JESTEM SZCZĘSLIWA? Dajmy nadzieję tym, którzy odbudowują swój związek

Jestem w 200% pewna, że tylko na takich zasadach można mówić o odbudowaniu czegokolwiek.
Olinderko - będę ściskać kciuki za Ciebie!

Kochana - właśnie o tym dokładnie mówię. Ja po prostu mam w takich sytuacjach prosty wniosek - że absolutnie nie mam pewności, że to "poprzednie" życie, na podstawie którego miałabym podjąć decyzję o kontynuowaniu  związku, przyjaźni czy znajomości było PRAWDZIWE. Czy po prostu była wcześniej wykorzystywana moja naiwność, moje zaufanie - czy moje wcześniejsze relacje z tą osobą to było po prostu zgrabnie ukrywane OSZUSTWO.
Zwłaszcza ta sytuacja ma moim zdaniem miejsce, gdy zdradzający nie przyznał się sam, tylko został w rozmaity sposób "nakryty".
Każdy z nas jest inny, ja po prostu wiem, że nie chciałbym spędzić reszty mojego życia na zastanawianiu się, czy "on/ona znów to zrobili". Uważam, że zasługuję na więcej. I uważam też, że bez względu na to, czy osobą, która mnie zdradziła jest mąż, przyjaciółka, ktoś z rodziny czy wspólnik w interesach - ta osoba nie jest mi niezbędna do tego, by moje życie płynęło dalej w sposób dla mnie SATYSFAKCJONUJĄCY.
Jej/jego nieobecność będzie przez jakiś czas bolesna, ale NIE ZABIJE, NIE ZNISZCZY MNIE. A trwanie w relacji, która mnie wyniszcza - moim zdaniem TAK.         

No właśnie - tak jak napisałaś.
Ja stawiam sprawę jasno - zdradził/zdradziła bo CHCIAŁ/CHCIAŁA. I jasno sobie odpowiadam na pytanie z tego wynikające: "Czy chcę utrzymywać relację/związek z osobą, która CHCIAŁA mnie zdradzić?"
NIE - ja nie chcę. Bo uważam, że daję i wymagam więcej
Każdy/każda z nas ma prawo odpowiedzieć sobie na to pytanie zgodnie ze swoimi przekonaniami i oczekiwaniami.
Ja mówię: NIE.

witajcie!
nawet nie wiesz Droga Olinderko jak się cieszę, że trafiłam na Twój wątek.
potrzeba takich ludzi jak Ty, abyśmy mogły/mogli wierzyć że jest o co walczyć, że jeśli się chce to może się udać.
sama jestem teraz w tej niemiłej sytuacji, ale chcę, chcę bo kocham, bo uważam, że jesteśmy tylko ludźmi i czasem popełniamy błędy, ważne tylko abyśmy nie popełniali tych samych po raz kolejny i z już popełnionych wyciągnęli odpowiednie konsekwencje.
już trochę poczytałam, wiem, że bvędzie ciężko, zresztą już jest. boli przeogromnie, ale chcę walczyć i chcę wierzyć że jest o co

Kurcze, olinderka...  Tak chcesz? Kobieto, całe życie przed Tobą.

Jeśli czekasz i nie okreslasz czego oczekujesz to nie licz ze się domyśli. Jakby wiedział czego ty chcesz i potrzebujesz to by wiedział ze zdrada cie zaboli i zniszczy.... Mój cudowny wrażliwy mąż jakoś na to nie wpadł. To na jakiej podstawie mogę wnioskować ze wie o mnie cokolwiek? Ze mnie rozumie szanuje i wie co dla mnie ważne??? Wiec rozumiesz. Dla niego twoje milczenie może oznaczać ze sama sobie z tym radzisz wiec on się nie wtrąca....
Zdradzajacy są głupi. I tyle. Miał cie gdzieś. Nie rozumiał cie.
Dzisiaj musisz nauczyć go jaka jesteś czego chcesz czego oczekujesz. Jeśli to nie to samo co on chce... To zacznij od nowa. Ale bez niego....

Liwia. To skomplikowane. Bo mój mąż się nie zmienił. To ja się zmienilaam.

A ja przyznam się do czegoś ... pierwszy raz. Nie dziwię się że mnie zdradził. Przysięgam. Nie dziwię się bo gdybym miala takiego faceta jak on kobietę już dawno bym go zostawiła. Jasne, że mógł rozwiązać to inaczej ale zrobił to właśnie tak i należało mi się. Byłam nieznośną gówniarą, awanturnicą nie dająca mu chwili wytchnienia, byłam do bólu złośliwa i wredna. Długo analizowałam wszystko i wiem dlaczego taka byłam. Jestem lustrzanym odbiciem swojej mamy. Zawsze sobie obiecałam, że nigdy taka nie będę. Teraz i tak nie ma to większego znaczenia. Może ma? Pracujemy nad tym oboje. Oboje się staramy. Ale za nim wybaczę jemu muszę wybaczyć sobie a tego nie potrafię. Miotam się. Nie umiem uporządkować sobie życia chociaż bardzo chcę a on mi pomaga. Jesteśmy nadal razem. Raz jest lepiej raz gorzej ale próbujemy. Jest zajebistym ojcem. Najlepszym

elefantka. nie popsułas wątku;)
Posłuchaj. nie jesteś winna temu, że Cię zdradził, rozumiesz?? nawet, jakbyś codziennie oblewała go sokiem z pomidorów i obsypywała maką i nie smiała się z jego dowcipów - to nie powód, żeby Cię zdradzał, rozumiesz?
to jest tak, jakbyś powiedziała, że ten palant co zabił kilkadziesiąt osób ostatnio, nie był winny, bo miał w głowie plan i xle mu w zyciu było.
jesli nawet byłas wredną małpą, nieczułą i egioistyczną, to kurcze nie powód żeby cię zdradzać. to powód, żeby odejść. to powód, żeby powiedziec ci parę słów i zastanowić się nad wspólnym związkiem. to powód, żeby zaproponować terapię, to powód, żeby pogadać z Twoją matką.. może ona wie, jak sobie z tobą radzić.
ale to nie powód, żeby ściągać gacie i latać z f.. albo p.. na wierzchu - bo to się tyczy kobiet i facetów tak samo. Rozumiesz?/
to, że się w związku nie układa, nie jest powodem, żeby się oszukiwać, ranić, kręcić, kłamać, a nawet zarażać chorobami od koleżaneczek i koleżków. Rozumiesz?
ZDRADA - to jest zdrada. nie ma powodu, ma skutek.
skutek jest taki, że o dupę rozbić dotychczasowe zycie i trzeba o wszystko walczyć, ze wszystkim sobie radzić, dawać sobie radę z emocjami, wybierać, zastanawiac się co dalej, bać się.. i tak dalej i tak dalej. ZDRADA nie jest końcem jakies sytuacji. JEST POCZATKIEM zupełnie innej.
tej, w której budzimy się rano, patrzymy na człowieka, który lezy obok i zastanawiamy się... jestem z nim z miłości? litości? z żalu za przeszłością? ze strachu?
kim on jest? czy go znam? czego moge się po nim spodziewać?

więc się dziw, że Cię zdradził. Dziw się cały czas. bo ta zdrada nie świadczy o tobie i o waszym związku. Zdrada świadczy o tym, że facet, z którym zyjesz, z którym jesteś - kłamał, oszukiwał, planował spotkania z dupką, rżnął z zadowoleniem jakąs laskę, kupował prezerwatywy i winko jak się z nią spotykał, kłamał ci w zywe oczy, wyłączał komórkę, budował alibi, dobrze się bawił, nie miał wyrzutów sumienia, przeraził się jak się dowiedziałaś.
To taki facet patrzy teraz codziennie na ciebie jak zbity pies i mówi - wybacz, nie wiem czemu, nie rozumiem, to nie byłem ja, kocham tylko ciebie, jestes najwspanialsza, nie chciałem cię zranić.....
ale bez skrupułów kłamał, oszukiwał, planował spotkania, budował alibi, wymazywał esemesy, oszukiwał, zdradzał, zapominhał o tobie.

o to jest właśnie zdrada

więc nie zepsułas wątku, bo jako autorka tego watku pragnę zwrócić uwagę na znak zapytania w tytule wątku....
JESTEM SZCZĘSLIWA???

no własnie, czy po półtora roku zmagania się ze zdradą mojego męzą jestem szczęsliwa??

Cieszę się, że trafiłam na ten wlaśnie wątek. Minął rok, gdy się dowiedziałam o zdradzie. Teraz jesteśmy na etapie budowania naszych relacji w zwiazku od nowa. Jest niby dobrze, obiecal mi mój malżonek, że już nigdy mnie nie skrzywdzi, że zawsze będziemy razem, ale jest to jedno ale, co nie daje mi funkcjonować wlaściwie. Gdy zapytałam się , "czy żałuje" bo do wybaczenia potrzebowalam jego zapewnienia, że żałuje, powiedział, że nie żałuje. Boję się, że gdy tak powiedzial, może kiedyś zrobić to samo?? Czy którejs z Was drogie forumowiczki mąż powiedział coś takiego??? Proszę o odzew , chcę mu nawet powiedzieć ,że gdy faktycznie nie ma tego żalu to po co próbować trwać dalej razem.  Z drugiej strony nie chcę mu tego mówić bo się stara, widzę to. pozdrawiam

Powiem Ci szczerze, że strasznie by mnie  zabolało, gdyby mój mąż powiedział, że nie żałuje, że mnie zdradził.
Nie jestem pewna, czy chciałabym jeszcze to małżeństwo ratować. Ale musisz go przycisnąć i naprawdę szczerze porozmawiać.
Bez szczerej rozmowy nie da się nic budować!

Mnie z kolei bardzo boli fakt,że mąż nie mógł sie zdecydować co robic dalej. Powiedział mi o tym, że zakochał sie w innej, a potem przez półtora miesiąca nie wiedział co z tym fantem robić. Ciągle słyszałam, że potrzebuje czasu, żeby sobie wszystko poukładać.
Dopiero kiedy postawiłam mu ultimatum ona albo ja i postraszyłam, że sie wyprowadzę z dzieckiem to dopiero przejrzał na oczy!
Myślał sobie, że samo sie jakoś ułoży.
Rozumiesz? "samo" i "jakoś"

Pytanie tylko, czy uczciwie się do tej zasady stosują?

Smutnamonia u mnie było identycznie. Mąż powiedział, że się zakochał i miotał się strasznie ponad dwa miesiące. Nie wiedział którą wybrać. To był jeden wielki koszmar schudłam wtedy 14kg. Prosiłam o szansę ratowania naszego związku bo chciał rozwodu i szybkiej wyprowadzki. Pakował się dwa razy i w końcu stwierdził,że tak naprawdę to on nie umie zostawić za sobą 20 lat wspolnego życia i dzieci. Jak teraz sobie przypominam ten czas z przed roku to nie wiem naprawdę jak sobie z tym wszystkim poradziłam. /Nie wiedziałam, że jest to forum bo na pewno bym tu zajrzała i prosiła o rady./ Ona mieszka daleko, poznali się przez jedno forum i organizowali spotkania jednodniowe raz, dwa razy do roku. Nie brałam w tych wyjazdach udziału , dzieci jeździły z nim, miał swobodę zawsze. Nigdy do glowy nawet mi nie przyszlo,że coś takiego mi zrobi. Od tego czasu nauczylismy się ze sobą rozmawiać, mówimy czego chcemy, wcześniej naprawdę tego nie było. Wpadliśmy w jakąś tam rutynę, która powolutku zabijała uczucia. Jak zapytałam dlaczego? Powiedział, że brakowało mu przytulania... tak . No i znalazła się taka co to wykorzystała. Wczesniej robiła karierę i nie miała czasu na facetów, a potem okazało się że zostali już sami zajęci;-(  Mąż zobaczył ile nerwów nas to kosztowało, powiedział, że już nigdy nie zrobi nam tego. Nawet wspomniał,że nie wiedział, że ja go tak kocham. Wie jednak jedno, że D R U G i E J  S Z A N S Y nie dostanie. Jak był spakowany powiedzialam, że jak wyjdzie to powrotu na stałe nie będzie miał. Został, przyjęlam go, wybaczylam, lecz pamiętam. pozdrawiam

Dajmy przykład kobitki, że da się uratować związek po wielkim kryzysie. Tak naprawdę wiemy co mamy-znamy się przecież z naszymi mężami jak łyse konie. Gdybyśmy pokazały swoja dumę, wyrzuciły ich z naszego życia(jeśli ma się dzieci to się nie da, kontakt jakiś zawsze by był), czy byłybyśmy szczęśliwsze??? Może byśmy spotkały księcia z bajki, a może drania który oszukiwałby nas. Osobiście nie żałuję, że daliśmy sobie drugą szansę. Na pewno żałowałabym gdybyśmy z niej nie skorzystali. Zdobycie zaufania wymaga czasu, więc jeszcze to potrwa, i gdyby nie te myśli byłoby całkiem ok:-)

Dziewczyny. Jesteście szczęśliwe? Dacie nadzieje tym, którzy próbują? Co u was?

Witam! Przypadkowo trafiłem na Wasze forum i nawet troszkę podniesliście mnie na duchu. Jestem meżczyzną, która od kilku dni przeżywa swoje najgorsze chwile w życiu, zawiodłem na całej linii moją ukochaną kobietę - nie zdradziłem cieleśnie, nie utrzymywałem z nikim kontaktu w wiadomym celu, ale dopuściłem do siebie myśl, że wejdę na czat i będę najerował kobiety. Moja kobieta przypadkowo przeglądając historię doszła do tego. Jednak kiedy wpisałem nick zrobiło mi się strasznie głupio, poczułem, że krzywdzę moją ukochaną, wycofałem się, ale zdaję sobie sprawę, że zrobiłem krok, dwa za dużo. Jeszcze bardziej żałuję, że nie powiedziałem jej, że mam taki zamiar, chyba zapomniałem, że to do Niej powinienem się zwracać kiedy mam jakiekolwiek głupie myśli. Nie wiem czy chciałem zabić nudę, nie wiem po co to zrobiłem... Moja ukochana nie może sobie z tym poradzić, ja także nie potrafię funkcjonować, jestem całkowicie rozmontowany ale równocześnie zdeterminowany aby pokazać Jej , że uczę się na błędach i chcę się zmienić dla Niej , dla Nas... Są momenty gdzie czuję, że jest minimalnie lepiej, ale kiedy wstaje nowy dzień wszystko wraca i zaczyna się od początku. Nie umiem sobie tego wybaczyć, mimo, że powiedziała, że chce nam dać drugą szansę widzę, że mam masę wątpliwości czy postapiła dobrze. Jest jej i mi bardzo ciężko , ale chyba jeszcze ciężej będzie nam po ewentualnym spotkaniu. Ponad 3 letni związek przepełniony cudownymi chwilami - nie wyobrazam sobie przyszlosci bez Niej, przez to doświadczenie zmieniłem podejście do życia w ciągu jednego dnia (wiem, że brzmi to śmiesznie), ale zacząłem dostrzegać szczegóły, których nie dostrzegałem wcześniej. Patrzać w lustro strasznie mi wstyd, bo długo budowaliśmy nasze realcje a ja mozliwe, że zaprzepaściłem je w ten jeden moment, nie wiedzieć dlaczego robiąc to co zrobiłem... Nie wiem po co to wszystko napisałem, chyba znalazłem tutaj troszkę otuchy i wiary, że będzie dobrze. Musiałem się wygadać (wypisać), bo nie mam już sił płakać... Wiem, że dla wielu z Was jest to totalnie błahe i śmieszne, ale zawsze potrafiłem pokazać granicę innym kobietom, pokazać, że mam kogoś najwspanialszego na świecie, by nikt nie miał nigdy wątpliwości, że jestem fair, ale niestety zrobiłem coś nie w moim stylu i ciężko mi teraz z tym tak samo jak mojej ukochanej... Nie musicie odpisywać, wystarczy ,że troszkę wyrzuciłem złych emocji z mojej głowy.

Pozdrawiam i życzę wszystkim powodzenia w budowaniu czegoś nowego mocniejszego niż to stare.

W dodatku jak "włączyła" mi się ta lampka zrobiło mi się strasznie, poczułem jakbym ją zdradził mimo, że do tego nie doszło, staram się znaleźć jakieś rozwiązanie, za dużo pracy włożyliśmy w nasz związek, wiele przeżyliśmy i podejrzewam, że rozstanie i dla mnie i dla Niej bedzie bardziej bolesne niż to co jest teraz. Jeśli da mi tą szansę to będzie dla mnie jak drugie życie.

Pozdrawiam

Smutna Monia. Ja mam za sobą dwie rocznice i jedne święta Bożego narodzenia... Dla mnie najgorszy jest sylwester. Bo ja nie umiem się powstrzymać od planowan. I podsumowań.
I te podsumowania są bolesne....
Jestem z mężem zdrajca. Nikt nie wie o tym jak mnie zranil i jak cierpialam. Mozolnie buduje związek. Wciąż jednak na kruchym szkle.... Wciąż jednak emocjonalnie na znacznie szerszej skali niż kiedyś.
Jak słyszę ze zdrada może wzbogacić związek to mi się nóż w kieszeni obraca. Takie pierdoty. Owszem może wzbogacić. O zolc pogardę żal i nienawiść.
A potem z tego dna i bagna trzeba wylezc. I to mi zAjelo najwiecej czasu. Odbudowa siebie i jakis podstaowych sensownych relacji...uczenie się jak zacząć żyć a nie tkwić w przeszłości ciagle rozpamietywac i analizować.
Uczenie się jak od nowa marzyć i widziec jutro. Bo jak marzyć jak nie jest się pewnym drugiej osoby z która się jest? Na czym budować marzenia?? Przecież nie jestem sama on uczestniczy we wszytkim? A ja wole zakładać opcje ze może się nie udać zeby mniej cierpieć? To jak marzyć???

Wiecie czego się boje? najbardziej? Ze za kilka lat sytuacja się powtórzy. Gosc zapomni o tym co teraz i znowu nie pomyśli co się może stać.
Dla mnie nie ma juz mowy o drugiej sZansie...
I wiecie czego się boje??
Ze nie będę nieszczęśliwa samotna zraniona.
Ze będę wściekła i zła ze zajął mój czas i moje lata a to nie było w porządku wobec mnie.

To co napisała Dayzi dotyczyc może małego procenta mężczyzn. Na ogół mężczyżni zdradzają sypiając jednocześnie z żoną i kochanką.I to nieprawda ,że każdemu zostaje rysa na całe życie.Tak jak i ciało tak i dusza goi sie indywidualnie . Powody zdrad są przeróżne,zdarzają się często parom ,które mają świetny seks,więc nie jest to takie proste jak opisała Dayzi. Istnieją przypadki poświadczające ,że zdrada może mieć miejsce tylko raz(nie mówie tu wyłącznie o jednorazowym pójściu do łóżka,tylko o zauroczeniu się naszego mężczyzny inną kobietą).To zdarza sie tez kobietom,więc również nie mozna mówić tylko o męskiej naturze.

Bardzo bym chciała End, by powróciła piękna, czysta miłości jaka łączyła Cię z mężem. Bo nie znalazłam na tym forum, drugiej tak mądrze analizującej swój (oraz inne) przypadek kobiety jak Ty. Imponujesz mi szalenie. I dotyka mnie cios, jaki dostałaś od życia bardziej niż inne tu , gdyż świadomość, że tak rozumnej, pięknej wewnętrznie kobiety jak Ty, niestety nie omija zdrada! Piękny umysł żony, nie wygrał ze słabością męża. Jednak tak, jak nie potrafię objąć intelektem Niepokalanego Poczęcia, tak nie potrafię zawierzyć w wierność i miłość do końca życia. I to akurat, moje życie po zdradzie uratowało. Być może niepoprawnym jest na początku miłosnej drogi, zakładać jej koniec. Ale z perspektywy zdrady mojego ojca względem matki, następnie mego męża, oraz poczytywanych tu historii, utwierdzam się w przekonaniu, jak zresztą sama o tym piszesz, że pewni możemy być tylko swych decyzji i dodam jeszcze uczuć. Gdy doszło do zdrady w moim rodzinnym domu miałam 13 lat. Wtedy zdałam sobie sprawę, jak kruchej konstrukcji jest wierność = naiwność. Zawierzyć to uśpić czujność. To nie mądre, niepoważne. I to będzie moim zagrożeniem i zgubą. A ja nie chcę cierpieć jak mama. A ja nie chcę dać się oszukać i w lęku, złamanym skrzydłem otulać moje dzieci. Niestety miłości nie udało mi się potraktować obcesowo. Zakochałam się w mężu do szaleństwa, w naszym życiu, w tym jak odkrywamy sie na wzajem, jak uczę się siebie poprzez tą przyjaźń. Tak. Tylko trauma z dzieciństwa, zawsze pozostawiała lufcik z tyłu głowy. Jakbym czekała, że ktoś przeczyta moją bajkę i jej zapragnie. I jak samospełniające się proroctwo, zwyczajnie wyczekałam swej tragedii. Mąż odszedł do innej. A ja oddałam go bez walki. Traktując to jako jego wybór. Wówczas nie wyobrażałam sobie już życia we dwoje. Absolutnie nie zgodziłam sie wewnętrznie na to rozstanie. Dla mnie to nie był koniec. Frustracja, czekanie, ułuda powrotu. Jesteśmy razem, od kilku lat. Nie obyło sie bez skruchy, konfrontacji na wielu płaszczyznach, punktowaniu, awanturach, łzach, ironii. To wszystko było potrzebne, bym mogła ofiarować mu przebaczenie. Nie  mylić z zapomnieniem. Ale co chcę Ci powiedzieć. Bo często w wielu postach zadajesz sobie to pytanie. "O jutro". Moje życie po kilku latach od cudzołożenia męża, jest roztropniejsze, jest uwarunkowane na samorozwój, jest cenniejsze. Zło które mnie spotkało, jest dziś już mało ważne, bo minęły lata, stąd mogę powiedzieć o moim szczęściu. Musiało minąć również sporo czasu, bym mogła przebaczyć samej sobie, bo  targało mną poczucie winy związane z przywarami przez które domniemałam zdradził mnie mąż. Kolejna rzecz, która zbliżała mnie do niego, była realizacją takiej zadanej przez mnie mu pokuty. No wiesz? Powściągliwość seksualna, mniejszy entuzjazm kulinarny. Zmaganie sie z mym drwieniem. Sprawiało mi to sadystyczna wręcz przyjemność. Ale jeszcze większą jego swoiste nawracanie i cierpliwośc:) Co jeszcze pomogło mi w odbudowaniu związku? Pogodzenie się z tym, że skoro uczucie, pozwoliło nam dać sobie szansę, to musieliśmy "zburzyć" stary dom, by zacząć budować nowy, lepszy od tego, którego już nie było!!! Zresztą oboje musieliśmy harować na to by się ulepszać. On bo prosił o wybaczenie, ja bo chciałam przebaczyć. Hmm... i taka moja mała filozofia dla tych co, próbują ratować swe związki; Nie zatraćmy się w miłości, gdyż nie jesteśmy w stanie przewidzieć jutra i zapowiedzieć uczuć naszych bliskich. Jest to uczucie i zawsze ma prawo sie zmienić. A my nikogo nie możemy zmuszać i na siłę zawłaszczać czyjegoś miłowania. A jeśli dajemy sobie szansę po raz drugi, bo wciąż kochamy, to cieszmy sie tym szczęściem, bo nie byłoby nim, gdyby trwało wiecznie...

Uwielbiam czytać twoje posty, dają mi siłę i nadzieję. Ciesze się że piszesz ;-)) Możesz się odezwać na priva, jeśli to nie problem. Dzięki

Witaj;-)

To pisz dużo, proszę. Opisuj wszystko ;-)))

Piszcie, szanowne kobiety, wszystko! To pomaga. Mi pomogło, choć w innej sprawie. Dzięki!

Norina. Jeśli to są te argumenty które masz w głowie dlaczego żona twojego kochanka powinna sobie odpuścić i puścić go z torbami.. Do ciebie.. To raczej nie o tym jest ten wątek.
Strasznie szukasz na tym forum argumentów które maja potwierdzić ze masz racje będąc kochanka i walcząc wszystkimi sposobami o faceta...

Norina, z pewnościa nie o tym jest ten wątek, ale być może masz rację, że łatwiej wybaczyć skok w bok niż dłuższą znajomość.
Zaangażowanei emocjonalne partnera rani najbardziej.
Trudno tak bywa.
Potem okazuje się, że noiektórzy faceci nie chą tracić wszystkiego i jak zdrada wychodzi na jaw, a żona mówi to koniec idą w ramina kochanki na całego. Planuja przyszłość.
Tak żeby chociaż jedno wyszło.
Mam wrażenie , że to jest jakiś obłęd.
I zazwyczaj zanim zauroczenie minie małżeństwa już nie ma.

Jesli chodzi o wybaczenie, to łatwo wyrokować kiedy nas to nie spotkało.
A z drugiej strony weryfikuje się swój światopogłąd.
I nie chodzi mi o to żeby od razu być z tym kto zdradził, ale przebaczenie to wspaniałe uczucie.
Może dlatego, że trudne,ze jest to zmierzenie się ze sobą samym.
To coś pięknego.
Tak to odbieram.

Serdeczne podziękowania dla autorki wątku
Baaardzo się cieszę,że powstał taki temat.Co za ulga,bo-owszem ratowałam się na tym forum i nadal go potrzebuję,tyle,że już przestałam chyba pasować,bo ja szansę dałam i budujemy swoje nowe życie razem.
Jaki i co,opowiem jak przeczytam WAS miłe panie

Myślę sobie, wracając do tego wybaczania, że skoro ktoś faktycznie latami prowadził podwójne życie. Miał kochanka i pielęgnował te chorą relacje do czasu wyjścia jej na jaw, to znaczy, że nie ma tam dla nas miejsca, zwyczajnie. Tak zdrowo-rozsądkowo. Znaczy, że partner znalazl rekompensatę tego, czego nie otrzymywał w związku. A czy taił to ze strachu, czy dla wygody, nie ma już znaczenia. I tak jest zdrajcą. Bo
a) nie podjął próby ratowania swego deklarowanego związku,
b) jest kłamcą i tchórzem dla obu relacji(kochanka/żona-mąż)
c) nigdy nie będzie potrafił kochać w pełni i być szczęśliwym, dzieląc energię na żonę, kochankę i przyjaciółkę oraz spalając się na stosie syntezy kłamstw.
Jest jeszcze opcja tożsamości. Zaburzeń osobowościowych i tu nie mamy na to wpływu. Czyli ktoś kto nigdy nie osiągnie stabilizacji, bo po prostu tego nie potrafi.
I chyba faktycznie, epizodyczny "skok w bok" jest łatwiejszy do przerobienia w dalszych, ewentualnych wspólnych relacjach, niżeli dorabianie ideologii do tego co rozgrywało się nam za plecami, tuz obok,latami.
Eh tak czy siak zdrada odbiera błogość na zawsze!!!! Nabieramy sznytu nieufności i pogardy dla ludzkiej słabości. O. Ale warto li wyłącznie w imię MILOŚCI, jeśli tylko podejmujemy próbę oboje;)

To O błogosci która odchodzi na zawsze:) to mocne jest.
Wiele jest takich kobiet które dają szanse zdrajcom.
I nie dlatego bo są Glupie bo nie maja godności bo zgadzają sie na byleco..

robia to dlatego bo kochają, bo mają nadzieję, bo się boją...

i mają prawo - i do wszystkich uczuc i do wszystkich decyzji. NIE MA DROGI. NIE MA PROCEDURY. NIE MA ZASAD WYCHODZENIA ZE ZDRADY...

Nie ma sytuacji zdrady mniejszej większej. Nie dla nas zdradzanych. Myśle ze zawsze znajdziemy sobie argumenty czemu nasza zdrada jest mniejsza, łagodniejsza, bardziej usprawiedliwiona: jednorazowy skok w bok? -no zdarzyło się, kilka numerków z kilkoma suczami? - no z nikim sie nie związał, to jednorazowe wypady, kilka numerków z jedną suczą? - ale się nie zaangazował, nic jej nie obiecał, zdrada emocjonalna? - tylko emocjonalna, zdrada fizyczna? - tylko fizyczna, długotrwała relacja? -ale wrócił do mnie wybrał mnie... rozterki z powodu nieoczekiwanego uczucia do drugiej kobiety? - ale on za to nie może, uczucia nie wybierają, mam nadzieję, że wybierze mnie.......
w przypadku zdrady reagujemy róznie- ale to nie znaczy, że kogos boli zdrada mniej czy bardziej. Niezależnie od tego, że wyrzycamy zdrajcę, pozwalamy mu odejśc, walczymy, żeby nie odszedł, chociaż on tego chce, pozwalamy mu zostać- FAKT ZDRADY musimy przerobić tak samo. nie wazne, czy on jest z nami, czy nie - musimy zdradę przerobić w sobie i sami zdecydować, co dalej zrobimy ze swoim i swoim zyciem, swoimi uczuciami, swoimi umiejętnościami zaufania, otwarcia się na drugiego xczłowieka i miłości...

myślę, że ten wątek jest potrzebny - nie po to, aby dawac w nim rady, aby przedstawiać rózne punkty widzenia - ale po to, żeby kobietom w kompletnej rozterce pokazywac możliwe drogi... i, jak napisała bet - przyjmijmy, że każda droga po zdradzie jest trudna.. i tyle

niezaleznie od tego, jak bardzo cierpimy, to jestesmy duzymi dziewczynkami, dużymi chłopcami. Musimy rano wstać. musimy pracować, musimy bawić się z dziećmi, musimy żyć....
niezależnie od tego, jak się czujemy, to nie mamy wyboru - musimy iśc naprzód

bo zycie się toczy i tak...
nie daje nam wyboru. dzien wstaje, potem kolejny i kolejny

chocbysmy uczepili się dnia zdrady i towarzyszących mu uczuc.. to i tak życie pchnie nas do przodu. az minie miesiąc dwa, dziesięć, dwadzieścia,  trzy lata.....

chocbysmy chcieli zatrzymac ziemię i ruszyć słońce - to nie mamy wyboru. musimy podejmowac codzienne trudy i radości. takie jest zycie

każda droga po zdradzie jest trudna

ale tak czy siak - jest nasza własna

dzieki klara;)

danielu nie tylko rozmowa. i nawet... nie rozmowa....
bo ile można gadać gadać gadać
prawda?/
ta rozmowa czemuś ma służyć

a czemu Danielu? po co rozmawiamy?
kiedy kończymy rozmowę?

Często rozmawaimy, ale nie słuchamy. Jesteśmy tak nastawieni na siebie, na to co MY chcemy powiedzieć, że zapominamy słuchać. Nie wczuwamy się w emocje tej drugiej strony, nie słyszymy tego co nam mówi, tylko to co chcemy usłyszeć. Gdybyśmy uważniej słuchali, nie mówilibysmy słów, których potem żałujemy. A nie da sie ich cofnąć.
Ja po każdej rozmowie z moim M zawsze miałam wrażenie, że nie o to mi chodziło, że nie doszliśmy do sedna sprawy, że on unika tematu, że ta rozmowa nic nie dała......
Dziś to wiem, ale już nie rozmawiamy.... On unika tematu.

Jako zdradzony, nie zgodzę się. Oczywiście zdrada jest zdradą, ale można ją odczuwać bardziej lub mniej, co znaczy, że w naszych oczach może ona być większa lub mniejsza.
Gdy odkryłem prawdę (wtedy raczej fragmenty prawdy), jeszcze przed rozmową z żoną, czułem się fatalnie... wiadomo, jak ktoś zdradzony.
Gdy się przyznała, były emocje, płacz, rozgoryczenie itp.

Potem jednak docierały do mnie kolejne fragmenty układanki... okazało się, że cały romans mojej Ż trwał dłużej, niż myślałem, że było w tym o wiele więcej perfidii i wyrachowania, obłudy i kłamstwa, niż sobie zdawałem sprawę... że było maksymalne (obustronne) zaangażowanie emocjonalne i cielesna konsumpcja tych wszystkich emocji... Z każdym dniem zdrada stawała się WIĘKSZA, bardziej bolesna...

W tym wątku padło też zdanie, że zdradzona osoba nie żałuje tego, co zrobiła...
Otóż moja Ż powiedziała mi, że żałuje, iż mnie skrzywdziła, że cierpię, że zburzyła praktycznie wszystko, co było między nami, że nasze dziecko może zostać z dwójką rozdzielonych rodziców, w niepełnej rodzinie, ale nie żałuje tego, co przeżyła na boku, gdyż było to pełne emocji, szaleństwa i tym podobnych wrażeń...
Przykre, ale tak jednak zwykle jest w przypadku "płomiennych" romansów, a nie jedno- lub kilkurazowych skoków w bok na dłuższej przestrzeni czasu... Ja wspominam i przeżywam całą sprawę wypełniony wyłącznie emocjami negatywnymi, a ona ma miks wrażeń pozytywnych (by mimo wszystko było fajnie z tym drugim) i negatywnych (bo wszystko "spieprzyła")...

Niestety moja Ż wtedy "chciała" mnie zdradzić, bo czegoś jej brakowało między nami. Udawała, że wszystko jest OK, nie chciała dać mi odczuć, że jej uczucia wygasły, i poszła w tango z innym, który akurat pojawił się na jej drodze. O to zawsze jest największy żal, że ta druga osoba nie chciała rozmawiać, powiedzieć, że coś jest nie tak, odejść, zrobić cokolwiek innego niż ranić w najokrutniejszy sposób - zdradzając.

Napisano tutaj, że zdradzony nie powinien szukać w sobie winy. Ja nie szukam w sobie winy, takiej przez którą pchnąłem Ż do zdrady. Czuję się jednak współwinny ochłodzenia naszych relacji, zaniedbania związku, popadnięcia w rutynę i szarą codzienność. Ale winna zdrady jest wyłącznie ona, gdyż czując, że coś się między nami nie układa, wybrała najgorszą możliwą drogę...

A teraz w temacie przewodnim wątku:
Podjęliśmy decyzję, że chcemy odbudować związek, przede wszystkim ze względu na dziecko, które zasługuje na szansę, by żyć w pełnej rodzinie. Niemniej jednak oboje myśli mamy czarne i póki co nie czujemy, że nam się uda w sobie rozpalić coś, co było kiedyś... Problem w tym, że to, co zrobiła, zrównało moje uczucia do niej z ziemią, a ona również nie czuje do mnie tego, co kiedyś... Na razie się męczymy, staramy się przeczekać najtrudniejsze chwile. Dużo rozmawiamy o tym, co się stało, dlaczego się stało, jak się czujemy, jakie mamy oczekiwania i przemyślenia. Na razie chyba stajemy się dla siebie lepszymi przyjaciółmi niż kiedykolwiek byliśmy. Może to dobry początek? A może trzeba się rozstać na jakiś, żeby możliwe stało się ponowne zakochanie w osobie, której już nie kochamy...?
Problem w tym, że ja, jako zdradzony, nie wiem, czy chcę, aby moje uczucia do niej kiedykolwiek odżyły. Rysa jest głęboka, ból jest wielki, nie wiadomo, czy to odejdzie, a jak nie odejdzie, to czy będę szczęśliwy z osobą, która swoją obecnością przypomina mi o tym, co się stało?

chafflik - miałam na mysli tylko to, że nie mozna porównywac bólu różnych osób, że nie jest tak, że ja cierpiałam mniej.. bo coś, a ty cierpiałes więcej... bo coś...

i ja myślę, że nie da się czekać na miłośc, odbudować związku, bo dziecko musi mieć rodzinę.. jesli nie stoi za tym choc odrobina czułości do drugiej strony i wiary w to, że się uda.. to nic to nie da

może i bedziecie przyjaciółmi. i fajnie jakbyscie byli - rodzice - przyjaciele -dla waszych dzieci...
ale związek to kurcze uniesienia dzikie, radośc, szczęscie
przecież jesli teraz zyjecie ledwo ledwo letnie.. to twoja zona będzie pielęgnowała uczucia, które miała w fazie romansu
a ty, w ledwie letnim związku - nie odnajdziesz miłości

tak myślę
nie zdecydowałabym się na rartowanie mojego związku, gdybym nie chciała zrobić tego TYLKO DLA SIEBIE