JESTEM SZCZĘSLIWA? Dajmy nadzieję tym, którzy odbudowują swój związek

W takim razie jak zrozumiec slowo WYBACZAM w ustach osoby, ktora rozpamietuje i ciagle przypomina o "smutnych" wydarzeniach?
Dla mnie bylo to jednoznaczne z brakiem wybaczenia.
Uwazalam, ze takie osoby mowia o wybaczaniu tylko po to by dac sobie alibi na pozostanie w zwiazku (i przyjmuja oficjalne role szlachetnej ofiary) bo boja sie odejsc, boja sie pustki po jego/jej odejsciu.
Myslisz, ze mozna wybaczyc i ciagle przypominac "winowajcy" jego winy?
Co do dystansu.... moim zdaniem nie laczy sie on z wybaczeniem tak bezposrednio jak z zapomnieniem. Cos na co nie mamy wplywu.
Mysle, tez ze trzeba byc czlowiekiem o silnym charakterze by wybaczyc choc nadal tkwic w cierpieniu.
Wedlug mnie mozna wybaczyc nawet wtedy gdy jestesmy pograzone w cierpieniu. Nie kazdy tak potrafi bo to oznaczaloby moje mysli i moje cierpienie i moja depresja jest MOJA i ja za nia odpowiadam. To ja musze zrobic ze soba porzadek i nie bede koic mojego bolu ciaglym procederem obwiniania jego.

... i koleja rzeczy zmierza wszystko do zajecia sie soba (a swoja psychika w szczeolnosci).
Mysle, ze warto bo takie oficjalne wybaczenie powoduje czasem w nas przymus zachowania twarzy i wspolpracy z kims kto nas rani w lagodzeniu i tuszowaniu pewnych zdarzen.
Wtedy na kolejne pijanstwo meza mowimy "mial mala wpadke ale sie stara" "idzie ku dobremu"
wielokrotny seks, uzaleznienie, romanse, potajemne zwiazki partnera nazwiemy to byla "tylko zdrada"
uderzyl mnie znow ale robi to znacznie rzadziej niz kiedys bo bardzo nad soba pracuje.
oszukal mnie znow bo sie nie zrozumielismy, wiec w zasadzie to nie bylo klamstwo tylko male "niedogadanie" itp

Jak odroznic czy wybaczenie potrzebne bylo nam jako alibi po to by nadal tkwic w toksycznym zwiazku. Czy wybaczenie jest efektem wspomnianeg przez Ciebie zapomnieniu lub wspomnianemu przeze mnie aktowi odpuszczenia poczucia winy wobec nas?
Myslisz, ze sa jakies sposoby by odroznic te dwa rodzaje wybaczenia?

oczywiście nie ma co oceniać, bo mysle że to jest kwestia tego czego sie tak na prawdę chce, choc uwazam ze świadomie nikt nie chce byc krzywdzony ale w pewnym sensie jego wybory złe, krzywdzące dla niego sa podświadome

Co moze być dobrą strona złego uczynku to ze np.związek idzie w zła stronę albo w ogóle sie nie rozwija, jest to niezauważalne dla małżonków az w pewnym momencie któreś wywija numer i wtedy cała prawda o związku ujrzy światło dzienne, widzieć dobra stronę w złym uczynku nie znaczy zrobić ze złego uczynku nagłe dobrego, ale to że ten czyn być może mi coś uświadomił czego nie widziałam itp....
to nie znaczy usprawiedliwiać, bo usprawiedliwienie to bo on/ona to zrobił bo...., i takie tam głupoty...
nic nie dzieje sie bez przyczyny...

być mozę dlatego ze stałam po dwóch stronach barykady stąd moje podejście, kiedy byłam zdradzona-odeszłam, kiedy ja zdradziłam-odeszłam...ale to właśnie mi uświadomiło czego chce, czyli chce fajnego związku, nie lubię odczuwać winy i nie chce żeby mi ktoś coś wybaczał i w druga stronę nie chce  doprowadzić do tego żeby ktoś czuł sie winny i stawać w roli wybaczającego...
moze to właśnie moje słabości kto wie, moze to ja uciekam przed problemem

no tak to jeszcze nie jest wybaczenie

można ale po co, skoro sie ktos zdecydował wybaczyć to po co przypominac o winie...

trudno powiedzieć, mysle że wybaczenie to po prostu wybaczenie,nie wiem czy sa jakieś inne odłamy wybaczenia...
myślę ze przede wszystkim trzeba sobie zadac pytanie(jesli chodzi o zdrade) po co wybaczam czy mam w tym jakiś interes czy po prostu dlatego ze tak chce, ze chce tego człowieka mimo tego jakich krzywd doznałam/łem....
jeśli np. moje wybaczenie kosztowało by mnie zbyt dużo poświecenia samej siebie to bym sie na nie nie zdecydowała no ale ja lubiła szybkie i proste rozwiązania

o looosie ty młoda i mezatka...
ja sie zastanawiam to po co brac meżczyne dla samego seksu ktory mnie nie kreci
nawet takie numerki musza byc przemyślane
no to chyba ten czyn sie tylko pod zwykla głupote nadaje

ps.jak ja sobie przypomnę jaki byl mój numerek to ehh z przystojnym, seksownym mezczyzną z którym jestem z reszta do dziś

hmmm... czyli, ze wybaczasz bo chcesz tego czlowieka... a nie wybaczasz bez wzgledu czy chesz go czy nie?
Czytalas Koliberku "Nie zalezy mu na tobie"? To zastanawiajace, ze kobiety tak czesto nie widza wyraznych sygnalow jakie daje im mezczyzna.
W sumie ja tez ich nie dostrzegalam kiedys... ha ha ha...... to wcale nie bylo smieszne

Nie znam powodow dla, ktorych zona z opisanej przeze mnie historii zostala z mezem i mu wybaczyla. Moze kiedys ja zapytam. Pewnie latem
Z cala pewnoscia jednak wiem, iz istnieja ludzie, ktorzy potrafia wyciagnac nauke ze swojej zdrady i byc bardziej swiadomym swoich decyzji i ich konsekwencji.
Mysle, MagdoEM ze ty wlasnie  dostalas taka zyciowa lekcje, ktorej nie zaprzepascisz. Teraz juz wiesz jak bezsensowne i bezwartosciowe rzeczy moga zniszczyc cos co ma sens i wartosc.
Czy moglabys tak dla celow popularno naulowych powiedziec dlaczego wtedy nie powiedzialas: STOP, nie chce tego robic? Potrafisz to ocenic z perspektywy czasu?.

Jest to bardzo pokrzepiajace na duchu, ze Ci sie udalo odbudowac zaufanie i milosc malzenska. Daje mi to nadzieje na dobre wiatry w sprawie naszego kolegi z forum Morfeusza, korego tak bardzo staralam sie przekonac do powrotu do zony. Gleboko wierze w jej wybaczenie i w "odmiane" Morfeusza.. (a nie mam smialosci zapytac na priv czy wszysko jest Ok.)
Bardzo cenie sobie ludzi, ktorzy potrafia przyznac sie i wziac na siebie odpowiedzialnosc za zdrade a potem ciezko pracowac nad odkupieniem winy.

' Przebaczenie'

I czegóż ci nie przebaczę

uśmiechając sie jak gejsze?

Nawet słowa od lodu zimniejsze,

nawet to, ze cię już nie zobaczę...

tak dokladnie wybaczasz bo chcesz...a nie wybaczasz bo ci kogoś szkoda albo z litości albo dlatego ze nie chcesz być sama/sam itp.
nie, nie czytałam...no ja tez nie dostrzegałam, młoda byłam i niedoświadczona a teraz to mi sie smiac chce z tego

Zazdrosc takie jest zycie czasami nasze zachowania sa po prostu głupie, nieświadome ale to wszystko jest potrzebne, powiem inaczej  w pewnym momencie zauważyłam ze w zyciu trzeba robic to co sie na prawde chce i trzeba mocno wsłuchać się w siebie...
moze jestem egoistka, nie wiem, ale myśle że nie mozna bac sie być silnym, ze kiedy trzeba powiedzieć Tak lub Nie to nie bać sie tego wyrażać i choćby wydawało sie nam to absurdalne "no że jak ja mogę do swojego partnera tak powiedzieć, tak jednoznacznie mu odmówić, bez serca mam być czy jak..." to trzeba to robić i za każdym razem to mówić kiedy nam sie cos nie podoba i to tak zeby ta asertywnosć weszła w krew...

Niekochana - pytasz, czy miałabym odwagę wymagać od partnera aby podzielał moją opinię o "pozytywnym" aspekcie zdrady. Ja tego od niego nie wymagałam, on sam to przyznał. Na początku nie potrafiliśmy o tym rozmawiać, teraz potrafimy. Nie tak dawno przyznał, że ta zdrada otworzyła mu oczy. I nie tak jakby mogło się wydawać - nie zobaczył, że jestem nic nie warta, że zniszczyłam wszystko. On wtedy zrozumiał, że mimo wszystko jestem dla niego najważniejsza.

Jeśli natomiast chodzi o to, że nadaje sens rzeczy bezsensownej, to nie do końca tak jest. Bezsensowny był powód mojej zdrady. W zasadzie go nie było. Po prostu stało się. Nie planowałam tego, nie czułam takiej potrzeby. Sens nadałam skutkom zdrady. Tan "zimy prysznic", o którym pisałam miał jednak jakiś sens. Chciałabym być dobrze zrozumiana - nie twierdzę, że było warto, bo nie było. Ten sens ujęłabym w cudzysłów. To, co się później działo w naszym związku wpłynęło jednak pozytywnie na nas, patrząc z perspektywy czasu. Oczywiście rysy też pozostały...

Zazdrość - dlaczego nie powiedziałam STOP? Nie wiem, chyba nie byłam w stanie. To stało się tak szybko, jakby obok mnie. Ja tego nie chciałam ani nie prowokowałam. Tak jak pisałam wcześniej, nie było w tym emocji. Ten facet mnie nawet nie pociągał. Byłam pijana i po prostu się stało. Tak na prawdę ja nic nie robiłam. Ani się nie opierałam, ani nie inicjowałam. Po prostu byłam. Tylko nie odbierajcie tego, że się usprawiedliwiam. Nigdy nie usprawiedliwiałam mojej zdrady. Nawet przed mężem - on nie zna okoliczności.

Magdo - bardzo dziękuję za szczerą odpowiedź. Życzę powodzenia.

Olinderko - troszkę już postów poczytałam na tym forum, ale ten jest dla mnie  wyjątkowy. Dziękuję Ci bardzo za niego. I mam nadzieję, że Twój świat znów nabierze kolorów.

Olinderka  I świetnie to znam i rozumiem. Choć ja posunęłam się jeszcze dalej przytaczałam słowa i czyny mojego M. Tak bardzo chciałam od kogoś usłyszeć że dobrze robię, że jago zachowanie wskazuje na to że warto mu dać szansę.  Psycholog wypowiedział jedno zdanie "Każda chwila jest w równym stopniu dobra co zła na rozstanie". Chwyciłam się tego jak tonący brzytwy. Na tym forum osoby które nie były w stanie zrozumieć że mimo wszystko kocham i chcę żyć z M, doradzały mi stosując terapię wstrząsową. Usłyszałam że mam niskie poczucie własnej wartości, że kocham a nie warto, bo On mnie nie kocha, itd..... Usłyszałam wszystko co mogło złamać słabą osobę. Ale ponieważ nie było to zgodne z prawdą, nie załamałam się. Wtedy byłam wściekła, a dziś z perspektywy czasu myślę, że pomogły mi te słowa. Jak? Zmuszona byłam nie tylko zaprzeczać tym teoriom , musiałam również udowodnić sobie że nie mają racji. Dziś wiem że nie musiałam sobie udowadniać, wystarczyło sobie przypomnieć. Co by nie powiedzieć dziś jest mi dobrze, i szkoda mi czasu na analizę co pomogło a co spowolniło dojście do stanu obecnego.
Ponieważ wiem jak reagowałam na różne słowa dlatego nie oceniałam twojego poprzedniego posta, bo znam te uczucia, dokładnie takich samych słów używałam, a nie oceniałam bo je rozumiem i jest mi to niepotrzebne. Ocenisz Go kiedyś sama.
Ale spróbuję zadać Ci parę pytań co do ostatniego posta. 
Piszesz - wiem że było lepiej, a teraz jest gorzej  i stale się pogarsza.
Czy jest Ci z tym dobrze?
Czy chciałabyś znowu zaufać?
Czy chciałabyś żeby kolory odzyskały swoje nasycenie?  I
jeszcze czy chciałabyś ........( wstaw sama- pomiń cofanie w czasie)?
Czy zrobiłaś coś żeby poznać mechanizmy pojawiające się u zdradzonej osoby?
Czy dowiedziałaś się jak się wychodzi z traumy?
Czy postawiłaś sobie jakieś cele na przyszłość?
Czy chcesz pozbyć się tego bólu, który Cię dopada?
Czy masz świadomość że to co się teraz z Tobą dzieje niszczy Ciebie i związek który chcesz odbudować?
Czy masz świadomość że zadając pytanie "W czym Ona była lepsza?", zmuszasz Go do porównań -Ciebie i Jej?
Piszesz że będziesz się starać uratować wasze małżeństwo. CZy to znaczy że jeszcze się nie starasz?
A jeżeli już się starasz to co robisz konkretnie?
Czy masz świadomość że żeby uratować i naprawić wasz związek musicie sobie poradzić każde osobno ze swoimi uczuciami? To tak jak z rowerem jak będziesz miała dwa zepsute koła i wstawisz je do roweru to nie pojedziesz. Najpierw trzeba naprawić każde koło z osobna, a potem naprawiać rower.

Czy zrobiłaś coś żeby poznać mechanizmy pojawiające się u zdradzonej osoby?
Jeśli szukanie osób które doswiadczyly podobnych rzeczy i jedna wizytę u psychoterspeuty można tak nazwać... To tak. Ale myśle ze dałam sobie przyzwolenie na ból odrzucenie złość żal i słabość. Nie walczę nie udaje ze jestem silniejsza

Czy dowiedziałaś się jak się wychodzi z traumy?

Oparlam Sie o wiedzę jaka mam z racji wykształcenia. To
co znam to etapy wychodzenia i wiedza o tym ze każdy muszę przejść.

Czy postawiłaś sobie jakieś cele na przyszłość?

Nie. Jest tu i teraz.

Czy chcesz pozbyć się tego bólu, który Cię dopada?
Tak. Bólu i złości. Ale jest go mniej niż kiedyś. Jest inny. Czuje Sie wspierana.  Czuje ze masz przyzwolenie i prawo do przeżywania- rozumiesz? Czuje ze jestem akceptowana. Słyszę; jestem z tobą i dla Ciebie. Kocham Cię chce ciebie jesteś najważniejsza. Będę przy tobie i przejdziemy przez to razem. Nie mogę cofnąć czasu nie
mogę zmienić tego co Sie stało ale nie skrzywdze Cię.

Olinderko dobrze że masz jakąś wiedzę na ten temat. Ja pracowałam kilka lat z osobami uzależnionymi, i mam trochę wiedzy na ten temat. Okazała się ona bardzo pomocna. Świetnie poradziłam sobie z pokierowaniem moim M i jego leczeniem. Znalazłam jednego z lepszych specjalistów w okolicy, przeczytałam kilkanaście książek dotyczących leczenia M. No i mój M miał najpełniejszą terapię na świecie. Jedną w gabinecie psychologa, a drugą w domu, zawsze jak tylko zostawaliśmy sami. Przez 3 miesiące nie myślałam o dwóch sprawach . Co tu jeszcze mogę wytłumaczyć M, a żeby nie było za monotonnie robiłam przerywniki w postaci oskarżeń, płaczu, złośliwości i tym podobne.
W tym wszystkim tak się zapędziłam, że zafundowałam sobie współuzależnienie. Chorobę, która została wykryta u osób żyjących z partnerem uzależnionym -nie ma znaczenia od czego. Potem okazało się że posiadają ją również osoby które niekoniecznie muszą mieć za partnerów alkoholików, narkomanów, seksoholików, czy innej maści uzależnieniach. Jest niemal tyle definicji współuzależnienia ile przypadków. W moim odczuciu współuzależnioną jest osoba,która pozwala na to, aby zachowanie innej osoby oddziaływało na  nią ujemnie i która obsesyjnie stara się kontrolować zachowanie oddziałującej na nią w ten sposób osoby.
Zdałam sobie sprawę, że zapomniałam o najważniejszej osobie w moim życiu  - O MNIE. Tak zajęłam się zachowaniem, odczuciami, słowami mojego M i kontrolowaniem Go, że nie miałam już czasu i siły na myśleniu o swoich uczuciach że straciłam nad nimi kontrolę. Wydawało mi się że robię dobrze, bo walczę o nasz związek, i cokolwiek by nie zrobił mój M, zawsze robił za mało, albo nie tak, nie miał prawa mieć praw, stawiałam warunki, zmuszałam Go do obietnic że już nigdy...., w  które i tak nie wierzyłam. Wyłapywałam, każdy grymas na jego twarzy, doszukiwałam się w jego słowach rzeczy których tam nie było, wyciągałam swoje wnioski i były one jedyne i słuszne. Koszmar. Zafundowałam sobie koszmar zamiast odbudowy. Takie objawy miało moje współuzależnienie. Na moje szczęście trwało w od stworzenia do pełnego rozkwitu tylko 3 miesiące i nie zamieniło się w nawyk. Bo jak staje się nawykiem to nawet nam nie przeszkadza, tylko nie wiemy czemu jesteśmy wykorzystywane przez wszystkich, nikt się z nami nie liczy, nasze potrzeby i pragnienia nikogo nie obchodzą. I tak ogólnie jesteśmy nieszczęśliwi, a przyczyny naszego nieszczęścia dopatrujemy się w innych. A ostatnią rzeczą która nam przyjdzie do głowy to  to że wina  leży w nas.
Olinderka jak zrozumiałam co się ze mną dzieje, poszłam na terapię, nie wierząc w jej skuteczność za bardzo, bo jak ktoś może mnie zmienić jak ja tak czuję ? Co ? czary mary nie czuj. Ale już wiedziałam, że sama nie potrafię czarować, a terapia pomaga ludziom jakimś cudem. To podałam się tym "egzorcyzmom" i dziękuję Bogu.
Olinderka ten post jest dla Ciebie w szczególności.

A co jeśli przebaczenie sprawi że będziesz szczęśliwa?
Jak Ciebie przestanie boleć, to czy nadal będziesz chciała aby Jego bolało?
Czy trzeba kochać odwołując się do przeszłości?
To czy miłość od pierwszego , drugiego czy trzeciego spojrzenia nie istnieje? Bo nie ma przeszłości?
Czy to nie tak że twój brak zaufania do Niego każe Ci Go trzymać za gardło? Bo jak puścisz to ... no właśnie co?
Czy myślisz że On już nie zrozumiał?
Czy myślisz że może jeszcze bardziej zrozumieć?
Że te 14 miesięcy to jeszcze za mało, żeby dotarło ile krzywdy wyrządził?
Jak myślsz ktoś kto nie kocha wytrzymał by 14 miesięcy?
Poza tym strach pobudza nas do działania, może warto określić czego boisz się najbardziej?

Olinderko teraz dopiero przeczytałam twój edytowany tekst. (moderatorki lubią zwracać uwagę jak piszemy pot pod postem, lepiej pisać jeden tekst długi albo edytować )
Czy jesteś pewna że te jedno koło jest silne?
A nie jest tak ,  że ono wie że musi i chce być silne, bo jak spuści powietrze to rower się przewróci?
Oczywiście że możesz szukać dobrych rzeczy w swoim obecnym życiu, myślę nawet, że nie musisz szukać, bo masz je przed sobą. Czemu piszesz mogę szukać? Czemu nie potrafisz ich po prostu zobaczyć? Czy nie możesz im dać prawa bytu?
Czy zanim zostałaś zdradzona bałaś się ufać?
Zapomnieć się niestety nie da.
A twoje życie jest wyjątkowe bo jest TWOJE. Znasz kogoś kto ma ważniejsze dla Ciebie życie? Możemy kochać kogoś tak bardzo, że oddamy nasze życie za niego, ale tylko wtedy jak będzie trzeba i wtedy też będzie najważniejsze i wyjątkowe, bo uratuje kogoś kogo kochamy.
Spróbuj wykrzyczeć światu -JA CHCĘ UFAĆ, KOCHAM TEN STAN SPOKOJU, UFNOŚCI- a potem cichutko dodaj -ale jeszcze nie potrafię bo jeszcze się boję.
A nie jest to tak że boisz się najbardziej tego, że ktoś a w szczególności Ty dowie się że ty już ufasz?  Poczytaj swoje dzisiejsze posty. Cyt:"To jest tak, że nie ma innej opcji...mój mąż już mnie nie zdradzi. Mój mąż mógł to zrobić tylko jeden raz. tego jestem pewna." Cyt:" ze jak raz to zrobił to zrobi znowu. Bo to po pierwsze krzywdzące dla niego a po drugie nieprawdziwe. "
Czy myślisz że jak będzie chciał cię zdradzić to tego nie zrobi bo mu nie ufasz?
Jak myślisz kiedy łatwiej zdradzić, jak partner Ci ufa , czy to nie ma znaczenia bo i Ci nie ufa  ?
Dałaś sobie pozwolenie na ból ?
A jak boli Cię ząb to też dajesz sobie takie pozwolenie? Bo ja biorę tabletkę i idę do dentysty. Ty czekasz aż spróchnieje, i się złamie? A korzeń co? wydłubiesz? Przykro mi ale się nie da. Korzeń zostanie, może zgnije i zakażenie gotowe, jak nie dopadnie Cię wcześniej zapalenie mięśnia sercowego. Ból nie na darmo boli. Boli bo  coś nie funguje w naszym organizmie. Boli ząb -dentysta, trauma-  psycholog. A z tego co pisałaś u ciebie były dwie traumy naraz, a to za dużo na jedną duszę aby samemu sobie radzić.
Tu i teraz jest cudowne i jest to czas którego możemy być pewni. Za minutę może nas auto przejechać, ale teraz jest pięknie.
I piszę to bez ironii. Bo my nie wiemy co będzie za minutę. Widzisz ja tez tak myślałam, przecież stale czytamy "ciesz się chwilą obecną" "ważne jest tu i teraz". Sama to pisałam chyba nawet dziś . Kiedyś też to powtarzałam jak mantrę, nie planowałam, starałam się nie zadawać pytań co będzie. Aż pewnego dnia zrozumiałam, że nie o to chodzi? Żyć tu i teraz mamy na poziomie emocji. Bo jak jest nam dobrze to trzeba się teraz cieszyć, a jak źle, to mamy mieć świadomość ze to tylko tu i teraz, bo tyle nasza psychika jest w stanie wytrzymać bez uszczerbku. Ale musimy mieć cel w życiu, taki realny, do zrealizowania. Jak nie będziemy miały celu w życiu, to zrobi się nudno. A skoro z przodu nic nie ma, to z nudów zaczniemy spoglądać w tył. A co tam jest to wiemy i  nie mamy na to wpływu. No to stoimy tak sobie pogwizdujemy, odwracamy się, trochę pobeczymy, powściekamy się. A potem jak trzeba zrobić krok w przód, to właściwie nie wiemy czy chcemy, a na pewno się boimy. To z tyłu, boli, ale już się oswoiliśmy, no i wiemy co tam jest. A z przodu? Strach się bać. Może jak bym widziała jakiś cel to bym się przełamała. Tak ja to czułam, oczywiście jakiś czas tak stałam nie zdając sobie sprawy, że nie o to chodzi w tym tu i teraz. Ba nawet nie wiedziałam że pogwizduję tak byłam zajęta tym staniem.  
Czujesz że jesteś akceptowana i kochana, dlaczego nie potrafisz z tego czerpać siły?
Nie wierzysz, czy boisz się że jak uwierzysz, i On się o tym dowie to przestanie się starać?
Olinderko na te wszystkie pytania ja też musiałam kiedyś odpowiedzieć.  A że są trafne? Bo Ty to Ja sprzed kilku miesięcy. Znam również odpowiedzi na te które nie odpowiedziałaś jednoznacznie. Wiem że to co napiszę teraz może zaboleć, ale ja nie znalazłam innej drogi, zresztą psycholog też nie zna innej. Otóż, mąż zdradza żonę, bo ma na to ochotę. Nie szukaj innej odpowiedzi na pytanie "dlaczego?" Dość bólu sprawia fakt że chciał. Wszystkie inne tłumaczenia tylko bardziej bolą. Pozwól sobie aby ten ból przeszedł przez Ciebie. Nie możesz tego cofnąć, jedyne co możesz zrobić to pozwolić aby ta informacja wyszła na światło dzienne. O ileż bardziej boimy się jak coś w ciemności się rusza, niż tego co możemy zobaczyć.

Kachna66 zazdrość. Macie racje i bardzo wam dziękuje za te słowa. Jak nie zbuduje niczego przede mną to zostanę w tym miejscu i czasie w którym jestem teraz i który nie jest najlepszy. Ale może być lepszy. Bylebym Sie odwazyla iść krok do przodu. Wiec własnie teraz przy was ten pierwszy krok stawiam.

Bardzo wam dziękuje.

A mnie się wydaje, Olinderko, że nie o czas tu chodzi. Masz za sobą 14 miesięcy, myślę że nie powiem na wyrost nazywając te 14 miesięcy najtrudniejszym i  najgorszym okresem w twoim życiu. Czas w twoim przypadku zadziałał jak słońce, kolory uczuć wyblakły, zarówno te dobre jak i te złe. Aby doszło do mnie, że zapomniałam o sobie musiałam usłyszeć  słowa "durna babo...." No tak łatwo powiedzieć ale co ja mam zrobić. I potem sobie pomyślałam :Jeżeli obca osoba chce się spotkać z moimi uczuciami to czemu ja tego nie robię? I tu pomógł mi jeden facet JERZY MELLIBRUDA. A  jak ? Ano napisał książkę pt." Spotkanie z Sobą" Pożyczyłam i przeczytałam jednym tchem. Niestety znalazłam w necie tylko urywki, ale jest ta część, która wiele mi uświadomiła, może najważniejsza? Zacytuje wam ją :
Cała rzeczywistość psychologiczna własnej osoby, tak jak i rzeczywistość fizyczna, jest terenem, na którym odbywa si? poszukiwanie odpowiedzi na podstawowe pytania: KIM JESTEM? JAKI JESTEM? CZY NAPRAWD? JESTEM TAKI, JAKIM WYDAJ? SI? BYć? Nie myśl? tu tylko o jakichś specjalnych chwilach, w których pytania te zostają postawione z rozmysłem, kiedy człowiek w systematyczny, sposób zastanawia si? nad odpowiedziami. Oczywiście, nieraz i takie chwile si? zdarzają i odgrywają istotną  rol? w życiu człowieka. Są to chwile refleksji nad samym sobą, nad kierunkiem swego życia, nad krokami przebytymi na drodze do celów wykraczających poza dzie? dzisiejszy. Określania samego siebie dokonuje si? jednak przede wszystkim w codziennych okolicznościach,bez specjalnych okazji, i nie polega to jedynie na intelektualnych rozważaniach na swój temat ?  na temat życia w ogóle Podstawą możliwości określenia samego siebie jest świadomość, czyli proste zdawanie sobie sprawy z tego, CO JEST I CO SI? DZIEJE. Każdy z nas nieraz rozmyślał  o samym sobie, oceniał własne czyny,przewidywał, co b?dzie w przyszłości, lub wspominał przeszłość  Ale ŚWIADOMOŚĆ spełnia jeszcze bardziej istotną funkcj? w życiu człowieka.
ŚWIADOMOŚĆ jest jak reflektor oświetlający różne obszary wewn?trznej i zewn?trznej rzeczywistości. W tej rzeczywistości dokonuje si? nieustanne określanie kształtu własnej osoby ? poszukiwanie samego siebie; i od właściwości tej rozjaśniającej drog? ?latarni? zależy w znacznej mierze to, gdzie i jak daleko zajdziemy. Umiej?tność posługiwania si? tym instrumentem rozwija si? dość przypadkowo, nie jest systematycznie doskonalona, różni ludzie w bardzo różnym stopniu posiadaja zdolność do wyraźnego, trafnego i rozległego posługiwania si? własną śewiadomością. Ka?dy z nas bywa  natomiast poddawany dość intensywnemu treningowi w zakresie tego, co i jak ma myśleć o sobie samym i o świecie, w którym żyje. Rezultaty tego treningu cz?sto bywają istotną przeszkodą  w prowadzeniu jakichkolwiek poszukiwa?, ponieważ ? znacznie wi?kszę wag? przywiązuje si? do posiadania gotowych odpowiedzi aniżeli ich poszukiwania i stawiania pyta?.
Dość cz?sto zdarza si?, że człowiek jest wyuczany gotowych odpowiedzi znacznie wcześniej, niż zainteresowaę si? lub zrozumiał sens samego pytania. Stąd mi?dzy innymi bierze si? rozpowszechniona potrzeba dysponowania gotowymi odpowiedziami. Nastawienie takie uniemożliwia prowadzenie poszukiwa?. Osoba skłonna do posługiwania si? gotowymi  rozwiązaniami, gotowymi wzorami myślenia i życia nie jest zainteresowana prowadzeniem poszukiwa? na wąasną r?k?.
Czasem po prostu nie wierzy w swe możliwości w tym zakresie. Jest jednak coś takiego w naturze człowieka, w ukrytych prawidłowościach jego funkcjonowania w świecie, że jeżeli kształt  własnej osoby, własnego życia jest wyłącznie wytworem innych ludzi, obyczajów lub zbiegów okoliczności, to rodzi si? jakiś szczególny niedosyt, jakieś ? czasem gł?boko ukryte ? nieukontentowanie, poczucie braku lub nieurzeczywistnienia jakiejś ważnej możliwości. I właśnie w takich momentach nie analizy intelektualne, lecz sygnały dostarczane przez t? prostą świadomość pokazują, że ?jest coś nie tak?, że ?coś nie pasuje?, że ?to, co robi? w tej chwili, nie jest moje własne, nie jest AUTENTYCZNE?. To subiektywne poczucie nieautentyczności własnych myśli  i działa? jest ważne w poszukiwaniu samego siebie, jest sygnałem, czy jesteśmy na właściwej drodze. Czasem sygnał ten jest wyraźny i jednoznaczny;  bez wątpliwości wiemy wtedy, że ?to jest to?. Cz?sto takiemu właśnie poczuciu autentyczności własnych reakcji i działa? towarzyszy wrażenie, że to, co człowiek wtedy robi, wyraża jego całą istot?. Na ogół ktoś, kto tego doświadcza, nie ma trudności z zaangażowaniem swoich zasobów energii
i wytrwałości w to, co robi, w działania, które autentycznie wyłaniają si? z potrzeb jego osobowości. W chwilach takich okazuje si? nieraz, że rezerwy osobiste przekraczają wyobrażenia i oczekiwania człowieka.Czasem świadomość wysyła nam wyraźny sygnał, ale o negatywnym znaku. Wyst?puje wtedy poczucie nieautentyczności własnego post?powania, jakby subiektywne poczucie ?nieprawdy? zachowania.((( Dziewczyny czy to wam coś mówi? tak a może nie. To ja wam powiem co mi się nasunęło Cytuję:"Wiesz teraz jest tak jakby do wszystkich kolorów które widzę ktoś dodał szara farbe. Jak Sie czuje? Mam poczucie ze wszystko jest palcem po wodzie pisane nic nie jest pewne niczemu nie można ufać. Życie jest jakie jest. Ale już nie pełne wiary nadziei i zludzen.
Przychodzą kolejne dni. Mogę Sie śmiać bawić kochać... Ale ostrozniej. Już nie patrzę na mojego męża z pełna akceptacja. No wiecie każdy ma wady i zalety ale ja byłam cała jego a on cały mój. Taki jaki był. Teraz jest już inaczej.
Co Sie jeszcze zmieniło na gorsze? ja. Mówię slowa tylko po to żeby ranic. Wybucham i jestem irracjonalna. Nienawiść potrafi rysowac mi scenariusze i zachowania których bym kiedyś nie zaakceptowała. Odkrylam w sobie mrok cynizm zazdrość i zawiść." i drugi cytat :"dlaczego nie powiedziałam STOP? Nie wiem, chyba nie byłam w stanie. To stało się tak szybko, jakby obok mnie. Ja tego nie chciałam ani nie prowokowałam. Tak jak pisałam wcześniej, nie było w tym emocji. Ten facet mnie nawet nie pociągał. Byłam pijana i po prostu się stało. Tak na prawdę ja nic nie robiłam. Ani się nie opierałam, ani nie inicjowałam. Po prostu byłam." koniec cytatu ))) Niezależnie od tego, czy ktoś inny to spostrzega, świadomość  nieautentyczności własnych myśli i czynów bywa na ogół  źródłem przykrych uczuć i niezadowolenia z samego siebie. Jest niemal regułą, że w takich sytuacjach człowiek w niewielkim stopniu angażuje si? w to, co robi, i nawet powodzenie własnych działa? nie dostarcza  mu istotnej satysfakcji. Na ogół zresztą stopie? wykorzystywania osobistych rezerw jest wtedy niewielki i negatywnie wpływa to na przebieg działa?. Cz?sto jednak świadomość autentyczności własnych działa? bywa niewielka lub zgoła znikoma. Jest wtedy tak, jak gdyby zanikła lub nie rozwin?ła si? jeszcze zdolność do rozróżniania mi?dzy tym, co ważne a tym, co nieistotne; mi?dzy tym, co prawdziwe a tym, co sztuczne; mi?dzy tym, co własne i autentyczne a tym, co obce. Utrudnia to prowadzenia jakichkolwiek poszukiwa? dotyczących własnej osoby; przypomina stan zawieszenia w nieco mglistej próżni, w której wykonuje si? ruchy sterowane zewn?trznymi zaleceniami, nakazami i zakazami lub przypadkowymi impulsami czy też utrwalonymi nawykami. Zanurzeni w takiej egzystencji, mimo że codziennie odczuwamy przyjemności i przykrości, w niewielkim tylko stopniu mamy poczucie, i? jesteśmy autorami swojego życia. Nie czujemy wtedy, że ?naprawd? żyjemy?. Niektórzy, aby uzyskać takie poczucie, si?gają po używki i rozrywki przynoszące silne wrażenia lub po inne namiastki ?pełni życia?.(...) W poszukiwaniach kształtu własnej osoby i własnej drogi w świecie  umiej?tność si?gania do tego ?nieopracowanego? jeszcze przez intelekt materiału zwi?ksza szans? wykroczenia poza  schematy, nawyki i gotowe recepty na życie, napisane cz?sto cudzymi r?kami. Poszukiwacz diamentów odkrywa ich ukryte pod ziemią złoża, które istniały już przed jego przybyciem. Artysta tworzy nowe, nie istniejące poprzednio dzieło w wyniku  twórczych poszukiwa?. Te dwa elementy ? ODKRYWANIE I TWORZENIE ? przeplatają si? nieustannie w trakcie poszukiwania samego siebie. Wprawdzie rozpowszechnione są poglądy, że ?jeśli człowiek jest taki a taki, to już takim pozostanie?, że ?człowiek ma wrodzony charakter i nic go nie zmieni?, jednak w rzeczywistości sprawy mają si? inaczej.(...)     
A co do wybaczenia. Pisałam już co ja o tym myślę, i dlaczego to zrobiłam. Wiele z Was zbagatelizowało ten problem,  jako nie mający większego znaczenia. A ja wiem że to jest to do czego dążymy. A wiem to od momentu jak tam doszłam i zobaczyłam na własne oczy mojej duszy. Dlatego wpisywałam dziś w gogle różne zwroty ze słowem przebaczenie. I natrafiłam na fragmenty książki faceta w/w pt "Nieprzebaczona Krzywda"  Zacytuję Wam kilka zdań .
Dla wielu ludzi, być może dla większości, przebaczenie to coś, co może otrzymać winowajca ze strony kogoś, kto jest przede wszystkim źródłem lub rzecznikiem władzy sądzenia i karania. Przebaczenie zaś może uzyskać wtedy, gdy wyrazi się skruchę.(..)Wszystko to jednak skłania do myślenia o przebaczaniu przede wszystkim w kontekście przewinienia, nieposłuszeństwa i kary.(...) Wszystkie te sytuacje i okoliczności skłaniają ludzi do myślenia o przebaczaniu jako o pewnej transakcji zachodzącej między tym, który zawinił, a tym, który ma władzę wybaczania. Przebaczyć to na ogół znaczy powiedzieć winowajcy, że nie żywi się już do niego urazy, i że rezygnuje się z sankcji. Tak więc przebaczanie jest pewną formą dawania winowajcy czegoś, co powinno być dla niego cenne i na co powinien sobie wcześniej zasłużyć albo zostać przynajmniej częściowo ukaranym.
Większość tych skojarzeń przeszkadza, moim zdaniem, w zrozumieniu sytuacji psychologicznej osoby, która doświadczyła w przeszłości krzywdy osobistej, i której nie udawało się przez dłuższy czas uwolnić od śladów tego doświadczenia. Pokazuje także, jak asymetryczne są nasze zainteresowania i wiedza o problemach poczucia krzywdy i winy. Jak wiele uwagi i refleksji poświęca się winie, a jak mało - poczuciu krzywdy!
Sądzę, że odpowiada to ogólniejszemu naruszeniu proporcji w całej naszej cywilizacji między dominującym koncentrowaniem się na powinnościach i obowiązkach, a zaniedbaną dziedziną refleksji dotyczącej praw i możliwości osoby ludzkiej. Dotyczy to zarówno wychowywania dzieci, jaki postępowania w stosunku do siebie osób dorosłych.
Na problem przebaczania trzeba, moim zdaniem, popatrzeć z zupełnie innej perspektywy niż ta, o której wspomniałem poprzednio. Można bowiem przyjąć perspektywę osoby skrzywdzonej i skoncentrować się na jej zadaniu uwolnienia się od śladów utrwalonej krzywdy. Istotą przebaczania okaże się wtedy nie wymiana symbolicznych gestów między skrzywdzonym a krzywdzicielem, ale wewnętrzna przemiana osoby, u której utrwalona krzywda dokonała licznych i długotrwałych szkód.
Sądzę więc, że przebaczenie to przede wszystkim budowanie własnego ładu wewnętrznego, konstruktywne porządkowanie sfery tych uczuć, wyobrażeń i sposobów reagowania, które zostały kiedyś doświadczeniem krzywdy zaburzone. Centralnym momentem w procesie przebaczania jest wyzwalanie się spod destrukcyjnego wpływu minionych doświadczeń.
Dlatego, jeżeli wybaczamy, to najczęściej dla samych siebie. Nawet jeżeli początkową pobudką do tego aktu była powinność moralna czy religijna.
Wielu ludzi napotyka jednak istotne trudności w przebaczaniu, w usuwaniu śladów utrwalonej krzywdy osobistej i w radzeniu sobie z ich konsekwencjami. Przedstawię teraz kilka przykładów tych trudności.
Trudno jest przebaczać silniejszemu.
Trudno jest przebaczyć bez możliwości ukarania.
Jakże trudno jest przebaczyć, gdy ktoś myśli o tym, jak o nae, o darze przekazywanym krzywdzicielom.
Trudno przebaczyć, bo wymaga to rozstania się z przeszłością.
Trudno przebaczyć, bo oznacza to początek nowej drogi.
Trudno przebaczyć, bo oznacza to początek nowej drogi.

A ja też pokażę wam piosenkę którą znam na pamięć i uwielbiam. Nie rozbawi, ale może natchnie choć kropelką nadziei.
http://www.youtube.com/watch?v=oG6pEolAKm8

Gdzieś w innym miejscu forum ktoś napisał. Ze my kobiety przerabiamy przetwarzamy budujemy scenariusze. A mężczyźni przeszłość zostawiają za sobą.

Olinderka - coś w tym jest, faceci faktycznie nie rozpamiętują tego co było. Chyba jest im łatwiej, z takim podejściem, pogodzić się z przeszłością. Nie uważasz? Co jednak nie oznacza, że ich krzywda jest mniejsza.

Dokładnie tak, Oni potrafią pójść dalej bez odwracania się za siebie ...ale głęboko w nich rana również istnieje i pewnie bardzo często ,,sączy,, się z niej ból...

ja mysle, ze dobrze myslisz....
kobiety przede wszystkim sa emocjonalne, delikatne i psychikę mają kruchszą ale sa rożne kobiety jaki i rożni mężczyźni, czasami te role sie odwracają...
jest to gorsze do zaakceptowania jesli taka kobieta zechce zostać z mężczyzna który zdradził, bo zdrade będzie uważała jako zdeptanie uczuć, miłości,wiezi...
ale jeśli meżczyzna jest silnie seksualny, czyli że on zaspokaja swoją kobietę, czuje sie meżczyzna dobrym w łozku to taki wyskok partnerki tez moze sie okazac niezłym ciosem ponizej pasa tak jak właśnie napisałaś...

i ja sie tak jeszcze zastanawiam i uważam ze jednak trudniej jest zaakceptowac taki czyn własnie takim osobom jak kachna czy olinderka bo one właśnie wydaja mi sie kobietami z wysokim kręgosłupem moralnym,delikatne psychicznie i tym bardziej to godzi w nie same ze nagle ich bliska osoba tak sie zachowała...

ja np.zdradziłam i odeszłam i moj obecny partner tez kiedys zdradził i odszedł od swojej partnerki i w pewnym sensie mozna powiedzieć trafił swój na swojego ale dzieki temu wiemy co mozemy stracić i oboje wiemy co zdrada moze odebrac, dlatego tez teraz sygnalizujemy sobie wzajemnie jakie kroki jestesmy w stanie poczynic gdy taka sytuacja sie zdarzy, bo znamy swoje reakcje na taka sytuacje...
dlatego uważam ze o wiele gorzej znoszą to osoby bardzo moralne, które niby gdzies coś tam słyszały o zdradzie i jaki ból przynosi ale przecież dla niego to takie odległe sie wydaje, przeciez u niego bedzie inaczej, przeciez obydwoje mamy zasady i takie tam...

to znaczy chodzi ci o jednorazowy wyskok w poważnym związku, czy długotrwała zdrada w poważnym związku???
czy o to ze jest sobie dziewczyna i chłopak w jeszce nieokreślonych relacjach i nagle któreś zdradzi???

Mysle, ze zdecydowanie latwiej uwierzyc komus kto mial jedna wpadke. Takie dlugotrwale oszukiwanie i spiskowanie swiadczy nie tylko o fizycznej zdradzie  ale o jakiejs emocjonalnej obcosci i wyrachowaniu. Chyba w tym drugim wypadku trudniej to udzwignac. Zwlaszcza gdy nasz partner uprawia  seks naprzemiennie z nami i z inna kobieta.
Tak czy inaczej zawsze dobrze jak odnajdziemy sposob by zajac sie soba, przestac analizowac jego zachowania, myslec co on mysli i kierowac jego zyciem w celu naprawy... bo to moze byc wspoluzaleznienie albo droga do niego.
Na wiosenne wieczory polecam  "ozdrawiajaco-budujace" lektury, z watku "Lektury dla kobiet kochajacych za bardzo" bo sa to ksiazki dla wszystkich, nawet dla tych kochajacych nie za bardzo.:D

O depresji nie wiem za wiele ale zauwazam za rada Davida gdy np w jednym poscie wystepuje ponad 5 znieksztalcen poznawczych.
Rozpoznawanie tych znieksztalcen pomaga walczyc z depresja i praktycznie od ponad 20 lat terapia poznawczo behawioralna robi kariere bo jest niezwykle skuteczna. Oczywiscie wymaga wiecej wysilku niz lykniecie pastylki lub zapalenie kolejnego papierosa.
Bardzo polecam wszystkim "czekajacym na koniec cierpienia" zaczerpniecie sil z naszej biblioteczki i stosowanie domowych sposobow na leczenie depresji.
Polecam tez watek "Grupa wsparcia dla kobiet kochajacych za bardzo" bo choc moze nawet nie odnajdziecie tam swoich problemow to z cala pewnoscia znajdziecie mase sposobow na radzenie sobie z emocjami w roznych sytuacjach zyciowych.

no i własnie ja nigdy nie mogłam zrozumiec po co nam ludziom te głupkowate role takie jak:winny, oskarżyciele, skrzywdzony no to i w takim przypadku musi być też wybaczający...
ja zdradziłam bo chciałam, bo spotkałam seksownego, pociągającego mężczyzn którego jak widziałam to tylko chciałam z nim isć do łożka i za co ja mam sie tu winić, ze postąpiłam jak chciałam....
mysle że to nie chodzi o prawo do obrony ale o to ze często nie dajemy sobie prawa do błedu, słabosci i przez co bardzo łatwo popadamy i to bardzo czesto niesłusznie w poczucie winy jak napisałaś o przyslowiowy stłuczony kubek...
i mysle tez ze taki poczucie winy pielęgnujemy, gdy właśnie nie umiemy powiedzieć sobie prosto w twarz np. dlaczego zdradziłam/łem...bo chciałam/łem....bo była/ł pociagajaca...itp., tylko łapiemy sie jakiś głuich wymówek na potrzebe chwili...
ale nie lubimy być ze soba szczerzy, dlaczego? bo taka szczerość zazwyczaj dorowadza do kolejnego pytania, czego mi brakowało,brakuje, ze to zrobiłem,łam?...
a dalej to już rożnie losy mogłyby sie potoczyć, bo ktoś nagle mógłby stwierdzić ze zrobił to bo faktycznie znudził sie zwiazkiem, nie kocha swojego partnera, nie dostaje tego co chce dlatego szuka tego poza domem itp. Ale często ludzie nie lubia "grzebać" w sobie, a po co a jakby sie nagle okazało ze faktycznie nie kocham swojego partnera to co mam zmieniac swoje wygodne zycie...eee nie za duzo zachodu.
Czasami wolimy być nieświadomi i nie znac siebie dogłebnie, bo nagłe okazałoby sie ze chcemy czegos innego ale "chce" kojarzy nam sie z egoizmem, czasami z wysiłkiem, z przewartosciowaniem życia, ze zmianą...a to juz nie jest takie proste 
Ale oczywiscie sa jeszce takie glupie sytuacje jak opisała Madga M czyli nieświadomosc i w to jestem bardziej skłonna uwierzyc jeśli tu był dodatkowo alkohol no i młodziutki wiek...w wieku
20 lat potrafimy robić głupie rzeczy, ale jak w wieku 40, czy 50 lat nie wiemy dlaczego zdradzilismy to albo szukamy wymówki albo co gorsze nie znamy siebie, swoich instynktów i potrzeb.
pamietam jak swego czasu rozmawiałam z niekochaną o mojej mamie i padło stwierdzenie ze właśnie ludzie którzy nie szli za dobrem dziecka w momencie alkoholizmu ojca że sa nieludzcy, ale ja nigdy tak nie uwazałm i nigdy tez nie uwazalm że mojej mamie mam cokolwiek "wybaczać" taki byl jej wybór-tak chciała....
ja nie lubie zakładac masek bo skoro obwiniałabym swoja mame za słabosć to równoznaczne jest to z tym ze musiałabym stanać w roli wybaczajacego-i tak koło sie zamyka.

Mój przykład na wsluchiwanie Sie w siebie. ;
narty. Nartostrada zjazd ze stoku na parking. Oblodzona paskudna i niefajna dla takiego amatora jak ja. Jakiś czas temu zacisnelabym zeby- bo trudności trzeba pokonywac zawsze Sie rozwijać i zawsze iść do przodu. I nie chodzi tu o wysiłek fizyczny ale o takie sytuacje w których czujemy zagrożenie. Bo nasz rozum i serce mówi nie chce... I potem człowiek jest psychicznie wypompowany bo przelamal swoje bariery. ...

A teraz. Mówię. Nie. To nie dla mnie. Nie muszę przecież. Nikomu i niczemu niczego nie udowadniam.

Olinderko a czy ktoś zmuszał czy usiłował nakłonić Cię wcześniej do zjazdu w miejscu gdzie nie czujesz się pewnie? Czy było to tak, że do tej pory zjeżdżałaś przekonana że trudności trzeba pokonywać i robiłaś to aby pokonać bariery które nie Ty postawiłaś?
Bardzo dobry temat poruszyła Zazdrość . Zniekształcenia poznawcze, są często spotykane u ludzi po przejściach i mogą być początkiem depresji. Ale również u tych którzy nie radzą sobie ze sobą. Konsekwencją czego ludzie mogą zbyt szybko formułować negatywne wnioski, tworzyć nadmierne uogólnienia, interpretować sytuacje w kategoriach ekstremalnych lub brać wszystko do siebie. Zachowania takie bardzo często widoczne są na forum.Dlatego warto je poznać aby potrafić rozpoznać u siebie i innych. U siebie, bo to sygnał dl nas, a u innych, aby podziękować, ale nie słuchać.

Judith Beck, w podręczniku "Terapia poznawcza. Podstawy i zagadnienia szczegółowe" zamieściła spis podstawowych zniekształceń (błędów) w myśleniu. Są to:
Myślenie w kategoriach "wszystko albo nic" (zwane tez myśleniem czarno-białym, spolaryzowanym albo dychotomicznym). Takie myślenie polega na patrzenie na sytuację w kategoriach dwóch skrajności, a nie kontinuum, np. "jeśli nie odniosę sukcesu to jestem nieudacznikiem".
Katastrofizacja (zwana tez przepowiadaniem przyszłości) polega na przewidywaniu negatywnej przyszłości, bez brania pod uwagę innych bardziej prawdopodobnych możliwości.
Lekceważenie lub pomijanie pozytywnych informacji ? nie opierając się na żadnych rozsądnych przesłankach, mówimy sobie, ze pozytywne doświadczenia, uczynki lub cechy się nie liczą, np. "dostałam ocenę bardzo dobrą, ale to nie znaczy ze byłam dobra, po prostu miałam szczęście".
Uzasadnianie emocjonalne - jeśli coś czujemy, to myślimy, że to musi być prawda i pomijamy dowody przeciwne ? "czuję, że mi to nie wyszło".
Etykietowanie ? polega na przyklejaniu sztywnych, ogólnikowych etykietek sobie i innym, np. "jestem gamoniem".
Wyolbrzymianie/umniejszanie - wyolbrzymiamy negatywne aspekty i/lub umniejszamy pozytywne, zamiast opierać się na rozsądnych przesłankach w ocenie siebie, innych osób lub sytuacji.
Filtr mentalny (zwany selektywna uwagą) - polega na nieumiejętności uwzględnienia pełnego obrazu w ocenie sytuacji, a skupianiu się na jednym negatywnym szczególe.
Czytanie w myślach - polega na nieuzasadnionym przekonaniu, że wiemy co myślą inni, bez uwzględnienia wielu różnych możliwości, np. "on myśli, żze ja nic nie rozumiem".
Nadmierne uogólnianie - to wyciąganie ogólnego, negatywnego wniosku, dalece wykraczającego poza bieżącą sytuację, np. "czułam się źle na zebraniu, więc nie nadaję się do bycia z ludźmi".
Personalizacja - to wiara w to, ze jesteśmy powodem negatywnych zachowań innych ludzi, a nie bierzemy pod uwagę innych, bardziej prawdopodobnych powodów ich zachowania, np. "mechanik był dla mnie niemiły - widocznie zrobiłam cos nie tak".
Nadużywanie imperatywów: "muszę", "powinienem", wskutek posiadania nazbyt precyzyjnej i sztywnej koncepcji tego, jak my sami lub inne osoby powinny się zachowywać.
Myślenie jednotorowe (efekt lornetki) ? to widzenie jedynie negatywnych aspektów sytuacji.

fajny kawałek

Klaudias witam Cię cieplutko w naszym gronie. Uf sporo namieszaliście w swoim związku. Dobrze że postawiłaś sobie cel. Wiem jak trudno powiedzieć ufam, kiedy tak naprawdę pozostaje to w sferze naszych chęci, a nie odczuć. Przez parę miesięcy sprawdzałam, kontrolowałam, wiedziałam o każdym jego ruchu. To mnie wykańczało. Każda minuta spóźnienia powodowała, że moje talenty filmowe się uruchamiały. Kręciłam w głowie filmy pt "Co On robi i gdzie jest". Wydawało mi się że jak będę miała pełną kontrolę, to będę spokojniejsza. A tak na prawdę nie miałam spokoju ani chwili. Jak postanowiłam, że z tym muszę skończyć, dopiero wtedy zaczęłam odzyskiwać spokój. Na początku czułam się tak jak narkoman po odstawieniu narkotyku. I to dosłownie. Miałam prawdziwy zespół odstawienia. Byłam niespokojna, na samą myśl że nie wiem gdzie jest czułam ból i skurcz żołądka, oblewał mnie pot. A przymus kontroli był tak silny, że miałam wrażenie że się rozsypuję, i pomóc mi może tylko informacja "gdzie i co..." Ale chęć kontroli nachodziła mnie coraz rzadziej, teraz czasem pojawia się impuls, ale mu nie ulegam i po chwili zapominam. Najgorsze w tym czasie było to że nie potrafiłam się skupić na czymś innym. To mnie wykańczało nie pomagało. Dlatego wytrwaj, będzie coraz lepiej.

I inna  sytuacja:
Nartostrada zjazd ze stoku na parking. Piekna pogoda. Az prosi sie zeby zjechac. Jakiś czas temu zacisnelabym zeby- bo mi nie wolno, bo to niebezpieczne, bo tylko wariaci zakladaja narty na nogi albo samobojcy. I nie chodzi tu o wysiłek fizyczny ale o takie sytuacje w których ktos inny czuje zagrozenie. Bo nasz rozum i serce mówi JA CHCE!... I potem człowiek jest psychicznie wypompowany bo zyje wedlug scenariusza napisanego przez innych.

A teraz. Mówię-TAK! To dla mnie. Nie muszę przecież znow rezygnowac. Nikomu niczego nie udowadniam.
widzisz Olinderko problem nie w tym, ze trzeba sie powstrzymac od dzialania lub wrecz przeciwnie zadzialac.
Problem w tym by nie bac sie byc soba
Nie trzeba odgrywac zadnej roli.

własnie o to chodzi zazdrość - żeby przestać grac role. a ja jestem mistrzem gier.. i wszystko -dla dobra, żeby nikt sie nie martwił, żeby nikt nie miał problemu.. superwoman...
więc ucze sie nie grać, nie dac wrzucac w scenariusze. dawna ja, by poradziła sobie (w sferze powierzchniowej oczywiscie) ze zdrada męza...
nie wypada przeciez płakac, bo się inni martwią. trzeba dalej grac role szcześcliwego stadła... nie mozna walić przykrych słow, bo innych ranią.... musze sobie z tym poradzić, będzie dobrze, badx rcjionalna, nie przesadzaj, h9steryzujesz, potrafisz to zrozumiec, wytłumaczyc sobie.....

rozumiesz zazdrość - dla mnie moja własna słabośc jest czymś, co wymaga mojego własnego przyzwolenia....

wniosek jest taki, że nie ma zasad, bo każdy z nas ma prawo patrzeć na siebie przez pryzmat własnego życia.
od jakiegoś czasu dręczy mnie pytanie, które chcę zadac mojemu męzowi...: ale powiedz mi tak naprawdę i szczrze... gdy sie przy niej budziłeś,  gdy od niej wychodziłes, albo ona wychodziła z hotelu, albo przestawałes ją pieprzyć - nie wiem, jak to wyglądało między wami.... to czy pojawiała sie mysl- co ja zrobiłem?? mattko, chyba mi odbiło.. co będzie jak się zona dowie.. jakie mogą byc konsekwencje, gdy ona sie dowie? jak to się skończy??? czy kiedykolwiek taka mysl powstała???

i zaczełam sobie to pyytanie w głowie układac, żeby mojego męza spytac....
a potem pomyslałam... czy jest odpowiedź, którą chce usłyszeć??:
1. tak, myslałem tak, ale potem nie mogłem się powstrzymać, żeby nie spotkać się znowu
2. nie, ja po proostu nie wiem, co się ze mną działo
3. nie łączyłem tego z toba, nie chciałem cię ranić, nie pomyslałem, ....
4. nie chce odpowiadac na to pytanie
5. itd
6. itp....

czy jakakolwiek odpowiedx coś mi wytłuymaczy, wniesie, ułatwi???

wiem, że nie. każda jest jak nóż wbity prosto w moje serce..
więc sobie uświadomiłam, że to pytanie-to jak TRANSAKCJA...... ja tobie mężu własnie zadam ból i uświadomie ci znowu i znowu jak nic nie wart jestes... a ty za to wbijesz mi sztylecik, żebym mogła dalej pławić się w bólu...

bo kachna66 - masz rację - ja stoję, bo boję się iśc krok do przodu
bo nie wyznaczyłam sobie żadnego celu
bo moje zycie to przeżyte tu i teraz i nic więcej
bo żyje aktywnie i świadomie -ale tylko dzisiaj - bez jutra....
ale jestem tez odwazniejsza - bo "jakby jutra nie było;)"

to czego mi brakuje to WYBACZENIA - nie komuś, nie sobie. WYBACZENIA w znaczeniu - zostawiam to, co było za mną... i szukam celu przede mna...
jakie wyznaczyć s0obie cele? jak okreslic sopbie cele? czego cchę?
tu tez jest trudnośc -bo najłatwiej ustalić cele namacalne i materialne...
a ja potrzebuję celów wewnęrznych
musze odpwiedziec sobie na pytanie - jak cchę BYĆ
jaka chcę BYĆ
co to dla mnie znaczy BYĆ...

Olinderko mi również twoje posty sprawiły dużo przyjemności. Myślę że tak jak deklarowałaś zrobiłaś pierwszy krok, i to bardzo duży. Wiem jak ciężko jest go zrobić, bo przecież jesteśmy zajęte. Tak skupiamy się na przeszłości, bo słyszymy że  fałszujemy pogwizdując, ale nie chcemy zrozumieć, że tej melodii nigdy się nam nie uda wygwizdać ani zanucić czysto, jak będziemy ją łączyć z naszym zdrajcą. Ukochanym ,ale zdrajcą. Zrobiłam pierwszy krok dopiero wtedy jak zrozumiałam że nie potrafię wyprostować przeszłości i nie powinnam już ani chwili stracić na próby. I wcale to nie było łatwe, stawiałam kroki powoli z wysiłkiem, czasem mi się wydawało, że stoję w miejscu, a nawet się cofam.Przyspieszyłam wtedy jak zrozumiałam że nie jestem tak słaba żebym musiała opierać się na ramieniu innej osoby. Cieszę się i chcę aby mój M szedł ze mną, ale nie uzależniam od tego mojej zdolności samodzielnego poruszania się. Zazdrość świetnie rozwinęła twój opis zjazdu na nartach. Właśnie o to chodzi, bez względu na okoliczności, wszystko co robimy musi być zgodne z naszym chceniem. I pozwalam na to również mojemu M, nie oczekuję od niego, poświęceń swoich potrzeb żeby mi zrobić przyjemność. Bo wcześniej czy później będzie oczekiwał że odwdzięczę się tym samym. A ja nie mam zamiaru poświęcać moich potrzeb dla niego. Co nie znaczy, że jak On ma ochotę na skok w bok  i to robi to jest ok. Daję mu prawo jak ma potrzebę niech idzie, ale ja nie chcę się z tym godzić i odchodzę.   
Ja będąc dzieckiem byłam szefem "bandy" na podwórku. Nie dałam sobie "w kaszę dmuchać", również jako dorosła osoba. Ale nie miałam oporów prosić o pomoc jak tego potrzebowałam. Dbałam o siebie i swoje uczucia, ale tak aby nie krzywdzić innych. Wydawało mi  się, że jak jestem dobra i dobrze postępuję to to samo dostanę. Dziś wiem, że moją wadą było ufność do ludzi mi najbliższych. Nie przewidziałam,że trafię na chorego człowieka, którego zasady nie są takie jak moje. Dalej ufam ludziom, ale teraz wiem że nie jest to oczywiste i z przydziału. Dobrzy się rodzimy, niejako obligatoryjnie otrzymujemy to w pakiecie, jak odruch ssania. Potem jesteśmy kształtowani, przez życie.
Największą trudność sprawiło mi rozpoznawanie kłamstw. Nie chodzi tu o oczywiste kłamstwa i zaprzeczenia. Ale ukryte, z których nie zdajemy sobie sprawy bo nam sprawiają przyjemność. Np Mój M mówi "cały czas o Tobie myślę"  i jak się nad tym zastanowić, to jest to niemożliwe, bo przecież pracuje, czyta, ogląda film, wiadomości czy śpi. Podliczmy to 8 godz. w pracy, musi się skupić, powiedzmy że w chwilach przerwy myśli o mnie 2 godz., telewizor średnio 2 godz dziennie i śpi 7 godz. . Wychodzi że 15 godz na dobę nie myśli o mnie, zostaje 9 godz. i to jest bardzo zawyżony wynik. Nie godzę się już na to, nie tłumaczę dobrymi chęciami, to jest kłamstwo. Już nie pozwolę, na żadne kłamstwo, bo godząc się na miłe kłamstwa dajemy przyzwolenie na wszystkie, nie tylko te miłe ale i na te  które mogą nas ochronić przed bólem a Jego przed konsekwencjami. Dlatego nie  pytam już dlaczego to robił, pogodziłam się z tym że chciał. I nie dociekam skąd wynikło jego chcenie, co by nie powiedział, jak by tego nie tłumaczył będzie bolało a i wniosek będzie jeden "chciał"
JAK CHCĘ ŻYĆ ? Jaki jest mój cel? Chcę żyć w zgodzie ze sobą. Nie chcę już poświęcać siebie dla innych. Mogę poświęcać mój czas, moją pracę, ale nie siebie. Moje potrzeby nie są ważniejsze niż potrzeby moich dzieci, czy męża. Są tak samo ważne i wiem że można je pogodzić, żyjąc bez poświęceń.

Olinderko, czytam Twoje posty i coraz bardziej mam pewność, że bez względu na to, co będzie się działo w Twoim życiu dalej - wstąpiłaś na dobrą dróżkę. Tak racjonalnie opisujesz emocje, które odczuwasz, rozumiesz ich podłoże i co najważniejsze - chcesz walczyć z tymi, które wpływają na Ciebie destrukcyjnie. Jestem pełna podziwu
Zastanawiam się, jaka jest Twoja opinia nt tego, jak poradzić sobie z relacjami w takim starym-nowym związku. No bo przecież pewnym jest, że zarówno zdradzający, jak i zdradzona dokonują swego rodzaju przewartościowania. Siebie, oczekiwań, związku. Bardzo ładnie to gdzieś napisałaś - że już nie zgodzisz się na półśrodki, na taki "letni" związek. Jakie są Twoje oczekiwani wobec męża? Czy oczekujesz, że będzie taki, jak przed zdradą, czy oczekujesz czegoś innego? Bo wiesz, ja mam cały czas taki wewnętrzny podszept:Jeśli ktoś zdradził, to przecież znaczy, że wcale nie był taki wspaniały jak uważałam, prawda? Czy więc można chcieć powrotu tego, co było? Ja chyb jednak chciałabym dużo więcej. I tu rodzi się następne pytanie: Czy ta osoba jest w stanie mi to dać? Czy jest w stanie sprostać moim oczekiwaniom?
Olinderko, czy Ty też zadałaś sobie takie pytania, czy może masz zupełnie inny pogląd?

Bardzo mi przykro z powodu utraty Twojego dzieciątka. Myślę, ze bardzo istotne jest w takiej sytuacji przejście przez pełen cykl żłoby, przez wszystkie jej elementy od gniewu po zrozumienie. A Ty chyba sobie to prawo odebrałaś. Myślę, że pomocna byłaby grupa wsparci kobiet znajdujących się w takiej samej sytuacji. Widziałam, że są portale internetowe dedykowane temu problemowi. Ostatnio w Empiku widziałam też kilka ciekawych pozycji książkowych na ten temat.
Ściskam Cię mocno.

Trudne, co nie?... Tak poiwiedziec " zdradziles mnie bo chciales. Zapomniales o mnie i miłości do mnie." 
Ale w zasadzie to ten moment w ktorym porzucasz role ofiary..
..wiec moze byc tylko lepiej

I podsumowujac. To na takich zasadach możemy budować przyszłość. Tak, jakby przeszłości nie było. Tak, jakbyśmy zaczynali od
nowa.
Ale z jasno określonymi zasadami które już dzisiaj nie podlegają interpretacji , niezrozumieniu, popelnianiu błędów.
Teraz obydwoje rozumiemy rodzaj umowy w która wchodzimy. I działa
ona oczywiście w obie strony.