Jak ją rozpalić? Terapią szokową? Mam powiedzieć "dość"?
Nie potrafię tego teraz zrobić. Ja, osoba skrzywdzona w tej sytuacji, musiałbym zostawić dziecko, wyprowadzić się, wynająć coś dla siebie i nadal utrzymywać ją, dzieci, kosztowny dom, płacić kredyt hipoteczny... Dla mnie to jest totalnie na opak.

Ona chciałaby, abym się "zamroził" w obecnej sytuacji, odczekał, dał jej ten cholerny czas... A sam mam się dystansować, goić rany, nie wymagać, nie oczekiwać, bo ona nie jest gotowa mi nic dać. Ona sama mówi, że również jest ofiarą w tej sytuacji. Jasne... sama skrzywdziła siebie, skrzywdziła mnie i ja mam za oboje cierpieć... Paranoja.

Bosa, ja przestałem okazywać uczucia, obchodzę ją szerokim łukiem. Nie ma z mojej strony czułości, bo wiem, że ona, jak sama twierdzi, jej nie potrzebuje. To po co dawać? Staram się nie zabiegać, nie pokazywać po sobie, że mi zależy, ale na 100% podświadomie przekazuję jakieś sygnały i ona się czuje pewna siebie.
Mam w sobie cierpliwość, panuję nad sobą, silnej woli też nie brakuje, ale to jest tłumienie emocji, coś nienaturalnego... Nie wiadomo, jak długo tak można...
Czy zapragnie być znowu ze mną? Szczerze mówiąc, to sądzę, że zapragnie, ale dopiero kilka(naście) miesięcy po ewentualnym rozwodzie...

Właśnie. Miałam nadzieję wchodząc tu, że przeczytam, jak Wam udaje się odbudować związek, jak jest w Waszym życiu teraz, a tu czytam zupełnie coś innego..

Czyli jesteśmy w podobnej sytuacji. Też staram się wierzyć, wybaczyć... Zrobiłam dzisiaj kolejny krok do przodu, pocałowałam mojego chłopaka. do tej pory czekał, trochę niecierpliwie, ale czekał. Od chwili kiedy się dowiedziałam nie potrafiłam zbliżyć się, pocałować. Dziś się udało... Nie wiem, czy to tak na stałe, bo liczę się z tym,że znów wróci ten czas 'ochłodzenia' naszych relacji, jednak nie boję się już tych chwil. Kiedyś bardzo się bałam takiego dnia,kiedy będzie źle, teraz już nie. Teraz po prostu wiem, że przyjdą kiedyś dni, kiedy zwątpię na chwilę.

Trochę się z wami nie zgodzę.
Jeśli już Chaffink podzielił się ze swoim problemem, to chyba można mu pomóc.
Czy należy go uszukiwać i napisać, że jest cudni e, a jemu tylko się wydaje, że żona jest wygodna.
Tematem wątku jest też nadzieja, a czy jej nie ma...
Jeśli daje się szansę partnerowi obojętne przed czy po rozwodzie, lub jeszcze przed ślubem to jedno czego jemu brakuje to napisać: jestem szczęsliwy?
Dajmy nadzieję tym, którzy odbudowują związek!!!

Wirtualne uściski dla Was, dziewczyny

Do wszystkich czytających: Nadzieja umiera ostatnia. Daję żonie szansę, więc mam nadzieję, że związek da się odbudować. Mam wiarę, że coś z tego będzie.
Czy to, co robię, nie "daje nadziei tym, którzy odbudowują swój związek"? Nie daje im nadziei, siły i motywacji do tego, że jednak się da próbować, nawet po takiej krzywdzie, jakiej doświadczyłem ja?

Ludzie nie potrafią sobie niejednokrotnie wybaczyć zdrady jednorazowej, w której winowajca sam przyznaje się do winy. U mojej ślubnej było all-in-one, pełny pakiet uczuć, emocji, seksu, kłamstw, awantur, że ją kontroluję, śledzę itd. Poza tym to ja odkryłem skrywaną prawdę, ona szła w zaparte do końca.
Mimo to się staram jej przebaczyć i dać innym nadzieję...

Chaffink - też miałam cały pakiet tylko bez seksu ( tak przynajmniej mniemam), ale pełne zaangazowanie uczuciowe, kłamstwa prosto w oczy, zaprzeczanie oczywistym faktom, pretensje, że kontroluję, sprawdzam i nie daję prywatności, wszystko co dotyczyło mojej osoby było bleee a ona na piedestale.
Teraz jest trochę inaczej niz u Ciebie, bo to on chce naprawiać żeby było jak dawniej, a ja....
W pierwszym odruchu też bardzo chciałam, bardzo, to było takie zachłyśnięcie się ....Ale z czasem zaczęłam sie zastanawiać dlaczego ja się tak męczę, dlaczego się tak źle czuję, ciągle płaczę, co jest nie tak.... I dotarło do mnie, że już nie będzie tak jak kiedyś, że płaczę bo utraciłam tamto uczucie, wszystko tamto, że wiele rzeczy robię wbrew sobie w imię naprawy czegoś czego nie ma i nie wróci, przynajmniej w dawnej postaci. Ja moje granice przesuwałam i przesuwałam, aż w końcu powiedziałam koniec. Dalej nie mogę, zniszczę siebie dla niego.
Teraz jestesmy wciąż razem.... razem ale osobno. Odpuściłam sobie, już nie walczę za wszelką cenę, za cenę siebie. Jest między nami kulturalna grzeczność, ale nie ma bliskości intymności, tego na czym opiera się związek dwojga ludzi. Bo mój M z nią pracuje, spotyka się codziennie, konwersuje na gg...... więc ta kobieta jest obecna w jego życiu cały czas. A to już dla mnie nie do przyjęcia. Więc czekam tak jak Ty. Czy z nadzieją? No tak! Gdybym jej nie miała to bym nie czekała. Ale wiem, że nawet jeśli kiedyś sie doczekam to to będzie dopiero początek strasznie długiej i wyboistej drogi.

Ty to jesteś naprawdę pozytywna kobietka! Dzięki takim ludziom jak Ty widzę, że wszystko się da, tylko trzeba chcieć.
Gratuluję małej pociechy )

Anne.marie wiem, że to nie moja sprawa, ale przemyślałabym porządnie czy warto wybaczać chłopakowi....
kiedyś przed zdradą zawsze mawiał;am, że nigdy nie wybaczyłabym, a jeszcze utłukła obydwoje,,, a teraz wybaczyłam mężowi i wiem, że nie byloby mnie na to stac dla chlopaka.

Mój nie przerwał relaksu jak sie dowiedział O ciąży. Ani jak poronilam...
Zwariował???

A propos. Żadne relacje oprócz seksu go z nią nie łączyły. Tak mówi oczywiście. Niczego jej nie obiecał. Nic nie deklarował. Nigdy nie mówił złe o mnie. Nigdy nie zamierzał nie tylko mnie zostawić ani zranic. Chce i zawsze chciał być tylko ze mną. Jestem najważniejsza. Zerwał z nią wszelkie relacje jak tylko mu powiedziałam ze wiem. Zerwał. Wiem. Bo go sprawdzalam.
Zwariował??

Malutka kochana moja!
Czy dzisiaj nadal tak jest? Czy zdanie,które cytuje u góry nadal rozpala Twój brzuch?
Wiesz o co pytam Malutka????
Przytulam mocno

Cashmir:)) jest ok. Jest coraz lepiej:) czasami przytaczam ten ból zeby uzmysłowić innym. Moze bardziej na zakręcie nic ja... Ze to jest trudne. Ze to jest wymagające i ze trzeba mieć świadomość konsekwencji swoich decyzji i wyborów. I chociaż np ja38 uważa ze nie wybrał. To wybrał. Jeśli bartolomeo sie miota- to to tez jest decyzja.
Miriam. Dziękuje za twoje słowa. To faktycznie jest tak ze tak sie stało z moim mężem. Ale nie dlatego bo to zadeklarował. Bo to powiedział. Bo twoi obraz sobie w głowie ułożył. Dlatego bo przez ostatnie trzy lata codziennie udowadnia mi ze to prawda. Akceptuje moje uczucia i moje przeżycia....
Dlatego wiem ze dla niego decyzja była- ja jestem najważniejsza.
Ale to sie nie przekłada na moje automatyczne wybory.
Dlatego szanuje pati szanuje monieco szanuje minę Ewie Malwina i wszystkich na tym forum. Tych którzy maja odwagę wybierać i być ucxciwymi w swoich własnych wyborach.
Nie uważam ze mój mąż Musial wybrać mnie. Tak naprawdę byłam pewna ze to nie bzykanko tylko miłośc i ze odejdzie. Bo nie mogło mi przyjąć do głowy Ze mógłby mnie tak zranic dla bzykanka. Dla miłości--- ok. Ale uczciwie i powinien odejść.
I na początku wiedziałam ze go nie będę zatrzymywać. Ze ma wybór.
Jak każdy... Ja tez.
On postanowił zostać i walczyć o mnie.ja postanowiłam dać nam szanse. I jestem świadoma tego co ja wybrałam. Ale jestem tez świadoma tego jak trudna drogę wybrał on.
Ale postąpił uczciwie. Nie został ze mną z obowiązku. Nie obarczyl mnie wina za swój romans. Wybrał i uczciwe postępuje.
Ja tez jestem uczciwa. Nie udawalam ze mi łatwo ze mi lekko. Nie udawalam ze wygrałam z Sucza. Nie udawalam uczuć. Zaakceptowalam moja nienawiść. Zrozumiałam jaka jest różnica miedzy wybaczeniem... A akceptacja.
Bo nie zaakceptuje nigdy.
Ale moze potrafię z tym żyć. Bo nie mam innego wyjścia. Czasu nie cofne.

właśnie dla mnie fakt bycia małżeństwem i dziecko były bardzo dużą motywacją, a jak już pojawiło się drugie to w ogóle....dla mnie to był znak, że musimy być razem. koniec kropka

ale chłopakowi nie wybaczylabym. za ciężkie to, bo jeśli już nie wytrzymał, to co tu myśleć o jakimś dłuższym związku, dzieciach, wspólnej przyszłości. dla mnie strata czasu.

wiem, że miłość potrafi wybaczyć wiele, ale czasem warto tę miłość niestety wyłączyć, dla naszego własnego dobra...

Dzięki świnka:)) miło cie słyszeć i widzieć ze idziesz do przodu.

jednak??;)
taaak. nic nie jest pewne. dużo tutaj pisałam o swoich uczuciach emocjach
pewnie, że wolałabym tego wszystkiego nie przezyć.. ale rpzecież.. nie mam żadnego wyjścia prawda??
zdradzili, to fakt, czasu nie cofniemy

ale wiesz co?
ciesze się, że udało mi sie z tego wyjśc UCZCIWIE dla siebie. z godnością i szacunkiem dla samej siebie

Też jest mi trudno to rozróżnić. Mąż ma prawo RAZ się w życiu pomylić, a chłopak nie?? To chyba właśnie mąż popełnia dużo gorszy błąd zdradzając, bo ma żonę, dzieci, które rzekomo są dla niego całym światem i jednocześnie decyduje się za zdradę. W chłopaku przed ślubem czy decyzją o poważniejszym związku, może się coś zmienić. On może się zmienić. Nie generalizujmy, że chłopakowi wybaczyć nie można, a mężowi już tak...